Meisje zonder hoop - Michael Robotham

Twintig jaar geleden werd de familie van Cyrus Haven vermoord. Alleen hij en zijn broer Elias overleefden. Cyrus omdat hij zich verstopte, Elias omdat hij, zoals later bleek, de moordenaar was. Nu komt Elias vrij uit de gesloten psychiatrische inrichting waar hij was opgenomen, en forensisch psycholoog Cyrus moet besluiten of hij de man die hem zijn jeugd ontnam kan vergeven.

Ondertussen wordt Cyrus opgeroepen bij een zaak in Nottingham. Een man is vermoord en diens dochter Maya is ontvoerd. Even later wordt een tweede vrouw ontvoerd. De enige getuige is Evie Cormac, de getroebleerde tiener met een gave en een oude bekende van Cyrus. Om de twee vrouwen te vinden, zullen ze samen op zoek moeten naar antwoorden uit het verleden, en ze weten beiden dat dat nooit zonder gevaar is.

****

Sinds Michael Robotham in 2004 debuteerde met zijn boek De verdenking ben ik al fan, is hij niet weg te denken uit mijn leesgeheugen en hoort hij tot mijn lijstje favoriete auteurs. Meisje zonder hoop is de derde met de forensisch psycholoog Cyrus Haven en zijn protegé Evie Cormac en dit is zeker een succesformule zoals ook nu weer blijkt.

Cyrus heeft een traumatisch verleden, zijn oudere broer vermoordde zijn ouders en twee zussen en hij overleefde het bij toeval. Maar nu komt Elias dus vrij. Cyrus worstelt hiermee en net nu zit hij in een belangrijke moord- en ontvoeringszaak. Evie woont bij Cyrus en zij kijkt helemaal niet uit naar de komst van Elias, ook zij heeft een traumatisch verleden. Voor een deel draait het verhaal hierrond.

Maar dan is er uiteraard nog de zaak, een ontvoering vraagt toch een andere aanpak dan een moordzaak en tijd speelt hier een grote rol. En dan verdwijnt er nog een vrouw.

Cyrus en Evie vullen elkaar heel erg goed aan in het boek, het karakter van Evie brengt ook humor in het verhaal, haar reacties en de conversaties die zij voert zijn vaak om te smullen. Van Elias krijgt de lezer niet veel hoogte en zelfs Cyrus heeft er moeilijk mee. Ook Evie heeft haar bedenkingen.

Het verhaal heeft een erg goede plot met verrassende plotwendingen. Het blijft tot aan het einde toe ook heel erg spannend en de finale was verrassend en zelfs wat ontroerend. Robotham is een meester-verteller.

Meisje zonder hoop is een origineel en spannend boek en een zeer goed vervolg op Meisje zonder verleden en Meisje zonder leugens. Robotham is een top-auteur.

Eerder: Gebroken, Vuurvast, Boetedoening, De afrekening, Zeg dat het je spijt, Door mijn ogen, Leven of dood, Sluit je ogen, Verwachting, De andere vrouw, Meisje zonder verleden, Meisje zonder leugens, Als je van mij bent

Uitgeverij: De Bezige Bij (2022) - 381 blz.

Oorspronkelijke titel: Lying Beside You

Vertaling: Daniëlle Stensen

Mot en de metaalvissers - Sanne Rooseboom

 

Mot heet eigenlijk Vlinder. Maar zo noemt alleen haar moeder haar nog. Die wil het liefst een fladderig, kleurrijk kind in een jurkje. De elfjarige Mot is zo niet. Mot houdt van zwarte kleren en van de oude, rommelige stad waarin ze opgroeit. Uit opstandigheid koopt ze van haar spaargeld een magneet om roestig ijzer mee op te vissen uit het oude kanaal. Ze krijgt een eigen stekkie tussen de andere metaalvissers en daar vindt ze een kleine duikboot. Die duikboot is het begin van een geweldig avontuur, waarbij Mot de acrobaten van De Werf ontmoet, nieuwe vrienden maakt, het tegen een machtige miljardair opneemt en haar moeder beter leert kennen.

