De laatste sessie - Saskia de Coster

Soms is een sessie van vijftig minuten in een zucht voorbij, soms voelt de therapeut zich al na vijf minuten uitgewrongen. Maar vandaag is alles anders.

In de spreekkamer stapt een vrouw binnen, vijfenzeventig jaar. Kristien. Doodgewoon, benadrukt ze zelf. Twee volwassen kinderen, een trouwe echtgenoot en een kat. Ze gaat terug naar de millenniumwisseling, naar het huis dat jarenlang leegstond, maar plots weer werd bewoond. Naar een wereld die niet de hare was, zwemlessen, chocoladetruffels. Ze is gekomen om te praten. Over Tove. Maar woorden hebben gevolgen.

De laatste sessie is een roman over dubbellevens, over vormen van liefde, obsessie, manipulatie en controle. Een verhaal dat blootlegt hoe we onze versie van de werkelijkheid telkens opnieuw scheppen, gedreven door onze eigen verlangens en angsten.

**

Saskia de Coster (Leuven, 1976) studeerde Germaanse Talen aan de KU Leuven en daarna literatuurwetenschap aan het UBC in Vancouver, Canada. Van jongs af was ze al actief bezig met schrijven en in 2000 debuteerde ze met Onder elkaar en in 2002 met een eerste boek Vrije val. Ze is daarnaast bezig met beeldende kunst en maakt films en video's maar ze is evengoed te vinden op festivals, geeft lezingen en neemt deel aan vraaggesprekken, gespreksavonden en debatten. Ze ontving verschillende prijzen en erkenningen voor haar werken. Als auteur is ze veelzijdig, ze waagt zich aan romans en verhalen maar evengoed aan filmscenario's, theaterteksten, columns en zelfs songteksten voor muzikanten.

De laatste sessie is het eerste boek dat ik las van haar, ze kwam in mijn vizier door de podcast Leesbaar van Annelies Moons en Joris Hessels. Het is een dun boek dat je sowieso in korte tijd uithebt maar het leest niet altijd even gemakkelijk. Saskia de Coster daagt de lezer uit doordat ze voortdurend van perspectief verspringt alsook in de tijd waardoor je toch beter bij de les kan blijven, ik moet zeggen dat het me niet altijd even goed lukte.

Het grote struikelpunt was voor mij het verhaal op zich, het interesseerde me maar matig. Er werd toegewerkt naar een bepaald slot en dat intrigeerde me om verder te lezen. Maar misschien lagen mijn verwachtingen te hoog, het kwam me niet geloofwaardig voor en ontgoochelde.

De laatste sessie bleek een boek te zijn dat mij persoonlijk niet kon bekoren maar dit wil niet zeggen dat het niet goed zou geschreven zijn, integendeel. De auteur weet de lezer te intrigeren en verwacht er wat inspanning van en dat is absoluut een pluspunt. En haar schrijfstijl is zeer mooi en goed. Misschien waag ik nog wel eens een poging.

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2025) - 153 blz.

Een dodelijke blik - peter James

Kunst en moord kruisen elkaar op dodelijke wijze

Harry en Freya zijn op zoek naar een kunstkoopje wanneer ze per ongeluk op een verloren meesterwerk stuiten. Wat aanvankelijk een geweldige vondst lijkt, verandert al snel in een nachtmerrie. Het schilderij blijkt de sleutel te zijn tot een gevaarlijk geheim, en er zijn mensen die koste wat het kost willen voorkomen dat het onthuld wordt.

Rechercheur Roy Grace wordt op de zaak gezet en ontdekt dat kunst niet alleen waardevol, maar ook dodelijk kan zijn. Terwijl de dreiging toeneemt, moet hij alles op alles zetten om de waarheid te achterhalen voordat het te laat is.

****

Peter James (Brighton, 1948) is als auteur vooral bekend van de serie met Roy Grace, een rechercheur in Brighton. Dit is reeds de 18e in de reeks waarvan trouwens ook verfilmingen zijn, maar hij schreef ook verschillende andere boeken. Daarnaast is hij ook nog filmproducent.

