Pink Lady - Saskia De Coster

Een wandeling

Twintig jaar geleden ontsnapte een gedetineerde met levenslang tijdens een jaarlijks uitstapje aan zijn bewaker. Hij ging aan de wandel in de Luxemburgse Ardennen, maar in plaats van te verdwijnen in de wouden keerde hij terug. Het is een geheim uit de Belgische doofpot.

Samen met haar geliefde rijdt Saskia De Coster naar Esch-sur-Sûre om met deze Raf en een bewaker die beslissende wandeling opnieuw te maken. Wat bezielde hem om terug te lopen? Aanvankelijk is Raf weinig spraakzaam, maar de achteloosheid van de natuur schudt herinneringen en aanvechtingen in hem wakker. Hoe dieper ze in het bos geraken, hoe meer de wandeling als een true-crimepodcast begint te voelen.

In het haar zo vertrouwde gebied tussen feit en fictie legt De Coster in Pink Lady vlijmscherp bloot waar de oeroude angst van meisjes en vrouwen voor vreemde mannen vandaan komt - en hoe bevrijdend het kan zijn om het gevaar in de ogen te kijken.

***

Saskia De Coster (Leuven, 1976) debuteerde in 2000 als auteur kort na haar studie Germaanse Talen in Leuven en Literatuurwetenschappen in Canada. Ze schrijft romans, filmscenario's, theaterteksten, columns en songteksten, geeft lezingen en neemt deel aan gespreksavonden en is daarnaast ook bezig met beeldende kunst, films en video's. Een breed repertoire dus.

Vorig jaar schreef ze dus ook een wandeling voor Uitgeverij Van Oorschot in de Terloops-serie, kleine handige meeneem-boekjes die je zelf zomaar op een wandeling zou kunnen meenemen en waarin de auteur een wandeling beschrijft met haar of zijn bijhorende gedachten. Interessante formule.

Saskia De Coster beschrijft hier wel een speciale wandeling, namelijk deze met de langstzittende gedetineerde in België, de man zit sinds 1974 in de gevangenis. En hierrond reflecteert ze dan maar het was evengoed wel wat spannend. Er was dan wel beveiliging maar gezien zijn prestaties bij zijn eerdere verdwijning was het misschien toch niet helemaal zeker wat er eventueel zou kunnen gebeuren.

Pink Lady is zeker een mooi boekje in deze Terloops-serie, eentje waarover je zelf ook kan reflecteren. Mooi geschreven ook.

Eerder: De laatste sessie

Eerder in de Terloops-serie: Wantij van Jaap Robben, Omwegen van Thomas Heerma van Voss, Zonnehuis van Marja Pruis

Uitgeverij: Van Oorschot (2025) - 63 blz.

Het Droompad - Twan Huys

Het leek een prachtig en krankzinnig idee. Een wandeling van een vader en puberzoon over de hoogste bergen van Europa. Vier weken, 555 kilometer en 22.200 hoogtemeters over het Droompad, een uitdagende route van München naar Venetië. Ondergedompeld in ongerepte natuur, weergaloze panorama's, weg van het wereldnieuws, zou er ruimte komen voor intieme gesprekken. Aarzelend stemt mijn zoon Jack in met dit epische wandelavontuur, gelukkig onwetend wat ons allemaal te wachten staat.

Door ingrijpende gebeurtenissen wordt de tocht onderbroken en een wandeling van een maand uitgesmeerd over een periode van twee jaar. Het zijn de jaren waarin Jack uitvliegt en mijn onrust met moeite wordt bedwongen.

Het plotselinge overlijden van mijn vader en later ook van mijn moeder verweeft zich met een onvergetelijk avontuur van vader en zoon over de mooiste wandelroute van Europa. Het Droompad is een verhaal over vaderschap, rouw en de helende kracht van wandelen.

Twan Huys (Sevenum, 1964) studeerde journalistiek in Tilburg en ging als zodanig ook werken. In 1999 werd hij dan correspondent in de Verenigde Staten met als standplaats New York maar later ook Washington D.C. en dit tot 2007. Verder is hij presentator, televisieproducent en auteur. Hij schreef enkele non-fictie boeken waaronder het succesvolle Wandellust, Ik ben een New Yorker en De Clintons.