Mot en de metaalvissers is een origineel en betoverend verhaal dat zich nét niet in onze wereld afspeelt. Over de rafelrandjes van een stad, over jezelf kunnen zijn en over roest. Heel veel roest.

De Nederlandse Sanne Rooseboom studeerde internationale betrekkingen met een specialisatie in mensenrechten aan de universiteiten van Amsterdam en Sussex. Ze werkte tien jaar als journalist voor dagbladen en een radiozender en was onder meer correspondent in Londen. In 2016 debuteerde ze dan als kinderboekenschrijfster met haar boek Jippie! een humeurig sprookje. Ondertussen is er een derde Jippie! boek verschenen en schreef ze vijf delen over Het Ministerie van Oplossingen. Mot en de metaalvissers is een boek apart, het stond in 2023 op de shortlist van de Boon Literatuurprijs van Vlaanderen en werd genomineerd voor de Woutertje Pieterse Prijs 2023. Dit jaar schrijft ze ook het kinderboekenweekgeschenk.

"Ik ben kinderboekenschrijver Sanne Rooseboom. Ik schrijf over geheime Ministeries, roestige duikboten en humeurige prinsessen. Ik hou er van als kinderen mijn boeken grappig en spannend vinden, maar het moet wel ergens over gaan. Over wat je kunt doen voor een ander, over onrecht rechtzetten, over vriendschap, over ouders." (sannerooseboom.com)

Mot en de metaalvissers is een kinderboek vanaf 9 jaar en het gaat inderdaad ergens over, dat vond ik verrassend. Nu ben ik de leeftijd van 9 jaar al heel lang ontgroeid maar ik heb er enorm van genoten. Het waren aangename personages die je helemaal in je hart kunt sluiten en waar je een warm gevoel van krijgt.

Het verhaal was heel erg goed opgebouwd. Eerst en vooral leer je Mot en haar moeder kennen en dit is een rode draad doorheen het verhaal. Hun relatie evolueert doorheen het boek en het was een heel erg kloppend pedagogisch plaatje, wijsgerig zelfs. Zelfs als volwassene kan je hier wel wat uit opsteken. En dan leert Mot de metaalvissers beter kennen en daardoor ontmoet ze dan ook de andere mensen op De Werf, een toch wel speciale plaats die echt wel tot de verbeelding spreekt, ik had zelf heel erg veel zin om daar een kijkje te gaan nemen.

En dan is er de vondst van de duikboot. Rooseboom heeft er een spannend avontuur van gemaakt met zelfs een echte zoektocht. Het zijn de bewoners van De Werf die Mot helpen om de duikboot in orde te maken en haar te leren varen, ze zijn zelf immers allemaal, of toch bijna, duikboot bezitters, wonen erin en varen er ook mee. En dan duikt steeds opnieuw de eigenaar van het grootste deel van de stad op, Arkon Bolwerd. Hij heeft heel wat plannen met de stad waar de meeste bewoners tegen protesteren, maar hij heeft het nu dus ook voorzien op de duikboot. De bewoners krijgen argwaan en gaan op onderzoek uit.

Mot en de metaalvissers is een zalig boek om te lezen, een boek met een hart. Sophie Pluim heeft het boek dan ook nog voorzien van prachtige tekeningen in zwart, wit en rood en heeft hiermee het boek zeer goed visueel weergegeven. Een boek om je in te verliezen, een aanrader voor jong én oud.

Uitgeverij: Van Goor (2022) - 332 blz.

