Waar zijn de wolken - Suzanne Grotenhuis

Een pleidooi voor minder zelfzorg

Waar zijn de wolken van theatermaker Suzanne Grotenhuis is een allesbehalve typisch debuut. Geschreven op een smartphone en zonder leestekens voelt de tekst als een vertelling. Grotenhuis neemt ons mee naar de eerste maanden na de geboorte van haar zoon, waarin ze elke dag door een park wandelt, omdat hij anders niet kan slapen. Kilometers lang wandelt en schrijft ze, terwijl de wereld om haar heen gewoon verder draait. Grotenhuis beschrijft deze maanden als de eenzaamste die ze al heeft meegemaakt. Maar volgens de pediater, psycholoog, vrienden en familie valt het allemaal reuze mee. Je moet gewoon even doorzetten, goed voor jezelf zorgen en loslaten. Fuck loslaten. Fuck voor jezelf zorgen. Het is namelijk hoog tijd dat iemand anders dat doet. Zorgen.

Al wandelend ontmoet Grotenhuis de buurtbewoners in het park, waaronder de bijna honderdjarige Meneer Bergmans met evenveel cactussen. Hij en andere passanten in het verhaal bewijzen dat verbinding met anderen het kostbaarst is.

Dit boek leest razend vlot, alsof je met de auteur meewandelt. Het is eerlijk, kritisch en hilarisch. Een pleidooi om minder aan zelfzorg te doen, en meer om ons heen te kijken.

*****

Suzanne Grotenhuis (Amsterdam, 1985) studeerde af aan de opleiding Dora van der Groen en is actief in de theaterwereld. In 2017 richtte ze samen met enkele anderen theaterhuis De Nwe Tijd op en ze is verbonden aan het Lemmens Instituut en Artesis Plantijn Hogeschool Antwerpen als gastdocente. In 2023 bracht ze haar boekdebuut Waar zijn de wolken uit dat werd genomineerd voor De Bronzen Uil 2024. Ondertussen schreef ze nog een boek en werkte mee aan een derde.

Bij het openslaan van dit dunne boek wordt je al meteen verrast door de vormgeving, in eerste instantie doet deze poëtisch aan maar dat is maar schijn. Ze verteld haar verhaal in verschillende korte hoofdstukken in doorlopende tekst maar in een soort van dichtvorm, zonder leestekens of hoofdletters maar wel met vraagtekens, die zitten immers op een toets op haar telefoonscherm. Ze schreef dit boek namelijk al wandelend met haar zoontje op haar telefoon, maar dit legt ze uit in de proloog van het boek.

Tijdens haar wandelingen ontmoet ze mensen en staat ze vaak verwonderd stil, dit is een schitterende insteek om haar verhaal te vertellen. Ze kan zelf niet anders dan vertragen en dan gaat het niet alleen over de fysieke kant maar zeker ook over een mentale vertraging, door de manier waarop ze dit geschreven heeft, vertraag je als lezer zelfs mee. Grotenhuis weet zo op een fijne manier en zonder belerend te zijn boodschappen mee te geven aan de lezer en die komen binnen. En dit doet ze dan ook nog op een zeer relativerende en ludieke manier, haar humor is om van te smullen, prachtig!

Waar zijn de wolken, een pleidooi voor minder zelfzorg is absoluut een origineel en geweldig goed boek geworden. Het mag dan wel over het moederschap gaan in de eerste maanden van de geboorte van haar zoontje, het boek gaat over veel meer dan dat en het leest als een trein. En de inzichten die ze op haar humorvolle manier deelt, zijn meer dan goed, ze zijn geweldig goed. Het is zeker ook een kijk op onze overgetherapeutiseerde wereld, absoluut iets om over na te denken. Waar zijn de wolken van Suzanne Grotenhuis is een boek over vertragen en verbinden en een dikke aanrader!

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2023) - 157 blz.

Grondwerk - Tijl Nuyts

Grondwerk onthult een verborgen wereld onder het Vaderlandsplein in Brussel. Verscholen in een gangenstelsel wacht een naakte molrat, op missie vanuit de Hoorn van Afrika, op een briefing. Een mens die zich bij haar hol meldt, wint haar vertrouwen en tekent haar verhaal woord voor woord op. Ondertussen groeien overal in de stad zinkgaten. Er broeit iets in het bestuurlijke hart van Europa. Is er een opstand ophanden?