In Het Droompad beschrijft hij de wandeling die hij maakte samen met zijn zoon en dat eindigde in juli 2025, nog maar net een jaar geleden dus. Het boek opent met de gebeurtenissen rond een ziekenhuisopname van zijn vader en dat was best verrassend. De toon van het boek was wel meteen gezet, het werd niet puur een boek over wandelen maar de lezer krijgt een inkijk in Twans familieleven met betrekking tot zijn ouders. Een belangrijk deel ging daarna over zijn zoon en zijn relatie tot hem. Een boek over vader- en zoongevoelens volledig bekeken vanuit de tweede generatie van de drie, Twan Huys is immers zowel vader als zoon.

Daarnaast was er dan de wandeling over het Droompad dat ontwikkeld werd door Ludwig Grassler (1925-2019). In 1973 deed hij een eerste poging om de Alpen en de Dolomieten over te steken maar wat net niet lukt. Een jaar later onderneemt hij een tweede poging samen met een goede vriend, de 32-jarige Arnulf Killman en de toen zestienjarige Sylvia Congost, de auteur kon haar voor zijn boek zelfs spreken en interviewen.

Het boek schetst een goed beeld van de tocht en vooral ook van de moeilijkheden die onderweg opdoken, het weer kan in het hooggebergte immers razendsnel omslaan. Het was interessant om te lezen hoe de auteur hiermee omging, want het is niet altijd en voor iedereen evident om flexibel te zijn. Het boek gaat voor een deel dus ook over acceptatie en beslissingen nemen. Het bleek een tocht te zijn die zeker niet zonder gevaren is en als je dan verantwoordelijk bent voor een zestienjarige jongen die je zoon is?

Het Droompad is een mooi boek geworden en dan heb ik het niet alleen over de inhoud, ook vormelijk is het heel erg mooi vormgegeven met hardcover en verrassende tekeningen. Als je al iets kan zeggen, is dat het boek een beetje teveel schippert tussen wandelboek en familieaangelegenheden en daardoor op beide vlakken diepgang miste. Er staan ook verschillende foto's uit de oude doos in die best intrigerend zijn maar weinig duiding krijgen en er niet in lijken thuis te horen, foto's van de eigenlijke tocht hadden interessanter geweest. Mijn persoonlijke verwachting ging meer in de richting van een echt wandelboek waarin de route zelf en de natuur meer aan bod zouden komen, meer een soort van wandelverslag met persoonlijke ervaringen hieromtrent en niet van familiale aangelegenheden. Niettemin is er heel wat te genieten in dit boek, vooral de kunst om af te wijken van het pad omwille van gevaren was mooi om te lezen en iets om van te leren. En van de wandelroute zelf was ik helemaal onder de indruk.

Uitgeverij: Prometheus (2026) - 240 blz.

Wolfsjong - Hans Rosenfeldt

Na een jaar van rouw keert rechercheur Hannah Wester terug naar haar werk en wordt ze meteen betrokken bij het onderzoek naar een dood kind dat is gevonden op de oude begraafplaats buiten Salmis. Wie is de moeder van het kind en waar is ze gebleven?

Tegelijkertijd vertelt een jonge politicus op televisie openhartig hoe hij en zijn vrouw worstelden met ongewilde kinderloosheid. Tijdens de uitzending doet hij echter een verrassende mededeling: ze verwachten een kind. Diezelfde avond krijgt hij een telefoontje. Een vrouw, die gebrekkig Engels spreekt, dreigt de ware identiteit van de draagmoeder van de baby te onthullen.

De gebeurtenissen staan niet los van elkaar en onthullen een huiveringwekkend verband tussen de Russische georganiseerde misdaad en de hoogste machtskringen in Stockholm. Hannah Wester zal alles op alles moeten zetten om jonge vrouwen te redden van meedogenloze mensenhandelaren.

