Diggers - Gaea Schoeters

Een kleine Groote Oorlog

Vijfentwintigduizend euro. Om alle restanten van de Eerste Wereldoorlog op een akker in de Westhoek te laten verdwijnen. Natuurlijk weigert archeoloog Arne Overstijns de opdracht. Tot zijn doctoraatsbeurs plots wordt ingetrokken.

Samen met twee jeugdvrienden begint hij te graven. Wanneer de vette klei zijn geheimen prijsgeeft, komen ook de verborgen agenda's boven. Met elke spadesteek schuiven de morele grenzen op. En dan doen ze de vondst van hun leven. Meteen daarna valt de eerste dode.

Een verhaal dat graaft in de geschiedenis van Flanders Fields en flirt met de Groote Oorlog, daarbij de hormonenmaffia, een jaloers lief en nog wat andere onfrisse slapende honden wekt, om dan, met een kleine omweg langs Hitler en Stalin, terug te keren naar de essentie: de mens, zijn drijfveren en de onwaarschijnlijke draagwijdte van één stommiteit.

*****

Gaea Schoeters (Sint-Niklaas, 1976) schreef met Diggers haar eerste thriller en ondertussen zijn er nog enkele romans van haar verschenen. Ze schreef echter ook non-fictie, interviews, kinderboeken en voor theater en opera, ze omschrijft zichzelf als 'auteur, librettist en scenarist'. Vooral haar roman Trofee (2020) viel in de prijzen en met Het geschenk (2025) staat ze nu ook op de shortlist van De Boon Literatuurprijs 2026.

Het heeft even geduurd maar dan is uiteindelijk dit boek toch op mijn leeslijst terecht gekomen en tot zeer grote tevredenheid. Een verhaal als dit kom je echt niet vaak tegen in boekenland, een boek dat over de Eerste Wereldoorlog gaat, of toch gedeeltelijk, de ondertitel liegt er niet om maar het is vooral de manier waarop Schoeters het verhaal verteld dat tot de verbeelding spreekt. De auteur heeft een humoristische manier van schrijven dat was al duidelijk in de twee vorige boeken die ik las maar dit eerste fictieboek van haar is soms hilarisch en dit door het bijwijlen absurde verhaal dat ze hier schreef. Moest de setting anders zijn, kan je denken aan een komedie van een plaatselijke amateuristische theatergezelschap, ze haalt het trouwens ergens eenmaal zelf aan dat er in een bepaalde scène een deurenkomedie zat en dat kan je inderdaad letterlijk nemen.

En toch komt Schoeters er helemaal mee weg met dit boek en is het volop plezier tijdens het lezen wat trouwens loopt als een tierelier. Maar het boek is toch ook meer dan dat, ze haalt vele thema's aan die je aan het denken zetten en dit ook al door de goede uitdieping van de personages, de ene al wat kleurrijker als de andere maar het moet gezegd dat ze allemaal uit het leven gegrepen zijn. 'Het leven zoals het is' als het ware. Maar misschien wel typisch Vlaams, voor de Nederlandse lezers kan ik niet meespreken en heb ik er geen zicht op.

Diggers, een woord dat ik nog nooit gehoord had maar het zijn amateurarcheologen die allerlei proberen op te duikelen uit de grond en uiteraard is de Westhoek hierbij een gedroomde locatie ook al is dit niet altijd zonder gevaar, er kan immers nogal eens iets ontploffen dat blijven liggen is van meer dan 100 jaar geleden. Het hoofdpersonage is dan wel een echte archeoloog maar door omstandigheden heeft hij zich dan toch laten verleiden om een bepaald terrein te 'clearen'. Wat ze zoal vinden en hun gedachten over de soldaten die daar vochten, daar kan je absoluut iets van opsteken, voor een leek zoals ik was dit toch wel leerrijk.

