In de ban van de jaarring - Valerie Trouet (samensteller)

Onze oudste bomen en de verhalen die ze vertellen

'Bomen hebben een geheugen. Ze bewaren de geschiedenis, en ze vertellen altijd de waarheid.' (Valerie Trouet)

Een boom vertelt meer dan je denkt. Samen met wetenschappers van over de hele wereld neemt Valerie Trouet je in dit prachtig geïllustreerd boek mee op een fascinerende reis door de tijd aan de hand van jaarringen.

Ze ontrafelen de verhalen van tien bijzondere oerbomen, van de reuzensequoia in Californië en de kauriboom in Nieuw-Zeeland tot de oeroude zomereik in West-Europa. Elke boom vertelt over het klimaat waarin hij groeide, de natuurrampen die hij overleefde en de mensen waarmee hij eeuwenlang in wisselwerking leefde.

In In de ban van de jaarring brengen elf topwetenschappers een ode aan de kracht, wijsheid en veerkracht van bomen. Ze vertellen niet alleen hun eigen verhalen, maar tonen je ook wat bomen ons vertellen over het verleden, het heden en de toekomst van onze aarde.

Valerie Trouet (Heverlee, 1974) is doctor in de bio-ingenieurwetenschappen en is vooral bekend van haar wetenschappelijk onderzoek op het gebied van de dendrochronologie, de datering van jaarringen van bomen. Ze bestudeert al meer dan twintig jaar de klimaatverandering aan de hand van deze jaarringen en daar hoort ook de invloed van het vroegere klimaat op onze ecosystemen en menselijke systemen bij. Ze schreef eerder de bestseller Wat bomen ons vertellen dat bekroond werd met de Jan Wolkersprijs voor beste natuurboek.

In dit boek schreef ze zelf de inleiding maar in de 10 overige hoofdstukken laat ze wetenschappers aan het woord van over de hele wereld en die hun aandacht aan 1 bijzondere boom geven waar ze dan ook jaren grondig onderzoek naar gedaan hebben. En dit zijn absoluut zéér interessante bomen die ons veel kunnen vertellen, niet alleen over de levensloop of het ontstaan of bestaan van de boom zelf en van hun soort maar ook over de klimatologische omstandigheden van vroeger en nu. Zo komt er zelfs wat geschiedenis aan te pas in een aantal van deze hoofdstukken.

Doordat het 10 verhalen zijn in toch wel korte hoofdstukken, lees je af en toe wel eens hetzelfde. Maar langs de andere kant lezen de hoofdstukken door de eigen aanpak van de verschillende wetenschappers telkens weer anders door hun verschillende benaderingen en spreekt het ene je misschien wel meer aan dan de andere. Wat ze wel allemaal gemeen hebben, is dat de focus toch altijd ligt op de relatie van deze bomen tot het klimaat.

In In de ban van de jaarring lees je wel wat interessante dingen maar door de korte hoofdstukken door telkens een andere schrijver is er toch veel overlapping en ze zijn ook niet allemaal even begenadigd als schrijver voor een breder publiek. Het boek is wel heel mooi vormgegeven en er staan schitterende illustraties in, prachtig! Inhoudelijk smaakte dit boek toch minder dan haar eerdere bestseller Wat bomen ons vertellen en dat wél volledig van haar hand is.

Eerder: Wat bomen ons vertellen

Uitgeverij: Lannoo (2025) - 209 blz. (210-224 Galerij, Aanbevolen literatuur, Register, Dankwoord)

Oorspronkelijke titel: In the Circle of Ancient Trees

Vertaling: Fred Hendriks en Nicole Seegers

Illustraties: Blaze Cyan

Elke laatste adem - Michael Robotham

Philomena McCarthy weet als geen ander hoe belangrijk het is om werk en privé gescheiden te houden. Ze werkt hard aan een mooie carrière bij de Metropolitan Police, terwijl haar vader en ooms beruchte Londense gangsters zijn.

Op een nacht treft Phil tijdens een patrouille een kind aan dat in pyjama alleen ronddwaalt. Wanneer ze het meisje terug naar huis brengt, ontdekt ze daar de nasleep van een dodelijke inbraak. Ondertussen wordt een paar kilometer verderop een bekende juwelier gevonden, vastgebonden aan een explosief in zijn geplunderde winkel.