****

Hans Rosenfeldt (Borås, Zweden, 1964) had allerlei jobs zoals zeehonden trainer en chauffeur tot hij besloot om acteur te worden. Nu is hij daarnaast ook filmproducent, radiopresentator en scenarist, hij bedacht onder andere The Bridge. Maar hij is ook auteur. Samen met Michael Hjorth schreef hij de Sebastian Bergman-serie waarvan er acht verschenen, de laatste in 2024. Nu heeft hij als solo-auteur een tweede boek uit in de Hannah Wester-serie, het eerste Wolfzomer bracht hij eind 2020 uit.

Wolfsjong is het vervolg op dit boek, het heeft een eigen verhaallijn maar borduurt er toch serieus op verder, het is absoluut een aanrader om de boeken op volgorde te lezen. Er zit vijf jaar tussen het verschijnen van de twee boeken en dat is best veel. Ondertussen is het eerste boek verfilmd als televisieserie, Cry Wolf (Vargasommar) en dat ik zag waardoor het inhoudelijk vlug terugkwam, dat viel me goed mee. En bij het dichtklappen van dit tweede boek kreeg ik sterk het vermoeden dat er nog wel een vervolg op komt, laat ons hopen dat dit nu weer geen vijf jaar meer duurt. Of het moest ook verfilmd worden, want wat je op zijn minst kan zeggen van de boeken van de auteur is dat ze zéér filmisch geschreven zijn en dat valt absoluut te appreciëren. Als filmproducent en scenarioschrijver lijkt dit uiteraard ook wel logisch.

Dit boek bekwam me precies wel veel beter dan het eerste, de auteur heeft een fantastisch verhaal geconstrueerd met ook een zekere maatschappelijke inslag. Hij heeft sterke figuren neergezet en in de familiale zijlijn kwam hij verrassend uit de hoek. Het werd zeer zeker een spannend boek dat je in geen tijd uit hebt en dat voor heel wat leesplezier zorgt. Er zit veel actie in dit boek en door de verschillende perspectieven van waaruit Rosenfeldt het opbouwde blijft het boeiend. Er is minder ruimte gereserveerd voor het onderzoekswerk naar de ontrafeling van de misdaden maar des te meer dus voor actie.

Wolfsjong is een boek dat zeer aan te bevelen is, maar let wel dat je dus zeker Wolfszomer eerst gelezen hebt, dat is wel een voorwaarde om volop te genieten van dit boek.

Eerder: Wolfzomer

Eerder met Michael Hjorth: Wat verborgen is, De discipel, Het familiegraf, Het stille meisje, De test, Het oordeel, De oogst, De schuld

Uitgeverij: De Bezige Bij (2026) - 399 blz.

Oorspronkelijke titel: Skördebarn

Vertaling: Edith Sybesma

Het meisje uit de trein - Irma Joubert

Een verhaal over oorlog, bevrijding en liefde

Jakób, een jonge Poolse verzetsstrijder, heeft zijn aanslag op een Duitse trein tot in de puntjes voorbereid. De trein blijkt alleen niet gevuld met oorlogsmaterieel, maar met Joden op weg naar Auschwitz...

De zesjarige Gretl is de enige overlevende. Verteerd door schuldgevoelens neemt Jakób het kleine meisje mee. Drie jaar lang woont ze bij zijn familie, en houden Gretl en Jakób elkaars geheim verborgen.

Na de oorlog stuurt Jakób haar naar Zuid-Afrika in de hoop haar een goede toekomst te geven. Gretl vindt een thuis bij een warm gezin en is er gelukkig - totdat Jakób haar achterna reist, en Gretl opnieuw met de geheimen van haar verleden wordt geconfronteerd.

***

Irma Joubert (Pretoria, 1947) studeerde geschiedenis aan de universiteit van Pretoria en UNISA (afstandsonderwijs) waarna ze Afrikaans en geschiedenisles gaf op een middelbare school. Na haar pensionering in 2004 volgde ze schrijverscursussen en in 2006 verscheen dan haar debuutroman. Het meisje uit de trein is de eerste in Nederlandse vertaling waarna er nog acht verschenen in vertaling.