Diggers was een verrassend en spannend boek en ik ben er nu zeker van dat ik fan ben van Gaea Schoeters, haar boeken wel te verstaan. Ze heeft een heel vlotte manier van schrijven met enorm veel humor en ze kan fantastische verhalen verzinnen. Maar het boek heeft, zoals haar latere boeken ook iets te vertellen en dit heeft ze op onnavolgbare wijze gedaan. Laat ons hopen dat ze haar lezers nog gaat verblijden met haar schrijfsels.

Eerder: Trofee, Het geschenk

Uitgeverij: Manteau (2011) - 605 blz.

Als alles gedoofd is - Marie Vareille

Als haar broer smoorverliefd wordt, maakt ze zich zorgen: alleen zij weet wie hij écht is...

Abigaëlle woont in een klooster in Bourgondië. Haar vorige leven is ze grotendeels vergeten. Ze kan zich zelfs de gebeurtenissen die haar lot voorgoed veranderde niet meer herinneren. Van een afstandje observeert ze het Parijse leven van Gabriel, haar oudere broer, die een briljante carrière als kunstenaar heeft opgebouwd op de ruïnes van hun jeugd. Maar als Gabriël vervolgens Zoé ontmoet en smoorverliefd wordt, maakt Abigaëlle zich zorgen. Alleen zij weet wie haar broer werkelijk is...

Ondertussen vindt er in de spreekkamer van dokter Garnier, psychiater, een aantal beklemmende gesprekken plaats. Er is iemand in gevaar, en de tijd begint te dringen.

****

Marie Vareille (Montbard, Bourgondië, 1985) werkte in de marketing na haar studies aan de ESCP Business School in Parijs en aan de Cornell University in New York tot ze zich volledig aan het schrijven wijdde. In 2014 verscheen haar debuut en sindsdien schreef ze enkele boeken voor de jeugd en verschillende romans die haar prijzen opleverden. In Nederlandse vertaling zijn er echter maar twee boeken van haar verschenen, De onttoverden (Désenchantées, 2022) en Als alles gedoofd is (2025). Tegenwoordig woont ze met haar man en kinderen in Den Haag.

Bij dit boek krijg je van bij de start al de waarschuwing mee dat het gaat over huiselijk geweld en daarmee weet je gelijk waarrond het verhaal zal draaien. Misschien weet de lezer dit toch liever niet op voorhand, de leeservaring had anders kunnen zijn en dat lijkt me een gemiste kans. Niettemin heeft Marie Vareille het verhaal heel minutieus opgebouwd en komt het thema pas gaandeweg expliciet aan bod en stijgt de spanning tot ze knalt aan het einde van het boek. Ook dan pas kom je te weten hoe het verhaal in elkaar zit en wat de verschillende verhaallijnen te betekenen hebben. Het is absoluut een schitterende opbouw van de plot, zeer knap gedaan.

Het boek leest als een trein en is vlot geschreven. De auteur neemt je helemaal mee doorheen het verhaal maar ze laat heel veel ruimte aan de lezer om te proberen te ontdekken hoe het toch maar in elkaar zou kunnen zitten. En het moet gezegd dat ze verschillende verrassende wendingen aan het verhaal heeft gegeven waardoor je het uiteindelijk dichtslaat met een wauw-gevoel en toch ook een grote tevredenheid ondanks het onderwerp.

Als alles gedoofd is is een verrassende roman gebleken met een heel erg sterke plotopbouw en een goede uitdieping van de problematiek, een thema dat zeer aangrijpend is temeer omdat er meestal kinderen bij betrokken zijn. Marie Vareille heeft een toproman afgeleverd met dit boek en dat doet uitkijken naar haar andere boeken.

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2025) - 247 blz.

Oorspronkelijke titel: La dernière allumette

Vertaling: Rosalyn van Moorselaar

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin - Joël Dicker

In het kleine stadje waar ik ben opgegroeid zijn de geesten getekend door iets wat zich jaren geleden, op een vrijdag in december, een paar dagen voor kerst, in de plaatselijke dierentuin heeft afgespeeld. Al die jaren heeft niemand geweten wat er toen echt is gebeurd. Tot aan dit boek.

