De opvolging (Oxen 7) - Jens Henrik Jensen

Een lichaam in een Zweeds bosmeer

Een dode student in Kopenhagen

Een fatale kettingreactie

Axel Mossman staat tijdelijk aan het roer van de Deense inlichtingendienst PET. Wanneer hij ontdekt dat het geheime netwerk Danehof nog bestaat, met machtige nieuwe leiders uit de hoogste regionen van de samenleving, roept hij agent Margrethe Franck en ex-commando Niels Oxen bij zich. Mossman vraagt hun hulp voor een definitieve afrekening.

Kort daarna volgt een dodelijke kettingreactie, met slachtoffers in zweden en Denemarken. Franck en Oxen ontdekken verbanden maar beseffen te laat dat ze zelf pionnen zijn geworden in een levensgevaarlijk spel dat veel groter is dan zijzelf.

****

Jens Henrik Jensen (Søvind, Denemarken, 1963) studeerde journalistiek en was sportverslaggever en nieuwsredacteur en sinds 2015 voltijds schrijver. Hij was zeer geïnteresseerd in complotten en duistere praktijken, houdt van schrijven en verhalen vertellen en zo begon hij in 1994 aan zijn eerste roman die in 1997 het levenslicht zag, Wienerringen. Sindsdien schreef hij nog de Kazanski-trilogie en de Portland-trilogie maar zijn doorbraak kwam met de Oxen-serie waarvan het eerste deel De hondenmoorden in 2012 verscheen en de Nederlandse vertaling in 2015. Met De opvolging is de auteur aan zijn zevende toe in de serie.

Jensen heeft hier het onderwerp van zijn eerste drie boeken terug opgenomen, het Danehof, een geheim elitenetwerk van machtige figuren en politici. Mossman had drie jaar terug gedacht dat het genootschap opgedoekt was maar een geluidsopname van toen kon wel eens een ander licht op de zaak werpen. Hij staat op het punt om definitief op pensioen gestuurd te worden en daarom wil hij deze opname toch nog eens bekijken met zijn twee trouwe kompanen, Margaretha Franck en Niels Oxen, de race is gestart om er definitief korte metten mee te maken voor het te laat is.

Er is echter nog een verhaallijn die toch een aanzienlijk deel uitmaakt van het boek en die te maken heeft met het privéleven van Oxen en met name met zijn zoon Magnus die ondertussen al terug een tijdje deel uitmaakt van zijn leven. Ook deze lijn is boeiend om te lezen.

Jens Henrik Jensen bouwt zijn boek op door middel van korte hoofdstukken en een schrijfstijl die heel erg vlot te volgen en te lezen is waardoor je als een sneltrein door het boek komt. Zijn zeer filmische schrijfstijl helpt hierin ook absoluut een handje, er zijn trouwens al verschillende boeken verfilmd. Zijn personages spreken tot de verbeelding, een getraumatiseerde oorlogsveteraan en een eenbenige inlichtingenofficier bij de Deense veiligheids- en inlichtingendienst PET. En dan nog enkele andere figuren die we ook al ontmoet hadden in de vorige boeken en wat nieuwe en die de lezer maar kunnen doen hopen op meer boeken van de auteur.

De plot is heel erg goed opgebouwd met vele verrassende wendingen en door de snelle schrijfstijl is het zeker een spannend verhaal geworden. En toch heeft de lezer af en toe het gevoel dat het verhaal wat inzakt wat betreft snelheid en dit heeft zeker ook te maken met de schrijfstijl van de auteur, hij heeft hier namelijk uitgebreid zijn tijd genomen om zijn verhaal te vertellen wat nogal eens een teveel aan uitweidingen opleverde, het had best minder uitvoerig gekund wat het leesplezier ten goede had gekomen.

De opvolging is absoluut een heel erg goed deel in deze serie en het was goed om nog eens te vertoeven in de schimmige wereld van de macht en politiek. Maar het is vooral het ontrafelen van de misdaden en de spannende zoektochten ernaar die voor het leesplezier zorgden alsook de interessante personages. En de auteur heeft in dit boek zeker ook aan de internationale politieke ontwikkelingen gedacht, ook daar krijgt de lezer wat inkijk in. Oxen is een zeer goede serie, spannend en boeiend.