De misdaden lijken met elkaar verbonden te zijn en al het bewijs leidt naar Philomena's vader. Phils twee werelden botsen en ze komt midden in een gemene bendeoorlog terecht die een gevaar vormt voor haarzelf, haar carrière en iedereen van wie ze houdt.

*****

Michael Robotham (Casino, Nieuw-Zuid-Wales, 1960) heeft met dit boek dan toch een vervolg geschreven op de thriller Als je van mij bent en daar kan ik niet anders dan héél blij mee te zijn. De Australische thrillerauteur en journalist debuteerde in 2004 met De verdenking en sindsdien ben ik absoluut fan van deze auteur. En nu voert hij Philomena McCarthy toch terug ten tonele samen met haar 'maffia-familie' en ik ben ook nu weer stevig onder de indruk van het schrijverstalent van de auteur wat betreft het schrijven van een spannend en humorvol boek met een stevige plot.

Als meesterverteller weet de auteur je van in het begin aan het boek te kluisteren en dit blijft zo tot je het boek dichtslaat. Zijn personages zijn schitterend en vooral de keuze voor een misdaadfamilie is een fantastisch goede vondst gebleken. Robotham weet je regelmatig op de lachspieren te werken met deze excentrieke familie, de discussies en conversaties zijn fantastisch om te lezen.

Maar evenzo de plot, de lezer blijft lange tijd in het ongewisse en ook al krijg je stilletjes aan wat vermoedens, toch zijn er wendingen die je helemaal niet ziet aankomen. En spannend werd het ook.

Elke laatste adem is een boek met een fantastische plot, mooie personages, het is spannend en zeer vlot geschreven met humor. Michael Robotham blijft een van mijn favoriete auteurs. Dikke aanrader maar lees zeker eerst het vorige boek met Philomena McCarthy.

Eerder: Gebroken, Vuurvast, Boetedoening, De afrekening, Zeg dat het je spijt, Door mijn ogen, Leven of dood, Sluit je ogen, Verwachting, De andere vrouw, Meisje zonder verleden, Meisje zonder leugens, Als je van mij bent, Meisje zonder hoop

Uitgeverij: De Bezige Bij (2025) - 430 blz.

Oorspronkelijke titel: The White Crow

Vertaling: Daniëlle Stensen

Jonkvrouw - Jean-Claude van Rijckegem & Pat van Beirs

Marguerite van Male is veertien en een half. Ze is de erfgename van Vlaanderen. Ze droomt van een witte ridder die haar naar een kasteel in de wolken zal voeren. Maar de ridders die ze ontmoet zijn allemaal sufferds die niet bestand zijn tegen haar pittige karakter en haar opvliegende aard. Op een dag beslist haar vader met wie ze die zomer zal huwen...

In haar eigen woorden vertelt Marguerite over haar vreselijke vossenhaar dat nooit in vorm blijft, over Willem die een meester is in de zoenkunde, over Roderik uit wiens kaakbeen ze een tand heeft geslagen, over de monnik Zannekin die stinkt als een varkenskot, over de vrije stad Brugge met haar knarsende uithangborden, over de boeken van haar moeder met hun smachtende liefdesverhalen, over de rode zweertjes in het gezicht van haar toekomstige echtgenoot en over de zwarte haat die ze voelt voor haar bloedeigen vader.

****

Jean-Claude van Rijckeghem (Gent, 1963) is voornamelijk bekend als scenarist en filmproducent maar hij is ook auteur. In eerste instantie schreef hij samen met Pat van Beirs 2 junior boeken rond het personage Spijker en het derde en vierde boek van hen beiden zijn de 2 historische jeugdromans Jonkvrouw en Galgenmeid. Daarna schreef van Rijckeghem nog vier junior en young adult boeken maar dan solo. Pat van Beirs (Gent, 1954) is scenarioschrijver, vertaler, leraar en auteur. Ook hij schreef na de vier gezamenlijke boeken nog enkele boeken op eigen naam. Jonkvrouw won net als Galgenmeid verschillende prijzen zoals de Prijs van de Kinder- en Jeugdjury Vlaanderen en de Boekenleeuw.

In Jonkvrouw vertelt Marguerite in de ik-vorm en in de tegenwoordige tijd over haar jeugd op het slot van Male bij Brugge. Het boek is gebaseerd op de historische figuur Margaretha van Male (1350-1405), een sleutelfiguur in de Vlaamse geschiedenis door haar huwelijk met de Bourgondische hertog Filips de Stoute. Over haar jeugd is heel weinig bekend en daar hebben de auteurs dan maar een verhaal rond gemaakt. Het werd een heel erg avontuurlijk boek van een meisje dat eigenlijk een jongen had moeten zijn en het werd zowaar een echt kwajongens boek, Marguerite moest absoluut niet onderdoen voor de jonge ridders in spe, integendeel, ze steekt ze meer dan eens de loef af.

