zondag 20 augustus 2017

Memento - Emelie Schepp

Zomer 1986. Een negenjarig meisje wordt wakker in een ziekenhuisbed. Ze herinnert zich niet hoe ze daar terechtgekomen is.
2012. In Zweden wordt het hoofd van de immigratiedienst vermoord en alle sporen leiden naar een kind als dader. Officier van justitie Jana Berzelius duikt in de zaak en gaandeweg het onderzoek komen gruwelijke herinneringen aan haar eigen verleden naar boven. Wat gaat er schuil achter de nu zo sterke Jana? Is zij eigenlijk wel te vertrouwen? En waarom jeukt dat litteken in haar nek plotseling zo hevig?

****

Een schitterend debuut van deze Zweedse Emelie Schepp, marketing- en communicatiespecialist. 
Als kapstok heeft ze het super actuele thema van de mensensmokkel gebruikt. Wat deze illegale vluchtelingen overkomt, is echter wel apart, maar daar kunnen we uiteraard niets over prijsgeven. Je krijgt bij het lezen al vlug een vermoeden alsook de bevestiging daarvan. Horror. Spijtig genoeg zijn dergelijke dingen realiteit.
Twee verhaallijnen in het boek. De eerste begint vanaf het telefoontje van de echtgenote van de vermoordde Hans Juhlén, hoofd van de immigratiedienst. Dag per dag wordt het verhaal verteld. De moord wordt onderzocht door een team rechercheurs samen met de officier van justitie Jana Berzelius. De tweede korte verhaallijn zijn korte hoofdstukjes in cursieve tekst en start in de container die gevuld is met vluchtelingen en die op weg is naar Zweden. Een hallucinant verhaal wordt dit.
De auteur heeft de verschillende hoofdpersonages goed uitgediept, ze krijgen allen een persoonlijke invulling, ieder heeft zijn probleem. Zo geeft ze dimensie aan het verhaal, knap gedaan. 
Het enige dat mij stoorde was dat er geen duidelijke structuur zat in het onderzoeksteam. Het was me niet duidelijk wie de leiding had of hoe dit team in elkaar zat. Jana hoort niet echt bij dit team, ze is geen rechercheur, en toch kreeg ze dezelfde kwaliteiten toebedeeld. Een officier van justitie die helemaal betrokken is bij het onderzoek zodat het leek dat ze een deel van het team was, kwam me wat raar over, maar misschien is dit wel zo in de werkelijkheid. Het zorgde ervoor dat het onderzoek nogal opgesplitst gepresenteerd wordt aan de lezer. Jana voert ook nog eens haar eigen onderzoek.
Dit is een heel spannend verhaal dat intrigeert en je zomaar grijpt en Jana is een persoon waar je meer van wil weten. Het tweede en derde boek met haar zijn reeds verschenen in Nederlandse vertaling en dat kunnen we alleen maar toejuichen. We zijn weer een mooie schrijfster rijker in thrillerland.

Uitgeverij: De Fontein (2015) - 334 blz.
Oorspronkelijke titel: Märkta för livet
Vertaling: Corry van Bree

zaterdag 19 augustus 2017

De Zaventemmers (Bling Bling 2) - Jan Van der Cruysse

Bling Bling 2 volgt het onvoorspelbare traject van het gangsterduo Mate en Boris en de verknipte moordgriet Elisabed. Op een moorddadige trip door de Balkan blijven ze de Antwerpse politievrouw Beerke Wagenmaker altijd een stap voor. Tot ze het pad kruisen van Roman Tokar, oorlogsveteraan en tweelingbroer van de diamantkoerier Sergei, die ze hebben vermoord. Net wanneer de rust wat terugkeert in de Antwerpse diamantwijk, doet veiligheidsdeskundige Albertien Van der Valk een gooi naar de perfecte diamantroof. De grootste ooit. Op de moeilijkste locatie van het land. Zaventem.