Deze auteur is al heel wat jaren geleden in mijn vizier gekomen door de eerste Roy Grace Doodsimpel uit 2005 en daar was ik toen stevig van onder de indruk. Nu een twintigtal boeken later ben ik nog steeds fan van de auteur. Hij heeft meestal een goed geconstrueerde plot en Roy Grace en de andere terugkerende spelers voelen als thuiskomen, telkens weer. En als je dan af en toe ook nog eens de mondhoeken omhoog kan trekken, is het helemaal af. En dit alles was in dit boek zeer aanwezig.

Het was ook interessant omdat je in dit boek ook weer wat nieuws kan opsteken over kunst, dat was alleszins toch bij mij het geval, ik had er nog nooit van gehoord. Het gaat hier over achttiende-eeuwse schilderkunst die men 'fête galante' noemt en dan komen er wat schilders in beeld van dit genre. Watteau bijvoorbeeld die de grondlegger en beroemdste vertegenwoordiger is van dit genre maar de schilder waar het hier voornamelijk om draait is Jean-Honoré Fragonard (1732-1806).

Een van de persoonlijke verhaallijnen die al meegaat vanaf de allereerste met Roy Grace is in dit boek tot een soort van einde gekomen, eindelijk, het begon een beetje veel herhaling te worden ook al is het maar een zijlijntje in de boeken. Verder was het wel weer interessant om de persoonlijke ontwikkelingen van de personages te volgen.

Een dodelijke blik heeft een echt wel zeer goede plot maar het is wel kwestie van wat namen te onthouden aangezien de auteur veelvuldig van personage en verhaallijn verandert in eerder korte hoofdstukken. Het zat heel goed in elkaar en het bleef spannend gedurende het hele boek dat uiteindelijk afstevende op een zeer mooie en ook verrassende ontknoping. Peter James heeft zijn reputatie als misdaadauteur absoluut eer aangedaan en hopelijk wordt deze ook ooit verfilmd.

Eerder: Op sterven na dood, Ten dode opgeschreven, Doodskus, Dodemansrit, Perfectie, Schijndood, Doodsklok, Als de dood, Tot in de dood, Dodelijke affaire, Doodsangst, Ultiem bewijs, Een date met de dood, Een dodelijke gok, Doodvonnis, Doodgewoon

Uitgeverij: De Fontein (2026) - 362 blz.

Oorspronkelijke titel: Picture You Dead

Vertaling: Lia Belt

Half leven - Aya Sabi

Een vrouw die in de keuken gerechten vult met verlangens en verdriet.

Een dochter die in brieven aftelt tot het weerzien met haar geliefde.

Een kleindochter ontrafelt de pijn van haar moeder en grootmoeder en vlecht deze voor het eerst tot een verhaal.

****

Aya Sabi (Roermond, 1995) heeft Marokkaanse roots, groeide op in Roermond en verhuisde op haar dertiende met haar familie naar Genk in België. Ze wist al vroeg dat ze schrijfster wilde worden maar studeerde toch Biomedische Wetenschappen in Maastricht en sinds 2021 Arabistiek en Islamkunde aan de KU Leuven. Ze schrijft sinds 2015, zo blogde ze tweewekelijks op deredactie.be en ze is columniste onder andere bij MO* en De Morgen. In 2017 verscheen een verhalenbundel Verkruimeld land en in 2022 haar debuutroman Half leven.

De auteur heeft hier voor een originele vorm gekozen om het verhaal van de drie vrouwen te brengen, drie generaties ook. De hoofdmoot in het verhaal is dat van Fatna dat op een normale vertelstructuur verhaald wordt. Fatna krijgt haar eerste rondleiding bij haar nieuwe werkgeefster, ze begint immers in de functie van hoofdkokkin, we zijn in het jaar 1955. Ze werkt zich in maar heeft op persoonlijk vlak en in de sociale omgang blijkbaar toch wel wat problemen. Aya Sabi vertelt het verhaal op een meeslepende wijze, langzaam maar zeker leer je Fatna kennen.