Het verhaal speelt in de tweede helft van de 14e eeuw en dit bleek zeer zeker een boeiende periode. En dit valt goed te lezen in het boek, het mag dan soms wel op een schelmenroman lijken, de historische achtergrond komt heel goed naar voren waardoor je een zeer realistisch beeld krijgt van de tijdsgeest van toen.

Het werd zeker ook een spannend boek dat je reikhalzend doet verder lezen en het was daarbij vaak ook nog grappig en zelfs hilarisch soms, als je tenminste je fantasie laat gaan, ik zag het alleszins zó voor me en een verfilming van dit boek zou niet misstaan.

Jonkvrouw was voor mij een verrassende kennismaking met deze auteurs. De tip kwam van een bibliotheekmedewerkster en dat heb ik me absoluut niet beklaagd. Het is een spannend en humorvol boek met een gedegen historische achtergrond met ware basisfeiten ook al is het verhaal op zich verzonnen. Een mooi en vlot boek.

Uitgeverij: Facet (2005) - 280 blz.

Doodvonnis - Peter James

De dochter van Meg Magellan is voor een tussenjaar in Zuid-Amerika. Wanneer Meg wordt opgeroepen als jurylid bij een rechtszaak waarin een drugsbaron uit Brighton terechtstaat, is dat voor haar een welkome afleiding.

Maar dan krijgt ze een telefoontje waarin haar te kennen wordt gegeven dat als de rechtszaak niet eindigt in een vrijspraak, ze haar dochter nooit meer zal zien.

Een nieuwe zaak voor inspecteur Roy Grace.

***

Peter James (Brighton, 1948) is een Brits filmproducent en auteur van heel wat boeken waarvan de meesten behoren tot de Roy Grace-serie en welke al voor een deel verfilmd zijn. Brighton is de plaats waar het verhaal zich afspeelt zoals in alle Roy Grace-boeken en aangezien de auteur zelf afkomstig is van daar weet je dat hij geen moeite heeft om het geheel zeer realistisch te beschrijven.

Ditmaal is het boek toch enigszins anders opgevat dan we gewoon zijn. Vooreerst is er een zeer grote plaats ingeruimd voor het rechtbankgebeuren en dat is fijn om te lezen alhoewel gezegd moet worden dat er schrijvers zijn die hier beter voor in de wieg zijn gelegd. Niettemin heeft het zeker zijn goede momenten.

Ten tweede is er in dit boek toch maar een kleine rol toegewezen aan Roy Grace en is er weinig plaats voor een politieonderzoek, slechts her en der wordt er wat onderzoek gevoerd en dat is wel spijtig want Peter James is hier goed in.

Het boek leest vlotjes maar spannend wordt het niet. Het boek oogt ook niet als een geheel maar is eerder versnippert, veel rechtbank maar dan vooral gezien vanuit Meg Magellan als jurylid en haar verhaal buiten de rechtbank en wat veel herhaling bevat. Dan zijn er weer wat hoofdstukken met Roy Grace en Glenn Branson en verder nog wat hoofdstukken waarin de misdadigers aan bod komen. Het persoonlijke leven van Grace ontwikkelt zich ook nog minimaal wat verder.

Peter James heeft met Doodvonnis een andere piste proberen in te slaan maar persoonlijk vind ik dit toch minder geslaagd. Het boek begon heel erg goed, er zat zeker ook humor in en de plot was goed bedacht. De uitwerking en zeker deze van het rechtbankgebeuren vond ik minder goed geslaagd en ik miste het recherchewerk. Het boek leest wel vlotjes maar vrijblijvender en minder spannend dan zijn andere boeken. Peter James kan beter.

Eerder: Op sterven na dood, Ten dode opgeschreven, Doodskus, Dodemansrit, Perfectie, Schijndood, Doodsklok, Als de dood, Tot in de dood, Dodelijke affaire, Doodsangst, Ultiem bewijs, Een date met de dood, Een dodelijke gok

Uitgeverij: De Fontein (2024) - 377 blz.

Oorspronkelijke titel: Find Them Dead

Vertaling: Lia Belt