****

De Zaventemmers is de tweede in de Bling Bling trilogie, de avonturen van de drie gangsters, een Antwerpse politievrouw en Albertien Van der Valk krijgen een vervolg.
Al wat ik schreef over Bling Bling is in feite hier ook van toepassing. Grappige uitspraken, een no-nonsense verhaal met heel wat actie, realistische personages en een van creativiteit getuigende plot. Weinig aan toe te voegen, het boek leest als een trein en je hoeft je nergens te vervelen, integendeel, de drang om verder te lezen is redelijk dwingend.
Wat hier wel opvalt is dat de verhaallijn rond de vlucht van de misdadigers, waarvan achteraan zelfs een plannetje is opgenomen een groot stuk van het eerste deel van het boek in beslag neemt en niet altijd aansluiting heeft op het hoofdverhaal rond de diamantroof. Voor een groot stuk bestaat het er naast. Ook de verhaallijn rond Paata, de big chief in Georgië leidt een eigen leven. Beide verhalen staan borg voor de portie wreedheid en gruwel in het boek. Maar soit, het is heel goed te pruimen.
Een meer dan goed vervolg op het eerste boek. Spannend en boeiend. Het leesplezier gehalte ligt hoog in deze actiethrillers van de Vlaming Jan Van der Cruysse die jarenlang woordvoerder was bij Brussels Airport. Laat die Bling Bling 3 maar komen.
Eerder: Bling Bling

Uitgeverij: Manteau (2017) - 526 blz.

zondag 6 augustus 2017

Ragdoll - Daniel Cole

Omstreden rechercheur William Fawkes, bijgenaamd Wolf, keert na maanden van psychologisch onderzoek terug bij het korps. Samen met collega's Emily Baxter en Alex Edmunds moet hij al snel de meest bizarre zaak uit zijn carrière zien op te lossen: diverse lichaamsdelen van zes slachtoffers aan elkaar genaaid als een menselijke pop - een lijk dat in de pers meteen 'de lappenpop' wordt genoemd.
De zaak komt in een stroomversnelling als de Lappenpop-moordenaar de politie uitdaagt door een lijst vrij te geven met daarop zes namen van toekomstige slachtoffers, compleet met de datums waarop hij ze zal doden. Zal het Fawkes en Baxter lukken om, terwijl de wereld toekijkt, de moordenaar tijdig te pakken?

**

De Britse Daniel Cole heeft met Ragdoll gescoord, de rechten werden al verkocht aan 30 landen. Het was een van de scenario's die hij had geschreven voor een televisieserie maar afgewezen werden. Ondertussen is hij bezig aan boek 2 en zelfs boek 3 en werkt mee aan de verfilming.
Wat al dadelijk opviel was dat Cole grappig schrijft, dit houdt hij vol tot aan het einde. Het verhaal leest dus luchtig. Het verhaal zelf is dat des te minder, 6 slachtoffers in één lijk, dat gegeven zijn we nog niet vaak tegengekomen. Best wel origineel. En dan is er daar die lijst met 6 potentiële slachtoffers. Inventiviteit en creativiteit zijn termen die in mij opkomen alsook dat het vergezocht lijkt. Je kon je in ieder geval wel verwonderen over deze verbeeldingskracht en zelfs over nadenken.
En toch is het een boek dat je niet grijpt. Ondanks de creativiteit is er heel wat cliché-werk ook wat betreft de personages die dan ook nog eens geen duidelijke of pakkende karaktertekening hebben. Het verhaal zelf is ook wat te min, flinterdun in feite. Er gebeuren wel veel dingen maar echt spannend wordt het niet. De reden van de moorden krijg je uiteindelijk te lezen maar het past precies niet in het verhaal, het spreekwoordelijke duveltje uit een doosje. De opbouw van het boek sluit niet goed aan bij de ontknoping en zodoende blijf je wat verweesd achter. Ook wat betreft het hoofdpersonage Wolf - een bijnaam die precies in is in de boeken die ik de laatste tijd lees - ook op hem krijg je dus geen vat.
Ragdoll is een goed leesbaar boek dat soms grappig uit de hoek komt. Het verhaal op zich komt echter te kort alsook de personages.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2017) - 399 blz.
Oorspronkelijke titel: Ragdoll
Vertaling: Roelof Posthuma

maandag 31 juli 2017

De hondenmoorden (Oxen) - Jens Henrik Jensen

Niels Oxen, de hoogst onderscheiden soldaat die ooit in het Deense leger gediend heeft, is aan lager wal geraakt. In de hoop zijn innerlijke demonen af te schudden, reist hij af naar het noorden. Daar wil hij zijn kamp opslaan in de bossen en een eenvoudig leven leiden. Zijn droom verandert in een nachtmerrie als hij opeens beschouwd wordt als hoofdverdachte van de moord op een voormalig ambassadeur. De veiligheidsdienst is opvallend snel na de moord ter plaatse, en voordat Oxen ook maar iets heeft kunnen inbrengen is hij samen met de onorthodoxe agent Margrethe Franck betrokken bij het onderzoek naar een serie mysterieuze moorden. Het verbindende element: opgehangen honden.