Joubert verwerkt in haar romans steeds historische feiten waar ze elke keer heel wat opzoekwerk voor doet en ze vertrekt ook steeds vanuit een waargebeurd verhaal dat ze uit de eerste hand hoorde. De historische achtergrond die in dit boek verwerkt is, was absoluut zeer boeiend. Hoe Polen zo vaak overrompeld werd door andere mogendheden is bijna hallucinant te noemen. Hier begint het verhaal tijdens de Tweede Wereldoorlog maar het is vooral het naoorlogse gebeuren met de Russische overheersing dat primeert. En dan verplaatst het verhaal zich na een viertal jaren naar Zuid-Afrika, naar de streek van de schrijfster. Ondertussen is Gretl 11 jaar geworden en dan volgen we haar tot aan haar 21ste verjaardag. De houding van de Afrikaners tegenover Rusland en Polen was mij totaal onbekend. Er kwamen ook verschillende geloofsovertuigingen aan bod, het was in de jaren veertig en vijftig natuurlijk ook een heel andere tijd dan nu. Heel boeiend.

Daarrond heeft de auteur een verhaal geweven dat veelbelovend begon. Maar hoe verder je kwam hoe flauwer het verhaal begon te worden en uiteindelijk eindigde het zelfs als een feelgood roman. Het las wel heel erg vlotjes dat wel. De personages bleven ook al even oppervlakkig als het verhaal. Dat was toch een beetje een tegenvaller, temeer omdat het boek vele goede quoteringen krijgt.

Het meisje uit de trein eindigde dus in een teleurstellend en oppervlakkig verhaal maar wegens de heel erg interessante historische inslag krijgt het toch een derde ster.

Uitgeverij: VBK Media (2011) - 480 blz.

Oorspronkelijke titel: Tussen stasies (2007)

Vertaling: Dorienke de Vries

Simone de Beauvoir: een leven - Kate Kirkpatrick

Toen Simone De Beauvoir haar nu beroemde woorden in De tweede sekse schreef - "Je komt niet ter wereld als vrouw, je wordt vrouw" - wist ze niet hoe groot de invloed van dat boek zou zijn op de rest van haar leven of de levens van degenen die na haar kwamen.

Er is veel geschreven over de betekenis van die zin, over wat dat betekent: vrouw "worden". Dit boek is gewijd aan de vraag hoe De Beauvoir zelf is geworden wie ze werd.

Filosoof, schrijver en feministisch icoon - Simone de Beauvoir was het allemaal. Biografe Kate Kirkpatrick had voor het eerst toegang tot nooit eerder beschikbare dagboeken en correspondentie. Het resultaat is een echte pageturner: diepgravend, verrassend en ontroerend.

Deze baanbrekende biografie werpt een geheel nieuw licht op de Beauvoir, die definitief neergezet wordt als een van de belangrijkste denkers van de twintigste eeuw.

***

Kate Kirkpatrick is altijd gefascineerd geweest door filosofie en werd lector Religie, Filosofie en Cultuur aan het King's College in Londen en in Oxford. Haar werk focust op de Post-Kantiaanse en feministische filosofie. Ze schreef meerdere boeken en artikelen over Sartre, de Beauvoir en het existentialisme. Deze biografie is haar eerste boek dat vertaald is in het Nederlands.

De auteur heeft een heel volledig portret van Simone de Beauvoir geschreven. Haar interesse in de Beauvoir werd gewekt door haar doctoraat over Jean Paul Sartre. Als je het boek leest, weet je dat hun beider levens enorm hard vervlochten zijn. Kirkpatrick heeft met dit boek willen aantonen dat de Beauvoir in de eerste plaats filosofe was, ze was er al wat jaren mee bezig voor ze zelfs maar Sartre ontmoet had. En dat ze een eigen filosofie ontwikkelde en niet dat ze zoals in de media geschreven en gezegd wordt, dat ze deze van Sartre had. Maar daarnaast was ze ook schrijfster, in boekvorm schreef ze voornamelijk romans en haar mémoires maar zeker ook vele artikelen, essays, brieven en ze was  werkzaam als journaliste.

