maandag 15 juli 2019

Rosy - Pierre Lemaitre

Wie commandant Camille Verhoeven ontmoet, vergeet hem nooit meer. Veertig jaar, slechts één meter vijfenveertig. Klein, kaal en knokig, loopt met een zware pas. Ongeduldig, afstandelijk, altijd berekenend en scherp als een mes. Zijn verschijning en zijn talent dwingen direct ieders respect af. Dankzij sluwe methodes, eigenzinnige tactieken en een getraind team is hij keer op keer succesvol.
In Rosy ontmoet Verhoeven de eenzame mislukkeling Jean Garnier, het brein achter een dodelijk plan. Zeven bommen verspreid over Parijs zullen binnen zeven dagen afgaan. Verhoeven staat voor een groot dilemma: vormt de verwarde Jean een bedreiging voor de nationale veiligheid of is het een zielige prutser die teveel televisieseries heeft gekeken?

***

Pierre Lemaitre heeft met deze novelle een vierde boekje toegevoegd aan de Verhoeven-trilogie. Wat betreft chronologie valt het in feite tussen Alex (boek 2) en Camille (boek 3) in. Maar dit kan perfect als vierde boekje gelezen worden. In Nederlandse vertaling kwam het ook als vierde uit.
Een speciaal boekje, dat kan je wel zeggen. En kort, maar dat is natuurlijk eigen aan een novelle ('prozaverhaal dat wat de omvang betreft tussen de roman en het kort verhaal geplaatst wordt' zeggen ze op wikipedia). Een andere manier van lezen toch wel, precies gewoon even een tussendoortje.
Lemaitre komt meestal heel erg origineel uit de hoek en dat mag hier ook gerust gezegd worden. Je voelt, net als Verhoeven trouwens, dat er ergens nog iets uit de mouw moet komen en ja hoor, het komt.
Rosy past iets minder goed tussen de drie andere boeken. Het is gewoon dat Camille Verhoeven de speurder van dienst is, maar wat betreft de verhaallijnen in de trilogie staat het er toch buiten.
Het is een boekje dat zeker het lezen waard is, het is 'een Lemaitre'. Ik ben echter meer fan van het genre roman, het volwaardige boek en Rosy had dit kunnen zijn. Maar in de huidige vorm is het een mooie snelle snack.
Eerder: Vrije val, Drie dagen en levenslang, Irene, Alex, Camille

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2015) - 165 blz.
Oorspronkelijke titel: Rosy & John (herwerkte uitgave van de telenovelle Les Grands Moyens uit 2011)
Vertaling: Jan Steemers

vrijdag 12 juli 2019

Over de grens - Michael Connelly

Rechercheur Harry Bosch is net weg bij de LAPD als zijn halfbroer, advocaat Mickey Haller, zijn hulp inroept. Een vrouw is op brute wijze vermoord en het bewijs wijst in de richting van een cliënt van Haller. Maar Mickey is er zeker van dat het doorgestoken kaart is.
Bosch wil eigenlijk niet werken voor de verdediging, maar hij neemt deze zaak toch aan. Hij wil zelf ook antwoorden hebben: als het Hallers cliënt niet was, wie dan wel? Geholpen door zijn voormalig collega Lucia Soto begint Harry te graven. Hij komt al snel uit bij de politiemacht zelf. Maar de moordenaar op wie Harry jaagt, is zelf ook aan het jagen... op hem.

****

Sinds Michael Connelly's debuut in 1992 verschijnt er wel ieder jaar een nieuw boek van hem en soms zelfs twee. Van opleiding is Connelly journalist en sinds zijn afstuderen in 1980 oefende hij dit beroep ook uit. Hij was misdaadverslaggever en werd zelfs genomineerd voor de Pulitzerprijs. Zijn boeken zijn gebaseerd op zaken die hij tegenkwam tijdens zijn carrière.
Over de grens is een spannend boek maar niet alleen dat. Connelly weeft een intelligente plot in elkaar, alle stukjes van de puzzel komen netjes en stap voor stap op hun plaats te liggen en het is fijn om dit te lezen en mee te puzzelen. Het is daarin dat vooral de spanning ligt alhoewel er ook enkele actiescènes zijn.
De dialogen zijn ook al subliem en hij heeft een grappige manier van schrijven. Zijn personages weet hij levendig neer te zetten en roepen sympathie op.
Over de grens is zo'n boek dat je enorm veel leesplezier verschaft, je neemt het heel graag ter hand om verder te lezen.
Eerder: Het laatste oordeel