Dit verhaal wordt pas na een hele tijd onderbroken door de tweede verhaallijn die we lezen in de vorm van brieven, Hamouda Al Garaji schrijft deze en beginnen in het jaar 1979, al snel wordt duidelijk dat zij de dochter is van Fatna. De brieven zijn geschreven vanuit Nederland en gericht aan haar verloofde die nog in Marokko vertoefd. Het voornaamste dat we hierin lezen is haar relatie tot haar moeder die onder spanning staat, maar we lezen evengoed een stuk van haar levensverhaal doorheen de brieven.

En de derde lijn is deze van Shams die de kleindochter is van Fatna en dit in de vorm van essays. Een heel erg originele constructie dus. Ook verrassend is de terugwerkende kracht waarop het verhaal van Fatna verteld is. De tijdslijn staat aangegeven boven de hoofdstukken maar binnenin is het uiteraard chronologisch. Pas aan het einde wordt duidelijk waarom dit zo gedaan is en dat was een klapper van formaat, veel verrassender heb ik het nog niet gelezen, ooit.

Je weet dat het boek over drie generaties vrouwen gaat en bij het lezen merk je dat het verhaal over pijn gaat, eentje die de generaties overstijgt. Het is een thema dat mij steeds geïntrigeerd heeft en ik moet zeggen dat de auteur dit op een zeer overtuigende manier in het verhaal verwerkt heeft. En dan met die knallende clou aan het einde, schitterend! Heel het verhaal door wordt er steeds aandacht gegeven aan de verhoudingen tussen moeder en dochter doorheen de drie generaties en ook eventjes over die tussen grootmoeder en kleindochter.

Half leven is echter ook meer want er zijn ook thema's als onrecht, ongelijkheid en vrouwenemancipatie die er in verwerkt zijn alsook wat geschiedenis. Aya Sabi was een onbekende schrijfster voor mij maar ze is gelukkig op mijn pad gekomen op de boekenplatformen ook al omdat de thema's me zeer aanspreken. En daarbij las het boek ook heel vlot. Half leven is dus zeker een boek dat ik kan aanbevelen, mooi geschreven in een originele vorm, boeiend en verrassend.

Uitgeverij: Das Mag (2022) - 309 blz.

Zonnehuis - Marja Pruis

Een wandeling

Na decennia te zijn weggeweest woont Marja Pruis weer in Amsterdam-Noord, en kijkt ze uit over de oude arbeidersbuurt waar haar familie vandaan komt. Waar haar oom op de scheepswerk werkte, worden nu dancefestivals en wijnproeverijen gehouden.

Alles is veranderd, maar als ze door Tuindorp Oostzaan wandelt, wandelt ze als vanzelfsprekend haar jeugd in. Hoe verder ze loopt, hoe sterker ze de aanwezigheid voelt van de mensen die er niet meer zijn - haar ouders, haar ooms en tantes. Maar vooral haar zus: sinds zij er niet meer is, is ze dichterbij dan  ooit.

In Zonnehuis laat Pruis zien waarom ze zo'n geliefd essayist is. Sensitief en intiem, maar met een scherp oog voor de wereld om haar heen, denkt ze na over de grote vragen van het leven. Wie ben je? Wat deel je precies met je familie? Bij wie hoor je, en blijft dat je hele leven zo?

**

Marja Pruis (Amsterdam, 1959) studeerde Nederlands en Algemene Taalwetenschap aan de universiteit van Amsterdam en schrijven werd haar vak. Ze is een Nederlands journalist, criticus, columnist en sinds 1998 literatuurredactrice bij De Groene Amsterdammer. Ze schrijft biografische boeken, essays en romans die nominaties en prijzen wonnen. Haar debuutroman Bloem verscheen in 2002.

