Vals spel - Harlan Coben

Sportagent Myron Bolitar staat op het punt een grote slag te slaan. Net als Christian Steele, een rijzende ster in het American football en een belangrijke cliënt van Myron. Maar wanneer Christian een telefoontje krijgt van een voormalige vriendin, een vrouw van wie iedereen dacht dat ze dood was, dreigt de deal niet door te gaan. Myron probeert de waarheid te achterhalen en stuit op een beerput vol leugens, geheimen en een familietragedie. Imago en talent kunnen je rijk maken in de sport, maar maken ze je ook onschendbaar?

****

In 1995 verscheen het eerste boek van Harlan Coben met Myron Bolitar, maar nu 16 jaar later is pas de Nederlandse vertaling verschenen, Vals spel dus.

Het is altijd een voltreffer een boek van Harlan Coben, die man kan absoluut schrijven. Alles zit goed, de plot met regelmatig een verrassing, fantastische personages, vlot geschreven, het gaat gewoon niet mis met een Harlan Coben.

En dan die humor, zijn latere boeken zijn grappig, maar dit boek staat gewoon bol van humoristische uitspraken, situaties en beschrijvingen. Misschien niet altijd te verzoenen met de ernst van het verhaal, maar het geeft een grote meerwaarde en het verhoogt het leesplezier toch maar.

Ditmaal een ietsiepietse minder spanning in dit boek maar het doet geen afbreuk aan het verhaal of het leesplezier. Het is zo'n boek waar je geen moment je aandacht kan laten verslappen, het leest als een trein. Coben is de top!

Eerder: Houvast, Eens beloofd, Verloren, Schaduwleven, Verzoeking

Uitgeverij: De Boekerij (2011) - 351 blz.

Oorspronkelijke titel: Deal Breaker - Vertaling: Martin Jansen in de Wal

Nacht zonder schaduw - Gisa Klönne

Tijdens een regenachtige nacht in Keulen worden hoofdinspecteur Judith Krieger en haar collega Manni Korzilius naar een plaats delict gestuurd: een S-Bahnbestuurder is neergestoken naast zijn eigen treinstel. Even later wordt in de buurt van het spoor een mishandelde jonge prostituee aangetroffen. Toeval? Naarmate het onderzoek vordert, raken Judith, Manni en gerechtelijk patholoog anatoom Ekaterina Petrowa verwikkeld in de duistere wereld van grootschalige prostitutie en vrouwenhandel. Judith bijt zich steeds koppiger vast in de zaak, tot frustratie van de moordenaar. Die besluit dan ook dat er nog meer slachtoffers moeten vallen...

***

Gisa Klönne is er in geslaagd om een zeer goede plot neer te zetten, het is een goede detective met een knap staaltje onderzoekswerk, weliswaar zonder spannend te zijn.

Het speurdersduo is echter geen duo te noemen, ze voeren ieder hun eigen onderzoek en kregen ook elk hun eigen hoofdstukken toegewezen. Dan was er nog de patholoog anatoom, ook al met haar eigen hoofdstukken en zelfs gedeeltelijk met haar eigen onderzoek. Het geheel kwam daardoor nogal chaotisch over en de auteur slaagde er niet in om de lezer onmiddellijk in het verhaal te sleuren.

Judith, Manni en Ekaterina zijn zeer kleurrijke personages, maar de auteur heeft de neiging om teveel te hameren op bepaalde karaktertrekken. De stukken met Manni in de hoofdrol werden te pas en te onpas opgefleurd met zijn vrouwenperikelen en vooral dan met zijn huidige verovering. Er zijn ook heel wat insinuaties over hun verleden maar ze worden nergens uitgediept op dat van Ekaterina na, maar dat paste dan weer in het thema van het verhaal, het geweld tegen vrouwen. Het maatschappelijk engagement van de auteur is hiermee duidelijk aanwezig.

