zaterdag 20 mei 2017

Runa - Vera Buck

Hier kwam men niet om te genezen maar om te sterven
Parijs 1884. Op de neurologische afdeling van de enorme Salpêtrière-kliniek voert dokter Charcot experimenten uit op hysterische patiënten. Van overal in Europa reizen mensen naar zijn macabere voorstellingen, waar de zenuwarts als een soort tovenaar zijn vrouwelijke patiënten laat dansen. Maar dan wordt op een dag Runa bij de kliniek afgeleverd: een jong meisje dat niet vatbaar lijkt voor alle bekende behandelmethodes. De artsen dompelen haar in ijsbaden en binden haar dagenlang vast op bed, maar niets lijkt het diep verwarde meisje te kunnen helpen.
Jori Hell, een Zwitserse student geneeskunde, ruikt een mogelijkheid om te promoveren en stelt iets voor aan dr. Charcot wat tot dat moment als ondenkbaar gold. Als eerste arts wil hij de waanzin rechtstreeks uit de hersenen van Runa snijden, met alle risico's van dien.
Als er door heel Parijs onheilspellende boodschappen opduiken en kort daarna lijken gevonden worden van mensen die op schokkende wijze om het leven gebracht zijn, stelt de politie een onderzoek in. Ook de gepensioneerde, aan de drank geraakte inspecteur Leqoc, bemoeit zich met de zaak nadat een bekende van hem dood gevonden wordt - zonder ogen, en haar lichaam van top tot teen beschreven met onbegrijpelijke boodschappen.
Naarmate het onderzoek vordert en de dag van de experimentele operatie dichterbij komt, beginnen zowel Leqoc als Hell te vermoeden dat Runa veel meer is dan alleen een meisje met een getroebleerd verleden...

***

Een roman gebaseerd op historische feiten. Hallucinant hoe men toen dacht over psychiatrische behandelingen, gruwelijk en in feite pure horror. Jonge vrouwen worden publiekelijk vernederd en seksueel mishandeld. Hun lichaam wordt te pas en te onpas aangeraakt en gepenetreerd, manueel of met vreselijke instrumenten. Je zou voor veel minder gek worden. Walgelijk.
En dan is er daar het verhaal rond al deze feiten. Enerzijds is daar de Zwitserse student Jori. Door middel van flashbacks kom je zijn hele verhaal te weten en waarom hij doet wat hij doet. Op een gegeven moment verschijnt Runa in de kliniek. Jori begint zich te interesseren voor haar en voelt sympathie, ze doet hem immers denken aan de vrouw van zijn leven die hij heeft achtergelaten in Zwitserland en voor wie hij naar Parijs is gekomen.
En anderzijds is er de verlopen Leqoc, met een roeping van criminele aard volgens eigen zeggen en voorheen rechercheur bij de Sûreté. Hij raakt als bij toeval betrokken bij de vreemde gebeurtenissen in Parijs.
Beide verhalen spelen naast elkaar maar raken langzaam maar zeker vervlochten. En dan zijn er tussendoor nog kleinere verhalen die uiteindelijk allemaal hun plaats krijgen in het geheel. Het sleept voort en het duurt lang eer er 'verhaal' begint in te komen. Grote delen lijken vooral een beschrijving van de toenmalige toestand van psychiatrische patiënten, de psychiatrie stond toen nog in zijn kinderschoenen. Uiteindelijk raak je er dan toch in en kun je je vinden in een misdaadverhaal dat zelfs af en toe nog spannend is ook. Het einde wordt dan echter weer afgehaspeld en is ontgoochelend, in mijn ogen dan toch.
Het boek leest niet altijd even vlot en is soms wat lang van stof. Het was wel interessant om eens ondergedompeld te worden in de afgrijselijke wereld van de toenmalige psychiatrische klinieken en haar nu bekende artsen. Als misdaadverhaal komt het boek laat op gang maar vanaf dan is het beter te lezen. Vandaar uiteindelijk toch nog een derde ster.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2016) - 509 blz.
Oorspronkelijke titel: Runa
Vertaling: Corry van Bree

woensdag 10 mei 2017

Dood de vader - Sandrone Dazieri

In de buitenwijken van Rome verdwijnt een kind en wordt de moeder dood gevonden, onthoofd. Colomba, een vastberaden, knappe, maar door haar werk getraumatiseerde politieagente, staat onder grote druk de ontvoering op te lossen.
Colomba wordt bijgestaan door Dante Torre, 'de man van de silo's'. Dante is hoogbegaafd, briljant en een expert in het doorgronden van menselijk gedrag. Maar zijn genialiteit gaat gepaard met fobieën en paranoia. Als kind werd hij ontvoerd en opgesloten in een silo, waar hij werd opgevoed door zijn enige contact met de wereld, de mysterieuze 'Vader'.
Dante gaat af op zijn intuïtie: de Vader is terug. Maar kan Colomba daarop vertrouwen? En durft Dante de confrontatie met zijn eigen verleden aan te gaan en zijn ergste nachtmerrie onder ogen te komen?