Dit essay verscheen in de Terloops-reeks van de uitgeverij Van Oorschot, dit zijn kleine en dunne wandelboekjes waarin bekende schrijvers je meenemen op hun favoriete wandeling en die in je broekzak passen. Het zijn literaire persoonlijke verhalen, herinneringen en observaties.

In Zonnehuis is de wandeling van ondergeschikt belang, de auteur duikt bijna volledig in de herinneringen over haar familie in Tuindorp Oostzaan, een wijk net ten noorden in Amsterdam, slechts miniem kom je wat te weten over plaats waar de wandeling plaatsvindt en het wandelen op zich is al helemaal geen thema.

Marja Pruis heeft een mooie pen en door haar observaties weet ze enkele keren mijn glimlach tevoorschijn te toveren, dat is wel knap. Het essay is echter één lange mijmering met als leidraad haar tocht door de wijk en gaat voor een groot stuk over haar familie. Daarbij springen haar gedachten constant heen en weer tussen de straten van de wandeltocht, de gebouwen, de mensen die ze ziet en haar herinneringen.

Zonnehuis is een essay dat mij persoonlijk niet kon bekoren, ik miste gedachten over het wandelen en de wandeltocht zelf en uiteindelijk weet ik ook niet goed waar het boek over ging en wat ik nu precies gelezen had, het was wel goed geschreven.

Eerder in de Terloops-serie: Wantij van Jaap Robben, Omwegen van Thomas Heerma van Voss

Uitgeverij: Van Oorschot (2026) - 62 blz.

De kamergenoot - Chris Carter

De gevaarlijkste seriemoordenaar ooit is net ontsnapt...

Ze waren kamergenoten op de universiteit en de twee slimste studenten van hun jaar. Later werd Robert Hunter hoofd van de afdeling Moordzaken en Lucien Folter de gevaarlijkste seriemoordenaar die Hunter ooit is tegengekomen.

Nadat Lucien Folter door Robert Hunter in de gevangenis belandde, heeft hij niet stilgezeten. In zijn cel heeft hij zijn wraak tot in de puntjes voorbereid. Nu is het tijd om die uit te voeren. Na drieënhalf jaar eenzame opsluiting is Lucien er eindelijk in geslaagd te ontsnappen.

Eén persoon moet voor alles boeten: zijn oude kamergenoot Robert Hunter...

****

Chris Carter (Brazilië, 1965) is met dit boek toe aan zijn tiende Robert Hunter-thriller, hij waarschuwt dit keer wel dat De kamergenoot aansluit op De beste vriend, het zesde boek in de serie en gelukkig zat het nog redelijk goed in mijn geheugen. Moest je dit nog niet gelezen hebben is het zeker een aanrader om dit eerst te doen maar het is sowieso een goed idee om zijn boeken op volgorde te lezen zodat je mee bent met de persoonlijke ontwikkeling van de personages.

Carter was forensisch psycholoog en van deze kennis maakt hij steevast gebruik in zijn boeken waardoor je als lezer helemaal mee bent in het verhaal en er zelfs nog wat van opsteekt. Ze klinken daardoor ook zeer realistisch.

Hij heeft een interessante en boeiende plot ontwikkeld met soms verrassende plotwendingen, als je meerdere boeken van hem gelezen hebt, weet je dat hij zich houdt aan een soort stramien om deze op te bouwen en er spanning in te brengen. En de gruwelijkheden zijn zeker ook hier aanwezig wat je al kan opmaken uit de ondertitel op de cover. Al goed dat ik een vermogen ontwikkeld heb om daar redelijk over te lezen zodat de maag in orde blijft want anders zou die wel eens kunnen opspelen.

De auteur heeft dus een constante schrijfstijl, gemakkelijk en eenvoudig maar ook het verhaal is zoals altijd goed te volgen zonder veel moeite wat het leestempo bevordert.