Nacht zonder schaduw is een boek dat er mag wezen.
Eerder: Onder het ijs

Uitgeverij: A.W. Bruna (2010) - 290 blz.

Oorspronkelijke titel: Nacht ohne Schatten - Vertaling: Olga Groenewoud

Steenkoud - Stuart MacBride

Detective.

Op de achterflap: "De littekens op zijn romp zijn net moderne kunst, maar de steekpartij heeft hij overleefd. Het is zijn eerste werkdag na een lange afwezigheid en een slechter begin kan inspecteur Logan McRae zich niet wensen. In een zompige greppel wordt het lichaam van een driejarig kind gevonden. Het is gewurgd, mishandeld, en al een hele tijd dood.
Bovendien krijgt hij agente Jackie Watson toegewezen als assistente en dat heeft niet helemaal het gewenste effect.
Terwijl de regen in sneeuw overgaat worden meer lugubere vondsten van dode slachtoffertjes gedaan."

Steenkoud is een thrillerdebuut en het mag er zijn.
Wat vooral opvalt in dit boek is dat het hele politiegebeuren zeer geloofwaardig en menselijk wordt neergezet. Inspecteur Logan krijgt verschillende onderzoeken op zijn bord, niet eentje zoals in de meeste thrillers en dit lijkt meer realistisch. Hij lost er zelfs op in de loop van het verhaal, ook dat zijn we niet gewoon. Bij elk onderzoek werd er altijd wel zeer snel een dader gevonden en ze waren er ook absoluut zeker van, het was bijna de ene arrestatie op de andere. Maar sommige liepen dan wel met een sisser af, bleek dat het toch niet klopte. Het stoorde me, maar misschien is dit wel real life, wie zal het zeggen.
Aan karakter tekening doet Stuart MacBride niet erg, van het hoofdpersonage Logan McRae weten we dat hij een en ander heeft meegemaakt waardoor hij een jaar buiten dienst is geweest, maar het wordt nergens helemaal verklaard. De verschillende relaties worden maar summier toegelicht, dezelfde aspecten worden echter wel vaak herhaald. Misschien komen we het allemaal te weten in de volgende boeken van deze schrijver, Logan en Jackie komen immers terug als speurdersduo.
Steenkoud is niet echt een spannend boek en niet speciaal, maar de plot is goed, leest gemakkelijk en is af en toe grappig.

Uitg. Van Holkema & Warendorf (2005) - 406 blz. | Oorspr. titel Cold Granite - vertaling Peter van Dijk

Midzomernachtdroom - Arne Dahl

Detective.

Op de achterflap: "Voor de Zweedse politie is het een bewogen midzomer: een Koerdische man wordt neergestoken, een Poolse verpleegster wordt vermoord en een tv-producent wordt neergeschoten.
De liquidaties lijken op zichzelf te staan, maar niets is minder waar. De link tussen de verschillende moordzaken blijkt moeilijker te ontdekken dan verwacht en de onderzoekers worden op de proef gesteld: wat willen de moordenaars?"

Arne Dahl is een schitterend schrijver, hij heeft ook nu weer een zeer goede plot in mekaar geknutseld en met humor.
Nochtans werd ik niet gegrepen door het verhaal, de eerste hele helft van het boek. Het kwam super traag op gang. De eerste honderd bladzijden was bijna louter alleen kennismaking met het A-team en met de vermoorden in dit boek. Doordat er enige tijd was overgegaan met lezen van de vorige boeken, was een opfrissing van de personages echter wel zeer handig. Dahl maakte regelmatig gedurende heel het boek uitstapjes naast het verhaal, uitdieping van de personages vooral. Het overheerste echter zodanig de eerste helft dat je als lezer niet de indruk had van een misdaadverhaal te lezen, het leek soms zelfs eerder een roman. Er leek ook maar geen onderzoek aan te pas te komen.
Maar in de tweede helft trekt Dahl alle registers open en begon het onderzoek in sneltreinvaart. Stap voor stap werden de mysteries van de verschillende moorden opgelost en toch leken ze allemaal op zich te staan. Het duurde werkelijk tot helemaal aan het eind voor de link werd gelegd. Schitterend!
En dan waren er nog de maatschappij kritische noten, het dom makend en kritiekloos televisie medium werd aan de kaak gesteld of het algemene afstompen van de mensheid. Nieuw voor mij was dat begrafenisondernemingen in Polen, een zeer lucratieve sector daar blijkbaar, zeer hun best doen om klanten te werven en daar heel wat centen voor op tafel leggen en ethische grenzen overschrijden.
Midzomernachtdroom is een geweldig goed boek, goede plot, kritisch, psychologisch zeer in orde en dan ook nog humoristisch. Omdat de eerste helft minder was, drie sterren.
Eerder: Europa blues, Misterioso, Schijnoffer, Bijbelse wateren