Een schoolbezoek aan een dierentuin loopt uit op een ramp, maar wat is er nu echt gebeurd? Waarom worden alle gebeurtenissen met absolute geheimhouding omgeven? De ouders van Joséphine, het meisje dat veel lijkt te weten, geven niet op voordat ze de waarheid hebben ontdekt. Gaandeweg beseffen ze dat een ramp nooit alleen komt, dat schijn bedriegt en dat elk verhaal een onvoorspelbare wending kan nemen. Enkele jaren later besluit Joséphine, inmiddels volwassen, alles in een boek te onthullen.

*****

Joël Dicker (Genève, 1985) heeft met dit boek een volledig ander boek geschreven dan we van hem gewoon zijn, in een nawoord schrijft hij dit hierover:

Met het schrijven van Het rampzalige bezoek aan de dierentuin, dat u zojuist heeft gelezen, heb ik in alle bescheidenheid en nederigheid geprobeerd een boek te schrijven dat alle lezers, wie dan ook, waar dan ook, of ze nu zeven of honderdtwintig jaar oud zijn, met elkaar kunnen delen. Met kinderen, partners, ouders, buren, collega's.

Een boek dat hopelijk zin geeft in lezen en laten lezen, zonder onderscheid te maken. Dat ons in staat stelt elkaar te ontmoeten. En dan echt. (Joël Dicker)

En waarachtig, het is inderdaad een boek geworden dat voor iedereen kan, jong en oud. Het is heel eenvoudig van opzet met korte hoofdstukken die elk staan voor een trap in het verhaal. En zo bouwt het boek richting het rampzalige bezoek aan de dierentuin en het was écht rampzalig, dat kan je wel stellen. Doordat het door de ogen van een kind verteld wordt, heeft het boek ook iets aandoenlijks, maar het was evengoed spannend.

En toch is dit boek ook méér dan een verhaal, er zijn heel wat thema's in verwerkt waardoor je ook als volwassene voor wat nadenkwerk kan staan, indien je zou willen natuurlijk want het is nu niet dat dit per se moet. Het is echter wel interessant, er wordt nagedacht over democratie en de relatie tussen ouders, leerkrachten en kinderen. Ook inclusie is een thema en dit omdat de kinderen die hier de hoofdrolspelen naar een 'bijzondere' school gaan, een school waarop de kinderen zitten die niet op andere scholen terechtkunnen.

De manier waarop de auteur het verhaal geschreven heeft, is heel erg humoristisch, je kan zowaar bijna schaterlachen bij het lezen ervan. Geweldig dit, het zorgde meteen voor de volle mep van vijf sterren.

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin is een geweldig goed boek en aangezien het een redelijk dun is, hoeft dit je ook al niet tegen te houden om het te lezen. Maar het is vooral de humor en de plotopbouw die het hem doen alsook de inhoudelijke thema's. Het is een luchtig verhaal maar ook eentje waarbij je de thema's kan overdenken als je wil. Een zalig boek!

Eerder: De waarheid over de zaak Harry Quebert, Het boek van de Baltimores, Een wild dier, De zaak Alaska Sanders

Uitgeverij: De Bezige Bij (2025) - 221 blz.

Oorspronkelijke titel: La Très Catastrophique Visite du Zoo

Vertaling: Manik Sarkar

Vergelding - Michael Berg

Een heftige gebeurtenis op een meisjesinternaat heeft vijftig jaar later fatale gevolgen.

Sinds zijn terugkeer naar Zuid-Limburg kent Alex geen moment rust. Een inbraak op het kasteel van zijn vader, diefstal van kostbare iconen, en zijn vader dood in een fauteuil. Alles wijst op een hartaanval. Het overlijden van zijn vader raakt hem niet echt, daarvoor was hun verhouding te slecht, maar Alex wil wel weten wat er gebeurd is. Een collega leidt het politieonderzoek, tot Alex' groeiende ergernis. Het lijkt erop dat zijn zusje, Emmie, ooggetuige van de inbraak is geweest. Waarom krijgt ze dan geen beveiliging? En hoeveel risico loop hij zelf zolang de inbrekers niet gepakt zijn?