Er zit heel wat filosofie in dit boek en zo krijg je weliswaar beknopt een duidelijk beeld van de Beauvoir's visie op de filosofie, de maatschappij en zelfs politiek waarin ze ook actief was. Maar ze is toch vooral bekend voor haar feministische werk. Ze streed voor een gelijke behandeling tussen de seksen en het is toch wel frappant dat haar werk ook nu nog relevant is ook al was het in die tijd nog vele malen erger, er was amper stemrecht en nog geen sprake van voorbehoedsmiddelen.

De lezer krijgt dus een goed beeld van heel het leven van deze filosofe en schrijfster. Er werd echter ook heel veel aandacht besteed aan de vele relaties die Simone de Beauvoir onderhield en dit is in feite ook waar zij vaak op afgerekend werd, door mannen maar ook door vrouwen. Daarmee is het spijtig dat dit in dit boek zo uitgebreid aan bod komt. Misschien wilde Kirkpatrick alles zo volledig mogelijk beschreven hebben? Wat me soms ook stoorde was dat ze letterlijk in de persoon van de Beauvoir kroop en haar gevoelens en gedachten beschreef, maar dit kan toch alleen maar giswerk zijn geweest. Ze put dan wel uit bronnen maar wat de Beauvoir schreef hoeft daarom niet haar werkelijke gevoel te zijn.

Deze biografie is er in geslaagd om de lezer Simone de Beauvoir te leren kennen met veel waardering voor haar persoon, filosofie en leven. Je krijgt absoluut een genuanceerde visie op haar en het was boeiend. Soms las het zelfs als een roman maar evengoed was het soms doorbijten, toch blij dat ik het gelezen heb en ik heb zeker interesse gekregen in de Beauvoir's werk.

Uitgeverij: Ten Have (2020) - 434 blz. (435-495 Noten, literatuur, dankwoord, verantwoording en register)

Oorspronkelijke titel: Becoming Beauvoir; A Life

Vertaling: Karl van Klaveren, Indra Nathoe en Michel Meynen

De laatste sessie - Saskia de Coster

Soms is een sessie van vijftig minuten in een zucht voorbij, soms voelt de therapeut zich al na vijf minuten uitgewrongen. Maar vandaag is alles anders.

In de spreekkamer stapt een vrouw binnen, vijfenzeventig jaar. Kristien. Doodgewoon, benadrukt ze zelf. Twee volwassen kinderen, een trouwe echtgenoot en een kat. Ze gaat terug naar de millenniumwisseling, naar het huis dat jarenlang leegstond, maar plots weer werd bewoond. Naar een wereld die niet de hare was, zwemlessen, chocoladetruffels. Ze is gekomen om te praten. Over Tove. Maar woorden hebben gevolgen.

De laatste sessie is een roman over dubbellevens, over vormen van liefde, obsessie, manipulatie en controle. Een verhaal dat blootlegt hoe we onze versie van de werkelijkheid telkens opnieuw scheppen, gedreven door onze eigen verlangens en angsten.

**

Saskia de Coster (Leuven, 1976) studeerde Germaanse Talen aan de KU Leuven en daarna literatuurwetenschap aan het UBC in Vancouver, Canada. Van jongs af was ze al actief bezig met schrijven en in 2000 debuteerde ze met Onder elkaar en in 2002 met een eerste boek Vrije val. Ze is daarnaast bezig met beeldende kunst en maakt films en video's maar ze is evengoed te vinden op festivals, geeft lezingen en neemt deel aan vraaggesprekken, gespreksavonden en debatten. Ze ontving verschillende prijzen en erkenningen voor haar werken. Als auteur is ze veelzijdig, ze waagt zich aan romans en verhalen maar evengoed aan filmscenario's, theaterteksten, columns en zelfs songteksten voor muzikanten.

De laatste sessie is het eerste boek dat ik las van haar, ze kwam in mijn vizier door de podcast Leesbaar van Annelies Moons en Joris Hessels. Het is een dun boek dat je sowieso in korte tijd uithebt maar het leest niet altijd even gemakkelijk. Saskia de Coster daagt de lezer uit doordat ze voortdurend van perspectief verspringt alsook in de tijd waardoor je toch beter bij de les kan blijven, ik moet zeggen dat het me niet altijd even goed lukte.