Uitgeverij: Boekerij (2016) - 384 blz.
Oorspronkelijke titel: The Crossing
Vertaling: Gert van Santen

dinsdag 9 juli 2019

De nieuwe achternaam - Elena Ferrante

In De nieuwe achternaam spelen zich enkele ingrijpende gebeurtenissen af in het leven van Lila en Elena, de twee vriendinnen uit een armoedige wijk in Napels. Lila is op haar zestiende getrouwd maar krijgt met haar nieuwe achternaam algauw het gevoel dat ze zichzelf kwijtraakt. Haar turbulente huwelijk komt zwaar onder druk te staan Elena voltooit als voorbeeldige leerling het gymnasium, maar worstelt met haar eenvoudige afkomst. Ze voelt zich in de wijk niet meer thuis, daarbuiten evenmin. Ze vraagt zich af of haar universitaire ambities niet te hoog gegrepen zijn. De vriendinnen verliezen elkaar uit het oog, vinden elkaar terug, blijven zich aan elkaar spiegelen. En dan is er nog Nino Sarratore, de student die tussen hen in staat.

***

De nieuwe achternaam is het tweede boek van vier in de Napolitaanse serie van Elena Ferrante. We volgen nu Lila en Elena vanaf hun tienerjaren tot ze vooraan in de twintig zijn. Op liefdesvlak enkele turbulente jaren. Ook nu is er een namenlijst opgenomen in het boek met zeer beknopt de evolutie uit het eerste boek De geniale vriendin.
Lila kreeg een nieuwe achternaam met haar trouwen en Elena studeert verder. Ferrante heeft een boeiende en levendige manier van vertellen, het verhaal speelt zich voor je ogen af als een film, je waant je zomaar in het Napels van toen.
Wat valt er zoal te vertellen over het leven van twee meisjes rond de twintig. Door de vertelstijl is het verhaal niet altijd even snel. Elena vertelt het verhaal en over dat van haarzelf gaat ze soms wat vlotter overheen en is het meer een feitelijke vertelling. Het wordt interessanter als ze het over haar gevoelsleven heeft en daar draait in feite om net zoals in het eerste boek. Elena vertelt ook het verhaal van Lila en daar gebeurt wat meer in. Lila is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken en dat zal iedereen geweten hebben. Het brengt schwung in het verhaal en het lijkt dan wat rapper te gaan.
De nieuwe achternaam was een goed boek, psychologisch was het in orde. Het grootste deel van het boek had ik echter niet het gedacht om de volgende delen ook gaan te lezen, maar wie weet bedenk ik me nog, ergens ben ik toch wel getriggerd.
Eerder: De geniale vriendin

Uitgeverij: Wereldbibliotheek (2015) - 480 blz.
Oorspronkelijke titel: The Story of the Lost Child
Vertaling: Marieke van Laake

maandag 17 juni 2019

Voorbij de zwarte lijn - Jean-Christophe Grangé

Voorbij de zwarte lijn is een ontdekkingstocht door de criminele geest. Journalist Marc Dupeyrat hoopt eindelijk de drijfveren van een moordenaar te kunnen achterhalen door contact te leggen met Jacques Reverdi, een seriemoordenaar die in Maleisië in gevangenschap op zijn rechtszaak wacht. Reverdi's slachtoffers zijn altijd mooie jonge vrouwen. Dupeyrat heeft daarom maar één kans om Reverdi te benaderen. In zijn brieven doet hij zich voor als de argeloze jonge studente Elisabeth Bremen die van Reverdi informatie wil voor een scriptie. De journalist en de seriemoordenaar raken verstrikt in een emotionele omstrengeling.

****

De Franse Jean-Christophe Grangé is absoluut niet vies van horrorscenario's en dat mag ook in dit boek blijken.
Ditmaal is het een boek dat in de psyche van een moordenaar duikt. Marc Dupeyrat is een journalist met een psychologisch getekend verleden en mede daardoor probeert hij het moorddadig spoor van een seriemoordenaar te volgen en te begrijpen. De manier waarop hij dit aanpakt, doet onmiddellijk de wenkbrauwen fronsen en je voelt dat dit niet goed kan aflopen.
Het grootste deel van het boek gebeurt er in feite niet erg veel. In deel 1 komt Marc tot inzicht dat hij Reverdi wil verslaan, als journalist wel te verstaan, en deel 2 is dan de reis naar Maleisië om dichter bij de moordenaar te komen. Deze eerste twee delen zijn dus zoals gezegd niet spannend en toch slaagt Grangé erin om de lezer aan het boek gekluisterd te houden. De verschillende personages, maar veel zijn het er niet, worden elk op tijd en stond geduid en zo blijft het boek boeiend. Hoe Reverdi zijn slachtoffers doodt, wordt gedurende deze reis ook ongeveer duidelijk, gruwelijk maar interessant om te lezen.
Het derde deel is dan wel een super spannend stuk. Je leeft zo sterk mee met de gebeurtenissen dat je zelfs de neiging krijgt om te gaan waarschuwen. Je zit middenin een spannende actiethriller lijkt het wel. Knappe prestatie.
Grangé is een topschrijver die echt wel origineel uit de hoek komt. Een psychologische thriller moet je wel liggen. Het grootste deel van het boek was niet spannend dus maar psychologisch van opzet en ik kan me voorstellen dat niet iedereen dit top vindt. Ondergetekende kon het echter heel erg goed pruimen maar was ook wel blij dat er toch ook nog wat actie was in het spannende laatste deel.
Eerder: Duivelseed, Godenstemmen, Het wolvenrijk