Het duurt even voor Alex weer genoeg focus heeft om zich op een nieuwe cold case te storten. Een moord uit 1974 op de moeder-overste van een katholiek meisjesinternaat, waarvan de veroordeelde altijd heeft ontkend. Daarvoor lijkt bewijs te zijn gevonden, wat betekent dat de dader nog steeds vrij rondloopt. Bijna vijftig jaar later besluit de moordenaar van de non dat de vergelding pas compleet is als er nóg iemand de dood in wordt gejaagd.

****

Michael Berg (Heerlen, 1956) heeft met Vergelding een tweede boek uitgebracht in De Mergellandmoorden en eind dit jaar is het derde en laatste deel in deze trilogie te verwachten. Het boek gaat dadelijk van start waar het vorige geëindigd is en aan het einde weet je dat het derde er ook onmiddellijk zal bij aansluiten. De auteur woonde meer dan tien jaar in Frankrijk maar is teruggekeerd naar zijn geboortestreek in Zuid-Limburg waar deze trilogie zich afspeelt. Hij kent de streek dus goed en dat merk je. Sinds hij in 2008 debuteerde met een eerste thriller verschenen er nog velen van zijn hand en niet zonder succes, hij heeft enkele prijzen op zijn naam staan.

Er zijn net als in het vorige deel twee verhaallijnen, eentje 'Eerder' en de andere in de huidige tijd. Zoals je kan lezen op de achterflap speelt de eerdere verhaallijn een vijftig jaar eerder en is het decor een meisjesinternaat en dan een wel heel erg strenge versie met aan het hoofd een moeder-overste oftewel 'kreng'. Ik moet zeggen dat dit geen algemeen beleid was op meisjesinternaten, ikzelf zat er op eentje rond die periode en dat was een heel erg fijne en plezante tijd.

De tweede lijn gaat voornamelijk over de diefstal in het kasteel van Alex' vader en zijn overlijden waarbij Emmie getuige lijkt te zijn en Alex de diefstal en de dood van hun vader ontdekt. Hij moet daarop de erfeniskwestie regelen alsook de begrafenis, de diefstal wordt opgevolgd door een collega die hem niet zo genegen is en het moest Alex Nievelsteijn niet zijn als hij zich daar niet wat mee zou bemoeien.

Dit zijn dus de twee verhaallijnen waarop heel het boek draait, het cold case-team is uiteraard ook van de partij maar deze komen pas veel later mee in het verhaal. We komen ze wel tegen maar ze mogen hun eigen ding een beetje doen en wat dossiers afsluiten. Het verhaal van eerder wordt pas laat in het verhaal dé cold case waar ze als team zullen aan werken en de keuze hiervoor valt wel ergens te begrijpen maar als een cold case-serie is dit toch een opmerkelijke keuze. Daardoor leest het boek tot heel erg ver meer als een roman dan als een thriller en dat was buiten de verwachting.

Spannend werd het boek dus lang niet alhoewel het wel heel interessant was en vlot las, de zoektocht naar de dieven was het enige wat lang als het enige onderzoek verteld werd en dan nog, de uiteindelijke ontknoping daar werd zelfs niet echt naartoe gewerkt in het boek, het leek een zijlijntje. Zo waren er tussendoor nog wat zijlijntjes waarbij Alex in de rapte wat dossiers oploste. Maar tegen dat de vroegere verhaallijn het heden naderde, werd het verhaal langzamerhand toch spannend. Aan het einde sluit het verhaal ook met een cliffhanger waardoor je zou wensen dat het derde deel in de trilogie er nú al is, maar dit is toch nog wachten tot het najaar zo blijkt.