Eerder: De hondenmoorden, De schaduwmannen, Bevroren vlammen, Wolf, Gladiator, Pelgrim

Uitgeverij: A.W. Bruna (2026) - 570 blz.

Oorspronkelijke titel: Interregnum

Vertaling: Corry van Bree

Middernachtbibliotheek - Matt Haig

Als je alles waar je spijt van hebt ongedaan kunt maken, zou je dat dan ook doen?

Nora wordt overweldigd door het gevoel dat ze in haar leven verkeerde keuzes heeft gemaakt, en iedereen teleurstelt. Wanneer ze in de Middernachtbibliotheek terechtkomt, een plek tussen leven en dood, krijgt ze de kans om te zien op welke vele manieren haar leven anders had kunnen verlopen. Elk boek dat ze openslaat neemt haar mee naar een ander leven: waarin ze Olympisch zwemkampioen is, wél bij haar ex is gebleven of haar droom om gletsjeronderzoeker te worden daadwerkelijk heeft waargemaakt. In elk bestaan probeert ze haar weg te vinden. Terwijl ze door de Middernachtbibliotheek struint moet ze de ultieme vraag onder ogen komen: wat maakt het leven de moeite waard?

***

Matt Haig (Sheffield, 1975) studeerde Engels en geschiedenis aan de Universiteit van Hull en is werkzaam als journalist en auteur van fictie en non-fictie boeken voor zowel kinderen als volwassenen maar hij schrijft ook filmscenario's. Zijn eerste boek kwam in 2002 uit en gestaag groeide zijn oeuvre. In 2015 verscheen zijn autobiografische roman Redenen om te blijven leven waarin Haig over zijn depressie schrijft, het boek werd een groot succes. Middernachtbibliotheek uit 2020 won de Goodreads choice Award for Fiction en stond wekenlang in bestsellerlijsten.

De dood is blijkbaar een populair thema in zijn werken en dit is in dit boek ook het geval, depressieve gevoelens trouwens ook. Middernachtbibliotheek begon vlot maar evengoed traag, het duurde toch een hele tijd vooraleer er wat schot in de zaak kwam. Tot half in het boek verliep het verhaal wat gezapig en was het moeilijk om als lezer in het boek te komen. Dit kwam deels door de constructie, Nora beleeft immers levens zoals ze ze had kunnen meemaken als ze andere keuzes had gemaakt en het waren dus kleine verhalen in het grotere geheel. Maar het was evengoed het onderwerp dat een hele tijd maar wat aanmodderde.

Maar uiteindelijk begon er dan toch meer en meer samenhang in het verhaal te sluipen en merkte je dat het verhaal toch ergens naartoe begon te gaan. En dan naar het einde toe begon het zelfs spannend te worden, mijn sterrenquotering begon op 2 om te eindigen op 4, het werd dan maar het gemiddelde. Er zitten vele filosofische gedachten in het boek en er werden wel wat filosofische werken aangehaald. Het belangrijkste was Walden van Henry David Thoreau en dat had ik toch wel gelezen zeker. Er werd flink wat nagedacht over het leven, de dood, vriendschap en andere onderwerpen waardoor het boek uiteindelijk inhoudelijk toch interessant werd.

Middernachtbibliotheek is een heel boeiend boek voor diegenen die belangstelling hebben voor filosofische thema's maar gewone menselijke onderwerpen komen zeker ook overvloedig aan bod, alleszins toch vanaf de helft van het boek. Het werd bijna een betoog voor het koesteren van vriendschappen en liefdes maar bovenal was de conclusie dat je je eigen dromen moet volgen en dat iedereen zijn waarde heeft in dit leven. Het boek geeft je vertrouwen in het leven en dat was mooi, je werd helemaal opgepept om vooral positief in het leven te staan.

Uitgeverij: Lebowski (2021) - 318 blz.

Oorspronkelijke titel: The Midnight Library

Vertaling: Monique ter Berg

Geschenken van het krentenboompje - Robin Wall Kimmerer

Wat de natuur ons leert over geven en nemen

In Geschenken van het krentenboompje gaat botanicus Robin Wall Kimmerer dieper in op de thema's van haar bestseller Een vlecht van heilig gras en verkent ze de geschenkeconomie, die is gebaseerd op wederkerigheid en overvloed. Aan de hand van rijke beschrijvingen van de natuur, waaronder de oogst van de bessen van het krentenboompje, laat Kimmerer zien hoe we wederzijdse relaties met de natuur en elkaar kunnen opbouwen. Met haar reflecties prikkelt ze lezers om anders naar consumptie te kijken en inspireert ze tot een bewuster en respectvoller gebruik van hulpbronnen.

Robin Wall Kimmerer (Upstate New York, 1953) stamt af van de Potawatomi een inheemse gemeenschap in de Verenigde Staten. Ze is professor in bosecologie, botanicus en ze gebruikt haar wetenschappelijke kennis maar ook inheemse kennis in haar werk. Ze is auteur van wetenschappelijke artikelen en boeken en geeft lezingen. Ze zet zich in voor de aarde en de natuur met een grote dankbaarheid en respect voor wat deze ons geven.

In dit kleine boekje werkt ze haar visie uit over de geschenkeconomie. Eerder las ik al Een vlecht van heilig gras van haar en ook hierin had ze het erover. Ze maakt gebruik van de wetenschap maar hier voornamelijk van haar kennis die ze overgedragen kreeg via haar gemeenschap maar zeker ook van haar ervaringen met mensen die ze mocht ontmoeten en die haar volop inspireerden en nog steeds doen. Er straalt liefde uit dit boekje maar dat neemt niet weg dat ze op een Westerse manier de manier ook probeert uit te leggen. Daar heeft ze het zelf moeilijk mee, ze is immers botanicus en geen economiste, maar daardoor klinkt het net zeer begrijpelijk, het boek is natuurlijk bedoeld voor een ruim publiek.

Geschenken van het krentenboompje is een liefdevol boek maar het is meer dan dat, het doet je ruim nadenken over de stappen die jezelf zou kunnen nemen of misschien al neemt voor een respectvolle houding tegenover de aarde en natuur. En je wordt er dan zelf ook nog beter van omdat je op persoonlijk vlak groeit naar een liefdevolle en duurzame aanwezigheid op deze aarde mét de natuur en anderen. De geschenkeconomie is een prachtig streven waarvan ieder van ons zeker al mee in aanraking is gekomen, denk bijvoorbeeld maar aan de bibliotheek en aan de boekenkastjes die overal verschijnen. Een fantastisch boekje en ook heel mooi vormgegeven met zeer mooie illustraties van John Burgoyne, een prijzenwinnend illustrator. Je kan niet anders dan je te laten inspireren door dit boekje.

Eerder: Een vlecht van heilig gras

Uitgeverij: Altamira (2025) - 119 blz.

Oorspronkelijke titel: Serviceberry

Vertaling: Nicole Seegers

Witte vleugels, zwarte vleugels - Sue Monk Kidd

Voor haar elfde verjaardag krijgt Sarah het tienjarige slavenmeisje Hetty 'Handful' cadeau. Er ontstaat een gecompliceerde maar hechte vriendschap, die hun levens zal beïnvloeden. Gedurende vijfendertig jaar worden de meisjes gevolgd op hun levensweg. Ze worden geconfronteerd met verdriet, hoop, geschonden vertrouwen, onbeantwoorde liefde en haat. Hetty weet haar kracht en levenslust te behouden, terwijl Sarah de moed vindt om zich samen met haar jongere zus Angelina in te zetten voor de afschaffing van de slavernij en de rechten van de vrouw.

***

Sue Monk Kidd (Sylvester, Georgia, 1948) begon te schrijven nadat een essay van haar dat ze voor een schrijfcursus geschreven had, werd gepubliceerd. Ze schreef vanaf 1988 een zestal non-fictieboeken en in 2001 verscheen dan haar eerste roman The Secret Life of Bees. Ze schreef er in totaal vier die vaak thema's als ras, feminisme en religie behandelen. Alle drie thema's zijn in Witte vleugels, zwarte vleugels aanwezig.