Uitg. De Geus (2010) - 410 blz. | Oorspr. titel En midsommarnattsdröm - vertaling Ydelet Westra

De geschiedenis van de liefde - Nicole Krauss

Roman, een zeer speciale.

Op de achterflap: "Een verloren gewaand boek wordt teruggevonden en zorgt op mysterieuze wijze voor een verbond tussen een oude man op zoek naar zijn zoon en een meisje dat een oplossing zoekt voor haar moeders eenzaamheid."

'Prachtig, gevoelig en volstrekt origineel' van J.M. Coetzee staat ook nog op de achterflap. En ik kan er nog aan toevoegen: grappig.
Het boek heeft een uniek concept dat tegelijk ook nog zeer leesbaar is en dat op zich is al bijna een wonder, helemaal niet vanzelfsprekend. Het is opgebouwd in delen met afwisselend het verhaal van eerst de oude man, Leo Gursky, dan het tienermeisje Alma, vernoemd naar het hoofdpersonage in het boek De geschiedenis van de liefde en als derde Zvi Litvinoff, de schrijver van deze geschiedenis. Aan het einde zijn er dan nog een tweetal hoofdstukken vanuit een vierde gezichtspunt, van Vogel oftewel Emanuel, broer van Alma. Elk personage heeft zijn eigen tekening aan het begin van zijn deel, in één oogopslag zie je dus wie aan het woord is.
Ook al is het niet zo'n heel dik boek, toch staat er enorm veel in, alle personages worden beknopt maar volledig ingevuld wat betreft hun levensloop of toch zo ongeveer. En het gebeurt niet chronologisch, het blijft boeiend.
Een gevolg is wel dat het boek een reusachtige puzzel lijkt. Aan het einde is hij gelegd, maar het is een huzarenstukje om je echt alles nog te herinneren. Je vraagt je heel het boek af hoe de verhoudingen tussen de personages zijn en gaandeweg wordt het duidelijk en het laatste puzzelstukje aan het eind is prachtig verwoord, je wordt er beslist door ontroerd. En als je tussendoor al eens een puzzelstukje kwijt bent, het geeft niet, het boek is veel rijker dan dat.
Vooral Leopolds verhaal is geweldig, Krauss heeft dit zó grappig geschreven, het is een pareltje. Ook Alma's deel is het betere werk. Het derde deel is het serieuze stuk in het boek, dit raakt veel minder en is het beknoptste.
Al bij al een schitterend boek, boeiend en vooral zeer grappig.

Uitg. Ambo|Anthos (2005) - 292 blz. | Oorspr. titel The History of Love - vertaling Rob van der Veer

Bloedgetuige - Ted Dekker

Thriller, seriemoordenaar in het spel.

Op de achterflap: "Een seriemoordenaar laat een spoor van dood en verderf achter. Hij heeft al een aantal slachtoffers gemaakt, telkens buitengewoon mooie, jonge vrouwen, en elk slachtoffer is getooid met een bruidssluier. Vervolgens, bij dode nummer vier, wordt een cryptisch, handgeschreven briefje gevonden.
Steeds slaagt de extreem begaafde bruidenvanger erin uit handen te blijven van FBI's special agent Brad Raines: híj bepaalt de regels van het spel. Het lukt Raines niet de zaak op te lossen; uiteindelijk krijgt hij hulp uit een onwaarschijnlijke hoek."