Vergelding is een heel erg goed vervolg in De Mergellandmoorden ook al is het van een ander kaliber dan de eerste. Laat ons hopen dat in het derde deel er toch een grotere plaats is weggelegd voor het cold case-team met échte pisten om te onderzoeken, naar misdaden dus. In dit deel heeft het toch wel heel lang geduurd vooraleer er daar sprake van was. Niettemin was het een heel erg goed boek en dan nog eentje waar je binnen de kortste keren doorvliegt en het leesplezier verzekerd is.

Eerder: Nacht in Parijs, Hôtel du Lac, Het meisje op de weg, Broertje, Een echte vrouw, Terugkeer

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2026) - 538 blz.

Magritte: een leven - Alex Danchev met Sarah Whitfield

Het veelzijdige leven van de kunstenaar Magritte

De kledingkeuze van de surrealistische kunstenaar René Magritte (1898-1967) was even elegant als zijn schilderstijl: hij schilderde steevast in pak, inclusief das en bolhoed. In zijn werken, waaronder het iconische La trahison des images ('Ceci n'est pas une pipe') en Golconde, creëerde hij een droomwereld vol mysterie, erotiek en humor. En net als zijn werk bleef de persoon Magritte mysterieus.

In deze biografie volgt auteur Alex Danchev het veelbewogen leven van de Belgische kunstenaar; van de traumatische zelfmoord van zijn moeder tot de verkoop van vervalste kunstwerken tijdens de Duitse bezetting en van zijn turbulente relatie met de Franse surrealisten tot zijn internationale doorbraak in de kunstwereld. Het resultaat is een fascinerend portret van een wereldwijd geliefd kunstenaar wiens invloed nog altijd groot is.

Alex Danchev (Bolton, Lancashire, 1955-2016) was een Britse historicus, biograaf, legerofficier en was onder andere hoogleraar International Relations aan de University of St Andrews. Hij was ook auteur en schreef naast deze biografie nog de bekroonde biografieën van Paul Cézanne en Georges Braque. Danchev overleed onverwachts voor hij de biografie van Magritte kon afmaken en kunsthistoricus en schrijver Sarah Whitfield voltooide dan het boek met het tiende en laatste hoofdstuk. Whitfield was coredacteur van de catalogue raisonné van het oeuvre van Magritte en kwam dus zeker beslagen ten ijs.

Het boek is chronologisch opgebouwd te beginnende bij zijn jeugd en eindigend bij zijn dood, klinkt logisch. En toch wordt er gedurende heel het boek voortdurend vooruit gedacht ook al gaat het over een bepaalde periode. Er passeren daardoor heel veel namen doorheen alle hoofdstukken en is het soms moeilijk om ze op de juiste plaats op de tijdslijn van Magritte's leven te plaatsen. Misschien had een beschreven tijdslijn wel handig geweest, toch voor een leek, een kunstkenner al is het maar een beetje heeft er waarschijnlijk minder problemen mee.

Het boek probeert Magritte echt wel tot leven te brengen (waarin het trouwens geslaagd is) en dan hebben we het niet alleen over zijn kunstwerken. Magritte was ook een denker en schreef heel erg veel, vooral brieven. Tijdens zijn leven werd er al eens een en ander gepubliceerd van hem. Zijn lezing in het KMSKA (Antwerpen) in 1938 onder de titel 'La ligne de vie' waarin hij de oorsprong en ontwikkeling van zijn kunst en de geschiedenis van de surrealistische beweging in België belicht, is zowat het belangrijkste van zijn hand. Zijn relaties met anderen en zijn karakter komen zeer zeker ook aan bod in deze biografie.

Een van de redenen waarom ik deze biografie las was omdat er van 15 november 2025 tot 22 februari 2026 een tentoonstelling over Magritte liep in het KMSKA onder uiteraard ook de titel 'La ligne de vie'. En ik moet zeggen dat het absoluut een meerwaarde had om de biografie gelezen te hebben vooraleer de tentoonstelling te bezoeken.