De kamergenoot is een heel erg goed vervolg in de serie en staat volledig in het teken van actie en spanning. Wat betreft diepgang moet je niet te veel verwachten maar dat hoeft ook niet in dit genre, het bezorgt je toch wel wat uren spannend leesplezier, het hoeft niet altijd ingewikkeld te zijn, er valt absoluut iets te zeggen voor een rechttoe rechtaan thriller.

Eerder: De Crucifix Killer, Gezicht van het kwaad, Jager in de nacht, De beeldhouwer, Een voor een, De beste vriend, Ik ben de dood, De beller, Het meesterwerk

Uitgeverij: Harper Collins (202) -  blz.

Oorspronkelijke titel: Hunting Evil (2019)

Vertaling: Eric de Vries

De stilte en de woede - Pierre Lemaitre

Parijs, 1952. De familie Pelletier is een vooraanstaande Franse zeepmakersfamilie. Na een tragedie waarbij hun nongste zoon en broer Etienne is omgekomen, proberen ze hun leven weer op te pakken. Oudste zoon Jean verbergt een duister geheim, waarmee hij gechanteerd wordt door zijn eigen vrouw. Zijn broer en journalist François probeert een oude moordzaak op te lossen, en komt daarbij op wel heel bekend terrein. Hun zus Hélène wordt als fotograaf voor een reportage uitgezonden naar een dorpje net buiten Parijs, maar zij heeft iets heel anders aan haar hoofd. Haar grote vraag: wie helpt een vrouw in een mannenwereld?

Alle drie proberen ze hun relaties, familie, werk en moordneigingen onder controle te houden, met wisselend succes...

***

Pierre Lemaitre (Parijs, 1951) is als schrijver vooral bekend van zijn boek Tot ziens daarboven dat prijzen won en verfilmd werd. Hij werkte als leraar literatuur en richtte zelfs een klein leerbedrijf op voor onderwijs en communicatie voor volwassenen tot hij zich volledig op het schrijven richtte, zijn eerste boek verscheen in 2006. Hij schrijft zowel thrillers, misdaadromans als romans en ook scenario's voor film en televisieseries.

De stilte en de woede is het tweede deel in De grote wereld-serie en we vervolgen het verhaal waar het vorige eindigde, of toch ongeveer, we zijn nu in het jaar 1952. De auteur heeft ook nu weer enkele historische gebeurtenissen nader belicht via de verschillende leden van de familie Pelletier maar hij heeft er vooral een mooi verhaal van gemaakt en het kan niet anders of je leeft mee met de gezinsleden.

Een groot maatschappelijk thema in het boek zijn de arbeidsomstandigheden door de modernisering, van kleine handelaars richting massaverkoop in grootschalige winkels zoals de winkelketens die we nu kennen, toen stond het nog aan het prille begin ervan. Het was interessant om te lezen op welke manier deze te werk gaan om de verkoopcijfers en winst de hoogte in te jagen, je kan niet anders dan besluiten dat de koper gemanipuleerd wordt en dat is ook nu meer dan ooit het geval.

Ook de vroege strijd voor vrouwenrechten is een thema, in sociale context maar vooral ook in verband met abortus en seksuele onderdrukking. Het is duidelijk dat er toen nog veel werk te verzetten was en dat het ook nu nog zeer actueel is. Lemaitre heeft er een aangrijpend verhaal van gemaakt.

En dan is er nog de verhaallijn van het bergdorp Chevrigny dat onder zal gaan zelfs letterlijk, door de bouw van een nieuwe dam, een dam die al klaar is maar het dorp nog steeds stevig in beroering brengt, de voor- en tegenstanders verhitten de gemoederen. De auteur had hiervoor de stuwdam van Tignes in de Franse Alpen voor ogen, Barrage de Chevril. De dam werd tussen 1946 en 1952 gebouwd en de bewoners werden gedwongen om hun dorp te verlaten, hogerop werd er dan een nieuw dorp gebouwd. Ook hier heeft de auteur er een aandoenlijk verhaal van gemaakt.