Het grote struikelpunt was voor mij het verhaal op zich, het interesseerde me maar matig. Er werd toegewerkt naar een bepaald slot en dat intrigeerde me om verder te lezen. Maar misschien lagen mijn verwachtingen te hoog, het kwam me niet geloofwaardig voor en ontgoochelde.

De laatste sessie bleek een boek te zijn dat mij persoonlijk niet kon bekoren maar dit wil niet zeggen dat het niet goed zou geschreven zijn, integendeel. De auteur weet de lezer te intrigeren en verwacht er wat inspanning van en dat is absoluut een pluspunt. En haar schrijfstijl is zeer mooi en goed. Misschien waag ik nog wel eens een poging.

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2025) - 153 blz.

Een dodelijke blik - peter James

Kunst en moord kruisen elkaar op dodelijke wijze

Harry en Freya zijn op zoek naar een kunstkoopje wanneer ze per ongeluk op een verloren meesterwerk stuiten. Wat aanvankelijk een geweldige vondst lijkt, verandert al snel in een nachtmerrie. Het schilderij blijkt de sleutel te zijn tot een gevaarlijk geheim, en er zijn mensen die koste wat het kost willen voorkomen dat het onthuld wordt.

Rechercheur Roy Grace wordt op de zaak gezet en ontdekt dat kunst niet alleen waardevol, maar ook dodelijk kan zijn. Terwijl de dreiging toeneemt, moet hij alles op alles zetten om de waarheid te achterhalen voordat het te laat is.

****

Peter James (Brighton, 1948) is als auteur vooral bekend van de serie met Roy Grace, een rechercheur in Brighton. Dit is reeds de 18e in de reeks waarvan trouwens ook verfilmingen zijn, maar hij schreef ook verschillende andere boeken. Daarnaast is hij ook nog filmproducent.

Deze auteur is al heel wat jaren geleden in mijn vizier gekomen door de eerste Roy Grace Doodsimpel uit 2005 en daar was ik toen stevig van onder de indruk. Nu een twintigtal boeken later ben ik nog steeds fan van de auteur. Hij heeft meestal een goed geconstrueerde plot en Roy Grace en de andere terugkerende spelers voelen als thuiskomen, telkens weer. En als je dan af en toe ook nog eens de mondhoeken omhoog kan trekken, is het helemaal af. En dit alles was in dit boek zeer aanwezig.

Het was ook interessant omdat je in dit boek ook weer wat nieuws kan opsteken over kunst, dat was alleszins toch bij mij het geval, ik had er nog nooit van gehoord. Het gaat hier over achttiende-eeuwse schilderkunst die men 'fête galante' noemt en dan komen er wat schilders in beeld van dit genre. Watteau bijvoorbeeld die de grondlegger en beroemdste vertegenwoordiger is van dit genre maar de schilder waar het hier voornamelijk om draait is Jean-Honoré Fragonard (1732-1806).

Een van de persoonlijke verhaallijnen die al meegaat vanaf de allereerste met Roy Grace is in dit boek tot een soort van einde gekomen, eindelijk, het begon een beetje veel herhaling te worden ook al is het maar een zijlijntje in de boeken. Verder was het wel weer interessant om de persoonlijke ontwikkelingen van de personages te volgen.

Een dodelijke blik heeft een echt wel zeer goede plot maar het is wel kwestie van wat namen te onthouden aangezien de auteur veelvuldig van personage en verhaallijn verandert in eerder korte hoofdstukken. Het zat heel goed in elkaar en het bleef spannend gedurende het hele boek dat uiteindelijk afstevende op een zeer mooie en ook verrassende ontknoping. Peter James heeft zijn reputatie als misdaadauteur absoluut eer aangedaan en hopelijk wordt deze ook ooit verfilmd.

Eerder: Op sterven na dood, Ten dode opgeschreven, Doodskus, Dodemansrit, Perfectie, Schijndood, Doodsklok, Als de dood, Tot in de dood, Dodelijke affaire, Doodsangst, Ultiem bewijs, Een date met de dood, Een dodelijke gok, Doodvonnis, Doodgewoon

Uitgeverij: De Fontein (2026) - 362 blz.

Oorspronkelijke titel: Picture You Dead

Vertaling: Lia Belt