*****

Sandrone Dazieri startte zijn thrillerschrijvers carrière reeds in 1999 met Attenti al gorilla. Zijn twaalfde boek dat in 2014 uit kwam, is het eerste in Nederlandse vertaling. Hij schrijft ook scenario's en dat is in deze Dood de vader wel te merken, het zou een geweldige film opleveren.
In eerste instantie zou ik me nooit hebben laten verleiden om dit boek te lezen. De cover en ook de titel inspireerden me niet. Maar dan zijn er daar al die fantastische recensies.
Het duo dat de basis is om het onderzoek tot een goed einde te brengen is op zijn zachts gezegd een speciaal duo. Colomba Caselli is nog altijd op 'verlof' met posttraumatische symptomen en heeft last van aanvallen. Met Dante Torre is het al niet beter gesteld, hij kan dan weer geen kleine afgesloten ruimtes verdragen en krijgt ook een soort van aanvallen. Mooi koppel. Maar ze herkennen wel iets bij elkaar. Daarnaast heeft Colomba nog af te rekenen met enkele vijandige collega's. Gelukkig heeft ze toch iemand bij het korps die haar genegen is en altijd heeft gesteund, Alfredo Rovere. Als gunst vraagt hij nu aan Colomba om zich ondanks haar verlof, bezig te houden met deze zaak en het is ook hij die haar op het pad van Dante stuurt. Een succesformule dit getormenteerde tweetal. In juli verschijnt trouwens het volgende boek in Nederlandse vertaling met het duo Colomba en Dante, iets om naar uit te kijken.
Het verhaal zit heel erg knap in elkaar en heeft op regelmatige basis verrassende wendingen. Tussendoor zijn er hoofdstukken in cursieve druk, een manier om het verhaal te breken en tegelijk te intrigeren. Verder stipt de auteur ook nog maatschappelijke problemen aan, zoals de wijken waar de politie niet welkom is en jongeren, zelfs heel erg jonge, de plak zwaaien. Maar ook de manier waarop een politiekorps werkt, of niet werkt, komt in beeld. Er worden dingen aan de kaak gesteld en dat geeft dan diepte aan het verhaal.
Een minpuntje is misschien dat er op een gegeven moment wel heel wat aandacht gaat naar het uitspinnen van allerlei theorieën. En af en toe moet je de grenzen van de geloofwaardigheid even oprekken, maar ach, een actieverhaal kan dit wel hebben.
Voor de rest is het heel erg spannend met vele puzzelstukjes die langzaam maar zeker op hun plaats vallen. En dan is er weer ineens een omwenteling zodat het weer helemaal anders lijkt in elkaar te zitten.
Dood de vader is een aanrader. Verrassend, spannend en een ingenieuze plot. Op naar deel twee met dit bijzondere duo.

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2015) - 557 blz.
Oorspronkelijke titel: Uccidi il Padre
Vertaling: Irene Goes

zaterdag 29 april 2017

Het meisje op de weg - Michael Berg

Psychologe Anne Givernaud woont samen met haar nieuwe vriend Guido op een afgelegen plek in Zuidwest-Frankrijk. Op een avond ligt er voor hun huis een onbekend meisje op de weg. Ze bieden haar een bed aan voor de nacht. De volgende dag is de woonkamer een ravage en zijn Guido en het meisje verdwenen. Wanneer de politie Guido verdenkt van moord, beseft Anne pas hoe weinig ze over haar nieuwe vriend weet.

****

Michael Berg leverde met Het meisje op de weg zijn zevende thriller af met een romantische inslag in de zijlijn.
Berg construeert zijn boeken zo dat je steeds geboeid blijft. Regelmatig maakt hij uitstapjes naar het verleden van de personages zodat je langzaam maar zeker een goed beeld krijgt en zo blijft het ook interessant. Hoe verder in het verhaal, hoe verrassender en spannender. Vanaf het moment dat ze het meisje vinden, kom je in een rollercoaster terecht. De vraag wat er toch aan de hand is, wordt steeds prangender. En als je dan aan het einde komt, valt alles als een puzzel in elkaar.
We kunnen niet anders zeggen dan dat Michael Berg een vindingrijk schrijver is en top boeken aflevert. Met een beetje goede wil, kan je er zelfs kleine levenslessen uit trekken en dat is meegenomen, het maakt het boek gedegen en geeft het net dat tikje meer. Het meisje op de weg is een zeer goed en spannend boek dat ook nog verrast.
Eerder: Nacht in Parijs, Hôtel du Lac