Het boek is chronologisch opgebouwd en vertelt het slavernijverhaal van 1803 tot 1838 vanuit twee perspectieven. Vooreerst is er Hetty 'Handful' Grimké, het slavenmeisje en zij vertegenwoordigt samen met de andere slaven in het huishouden de kant van de slaven. De kant van de slavenhouders wordt dan verteld vanuit het personage van Sarah Grimké, een dochter van het slavenhouders gezin. Uit het nawoord blijkt dat dit verhaal gebaseerd is op ware gebeurtenissen. En dan hebben we het over de zussen Sarah en Nina Grimké en dit was verrassend. Het waren daadwerkelijk twee vrouwen die opstonden voor de rechten van de slaven en ook die van de vrouw maar zij komen in de geschiedenisboeken niet tot hun recht, zoals trouwens zovele vrouwen. Handful en de andere slaven zijn wel verzonnen personages maar wat zij meemaken is maar al te echt. Verder zijn er nog vele echte personen die voorkomen in het boek. Als historische roman kan dit boek dus tellen.

Het boek bestrijkt een redelijk grote tijdsperiode en het verhaal wordt verteld in sprongen met jaren tussen. De personages worden niet goed uitgediept en zijn tweedimensionaal. Er zijn ook grote delen van het verhaal die blijven hangen bij een enkel thema en zich voortslepen. Niettemin leest het verhaal vlot, het is ook niet zo een moeilijk verhaal dat netjes chronologisch opgebouwd is. Meer in de tweede helft van het boek begon er wat verandering in te sluipen en werd het interessanter.

Witte vleugels, zwarte vleugels geeft een heel erg goede schets van het slavernij verhaal en dit vanuit beide kanten. Verrassend was dus dat er verschillende personages in het boek daadwerkelijk bestaan hebben en dan vooral de zussen Grimké die blijkbaar voor velen een inspiratiebron waren. Als verhaal greep het boek niet echt maar historisch gezien is het wel heel interessant.

Uitgeverij: The House of Books (2014) - 431 blz.

Oorspronkelijke titel: The Invention of Wings

Vertaling: Monique de Vré

Red eerst jezelf en dan pas de planeet - Louis De Jaeger

Waarom we dringend meer egoïsten nodig hebben

Je sorteert braafjes je afval, verruilt je auto soms voor een treinrit en probeert wat minder vlees te eten. Dan lees je over oorlogen en recessies, over hoe microplastics ons drinkwater vervuilen en onze breinen rotten door sociale media. Geen wonder dat je denkt: waarom doe ik eigenlijk nog moeite?

Dezelfde machten die de aarde uitputten, ondermijnen ook onze gezondheid, vervuilen onze omgeving en vertroebelen ons oordeel. Van forever chemicals tot overmedicatie en de ontevredenheidseconomie, de moderne mens wordt systematisch vergiftigd. Maar nu het goede nieuws: je bent minder machteloos dan je denkt.

Dit boek is een hardnekkig optimistische ontgiftingskuur. Met honderden kleine en grotere ingrepen - zo klein als af en toe een raam openzetten, en zo groot als alle PFAS uit je omgeving bannen - leef je gezonder. Wie gezonder leeft, kan helderder denken. Wie helderder denkt, laat zich niet snel manipuleren. En wie zich niet laat manipuleren, brengt echte verandering teweeg, van de supermarkt tot de stembus.

Je hoeft geen martelaar te zijn om het verschil te maken.

Zelfzorg is misschien wel de grootste daad van verzet

Louis De Jaeger (Brugge, 1994) reisde vijf jaar lang de wereld rond waardoor hij in contact kwam met de verschillende wereldproblemen. Hij zocht naar oplossingen en kwam terecht in het duurzaam ondernemen met de focus op natuurlijke landbouw, landschapsontwerp, hernieuwbaar bouwen en transport. Zo richtte hij onder andere Commensalist op, een internationaal landschapsarchitectenbureau. Maar hij wil ook zoveel mogelijk mensen maar ook bedrijven en organisaties inspireren om een zo groot mogelijke positieve impact in de wereld te maken. Hij schreef eerder al twee non-fictie boeken, We eten ons dood en Ontwerp je eigen voedselbos. Hij is een veel gevraagd spreker.