Illustraties: Sophie Pluim

De koers - Louis van Dievel

De beloftevolle wielrenner Peter Houben sterft na een fatale valpartij in een Belgische ronde. Een jammerlijk ongeluk, denkt iedereen. Ook Goedele Martens, zijn weduwe, die op de begrafenis kennismaakt met de harteloosheid van het wielermilieu. Tot een ex-coureur, die zelf in een rolstoel is beland na een val, haar de vertraagde beelden van Peters dodelijke smak bezorgt. Haar wereld staat stil wanneer ook zij de opzettelijke duw ziet. Goedele is vastbesloten om uit te zoeken wie haar man de dood heeft ingejaagd. Daarmee haalt ze zich de haat en het misprijzen van het peloton op de hals. Én ondervindt ze dat zelfs het gerecht geen blijf weet met de koers.

**

Louis van Dievel is journalist en een Vlaamse schrijver, hij werd bekend met zijn non-fictie boek De Pruimelaarstraat (2006) en ondertussen komt er regelmatig een boek bij op zijn palmares, om in wielertermen te blijven.

De koers is een echt Vlaams boek, dat kan ik van de twee vorige boeken die ik gelezen heb zeggen maar hier is het echt wel ten top. We hebben het dan over zijn schrijfstijl en woordgebruik alsook over zijn personages maar hier toch ook over het onderwerp. Wielrennen is naast voetbal toch wel dé Vlaamse sport die deel uitmaakt van de Vlaamse cultuur, er mag geen wedstrijd zijn of ze is live te volgen op de Vlaamse televisiezender. De auteur gebruikt heel wat termen uit de wielersport en als leek heb je dan ook mocht je willen uiteraard, wat opzoekwerk.

Ook nu heeft de auteur zeer realistische personages gebracht, je zou ze zomaar kunnen ontmoeten op straat of zelfs in je eigen familie- of kennissenkring. Het is echter zo dat ik totaal niet bekend ben met het wielermilieu en me niet goed kan voorstellen hoe het er daar aan toe gaat, van Dievel trouwens ook niet als ik het zo lees, hij is zelf te rade moeten gaan bij wielerkenners en  sportjournalist Michel Wuyts. Na en tijdens het lezen van dit boek begon ik me wel af te vragen of er inderdaad zoveel vijandschap kan zijn in een wielerploeg, het liep echt wel de spuigaten uit en er zijn meerdere scheldtirades te lezen alsook agressief gedrag dat beschreven werd.

Louis van Dievel kon me met zijn twee vorige gelezen boeken echt wel bekoren maar dit boek lag me niet en het leesplezier lag laag. De plot was maar zozo en leek me ongeloofwaardig, maar zoals gezegd ben ik niet bekend met het wielrennen en kan ik zomaar mis zijn en is het toch realistisch. In dat geval zou het wel een spijtige zaak zijn voor de vooral kleinere wielerploegen en hun wielrenners. De uitwerking van de personages viel me ook wel tegen, net zoals het verhaal bleven ze vlak en was het moeilijk om er je in te verplaatsen of mee te leven.

Louis van Dievel is een goed schrijver maar dit boek viel me tegen. De inhoudelijke keuze was helemaal niet mijn ding en de plot was te licht en pakte niet. De gevarieerde uitwerking en zijn schrijfstijl kon ik dan weer wel goed pruimen.

Eerder: Hof van assisen, De laatste ronde

Uitgeverij: Pelckmans (2022) - 252 blz.

De boomgrens - Ben Rawlence

Het laatste bos en de toekomst van de planeet

Een alarmistisch en lyrisch boek over de longen van onze aarde

De afgelopen vijftig jaar krimpen de noordelijke sneeuwbossen in een rap tempo. Hier worden de geologische effecten van klimaatverandering voor het eerst pijnlijk zichtbaar.

Ben Rawlence neemt ons mee langs die cruciale grenslijn – van Noorwegen naar Siberië, van Alaska tot Groenland. Op zijn reis ontmoet hij de wetenschappers, bewoners en de bomen die dagelijks met deze veranderingen te maken hebben. Hij portretteert negen boomsoorten en hun mysterieuze werking op de lucht waar wij afhankelijk van zijn. Door zijn reisverhaal te combineren met journalistiek en wetenschap schetst Rawlence een verontrustend toekomstbeeld voor al het leven op aarde.