Grondwerk is een verhaal over verzet en herstel, over collectieve actie, gedeelde grond en pogingen om de wereld bewoonbaar te maken. Een roman vol complottheorieën en toekomstbeelden, die laat zien dat we niet zonder elkaar kunnen.

***

Tijl Nuyts (1993) studeerde Engelse en Spaanse taal- en letterkunde en westerse literatuur en werkt bij Spaanstalige literatuur aan de KU Leuven. Hij schreef 2 poëziebundels en debuteerde vorig jaar met zijn eerste roman Grondwerk. Het boek staat op de shortlist van de Boon Literatuurprijs 2026 en van de Boekenbon Literatuurprijs. Hij publiceert verder in verschillende literaire tijdschriften en geeft lezingen.

Het hoofdpersonage in deze roman is een naakte molrat en dit is een gewaagde en originele keuze en het klopt zeker met het thema van dit boek. Na een zoektocht op Wikipedia weet je dat de naakte molrat een vorm van samenleven heeft die je ergens aan de mensenmaatschappij kan doen denken en daarmee is het wel een zeer goede keuze geweest van de schrijver. Het boek is opgebouwd in twee verhaallijnen waarbij het leven in de molratkolonie tot aan het vertrek van het hoofdpersonage naar België uit de doeken wordt gedaan en de tweede is dan het verhaal van het enkele diertje dat op missie gestuurd wordt en onder een plein in Brussel belandt en zijn werkzaamheden daar en zijn kennismaking met de mensenwereld.

In het eerste verhaal leer je de soort kennen en zat er een zekere spanningsboog in het verhaal. In de tweede verhaallijn ontbrak dit echter, er was nergens een lijn te bespeuren die ergens naartoe ging. Het boek ging hierdoor toch wel wat de mist in.

Het onderwerp is de klimaatverandering en uiteindelijk merk je dat het verhaal over klimaatactie gaat. Groepen mensen ondernemen pogingen om de wereld beter te maken tegen de onmachtige overheden die met hun beleid totaal geen stappen zetten hiervoor. Maar ook in de molratwereld is er heel wat plaats ingeruimd voor het thema. Op die manier lopen de twee verhalen naast elkaar en zijn er vergelijkingen te treffen tussen beide werelden. Zo probeert Tijl Nuyts een maatschappijkritisch beeld te schetsen en daar is hij wel in geslaagd.

Grondwerk is een origineel boek zowel wat betreft personages maar ook zeker wat betreft de opbouw. Het was echter wel spijtig dat het verhaal geen richting had en nergens naartoe ging, het eindigde zonder einde in feite waardoor je een beetje verweesd achterbleef bij het dichtklappen. Niettemin is het een interessant boek dat zeker het lezen waard is.

Uitgeverij: Atlas Contact (2025) - 287 blz.

De geschiedenis van onze grond - Jasper Verhaegen

Lag Vlaanderen ooit aan de Zuidpool?

Waar komen onze wielerheuvels en kasseien vandaan?

Woonden er ooit mensen tussen onze kust en Engeland?

Waren er walvissen in Antwerpen?

En hoe rijm je de klimaatopwarming met de komende ijstijd?

We maken een tijdreis van miljoenen jaren tot vandaag, een geschiedenis van onze grond die al begon lang voor er mensen woonden. Van bevroren poolgebied over vulkanen en tropische wouden tot azuurblauwe zeeën, dat verre geologische verleden heeft ook vandaag nog grote impact op onze samenleving.

Jasper Verhaegen (1992) behaalde in 2019 zijn doctoraat aan de KU Leuven met onderzoek naar de geologie van Vlaanderen en zuidelijk Nederland en ging daarna aan de slag bij het Team Ondergrond en Diepe Ondergrond van het Vlaamse Planbureau voor Omgeving van de Vlaamse overheid waar hij onderzoek doet met het oog op relevantie voor het beleid. Hij schreef al sinds 2014 tal van wetenschappelijke publicaties over de geologie van België en met dit boek wil hij een groter publiek bereiken. Hij werkt ook mee aan educatieve projecten, geeft gastlessen in het onderwijs en lezingen voor het brede publiek.