Uitgeverij: De Geus (2005) - 511 blz.
Oorspronkelijke titel: La ligne noire
Vertaling: Théo Buckinx

zaterdag 15 juni 2019

Koudvuur - Cilla & Rolf Börjlind

Op de Mekongrivier in Thailand glijdt een primitieve kano door het water. De man die erin zit is de voormalige inspecteur Tom Stilton. In zijn zak zit een foto van een onbekende man. Hij is op weg naar de zogeheten Gouden Driehoek, op zoek naar een monster. Een reis om zichzelf te verzoenen met de verschrikkelijke misdaad die hij onlangs heeft begaan.
In Stockholm heeft Olivia Rönning heel andere problemen. Een gezin is in hun auto gedood, en deze gruweldaad bracht een schok teweeg in heel Zweden. Een dader wordt gearresteerd en veroordeeld en de zaak wordt gesloten.
Maar op een dag krijgt Mette Olsäter een schokkend telefoontje. De zaak moet worden heropend en Olivia moet bewijzen dat er grote fouten zijn gemaakt.

****

Het duo Börjlind is goed op dreef, hun filmisch geschreven boeken zorgen voor veel leesplezier en je ziet het verhaal zich zomaar afspelen voor je ogen.
Aan de plot mankeert helemaal niets ook al is het lang wachten eer je alles in het vizier hebt. Het enige dat je kan zeggen is dat het nogal heel toevallig lijkt en het daardoor wat ongeloofwaardig is. Maar de leespret kan het niet bederven, integendeel. Over het onderwerp kunnen we niet veel zeggen, dat is aan de lezer om te ontdekken bij het lezen van het boek. De auteurs hebben alleszins weer een maatschappelijk thema aangesneden, of meerdere.
Het boek moet het vooral hebben van de spanning en de plot. De karakters van de verschillende personages worden niet echt meer uitgediept, het verhaal staat helemaal op de voorgrond. Maar daar is uiteraard niets mis mee.
Koudvuur is een heel erg goed leesbaar boek met een steengoed verhaal dat knap in elkaar gezet is. Het is spannend en gevarieerd, de avonturen van Tom in Thailand zijn daar mede verantwoordelijk voor.
Eerder: Springvloed, De derde stem, Zwarte dageraad, Wiegelied

Uitgeverij: A.W. Bruna (2019) - 362 blz.
Oorspronkelijke titel: Kallbrand
Vertaling: Corry van Bree

maandag 3 juni 2019

Camille - Pierre Lemaitre

Na de onverwachte dood van zijn vrouw wordt rechercheur Camille Verhoeven opnieuw verliefd. Zijn vriendin Anne, een mooie brunette met groene ogen en kuiltjes in haar wangen, is getuige van een gewapende overval op een juwelierszaak. Hevig verminkt en zwaargewond belandt Anne in het ziekenhuis.
Verhoeven neemt zich voor er alles aan te doen de brute misdadigers te vinden en te straffen. Door zijn relatie met Anne mag Verhoeven de zaak niet op zich nemen, maar als ze opnieuw bedreigd wordt, kan hij zich niet langer afzijdig houden.
De misdadigers op hun beurt lijken slechts een doel te hebben: Anne vermoorden. Zal Verhoeven weer een geliefde verliezen?