Ben Rawlence studeerde aan de School of Oriental and African Studies in Londen waar hij een bachelor Swahili en geschiedenis haalde en aan de universiteit van Chicago haalde hij een master International Relations. Ben Rawlence deed jarenlang onderzoek in de Hoorn van Afrika voor Human Rights Watch. Hij schreef er in zijn tweede boek Vluchtelingenstad over dat een wereldwijde bestseller werd en zelfs een nominatie voor de LA Times Book Prize in de wacht sleepte. De boomgrens is zijn derde boek. Nu is hij voorzitter van de Black Mountains College in Wales, waar hij ook woont.

In het boek reist hij in 6 hoofdstukken langs 'de boomgrens', dit was een van de definities van de noordpoolcirkel en die heeft dan weer overeenkomsten met de 10°C-juli-isotherm, de lijn rond de top van de wereld die een gemiddelde zomertemperatuur van tien graden Celsius aangeeft. Het is een golvende lijn die in feite de overgangszone tussen ecosystemen is. Tussen 2018 en 2020 bezocht hij de verschillende streken en in verschillende seizoenen. In zes hoofdstukken trekt hij dus van Schotland, naar Scandinavië, Siberië, Alaska, Canada en Groenland en in elk deel ontdekt hij een overheersende boomsoort typisch voor de respectievelijke ecosystemen. Deze bomen beschrijft hij en hij onderzoekt hun werking op natuur, bos, mens en klimaat. Hiervoor spreekt hij de plaatselijke inheemse bevolking die nog steeds de diepere kennis hebben hierover maar deze kennis is met uitsterven bedreigd. En daarnaast ontmoet hij vele wetenschappers die hem ter plaatse wegwijs maken.

Daardoor is het een heel erg gevarieerd boek geworden, de auteur beleeft zelfs wat avonturen waarvan je kan meegenieten. Maar verder is er heel veel info te vinden. Over de bomen, hun eigenschappen en wat ze te betekenen hebben voor mens, dier én natuur. Heel erg interessant is ook dat je verschillende gemeenschappen en hun tradities wat leert kennen. De Koyukon, de Sami, de Nganasan en de Anishinaabe zijn zo enkele van de ontelbare inheemse volkeren die hij ontmoet en waar we een kijkje mogen nemen. Ze leven allen in harmonie met de bomen, dieren, planten en mossen en zelfs het ondergrondse leven. Maar allen ondervinden ze al langer hinder van de klimaatverandering die hun leven binnengeslopen is en die overduidelijk waar te nemen is.

De boomgrens is een zeer boeiend en leesbaar boek geworden. Een reisverslag mét zelfs avontuurlijke inslag soms, ontmoetingen met fascinerende volkeren, wetenschappelijke inzichten over bomen, ook in relatie tot klimaat, aardrijkskundige en geografische feiten, en dan nog zoveel meer. Regelmatig raadpleegde ik dan ook Google, al was het maar om te weten waar de auteur precies zat. Maar je wil dan toch ook eens echte foto's zien van die bomen, of de traditionele klederdrachten van de inheemse volkeren.

De boomgrens is een uitermate goed boek dat ik iedereen kan aanbevelen. Zeker als je een bredere interesse hebt want er komt immers zóveel aan bod en je kan er dus veel van opsteken. Het boek is een enorme lofzang aan alle bomen en specifiek aan het boreale woud dat de long van de wereld is.

Uitgeverij: Uitgeverij Ten Have (2022) - 353 blz. (355-390 Glossarium van Bomen, 391-414 Noten, dankbetuiging en register)

Oorspronkelijke titel: The Treeline; The Last Forest and the Future of Life on Earth

Vertaling: Huub Stegeman

De dichter - Michael Connelly

De door de wol geverfde misdaadverslaggever Jack McEvoy denkt inmiddels te weten hoe je met de dood moet omgaan. Totdat hij wordt geconfronteerd met de zelfmoord van zijn enige broer: zíjn dood is anders… Zijn broer kan hij maar één keer verliezen…

Jack kan die zelfmoord niet begrijpen. Hij wist dat zijn broer, een inspecteur bij Moordzaken, het moeilijk kon verkroppen dat hij een brute moord nog niet had opgelost. Maar zou hij zich daarom van kant maken? Jacks instinct zegt hem dat hier iets niet klopt. En zijn professionele drijfveer om de onderste steen boven te krijgen wordt nu gevoed door persoonlijke motieven.

Zijn verlangen naar gerechtigheid is ontembaar, maar de risico's die Jack neemt zijn onverantwoord. Ineens staat hij midden in een razend spannend psychologisch drama en is hij zijn eigen leven niet meer zeker.

*****

Michael Connelly studeerde journalistiek met als bijvak Creatief schrijven. Vanaf 1981 werkte hij als misdaadverslaggever en in 1986 werd hij zelfs genomineerd voor de vermaarde Pulitzer Prize voor een artikel over een vliegtuigongeluk. En toen kon hij aan de slag voor de Los Angeles Times. In 1992 debuteerde hij dan met zijn eerste thriller en sindsdien heeft zijn schrijverspen niet stilgelegen.

De dichter is zijn vijfde boek en het eerste van de drie tot nu toe met Jack McEvoy in de hoofdrol. In het overgrote deel van zijn boeken is rechercheur Harry Bosch de hoofdpersoon en dan zijn er nog enkele boeken met Mickey Haller. Ze figureren ook in elkaars boeken.

Het is toch altijd een beetje feest om een Connelly te lezen voor zover ik er al gelezen heb, want dat zijn er nog niet zo heel erg veel, is het spanning troef. Ook nu heeft hij weer een heel interessant verhaal uit zijn hoed getoverd waar je alleen maar van kan genieten, van het begin tot het einde, of toch bijna het einde. Dat was het enige minpunt in feite. Deze wending zag je van verre afkomen en de lezer blijft dan toch ook enigszins met een hongertje zitten wat betreft de verklaring van de misdaad.

Verder dus echter niets dan lof voor dit boek, goede plot, op tijd en stond een verrassende plotwending, beetje humor af en toe, vlotte pen. Connelly behoort zeker tot mijn favorieten-lijst van auteurs, met een boek van hem kan het gewoon niet mis gaan.

Eerder: Het laatste oordeel, Over de grens, De keerzijde, De Lincoln-advocaat

Uitgeverij: Boekerij (2009) - 480 blz.

Oorspronkelijke titel: The Poet (1996)

Vertaling: J.J. de Wit-Kliphuis

Austerlitz - W.G. Sebald

In de wachtkamer van het station van Antwerpen, zo begint de verteller van Austerlitz zijn verhaal, zit een man: jeugdig, met blond haar, zware wandelschoenen, een blauwe werkbroek en een oude rugzak, verdiept in het maken van aantekeningen en schetsen. De verteller raakt gefascineerd en spreekt de man aan, en dat is het begin van een relatie die zich, soms met grote tussenpozen, door de decennia heen ontwikkelt en de verteller steeds meer in beslag neemt.

Jacques Austerlitz is de naam van de raadselachtige vreemdeling, en als het toeval de twee mannen op de meest onverwachte plekken steeds weer samenbrengt, wordt stap voor stap het levensverhaal van deze eenzame, zwaarmoedige reiziger onthuld. Hoewel Austerlitz al jaren in Londen woont, is hij geen Engelsman. In de jaren veertig is hij als joods vluchtelingenkind in de pastorie van een klein dorp in Wales terechtgekomen. Hij groeit in eenzaamheid op bij het oudere, vreugdeloze domineesechtpaar, en als hij na jaren zijn herkomst en zijn ware naam te horen krijgt, weet hij waarom hij zich een vreemdeling tussen de mensen voelt.

