Het leek een prachtig en krankzinnig idee. Een wandeling van een vader en puberzoon over de hoogste bergen van Europa. Vier weken, 555 kilometer en 22.200 hoogtemeters over het Droompad, een uitdagende route van München naar Venetië. Ondergedompeld in ongerepte natuur, weergaloze panorama's, weg van het wereldnieuws, zou er ruimte komen voor intieme gesprekken. Aarzelend stemt mijn zoon Jack in met dit epische wandelavontuur, gelukkig onwetend wat ons allemaal te wachten staat.
Door ingrijpende gebeurtenissen wordt de tocht onderbroken en een wandeling van een maand uitgesmeerd over een periode van twee jaar. Het zijn de jaren waarin Jack uitvliegt en mijn onrust met moeite wordt bedwongen.
Het plotselinge overlijden van mijn vader en later ook van mijn moeder verweeft zich met een onvergetelijk avontuur van vader en zoon over de mooiste wandelroute van Europa. Het Droompad is een verhaal over vaderschap, rouw en de helende kracht van wandelen.
Twan Huys (Sevenum, 1964) studeerde journalistiek in Tilburg en ging als zodanig ook werken. In 1999 werd hij dan correspondent in de Verenigde Staten met als standplaats New York maar later ook Washington D.C. en dit tot 2007. Verder is hij presentator, televisieproducent en auteur. Hij schreef enkele non-fictie boeken waaronder het succesvolle Wandellust, Ik ben een New Yorker en De Clintons.
In Het Droompad beschrijft hij de wandeling die hij maakte samen met zijn zoon en dat eindigde in juli 2025, nog maar net een jaar geleden dus. Het boek opent met de gebeurtenissen rond een ziekenhuisopname van zijn vader en dat was best verrassend. De toon van het boek was wel meteen gezet, het werd niet puur een boek over wandelen maar de lezer krijgt een inkijk in Twans familieleven met betrekking tot zijn ouders. Een belangrijk deel ging daarna over zijn zoon en zijn relatie tot hem. Een boek over vader- en zoongevoelens volledig bekeken vanuit de tweede generatie van de drie, Twan Huys is immers zowel vader als zoon.
Daarnaast was er dan de wandeling over het Droompad dat ontwikkeld werd door Ludwig Grassler (1925-2019). In 1973 deed hij een eerste poging om de Alpen en de Dolomieten over te steken maar wat net niet lukt. Een jaar later onderneemt hij een tweede poging samen met een goede vriend, de 32-jarige Arnulf Killman en de toen zestienjarige Sylvia Congost, de auteur kon haar voor zijn boek zelfs spreken en interviewen.
Het boek schetst een goed beeld van de tocht en vooral ook van de moeilijkheden die onderweg opdoken, het weer kan in het hooggebergte immers razendsnel omslaan. Het was interessant om te lezen hoe de auteur hiermee omging, want het is niet altijd en voor iedereen evident om flexibel te zijn. Het boek gaat voor een deel dus ook over acceptatie en beslissingen nemen. Het bleek een tocht te zijn die zeker niet zonder gevaren is en als je dan verantwoordelijk bent voor een zestienjarige jongen die je zoon is?
Het Droompad is een mooi boek geworden en dan heb ik het niet alleen over de inhoud, ook vormelijk is het heel erg mooi vormgegeven met hardcover en verrassende tekeningen. Als je al iets kan zeggen, is dat het boek een beetje teveel schippert tussen wandelboek en familieaangelegenheden en daardoor op beide vlakken diepgang miste. Er staan ook verschillende foto's uit de oude doos in die best intrigerend zijn maar weinig duiding krijgen en er niet in lijken thuis te horen, foto's van de eigenlijke tocht hadden interessanter geweest. Mijn persoonlijke verwachting ging meer in de richting van een echt wandelboek waarin de route zelf en de natuur meer aan bod zouden komen, meer een soort van wandelverslag met persoonlijke ervaringen hieromtrent en niet van familiale aangelegenheden. Niettemin is er heel wat te genieten in dit boek, vooral de kunst om af te wijken van het pad omwille van gevaren was mooi om te lezen en iets om van te leren. En van de wandelroute zelf was ik helemaal onder de indruk.
Uitgeverij: Prometheus (2026) - 240 blz.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten