Parijs, 1952. De familie Pelletier is een vooraanstaande Franse zeepmakersfamilie. Na een tragedie waarbij hun nongste zoon en broer Etienne is omgekomen, proberen ze hun leven weer op te pakken. Oudste zoon Jean verbergt een duister geheim, waarmee hij gechanteerd wordt door zijn eigen vrouw. Zijn broer en journalist François probeert een oude moordzaak op te lossen, en komt daarbij op wel heel bekend terrein. Hun zus Hélène wordt als fotograaf voor een reportage uitgezonden naar een dorpje net buiten Parijs, maar zij heeft iets heel anders aan haar hoofd. Haar grote vraag: wie helpt een vrouw in een mannenwereld?
Alle drie proberen ze hun relaties, familie, werk en moordneigingen onder controle te houden, met wisselend succes...
***
Pierre Lemaitre (Parijs, 1951) is als schrijver vooral bekend van zijn boek Tot ziens daarboven dat prijzen won en verfilmd werd. Hij werkte als leraar literatuur en richtte zelfs een klein leerbedrijf op voor onderwijs en communicatie voor volwassenen tot hij zich volledig op het schrijven richtte, zijn eerste boek verscheen in 2006. Hij schrijft zowel thrillers, misdaadromans als romans en ook scenario's voor film en televisieseries.
De stilte en de woede is het tweede deel in De grote wereld-serie en we vervolgen het verhaal waar het vorige eindigde, of toch ongeveer, we zijn nu in het jaar 1952. De auteur heeft ook nu weer enkele historische gebeurtenissen nader belicht via de verschillende leden van de familie Pelletier maar hij heeft er vooral een mooi verhaal van gemaakt en het kan niet anders of je leeft mee met de gezinsleden.
Een groot maatschappelijk thema in het boek zijn de arbeidsomstandigheden door de modernisering, van kleine handelaars richting massaverkoop in grootschalige winkels zoals de winkelketens die we nu kennen, toen stond het nog aan het prille begin ervan. Het was interessant om te lezen op welke manier deze te werk gaan om de verkoopcijfers en winst de hoogte in te jagen, je kan niet anders dan besluiten dat de koper gemanipuleerd wordt en dat is ook nu meer dan ooit het geval.
Ook de vroege strijd voor vrouwenrechten is een thema, in sociale context maar vooral ook in verband met abortus en seksuele onderdrukking. Het is duidelijk dat er toen nog veel werk te verzetten was en dat het ook nu nog zeer actueel is. Lemaitre heeft er een aangrijpend verhaal van gemaakt.
En dan is er nog de verhaallijn van het bergdorp Chevrigny dat onder zal gaan zelfs letterlijk, door de bouw van een nieuwe dam, een dam die al klaar is maar het dorp nog steeds stevig in beroering brengt, de voor- en tegenstanders verhitten de gemoederen. De auteur had hiervoor de stuwdam van Tignes in de Franse Alpen voor ogen, Barrage de Chevril. De dam werd tussen 1946 en 1952 gebouwd en de bewoners werden gedwongen om hun dorp te verlaten, hogerop werd er dan een nieuw dorp gebouwd. Ook hier heeft de auteur er een aandoenlijk verhaal van gemaakt.
De stilte en de woede is zo een boek dat heel erg vlot leest, gemakkelijk verhaal, duidelijk en met een romantische inslag, een meeslepend boek. Het verhaal leest echter ook traag door de uitvoerige en soms zich herhalende vertelstijl maar er is zeker ook humor in geslopen. Pierre Lemaitre is een goed verteller, zéér goed zelfs. Laat dat vervolg maar komen.
Eerder: Vrije val, Drie dagen en levenslang, Irene, Alex,
Camille, Rosy, Vals leven, Tot ziens daarboven, De kleuren van de brand, De spiegel van ons verdriet, Het serpent, De grote wereld
Uitgeverij: Xander Uitgevers (2025) - 544 blz.
Oorspronkelijke titel: Le Silence et la Colère
Vertaling: Andreas Dijkzeul
Geen opmerkingen:
Een reactie posten