Austerlitz is het magnifieke verhaal van een man die als kind is beroofd van zijn vaderland, zijn taal en zijn naam, en die nu niet meer kan aarden in deze wereld.

***

W.G. Sebald oftewel Winfried Georg Sebald, een naam waar hij trouwens een hekel aan had omdat hij hem aan nazi's deed denken, werd geboren in het zuiden van Duitsland en studeerde Duitse taal en letterkunde in Freiburg, Zwitserland en Manchester. Sinds 1970 woont en werkt hij in Norwich, hij was er hoogleraar Europese literatuur tot hij in 2001 plots overleed. Zijn werk werd bekroond met verschillende literaire prijzen en hij werd zelfs getipt als kandidaat voor een Nobelprijs.

De Tweede Wereldoorlog is een vaak terugkomend thema in zijn uiteindelijk toch vrij beperkte literaire werk. In Austerlitz is het toch zeker de rode draad alhoewel het boek dit zeker niet aangeeft in eerste instantie.

Ik had nog nooit gehoord van de schrijver laat staan iets gelezen, het ligt immers buiten mijn comfortzone en ik moet zeggen dat het toch een uitdaging was. Zijn manier van schrijven is toch wel iets heel anders. Wat me eerst en vooral opviel waren de erg lange zinnen, een halve bladzijde was geen uitzondering. Ik heb me trouwens laten vertellen in een podcast ("Drie boeken" van Wim Oosterlinck, #178 met Stefan Hertmans) dat er in de originele Engelstalige versie een zin is van 11 bladzijden. Soms raakte ik dus wel eens de draad kwijt in een zin, maar meestal merkte ik het uiteindelijk zelfs niet meer op.

En dan is er nog de opbouw van het boek. Er is een verteller aan het woord wiens naam we niet weten en die steeds minder zelf aan het woord is in het verhaal. Het grootste deel van het boek vertelt hij het verhaal dat Austerlitz tegen hem verteld, en die vertelt dan zelf ook nog regelmatig dingen die dan weer tegen hém verteld zijn. Dat gaf nogal eens rare constructies. Ik werd het grotendeels wel gewoon maar soms dan toch ook weer niet en dan ergerde ik me er aan.

Inhoudelijk was het meestal wel erg interessant, het boek had in feite een hoog documentaire-gehalte, gebouwen werden beschreven zoals in het begin bijvoorbeeld het station van Antwerpen. Dit is dan ook wel een indrukwekkend gebouw en echt de moeite om het eens te bestuderen. Ook het fort van Breendonk passeert. Het gevolg hiervan was dat je tijdens het lezen vaak gaat googelen hieromtrent, om wat foto's te zien of meer informatie op te diepen. Een mens leert al eens iets bij en dat met het lezen van een roman. Een andere reden waarom Google wel eens werd geraadpleegd was dat er toch wel wat onbekende woorden werden gebruikt door de auteur, voor mij dan toch en dat overkomt me toch niet zo vaak. Sebald had zijn lezers duidelijk hoog op, ondergetekende voelde zich echter eerder een beetje sullig daardoor. Het waren woorden die je normaal niet gebruikt in de gewone (spreek)taal, we hoeven er ons dus niet druk om te maken.

Het boek vertelt geen rechtlijnig verhaal maar altijd met omwegen. Uiteindelijk werd het leven van Austerlitz uit de doeken gedaan, hij kende zijn eigen verhaal niet tot in zijn tienertijd de schooldirecteur hem er attent opmaakte dat hij Jacques Austerlitz heette en niet Dafydd Elias zoals hij dacht tot dan. En zo ging hij op zoektocht en dit krijgen we dan daarna te lezen. En tussendoor dan weer wat beschrijvingen.