In dit boek onderzoekt hij hoe we zo gezond mogelijk kunnen leven en onszelf te redden om zo mee te werken aan een duurzame planeet en dit heeft hij stap voor stap beschreven en uitgewerkt in 9 hoofdstukken. Vooreerst belicht hij een gezonde mindset, dan de gemeenschap, lucht, huishouden, bodem, dieet, het lichaam, klimaat en tenslotte de politiek. Hij belicht telkens eerst het probleem en daarna de oplossing en dit telkens op wat jij, de lezer kan doen, stap voor stap ook, met kleine ingrepen of soms iets grotere maar wel telkens haalbaar.

Louis De Jaeger heeft dit fantastisch goed beschreven met een grote positieve gedrevenheid. Als hij de problemen beschrijft, zou je zomaar een fatalistisch gevoel kunnen krijgen maar de auteur slaagt er in om dit om te zetten in een positief en hoopvol gevoel, en vooral dat jezelf als individu iets kan betekenen naar een duurzame wereld. En ondertussen leer je veel bij over de verschillende thema's.

Red eerst jezelf en dan pas de planeet is een heel interessant en goed onderbouwd en geschreven boek geworden met een zeer brede insteek. Ik kan dit boek aan iedereen aanbevelen, een dikke aanrader!

"Red eerst jezelf. De rest volgt."

Eerder: We eten ons dood

Uitgeverij: Lannoo (2026) - 293 blz.

Perfecte jacht - Helen Fields

Een heel dorp uitgemoord. Waar is de dader? De achtervolging is begonnen...

Cape Wrath is een tijdlang afgesloten geweest van de buitenwereld vanwege een sneeuwstorm. Wanneer de dochter van een inwoner het Schotse gehucht bezoekt, doet zij een lugubere ontdekking: ze treft haar moeder thuis dood aan, en in de andere huizen is het ook angstaanjagend stil. Er zijn geen tekenen van inbraak, geen overlevenden en er is geen duidelijk moordwapen. Wie heeft dit op zijn geweten, en hoe heeft de dader kunnen ontkomen?

De Schotse politie staat voor een raadsel, en Luc Callanach en Ava Turner worden op de zaak gezet. Ze komen erachter dat de moordenaar het dorp kende en elke stap zorgvuldig had voorbereid. De sneeuw verbergt verdere aanwijzingen en Luc en Ava moeten alles op alles zetten om de dader te vinden. Voordat deze weer toeslaat...

*****

Helen Fields (Romsey, Engeland, 1969) schreef uiteindelijk toch nog een thriller in de D.I. Callanagh-serie en dit dankzij de volharding van haar lezers zoals ze schrijft in haar nawoord, het is de achtste. Ondertussen heeft ze nog enkele opzichzelfstaande boeken uitgebracht en een derde in de Connie Woolwine-serie, die laatste zal binnenkort wel op mijn leesstapel terechtkomen, de boeken van Helen Fields zijn altijd heel erg spannend en zorgen voor veel leesplezier. De auteur weet immers waarover ze schrijft, ze studeerde rechten en werkte vele jaren als advocaat maar ze runt samen met haar echtgenoot ook een filmproductiemaatschappij en dit verklaart dan weer het zeer filmische karakter van haar boeken.

Ik was al onmiddellijk geïntrigeerd door de plaats waar de misdaad zich afspeelt, Cape Wrath is namelijk de plaats waar de zwaarste trail van Schotland eindigt The Cape Wrath Trail. Je bent er totaal weg van de beschaving en er heerst een ruige eenzaamheid maar het heeft dan ook fantastische landschappen, dat heb ik me laten vertellen want het is niet dat ik daar al was. Het was trouwens ook inspiratie voor delen van Game of Thrones en Middle-earth in Lord of the Rings, dat wil iets zeggen zeker?