Dat Verhaegen vol gaat voor een breder publiek blijkt alleen al uit de ondertitel van dit boek waarin hij enkele interessante stellingen bevraagt waarover je het vanzelf in een café gesprek zou kunnen hebben, of elders in een parochiezaal of zo of als weetje om eens ergens te kunnen uitpakken. Daardoor kan het wel dat je enigszins andere verwachtingen hebt van dit boek en dat was bij mij het geval. Je zou kunnen verwachten dat hij wat thema's uitdiept per hoofdstuk doorheen de geschiedenis. Maar zo heeft hij het niet gezien, het boek is gewoon heel erg chronologisch opgebouwd doorheen echt héél de geologische geschiedenis van België vanaf de oerknal tot nu, dinosaurussen komen ook aan bod, hoe kan het ook anders.

Door deze opbouw is het soms wel een saai verslag geworden dat nogal gedetailleerd uit de hoek komt soms en waar een leek minder boodschap aan heeft. Maar voor iemand met oog voor detail is het uiteraard interessant. Toch geeft het je daardoor sowieso een bredere kijk en onthoud je gemakkelijker de essentie van de hoofdstukken.

De geschiedenis van onze grond was zeer zeker een boeiend verslag van onze grond in België maar alle stukken lazen niet evengoed. Toch was het een verfrissende kijk op de materie waarbij je zeker iets kan opsteken.

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2024) - 253 blz. (254-283 Verklarende woordenlijst en literatuurlijst)

Diggers - Gaea Schoeters

Een kleine Groote Oorlog

Vijfentwintigduizend euro. Om alle restanten van de Eerste Wereldoorlog op een akker in de Westhoek te laten verdwijnen. Natuurlijk weigert archeoloog Arne Overstijns de opdracht. Tot zijn doctoraatsbeurs plots wordt ingetrokken.

Samen met twee jeugdvrienden begint hij te graven. Wanneer de vette klei zijn geheimen prijsgeeft, komen ook de verborgen agenda's boven. Met elke spadesteek schuiven de morele grenzen op. En dan doen ze de vondst van hun leven. Meteen daarna valt de eerste dode.

Een verhaal dat graaft in de geschiedenis van Flanders Fields en flirt met de Groote Oorlog, daarbij de hormonenmaffia, een jaloers lief en nog wat andere onfrisse slapende honden wekt, om dan, met een kleine omweg langs Hitler en Stalin, terug te keren naar de essentie: de mens, zijn drijfveren en de onwaarschijnlijke draagwijdte van één stommiteit.

*****

Gaea Schoeters (Sint-Niklaas, 1976) schreef met Diggers haar eerste thriller en ondertussen zijn er nog enkele romans van haar verschenen. Ze schreef echter ook non-fictie, interviews, kinderboeken en voor theater en opera, ze omschrijft zichzelf als 'auteur, librettist en scenarist'. Vooral haar roman Trofee (2020) viel in de prijzen en met Het geschenk (2025) staat ze nu ook op de shortlist van De Boon Literatuurprijs 2026.

Het heeft even geduurd maar dan is uiteindelijk dit boek toch op mijn leeslijst terecht gekomen en tot zeer grote tevredenheid. Een verhaal als dit kom je echt niet vaak tegen in boekenland, een boek dat over de Eerste Wereldoorlog gaat, of toch gedeeltelijk, de ondertitel liegt er niet om maar het is vooral de manier waarop Schoeters het verhaal verteld dat tot de verbeelding spreekt. De auteur heeft een humoristische manier van schrijven dat was al duidelijk in de twee vorige boeken die ik las maar dit eerste fictieboek van haar is soms hilarisch en dit door het bijwijlen absurde verhaal dat ze hier schreef. Moest de setting anders zijn, kan je denken aan een komedie van een plaatselijke amateuristische theatergezelschap, ze haalt het trouwens ergens eenmaal zelf aan dat er in een bepaalde scène een deurenkomedie zat en dat kan je inderdaad letterlijk nemen.

En toch komt Schoeters er helemaal mee weg met dit boek en is het volop plezier tijdens het lezen wat trouwens loopt als een tierelier. Maar het boek is toch ook meer dan dat, ze haalt vele thema's aan die je aan het denken zetten en dit ook al door de goede uitdieping van de personages, de ene al wat kleurrijker als de andere maar het moet gezegd dat ze allemaal uit het leven gegrepen zijn. 'Het leven zoals het is' als het ware. Maar misschien wel typisch Vlaams, voor de Nederlandse lezers kan ik niet meespreken en heb ik er geen zicht op.