Ted Dekker is me nooit opgevallen en toch heeft hij al heel wat titels bij mekaar geschreven, de eerste vertalingen zijn van 2004. Dit is dus het eerste boek dat ik lees van hem en het was een meevaller. Boeken over seriemoordenaars zijn in opzet meestal spannend en deze Bloedgetuige is zelfs nog origineel te noemen.
Dekker flirt wel met de grenzen van het ongeloofwaardige, een agent van de FBI die hulp zoekt bij enkele psychiatrische patiënten, weliswaar hoogbegaafd, is toch enigszins moeilijk voor te stellen. Het moet wel gezegd dat het een humoristische noot bracht en maakte het verhaal gemakkelijker te verteren. Langs de andere kant, waarom zou het eventueel niet kunnen? Ons kent ons. Uitzonderlijke situaties vereisen uitzonderlijke oplossingen.
Spanning, actie helemaal in Amerikaanse stijl, dit boek heeft het helemaal. De personages kregen dan wel geen psychologische duiding, maar het was een waar genot om dit spannende boek te lezen.

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2011) - 400 blz. | Oorspr. titel The Bride Collector - vertaling Jan Steemers

Steenhouwer - Camilla Läckberg

Detective.

Op de achterflap: "In het Zweedse kustplaatsje Fjällbacka vindt een visser het levenloze lichaam van de zevenjarige Sara. Lijkschouwing wijst uit dat zij waarschijnlijk niet in zee is verdronken.
Inspecteur Patrik Hedström leidt het politieonderzoek. Hij kent het meisje: zijn vrouw Erica en Sara's moeder Charlotte zijn vriendinnen.
Tijdens het onderzoek komen mysterieuze zaken uit het verleden aan het licht. Maar hoe houden gebeurtenissen van tachtig jaar geleden verband met de dood van Sara?"

Camilla Läckberg is er ook met haar derde boek in geslaagd om een schitterend verhaal te vertellen.
Het is een boek dat heel vlot leest en spannend blijft tot aan het einde. Het verhaal hangt aan mekaar met vele korte hoofdstukken, elke keer vanuit het gezichtspunt van een andere persoon. Het was niet altijd dadelijk duidelijk over wie het nu ging en bij twee verschillende personen was het zeer moeilijk te duiden wat het te betekenen had in het boek.
Ook nu is er voor de extra verhaallijnen die al begonnen vanaf het eerste boek IJsprinses voor vervolg gezorgd en dat is aangenaam voor diegenen die de boeken als serie lezen, het geeft een meerwaarde en je bent uiteraard ook geneigd de volgende boeken te lezen.
Wat me vooral opviel, is dat er enorm veel staat in dit boek, veel gebeurtenissen, vele verhalen, echt heel veel. De rode draad is echter het 'ouderschap', zoals het verlies van een kind en wat dit betekent voor de ouders of de gemeenschap en het prille moederschap en de bijbehorende besognes. Zelfs de extra verhaallijnen draaien hier rond. Psychologisch gezien staat dit boek zeer sterk, de auteur heeft zo volledig mogelijk proberen te zijn, het steekt niet tegen en verveelt nergens, knap gedaan.
Camilla Läckberg heeft dus weer een heel goed boek afgeleverd, minder humor ditmaal maar goed geschreven, spannend, origineel ook en het is zo'n boek waarbij je moeite hebt om het neer te leggen wanneer andere plichten je roepen. Op naar de volgende.
Eerder: IJsprinses, Predikant

Uitg. Ambo|Anthos (2008) - 461 blz. | Oorspr. titel Stenhuggaren - vertaling Elina van der Heijden en Wiveca Jongeneel