De stilte en de woede is zo een boek dat heel erg vlot leest, gemakkelijk verhaal, duidelijk en met een romantische inslag, een meeslepend boek. Het verhaal leest echter ook traag door de uitvoerige en soms zich herhalende vertelstijl maar er is zeker ook humor in geslopen. Pierre Lemaitre is een goed verteller, zéér goed zelfs. Laat dat vervolg maar komen.

Eerder: Vrije val, Drie dagen en levenslang, Irene, Alex, Camille, Rosy, Vals leven, Tot ziens daarboven, De kleuren van de brand, De spiegel van ons verdriet, Het serpent, De grote wereld

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2025) - 544 blz.

Oorspronkelijke titel: Le Silence et la Colère

Vertaling: Andreas Dijkzeul

1984 - George Orwell

Het was een heldere, koude dag in april, en de klokken sloegen dertien.

Een dystopie die werkelijkheid dreigt te worden

Nieuwspraak. Big Brother: het vocabulaire uit 1984 is sinds de eerste publicatie in 1949 in onze taal opgenomen en een eigen leven gaan leiden. Een ambtenaar op het ministerie van Waarheid, Winston Smith, raakt verstrikt in een strijd tegen de allesdoordringende Partij en wordt gekweld door zijn gedoemde liefde voor Julia. In Orwells steeds weer herdrukt anti-utopie verkeert de wereld in de wurggreep van een systeem dat is gegrondvest op de verbreiding van angst, haat en wreedheid. Een systeem dat iedere vorm van persoonlijke vrijheid en individualteit uitsluit.

1984 is onveranderd actueel als een benauwend nauwkeurige blauwdruk van alle dictatoriale regimes.

***

George Orwell (Motihari, India, 1903 - Londen, 1950), een pseudoniem voor Eric Arthur Blair, is een Brits schrijver, journalist, essayist en criticus. Hij debuteerde in 1933, schreef zowel fictie als non-fictie maar brak pas in 1945 door met Animal Farm. Dit boek en 1984 uit 1949 zijn de twee bekendste en ook laatst verschenen fictiewerken van deze auteur die op 46-jarige leeftijd aan tuberculose overleed.

1984 is een dystopische roman waarin de lezer in een totalitaire staat belandt waarin de vrijheid totaal aan banden is gelegd. De roman doet akelig actueel aan ook al werd hij reeds 80 jaar geleden geschreven. Hij leest trouwens ook heel vlot, hij zou zomaar nu geschreven kunnen zijn maar dat zou evengoed aan de vertaling kunnen liggen. Het boek werd in 1950 vertaald door Halbo C. Kool en 37 keer herdrukt waarvan de laatste in 1984 maar daarna werd hij nog eens vertaald door Tinke Davids.

Het boek bestaat uit drie delen maar is een aaneensluitend verhaal. Het leest dus meestal vlot en interessant maar niet altijd, er zitten ook wel enkele taaiere stukjes in en zo nu en dan is het van de trage kant. Het moment dat er dan weer iets gebeurt, zit je er dan wel weer middenin.

Ik las het boek omdat een plaatselijke organisatie die zich bezighoudt met vluchtelingen, het als een soort leesclubboek voorgesteld had. We lezen het met mensen van verschillende nationaliteiten die het in hun eigen moedertaal lezen, de bespreking moet nog volgen. Zo kwam het dat ik deze klassieker dan eindelijk toch gelezen heb en ik moet zeggen dat ik er zeer tevreden over ben, niet dat ik overweldigd ben door dit boek maar het was vooral zeer interessant door de verschillende thema's die er in aan bod komen en die verrassend actueel zijn. En uiteraard ben ik zéér benieuwd naar de bevindingen van de anderen waaronder er wel een goed aantal zullen zijn die zich spijtig genoeg, misschien al te zeer kunnen inleven in het boek.

Uitgeverij: De arbeidspers (2025) - 311 blz.

Oorspronkelijke titel: 1984 (1949)

Vertaling: Tinke Davids