Diggers, een woord dat ik nog nooit gehoord had maar het zijn amateurarcheologen die allerlei proberen op te duikelen uit de grond en uiteraard is de Westhoek hierbij een gedroomde locatie ook al is dit niet altijd zonder gevaar, er kan immers nogal eens iets ontploffen dat blijven liggen is van meer dan 100 jaar geleden. Het hoofdpersonage is dan wel een echte archeoloog maar door omstandigheden heeft hij zich dan toch laten verleiden om een bepaald terrein te 'clearen'. Wat ze zoal vinden en hun gedachten over de soldaten die daar vochten, daar kan je absoluut iets van opsteken, voor een leek zoals ik was dit toch wel leerrijk.

Diggers was een verrassend en spannend boek en ik ben er nu zeker van dat ik fan ben van Gaea Schoeters, haar boeken wel te verstaan. Ze heeft een heel vlotte manier van schrijven met enorm veel humor en ze kan fantastische verhalen verzinnen. Maar het boek heeft, zoals haar latere boeken ook iets te vertellen en dit heeft ze op onnavolgbare wijze gedaan. Laat ons hopen dat ze haar lezers nog gaat verblijden met haar schrijfsels.

Eerder: Trofee, Het geschenk

Uitgeverij: Manteau (2011) - 605 blz.

Als alles gedoofd is - Marie Vareille

Als haar broer smoorverliefd wordt, maakt ze zich zorgen: alleen zij weet wie hij écht is...

Abigaëlle woont in een klooster in Bourgondië. Haar vorige leven is ze grotendeels vergeten. Ze kan zich zelfs de gebeurtenissen die haar lot voorgoed veranderde niet meer herinneren. Van een afstandje observeert ze het Parijse leven van Gabriel, haar oudere broer, die een briljante carrière als kunstenaar heeft opgebouwd op de ruïnes van hun jeugd. Maar als Gabriël vervolgens Zoé ontmoet en smoorverliefd wordt, maakt Abigaëlle zich zorgen. Alleen zij weet wie haar broer werkelijk is...

Ondertussen vindt er in de spreekkamer van dokter Garnier, psychiater, een aantal beklemmende gesprekken plaats. Er is iemand in gevaar, en de tijd begint te dringen.

****

Marie Vareille (Montbard, Bourgondië, 1985) werkte in de marketing na haar studies aan de ESCP Business School in Parijs en aan de Cornell University in New York tot ze zich volledig aan het schrijven wijdde. In 2014 verscheen haar debuut en sindsdien schreef ze enkele boeken voor de jeugd en verschillende romans die haar prijzen opleverden. In Nederlandse vertaling zijn er echter maar twee boeken van haar verschenen, De onttoverden (Désenchantées, 2022) en Als alles gedoofd is (2025). Tegenwoordig woont ze met haar man en kinderen in Den Haag.

Bij dit boek krijg je van bij de start al de waarschuwing mee dat het gaat over huiselijk geweld en daarmee weet je gelijk waarrond het verhaal zal draaien. Misschien weet de lezer dit toch liever niet op voorhand, de leeservaring had anders kunnen zijn en dat lijkt me een gemiste kans. Niettemin heeft Marie Vareille het verhaal heel minutieus opgebouwd en komt het thema pas gaandeweg expliciet aan bod en stijgt de spanning tot ze knalt aan het einde van het boek. Ook dan pas kom je te weten hoe het verhaal in elkaar zit en wat de verschillende verhaallijnen te betekenen hebben. Het is absoluut een schitterende opbouw van de plot, zeer knap gedaan.

Het boek leest als een trein en is vlot geschreven. De auteur neemt je helemaal mee doorheen het verhaal maar ze laat heel veel ruimte aan de lezer om te proberen te ontdekken hoe het toch maar in elkaar zou kunnen zitten. En het moet gezegd dat ze verschillende verrassende wendingen aan het verhaal heeft gegeven waardoor je het uiteindelijk dichtslaat met een wauw-gevoel en toch ook een grote tevredenheid ondanks het onderwerp.

Als alles gedoofd is is een verrassende roman gebleken met een heel erg sterke plotopbouw en een goede uitdieping van de problematiek, een thema dat zeer aangrijpend is temeer omdat er meestal kinderen bij betrokken zijn. Marie Vareille heeft een toproman afgeleverd met dit boek en dat doet uitkijken naar haar andere boeken.

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2025) - 247 blz.