Uitgeverij: The House of Books (2015) - 383 blz.

woensdag 26 april 2017

Verduistering - Bernard Minier

Wat doe je als dat wat je het meest vertrouwt, je eigen leven in gevaar brengt?
Dat vraagt radiopresentatrice Christine Steinmeyer zich af als ze op kerstavond een onheilspellende brief ontvangt. Was die brief wel voor haar bestemd? De inhoud wijst maar in één richting: de afzender heeft het op Christine's leven gemunt.
Ook ex-commandant Martin Servaz ontvangt ijzingwekkende post: een envelop met een sleutel van de hotelkamer waar een jaar eerder een gruwelijke moord werd gepleegd. Is de boodschap, dat het moorden nog niet voorbij is en Servaz zijn oude werk weer moet oppakken?

*****

Een maand van alleen maar top boeken, je kan het maar hebben. En Bernard Minier is zich goed aan het vestigen in de top van de schrijvers.
De plot in dit boek is helemaal gebouwd rond geestelijke mishandeling. De mishandelde wordt geïsoleerd en begint aan alles maar vooral aan zichzelf te twijfelen, de gevolgen laten zich raden. De manipulator is vindingrijk en schuwt niets. Perversiteiten, geweld, intimidatie en obsessief gefocust op het slagen. Er worden enkele gruwelen beschreven, daar is Minier niet vies van, zijn vorige twee boeken getuigen daar ook van.
Verduistering heeft een schitterende plot. De spanning wordt gestaag opgebouwd rond heel het proces van de mishandeling en kan je niet onberoerd laten. Je wordt helemaal meegezogen. Verrassend was het ook al. En zo steven je af op een knallende finale.
We kunnen niet anders zeggen dan dat Minier een top thriller heeft neergepend. Laat die boeken van zijn hand maar komen.
Eerder: Een kille rilling, Huivering

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2016) - 573 blz.
Oorspronkelijke titel: N'étiens pas la lumière
Vertaling: Félice Portier & Aniek Njiokiktjien

maandag 24 april 2017

Kleine zwarte leugens - Sharon Bolton

Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval - en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?

*****

Sharon Bolton is geen onbekende meer in de thriller wereld. Haar plots verrassen vaak inhoudelijk en ook nu komt ze weer anders uit de hoek. Geen mysterieuze dingen ditmaal, geen actie of lugubere taferelen, maar wel een ingenieuze opgebouwde psychologische thriller. Helemaal iets anders dan we van haar gewoon zijn maar zeker niet minder geslaagd. Integendeel.
Al van de eerste bladzijde start Bolton met een quote die blijft hangen en het ergste doet vermoeden. De opbouw kan beginnen en dat heeft ze absoluut met verve gedaan. Ze heeft een originele truc gebruikt, het verhaal wordt vanuit drie hoofdpersonages verteld in drie delen. Chronologisch per deel met herneming van de tijdsspanne. Soms kom je deze manier van opbouw nog wel eens tegen maar niet vaak. Het komt hier de spanning absoluut ten goede. En zo bekijk je het verhaal ook vanuit verschillende gezichtspunten en begrijp je alles beter. De psychologische uitdieping van de karakters is hierdoor meer dan geslaagd. Je hebt een heel deel om je te concentreren op 1 persoon, geen onderbrekingen. Je helemaal inleven is geen probleem. 
De locatie roept herinneringen op. Wie herinnert zich niet de strijd tussen het Verenigd Koninkrijk en Argentinië in 1982 om de Falklandeilanden. Je geheugen en historische kennis wordt weer eens opgefrist. En dan zijn er nog natuurlijke fenomenen die in dit boek aan bod komen, zoals de massale stranding van grienden, een soort walvissen uit de familie van de dolfijnachtigen. Interessant.
Sharon Bolton is een schrijfster naar mijn hart. Ze weet in haar boeken de spanning subtiel op te drijven, verrast met de regelmaat van een klok en ze heeft plots die altijd net dat tikje meer hebben. Een top schrijfster.
Eerder: Offerande, Bezwering, Bloedschande, Zielsgeheim, Blijf waar je bent

Uitgeverij: A.W. Bruna (2017) - 413 blz.
Oorspronkelijke titel: Little Black Lies
Vertaling: Anda Witsenburg

maandag 17 april 2017

De stad van spiegels - Justin Cronin

Het is stil geworden in de wereld. De Twaalf zijn vernietigd en de honderd jaar durende heerschappij van het duister is voorbij. Langzaam komen de overlevenden weer tevoorschijn, vastbesloten om een nieuw bestaan op te bouwen, en te dromen van de toekomst.
Maar ergens ver weg, in een dode stad, wacht hij af. De Nul. De Eerste. De vader van de Twaalf. De haat die ontbrandde door zijn transformatie laait opnieuw op. En de enige manier om dit vuur te doven is het doden van Amy, het meisje dat is voorbestemd om de mensheid te redden.