Het verhaal heeft een erg goede plot met mooie personages en het team van Callanagh en Ava Turner is een goede mix waar je met plezier in vertoeft. De auteur weet de lezer handig naar het einde te manoeuvreren met goede plotwendingen en het leest zo vlot dat je er bent voor je het weet. En dan is er tussendoor nog de persoonlijke verhaallijn van de twee hoofdrolspelers, in het vorige boek kwam het tot een soort van einde maar Fields heeft er een 'perfect' vervolg aan weten te breien. Alleen voor hun vrienden is er dit keer weinig rol weggelegd en er is minder humor te bespeuren.

Perfecte jacht is een schitterend einde van deze heel erg goede reeks. Helen Fields is een schrijfster naar mijn hart en ik hoop nog vele boeken van haar te lezen.

Eerder: Perfecte resten, Perfecte prooi, Perfecte dood, Perfecte stilte, Perfecte misdaad, Perfecte moord, Perfecte wraak, De laatste die sterft, De schaduwman, De kliniek, Profiel M

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2026) - 361 blz.

Oorspronkelijke titel: No One Left Alive

Vertaling: Ernst de Boer en Ankie Klootwijk

De schuilplaats - Chris Carter

Hij komt je halen. Wanneer dan ook...

Na jarenlang in een gewelddadig huwelijk te hebben gezeten verzamelt Sam Stewart eindelijk de moed om haar man voor de rechter te slepen. Nelson wordt veroordeeld, maar voordat hij de gevangenis in gaat, doet hij haar een belofte: 'Waar je ook naartoe gaat, op een dag weet ik je te vinden.' En Sam weet dat hij geen loze beloftes doet...

Sam krijgt een nieuwe identiteit, maar de angst blijft. Ze weet waartoe Nelson in staat is en dat zijn invloed veel verder reikt dan de gevangenismuren. Wat een nieuw begin had moeten zijn, verandert in een huiveringwekkend kat-en-muisspel, waarin niets is wat het lijkt...

****

Chris Carter (Brazilië, 1965) heeft nu voor de eerste maal een opzichzelfstaande thriller geschreven en dus is het niet met Robert Hunter uit de serie waarmee de auteur bekend werd. Hij beaamt zelf dat dit niet gemakkelijk is en het is inderdaad iets anders geworden maar evengoed geslaagd.

In eerste instantie leest het verhaal als een psychologische thriller of zelfs als een roman, het is niet echt spannend te noemen maar het intrigeert toch wel en het leestempo lag hoog. Een heel stuk verder in het boek ontpopt het boek zich dan tot een echte thriller en ditmaal mét spanning. En als je dan richting de ontknoping komt, ontvouwt zich een schitterende plot en volgt de ene verrassing na de andere.

De auteur schrijft in een eenvoudige en toegankelijke stijl met korte hoofdstukken en zijn personages staan geheel in functie van het verhaal zonder verdere uitdieping. Dit is ook geen must in een spannend verhaal maar wel de reden dat zijn boeken zeer vlot lezen en in sneltreinvaart, een hoge snelheidstrein dan nog wel en daar is niets mis mee.

Zoals gezegd heeft het verhaal een heel erg ingenieuze plot die prachtig om te volgen is. Lang dacht ik dat het boek vijf sterren zou krijgen maar het was diezelfde plot die uiteindelijk de vijfde ster nekte. De plot was zo sterk doorgedreven dat het uiteindelijk ongeloofwaardig werd en begon te wringen.

De schuilplaats is niettemin een sterk boek dat met veel plezier gelezen werd en in geen tijd uit was. Chris Carter is en blijft toch een van mijn favoriete auteurs.

Eerder: De Crucifix Killer, Gezicht van het kwaad, Jager in de nacht, De beeldhouwer, Een voor een, De beste vriend, Ik ben de dood, De beller, Het meesterwerk, De kamergenoot

Uitgeverij: Harper Collins (2026) - 428 blz.

Oorspronkelijke titel: Hide and Seek

Vertaling: Karin de Haas