Oorspronkelijke titel: La dernière allumette

Vertaling: Rosalyn van Moorselaar

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin - Joël Dicker

In het kleine stadje waar ik ben opgegroeid zijn de geesten getekend door iets wat zich jaren geleden, op een vrijdag in december, een paar dagen voor kerst, in de plaatselijke dierentuin heeft afgespeeld. Al die jaren heeft niemand geweten wat er toen echt is gebeurd. Tot aan dit boek.

Een schoolbezoek aan een dierentuin loopt uit op een ramp, maar wat is er nu echt gebeurd? Waarom worden alle gebeurtenissen met absolute geheimhouding omgeven? De ouders van Joséphine, het meisje dat veel lijkt te weten, geven niet op voordat ze de waarheid hebben ontdekt. Gaandeweg beseffen ze dat een ramp nooit alleen komt, dat schijn bedriegt en dat elk verhaal een onvoorspelbare wending kan nemen. Enkele jaren later besluit Joséphine, inmiddels volwassen, alles in een boek te onthullen.

*****

Joël Dicker (Genève, 1985) heeft met dit boek een volledig ander boek geschreven dan we van hem gewoon zijn, in een nawoord schrijft hij dit hierover:

Met het schrijven van Het rampzalige bezoek aan de dierentuin, dat u zojuist heeft gelezen, heb ik in alle bescheidenheid en nederigheid geprobeerd een boek te schrijven dat alle lezers, wie dan ook, waar dan ook, of ze nu zeven of honderdtwintig jaar oud zijn, met elkaar kunnen delen. Met kinderen, partners, ouders, buren, collega's.

Een boek dat hopelijk zin geeft in lezen en laten lezen, zonder onderscheid te maken. Dat ons in staat stelt elkaar te ontmoeten. En dan echt. (Joël Dicker)

En waarachtig, het is inderdaad een boek geworden dat voor iedereen kan, jong en oud. Het is heel eenvoudig van opzet met korte hoofdstukken die elk staan voor een trap in het verhaal. En zo bouwt het boek richting het rampzalige bezoek aan de dierentuin en het was écht rampzalig, dat kan je wel stellen. Doordat het door de ogen van een kind verteld wordt, heeft het boek ook iets aandoenlijks, maar het was evengoed spannend.

En toch is dit boek ook méér dan een verhaal, er zijn heel wat thema's in verwerkt waardoor je ook als volwassene voor wat nadenkwerk kan staan, indien je zou willen natuurlijk want het is nu niet dat dit per se moet. Het is echter wel interessant, er wordt nagedacht over democratie en de relatie tussen ouders, leerkrachten en kinderen. Ook inclusie is een thema en dit omdat de kinderen die hier de hoofdrolspelen naar een 'bijzondere' school gaan, een school waarop de kinderen zitten die niet op andere scholen terechtkunnen.

De manier waarop de auteur het verhaal geschreven heeft, is heel erg humoristisch, je kan zowaar bijna schaterlachen bij het lezen ervan. Geweldig dit, het zorgde meteen voor de volle mep van vijf sterren.

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin is een geweldig goed boek en aangezien het een redelijk dun is, hoeft dit je ook al niet tegen te houden om het te lezen. Maar het is vooral de humor en de plotopbouw die het hem doen alsook de inhoudelijke thema's. Het is een luchtig verhaal maar ook eentje waarbij je de thema's kan overdenken als je wil. Een zalig boek!

Eerder: De waarheid over de zaak Harry Quebert, Het boek van de Baltimores, Een wild dier, De zaak Alaska Sanders

Uitgeverij: De Bezige Bij (2025) - 221 blz.

Oorspronkelijke titel: La Très Catastrophique Visite du Zoo

Vertaling: Manik Sarkar

Vergelding - Michael Berg

Een heftige gebeurtenis op een meisjesinternaat heeft vijftig jaar later fatale gevolgen.

Sinds zijn terugkeer naar Zuid-Limburg kent Alex geen moment rust. Een inbraak op het kasteel van zijn vader, diefstal van kostbare iconen, en zijn vader dood in een fauteuil. Alles wijst op een hartaanval. Het overlijden van zijn vader raakt hem niet echt, daarvoor was hun verhouding te slecht, maar Alex wil wel weten wat er gebeurd is. Een collega leidt het politieonderzoek, tot Alex' groeiende ergernis. Het lijkt erop dat zijn zusje, Emmie, ooggetuige van de inbraak is geweest. Waarom krijgt ze dan geen beveiliging? En hoeveel risico loop hij zelf zolang de inbrekers niet gepakt zijn?