***

Camille is het derde deel in de Verhoeven-trilogie, een top-serie mag wel gezegd worden. Pierre Lemaitre mag gerust gerekend worden bij de top van de thrillerschrijvers, het hoeft niet altijd scandinavisch te zijn.
De nogal klein uitgevallen Franse rechercheur is weer maar eens betrokken bij deze zaak. Zijn nieuwe liefde is op het verkeerde moment op de verkeerde plaats en raakt zwaargewond. Dat kan Camille niet over zijn kant laten gaan en hij doet er alles aan om het onderzoek naar zich toe te trekken, daar gaat hij uiteraard zwaar mee in de fout maar dat zal hem niet deren.
Het verhaal begint heel erg goed en spannend. Daarna kent het verhaal echter een nogal traag verloop en de aandacht van de lezer durft al eens verslappen. Dat valt wat tegen. Naar het einde toe herpakt de auteur zich en wordt de lezer getrakteerd op plotwendingen om U tegen te zeggen. Niet gewoon die Lemaitre. Zeer verrassend. Je sluit het boek daardoor af met een super goed gevoel maar als je het geheel bekijkt, duurt het trage deel toch net iets te lang om er een top boek van te maken.
Dan is er nog de opbouw van het boek wat betreft de afwisseling tussen de personages. Het is vaak heel moeilijk om uit te maken over wie de auteur het heeft of wie aan zet is. Het gaat zelfs zo ver dat de volgende alinea, zonder aanduiding, zomaar gaat over iemand anders. Je begint zelfs terug te lezen om te zien over wie het nu weer gaat, dat vertraagt het lezen uiteraard ook nog eens. Verwarrend. En storend ook.
Het laatste deel maakt deze mankementen voor een stuk goed. En dan is daar ook nog zijn humoristische schrijfstijl. Het is niet dat je plat ligt van het lachen maar af en toe herlees je bepaalde passages toch omdat het zo grappig is. Over Lemaitre's schrijfstijl kunnen we ons alleen maar lovend uitlaten. 
Dit laatste deel in de trilogie is het lezen meer dan waard ook al haalt het het niveau van de andere twee delen niet. Verrassend is dan weer dat hij er nog een novelle aan toegevoegd heeft, Rosy.
Eerder: Vrije val, Drie dagen en levenslang, Irene, Alex

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2014) - 302 blz.
Oorspronkelijke titel: Sacrifices
Vertaling: Textcase

maandag 27 mei 2019

Het Pioppi dieet - Dr. Aseem Malhotra & Donal O'Neill

Een lifestyle plan in 21 dagen
In het piepkleine Italiaanse dorp Pioppi leven de mensen eenvoudig, maar ook lang en gezond. Er is geen sportschool, geen supermarkt. Het eten is er verrukkelijk en ze genieten elke avond van een glas wijn.
Hierop is de Pioppi-levensstijl gebaseerd. Je hoeft geen 'nee' te zeggen tegen lekker eten en je hoeft er ook geen uren voor te sporten. In drie weken zal het Pioppi-dieet je helpen om simpele, haalbare en blijvende veranderingen door te voeren in je eet-, slaap- en beweegpatroon.
Voor iedereen haalbaar, hoe druk je leven ook is.

Pioppi is een klein Italiaans dorpje in de Zuidelijke provincie Salerno in de regio Campania. Het ligt aan de Middellandse Zee en telt een 300 inwoners waaronder heel wat 100-plussers en ze werken nog op hoge leeftijd. Dat staat in schril contrast met de Westerse wereld en de auteurs wilden hier het fijne van weten.
Je kunt er ook niet omheen kijken dat onze Westerse levensstijl faalt inzake gezondheid. Obesitas schrijdt gestadig voort en er is een onrustwekkende stijging van het aantal mensen met hartproblemen, diabetes type 2, kanker of dementie.
Er zijn de laatste jaren meerdere boeken verschenen die deze problematiek behandelen. Hetgeen de auteurs in dit werk schrijven is dus niet nieuw. De huidige geneeskunde en de overheden hebben het nochtans nog altijd moeilijk met deze vernieuwde inzichten. Er is nog werk aan de winkel.
Dit is een interessant boek en het belicht het probleem met ons consumptiepatroon op zijn eigen manier. Als je al een en ander daaromtrent hebt gelezen, heb je met dit boek nog eens een goede herhaling. Er staat een Nederlandstalige site online over het Pioppi dieet.
Eerder over dit onderwerp: De voedselzandloper, Broodbuik, Het oerdieet, Hoe word je 100?, Veroudering vertragen, Het slimmedarmendieet, Maak je niet dik, Het 8-weekse bloedsuikerdieet, Drink meer koffie

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2018) - 349 blz. (197-317 recepten, 319-349 literatuurlijst en index)
Oorspronkelijke titel: The Pioppi Diet
Vertaling: Marielle Steinpatz & Saskia Peeters