****

Derde en laatste deel in De oversteek-trilogie. En dit mag gerust een succes serie genoemd worden. Een fantasy verhaal maar dit primeert niet, het leest evengoed als een thriller of soms zelfs als een roman. Er zit zowat van alles in en dit maakt het zo goed. Het is een reeks die blijft hangen. De viralen kwamen uiteindelijk zelfs in mijn dromen voor en dat is iets dat nog nooit gebeurd is na het lezen van een boek.
Cronin heeft goed nagedacht over de compositie van de drie boeken. In elk boek komen stukken van de tijd voor het jaar Nul voor en dat is ook nu weer het geval. In dit deel gaan we zelfs een heel stuk terug in de tijd, het leven van de Nul, Timothy J. Fanning, wordt uit de doeken gedaan. Het begin van alles.
En dan het verdere verloop in de pogingen van het overlevende groepje van de Eerste Kolonie om de wereld terug te geven aan de mensheid. Dat ze er in slagen weet je al van de start van de serie en toch blijft het spannend en vraag je je af hoe ze er in hemelsnaam zullen in slagen. Het groepje is voor een groot deel uit elkaar geslagen. Er is echter voor ieder een eigen taak weggelegd in de totstandkoming van de vernieuwde samenleving. De auteur heeft dit heel erg goed geconstrueerd. En ook al vreesde ik ervoor, ook het einde gaf voldoening.
Het is niet altijd gemakkelijk om alle spelers te kunnen blijven plaatsen, je leest de drie boeken daarom misschien beter niet te lang uit elkaar. Het gevaar bestaat dan wel dat het wat te veel wordt van het zelfde. Cronin is er net in geslaagd om de lezer te blijven boeien maar langer had de reeks toch niet moeten zijn.
Justin Cronin heeft een top-serie geschreven met De oversteek. Zeer filmisch, een meeslepend verhaal met mooie personages en het is zeer zeker ook spannend. Klasse!
Eerder: De oversteek, De Twaalf

Uitgeverij: De Bezige Bij (2017) - 806 blz.
Oorspronkelijke titel: The City of Mirrors
Vertaling: Mariella Duindam, Stina de Graaf en Pon Ruiter

vrijdag 7 april 2017

De Twaalf - Justin Cronin

Nadat de wereld bijna ten onder ging door een geheim medisch experiment, probeert een groep mensen te overleven tussen de besmette viralen. Ze dolen door Amerika, op zoek naar de oplossing voor de nachtmerrie die de wereld veranderde. Onder leiding van de mysterieuze en charismatische Amy, die zelf ooit door het virus werd besmet, gaat de groep rond Peter en Alicia de strijd aan met de vijandige kolonies. Om te overleven zullen ze de twaalf mannen moeten vinden die deel uitmaakten van het experiment. Hiervoor moeten ze infiltreren in twaalf kolonies, verspreid over heel Amerika. Ze beseffen echter niet dat de spelregels zijn veranderd, en dat een van hen een groot offer zal moeten brengen om te kunnen overwinnen.

*****

Dit vervolg van De oversteek is even indrukwekkend en een groot plezier om te lezen.
Ook nu is er een deel gereserveerd voor de huidige tijd en weet je weer wat meer over sommige personages en begrijp je meer hoe het zover is kunnen komen, de bijna-ondergang van de Amerikaanse bevolking.
En het verhaal over Amerika 100 jaar later gaat verder. Aangezien het kleine overlevende groepje met Peter en Amy hebben kunnen uitdokteren hoe het ongeveer in elkaar zit, maken ze plannen om de Twaalf en hun Velen te verslaan. En het wordt ook nu weer spannend. Zeer knappe en strakke compositie van het verhaal. Je wordt volledig meegesleept. Daar zorgen ook de verschillende karakters voor. En de auteur introduceert er weer enkelen en langzaam maar zeker krijgen zowat alle hoofdpersonages vorm onder zijn handen.
We kunnen weer niet anders zeggen dan dat dit een top boek is en een zeer goed vervolg. En ook al zijn ondoden en vampierachtige dingen niet je ding, dan kan je nog heel erg genieten van dit boek. Cronin werkt alles immers zeer goed uit, de verschillende verhalen en de personages.
De Twaalf is een heel erg goed gecomponeerd verhaal dat heel goed leest, spannend is en je zelfs laat nadenken. Een verhaal waar je meteen en helemaal inzit.
Eerder: De oversteek

Uitgeverij: De Bezige Bij (2012) - 618 blz.
Oorspronkelijke titel: The Twelve
Vertaling: Anne Jongeling en Dennis Keesmaat