Het duurt even voor Alex weer genoeg focus heeft om zich op een nieuwe cold case te storten. Een moord uit 1974 op de moeder-overste van een katholiek meisjesinternaat, waarvan de veroordeelde altijd heeft ontkend. Daarvoor lijkt bewijs te zijn gevonden, wat betekent dat de dader nog steeds vrij rondloopt. Bijna vijftig jaar later besluit de moordenaar van de non dat de vergelding pas compleet is als er nóg iemand de dood in wordt gejaagd.

****

Michael Berg (Heerlen, 1956) heeft met Vergelding een tweede boek uitgebracht in De Mergellandmoorden en eind dit jaar is het derde en laatste deel in deze trilogie te verwachten. Het boek gaat dadelijk van start waar het vorige geëindigd is en aan het einde weet je dat het derde er ook onmiddellijk zal bij aansluiten. De auteur woonde meer dan tien jaar in Frankrijk maar is teruggekeerd naar zijn geboortestreek in Zuid-Limburg waar deze trilogie zich afspeelt. Hij kent de streek dus goed en dat merk je. Sinds hij in 2008 debuteerde met een eerste thriller verschenen er nog velen van zijn hand en niet zonder succes, hij heeft enkele prijzen op zijn naam staan.

Er zijn net als in het vorige deel twee verhaallijnen, eentje 'Eerder' en de andere in de huidige tijd. Zoals je kan lezen op de achterflap speelt de eerdere verhaallijn een vijftig jaar eerder en is het decor een meisjesinternaat en dan een wel heel erg strenge versie met aan het hoofd een moeder-overste oftewel 'kreng'. Ik moet zeggen dat dit geen algemeen beleid was op meisjesinternaten, ikzelf zat er op eentje rond die periode en dat was een heel erg fijne en plezante tijd.

De tweede lijn gaat voornamelijk over de diefstal in het kasteel van Alex' vader en zijn overlijden waarbij Emmie getuige lijkt te zijn en Alex de diefstal en de dood van hun vader ontdekt. Hij moet daarop de erfeniskwestie regelen alsook de begrafenis, de diefstal wordt opgevolgd door een collega die hem niet zo genegen is en het moest Alex Nievelsteijn niet zijn als hij zich daar niet wat mee zou bemoeien.

Dit zijn dus de twee verhaallijnen waarop heel het boek draait, het cold case-team is uiteraard ook van de partij maar deze komen pas veel later mee in het verhaal. We komen ze wel tegen maar ze mogen hun eigen ding een beetje doen en wat dossiers afsluiten. Het verhaal van eerder wordt pas laat in het verhaal dé cold case waar ze als team zullen aan werken en de keuze hiervoor valt wel ergens te begrijpen maar als een cold case-serie is dit toch een opmerkelijke keuze. Daardoor leest het boek tot heel erg ver meer als een roman dan als een thriller en dat was buiten de verwachting.

Spannend werd het boek dus lang niet alhoewel het wel heel interessant was en vlot las, de zoektocht naar de dieven was het enige wat lang als het enige onderzoek verteld werd en dan nog, de uiteindelijke ontknoping daar werd zelfs niet echt naartoe gewerkt in het boek, het leek een zijlijntje. Zo waren er tussendoor nog wat zijlijntjes waarbij Alex in de rapte wat dossiers oploste. Maar tegen dat de vroegere verhaallijn het heden naderde, werd het verhaal langzamerhand toch spannend. Aan het einde sluit het verhaal ook met een cliffhanger waardoor je zou wensen dat het derde deel in de trilogie er nú al is, maar dit is toch nog wachten tot het najaar zo blijkt.

Vergelding is een heel erg goed vervolg in De Mergellandmoorden ook al is het van een ander kaliber dan de eerste. Laat ons hopen dat in het derde deel er toch een grotere plaats is weggelegd voor het cold case-team met échte pisten om te onderzoeken, naar misdaden dus. In dit deel heeft het toch wel heel lang geduurd vooraleer er daar sprake van was. Niettemin was het een heel erg goed boek en dan nog eentje waar je binnen de kortste keren doorvliegt en het leesplezier verzekerd is.

Eerder: Nacht in Parijs, Hôtel du Lac, Het meisje op de weg, Broertje, Een echte vrouw, Terugkeer

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2026) - 538 blz.