Het boek krijgt langs alle kanten enorme lofbetuigingen en ik zie wel waarom. Nochtans kon dit boek mij niet aandachtig houden, soms was ik wel heel geboeid en geïnteresseerd maar dan waren er weer delen waar de auteur mij kwijt was. Naar het einde toe heb ik er zelfs wat vlotjes overgelezen. En toch ben ik blij dat ik het gelezen heb al was het maar om het er met anderen over te babbelen en te weten te komen waarom het boek zo een succes heeft bij de meesten.

Uitgeverij: De Bezige Bij (2003) - 333 blz.

Oorspronkelijke titel: Austerlitz

Vertaling: Ria van Hengel

Een ware held - Martin Michael Driessen

Een ware held is het verhaal van de broers Luigi en Beppo Fresci. Zij maken deel uit van een groep soldaten die gevangen worden gehouden, in afwachting van een hooggeplaatste militair die hun lot komt bezegelen. Beppo probeert wanhopig zijn leven en dat van zijn broer te redden door te berekenen waar ze moeten gaan staan om executie te voorkomen. Het loopt anders dan ze beiden hadden verwacht.

'De jonge officier las een order voor van generaal Cadorna. Elke vierde man van het bataljon dat de bergpas van Monte Kanin uit angst voor lawines had prijsgegeven zonder zelf onder direct vijandelijk vuur te hebben gelegen, zou worden geëxecuteerd.

Hij trok zijn pet lager over zijn ogen en liep op de mannen af.' (Uit Een ware held)

****

Martin Michael Driessen is een Nederlands vertaler en schrijver. Hij studeerde theaterwetenschappen in München en woonde afwisselend in Duitsland, Frankrijk en Nederland tot hij in 2006 definitief naar Nederland verhuisde. Hij werkte als regisseur en theaterleider voor toneel en opera, vertaalde vanaf 1997 naar het Duits en debuteerde in 1999 als schrijver met de roman Gars. Sindsdien zijn er toch wel wat boeken van hem verschenen die vertaald werden in enkele landen. Zijn novellebundel Rivieren uit 2016 werd bekroond met de ECI Literatuurprijs en de Inktaap. Een ware held verscheen in 2013 en is ook een kortverhaal.

Het is raar om een heel erg dun boekje te lezen, dat is een primeur voor mij, of dat denk ik toch. Maar ik verschiet ervan hoeveel de auteur in dit verhaal heeft weten te brengen in zo weinig woorden. De auteur heeft geen volledig fictief verhaal geschreven, generaal Luigi Cadorna was een Italiaans veldmaarschalk en werd bekend als opperbevelhebber van het Italiaanse leger tijdens de eerste helft van de Eerste Wereldoorlog. Hij stond uiteindelijk ook bekend als 'de slechtste bevelhebber aller tijden' en er werd beweerd dat hij de decimatie herinvoerde, een collectieve straf uit het Romeinse Rijk die zelfs toen maar drie keer werd uitgevoerd. En hierrond draait dit verhaal dus.

Het verhaal is echter veel meer dan dit, de auteur heeft de broers subliem weten te schetsen aan de hand van een sardineblikje, je moet het maar bedenken. Verrassend is het verhaal dan ook nog, zulk een plotwending - die ik uiteraard niet aan jullie neus ga hangen - maar nogmaals, je moet het maar bedenken. En het laatste deel blijkt ook verrassend te zijn, het gaat over het inschattingsvermogen van mensen over anderen en hoe dit toch ondermaats is, er zijn immers vele factoren die meespelen en die je nooit allemaal kan kennen of zien. Mensen kunnen zichzelf in bepaalde situaties en in de juiste omstandigheden toch overstijgen en zelfs 'een ware held' zijn.

Een ware held is een heel erg mooi boek dat vlot en boeiend leest en absoluut tot nadenken stemt. En knap gedaan om zoveel te kunnen vertellen in zo weinig woorden, een krachtige novelle.

Uitgeverij: Wereldbibliotheek (2013) - 63 blz.