Wat betreft het lezen zelf was ik niet altijd onder de indruk van het boek. Het verloor zich soms in details maar het voornaamste minpunt van het boek was dat de historische context slechts zeer miniem aan bod kwam. Een persoon leeft in een bepaalde tijd en in dit boek speelt zo goed als alleen de kunstwereld en -tijd een rol en slechts sporadisch de geschiedenis en wat nu net een van de redenen is wat een biografie boeiend maakt voor mij.

Magritte was een interessant boek om de schilder Magritte te leren kennen en meestal las het vlot. Ik ben een tevreden lezer en heb heel wat bijgeleerd. De tentoonstelling in het KMSKA was trouwens top!

Uitgeverij: Spectrum (2021) - 452 blz (453-558 Afkortingen, Noten, Register en Oeuvreregister)

Oorspronkelijke titel: Magritte: a life

Vertaling: Cornelis van Ginneken

Omwegen - Thomas Heerma van Voss

Een wandeling

Voor een wandelvakantie in de Ardennen koopt Thomas Heerma van Voss twee dingen: een opschrijfboekje en stevige schoenen. Hij is de enige onervaren loper van het gezelschap. Terwijl Heerma van Voss langs de Semois loopt over kleine wegen en open velden, langs dorpen zonder winkels, weet hij nog niet dat dit dit laatste keer is dat hij in deze familie de rol heeft van schoonzoon, zwager en geliefde.

Hij komt aardig mee, al zondert hij zich soms af om aantekeningen te maken. Levendig roept hij het beeld op van een schrijver die zichzelf moet verhouden tot een hecht gezin, tot de natuur, tot de peddels op het wat er tijdens de kanotocht die hij samen met zijn vriendin onderneemt. Maar de naam van het prachtige landhuis waar zich de apotheose voltrekt van deze familieweek wil hem bij terugkomst maar niet te binnen schieten.

Wat blijft en wat verdwijnt? Heerma van Voss toont zich in Omwegen een scherpzinnig observator van een familiedynamiek die niet de zijne is, en een zorgvuldig chroniqueur van een feilbaar geheugen.

****

Thomas Heerma van Voss (Amsterdam, 1990) is een zoon van oud-omroepbaas Arend Jan Heerma van Voss en sociologe Christien Brinkgreve. Dit is een van de redenen waarom deze auteur in mijn vizier kwam, ik las namelijk onlangs Beladen huis van zijn moeder Christien Brinkgreve. Een andere reden was dat hij vorig jaar genomineerd was voor de Boon 2025 in de categorie fictie/non-fictie met het boek Het archief. Heerma van Voss studeerde Nederlands aan de Universiteit van Amsterdam en in 2009 verscheen reeds zijn debuutroman. Naast boeken schrijft hij nog voor kranten en andere media.

Omwegen is een heel dun boekje dat verscheen in de reeks Terloops van uitgeverij Van Oorschot, het is een reeks van wandelboekjes waarin schrijvers een eigen wandelervaring beschrijven waarin de wandelbelevenis centraal staat. Eerder las ik hieruit Wantij van Jaap Robben wat een verrassende en mooie ervaring was en deze Omwegen was dat ook. Het zijn toffe boekjes die absoluut aan te raden zijn.

Thomas Heerma van Voss smijt je al dadelijk in zijn wandelverhaal, 'Vlak voor mijn vriendin besloot dat ze niet langer mijn vriendin was, ging ik met haar familie een week wandelen in de Ardennen'. En dat het boeiend was daar kan je zeker van zijn. Het was niet dat je tijdens het lezen zat te lachen en toch was het een luchtig verhaal dat zeer tot de verbeelding spreekt. En het was dan ook nog een wandelboek over een streek waarop mijn oog al eens gevallen was.

Omwegen was dus zeker een boek waardoor je naar zijn andere boeken begint te kijken en niet in het minst omdat hij heel erg goed schrijft met een relativerend vermogen om jaloers op te zijn. Het is dan wel een heel dun boek en toch is de auteur er in geslaagd om er heel veel in te steken, zowel over wandelen en de streek in de Ardennen als over familie en relaties. Omwegen is een heel erg mooi boek geworden, klein maar fijn.

Uitgeverij: Van Oorschot (2023) - 66 blz.

Op het graf - Fred Vargas

Er gebeuren vreemde dingen in Louviec, een klein dorpje in Bretagne: sommige bewoners horen 's nachts een raar geluid, alsof iemand met een houten been door de straten loopt. Dat zorgt voor paniek in de gemeenschap, want volgens een lokale legende gaat het om 'de Manke', de ronddolende geest van een achttiende-eeuwse graaf. De vorige keer dat deze geest het dorp terroriseerde was veertien jaar geleden, en toen eindigde het met een moord. Daarom zijn velen bang dat er nu weer onheil op komst is.

En ze krijgen gelijk: binnen korte tijd vallen er twee doden. Commissaris Adamsberg raakt bij de zaak betrokken en moet alles op alles zetten om wijs te worden uit de verwarrende en mysterieuze aanwijzingen, en bijgeloof en feiten van elkaar te kunnen onderscheiden.

***

Fred Vargas (Parijs, 1957) is historicus en archeozoöloge maar ook auteur van voornamelijk politieromans, haar bekendste zijn deze met Commissaris Adamsberg in de hoofdrol. Ze won verschillende prijzen met haar boeken die in vele landen worden uitgegeven, ze verschenen echter niet allemaal in Nederlandse vertaling. De cover van dit boek sprak me zeker aan, het heeft een vleugje mysterie net zoals de titel en ook de achterflap triggerde me. En dus belandde het op mijn leeslijst.

Vargas heeft toch een aparte stijl wat betreft de plot en de wendingen, zo lees je ze niet vaak. De manier waarop Adamsberg naar het dorpje in Bretagne gelokt wordt want daar lijkt het toch op, is een verrassende keuze, het is eens iets anders. Maar ook de ontwikkelingen in het verhaal verrasten en een groot deel van het boek valt daar zeker mee te leven. Maar hoe verder je komt hoe minder geloofwaardig het allemaal wel werd. De auteur positioneert Adamsberg als een speciale figuur wat betreft zijn onderzoeksmethoden en daar is niets mis mee maar het liep toch wel de spuigaten uit. Zeker wanneer hij een 'verhaal' vertelt over hoe hij 'denkt' dat het gegaan is, het lijkt helemaal niet op een geloofwaardig politieonderzoek. Nog een puntje was dat de commissaris zo tussen de soep en de patatten door nog enkele andere onderzoeken die ter sprake kwamen bij zijn team in Parijs, afsluit zonder noemenswaardig onderzoek, dit zijn toch wel rare zijlijntjes.

Op zich had het boek wel een heel erg goede plot en het was regelmatig verrassend en origineel te noemen. Vargas schetst haar personages op een goede manier zodat je helemaal mee bent.

Op het graf is een goed boek met een goede plot dat vlot en gemakkelijk leest en soms zelfs grappig is, Fred Vargas heeft absoluut schrijverstalent. Het boek heeft een mooie en intrigerende cover én achterflap maar deze zetten je toch op het verkeerde been aangezien het toch niet zo mysterieus was als het beloofde te worden. Commissaris Adamsberg mag dan wel een super misdaadonderzoeker en oplosser zijn, toch komt hij niet altijd even sympathiek over en begon hij te storen, alleszins toch voor mij, en hetzelfde voor de plot, ook deze begon uiteindelijk storende elementen te vertonen. Dit is echter een persoonlijk gevoel en ik kan me heel goed inbeelden dat andere lezers er anders over denken. Een gewoon goed boek dus, zeker niet meer.

Eerder: De eeuwige jacht, IJsmoord

Uitgeverij: De Geus (2025) - 440 blz.

Oorspronkelijke titel: Sur la dalle

Vertaling: Marijke Scholts