****

Een nieuwe serie Oxen, een trilogie in feite. Het hoofdpersonage Niels Oxen is een dakloos figuur en op den dool. Dat hebben we nogal eens gelezen (Cilla & Rolf Börjlind, de Rönning en Stilton-reeks) maar dat kan uiteraard geen kwaad. Oxen draagt heel wat emotionele bagage mee en dat maakt het verhaal boeiend. Margrethe is ook al zo'n figuur. Mooi duo.
Jens Henrik Jensen studeerde journalistiek en werkte 25 jaar voor een krant voor hij zich fulltime wijdde aan het schrijven. Hij schreef sinds 1994 verschillende boeken maar pas in 2012 kwam zijn doorbraak met De hondenmoorden het eerste deel in de Oxen-trilogie. Er verschenen verschillende vertalingen in meerdere landen en de Nederlandse vertaling is helemaal goed zoals hij zei in een interview met Samen lezen is leuker.
De hondenmoorden is een ware actiethriller waar je je zo de verfilming van kunt voorstellen. En ja, de filmrechten zijn verkocht aan een Scandinavische filmmaatschappij. Het verhaal zit knap in elkaar, niet altijd even simpel maar dat zegt dan ook net ietsje meer. Je hoeft je geen seconde te vervelen, je gaat van de ene situatie naar de andere. Zijn personages komen daarbij ook goed uit de verf en je voelt dat er nog een en ander te ontdekken zal zijn, de trilogie in gedachte.
Spannend is ook al een predicaat dat hier van toepassing is, alhoewel geen constante. Jensen neemt zijn tijd om het verhaal uit te werken en wijkt al eens af, bijvoorbeeld naar vroegere gebeurtenissen die van belang zijn voor de duiding van Oxen maar ook voor het verhaal zelf.
De hondenmoorden is een heel erg goede actiethriller geworden. Het personage van Oxen intrigeert alsook dat van Margrethe. De twee volgende delen van de Oxen-trilogie zijn gelukkig al verschenen in Nederlandse vertaling. Een positieve verrassing deze auteur.

Uitgeverij: A.W. Bruna (2015) - 383 blz.
Oorspronkelijke titel: De hængte hunde
Vertaling: Corry van Bree

dinsdag 18 juli 2017

De geniale vriendin - Elena Ferrante

Lila en Elena groeien samen op in een volkswijk in het Napels van de jaren vijftig, een tijd waarin het ondenkbaar is dat meisjes hun tijd verspillen met leren. De intelligente Lila moet van school om te gaan werken. Ze probeert aan haar milieu te ontsnappen door jong te trouwen. Haar beste vriendin Elena mag wél verder leren, maar beseft maar al te goed hoeveel slimmer Lila is. En mooier.

****

Het eerste boek van de vier Napolitaanse romans van Elena Ferrante, pseudoniem van een Italiaanse schrijfster, ze bracht in 1991 haar eerste roman uit en wordt een van de belangrijkste schrijfsters van haar generatie genoemd.
Dit is dus deel 1 en behandelt de kinderjaren en de puberteit in het decennium van de jaren vijftig. Het opgroeien van twee meisjes, twee vriendinnen. Wat kan er dan al voor schokkends gebeuren. Ze beleven in ieder geval een voor die tijd gewone jeugd, in normale Italiaanse gezinnen maar dan wel in de minder gegoede sfeer. Al bij al gebeurt er weinig. Het is vooral in de belevingswereld van de meisjes dat de veranderingen plaatsvinden. En toch lees je vlot door en wordt je geïnspireerd om verder te lezen, op enkele kleinere stukken na toch.
Het minste wat je kan zeggen van deze roman is dat de auteur de belevingswereld en de psychologie erachter zeer goed heeft verwoord alsook de tijdsgeest en het Italiaanse leven. Je kunt je zo de reacties van de personages in situaties voorstellen, het Italiaanse temperament. Het zuiderse Napels, havenstad en de derde stad van Italië, komt helemaal tot leven.
Als je het boek doorbladert en leest, valt het op dat er veel tekst staat. Heel vaak maakt Ferrante lange zinnen en alinea's. Dat kan overweldigend zijn tijdens het lezen. Aan het begin van het boek heeft ze een personenlijst opgenomen en dat is geen overbodige luxe. Vele families en een wirwar van relaties daartussen, het kan nogal chaotisch zijn. Op tijd en stond moet je daar toch naar teruggrijpen. 
De cover is heel erg mooi, eenvoudig en ingetogen. Van deze uitgave toch. Bepaalde Engelstalige uitgaven zijn ronduit lelijk te noemen.
De geniale vriendin is een boek dat ik normaal niet ter hand zou nemen, maar daar heb ik nu toch helemaal geen spijt van. Het is aangebracht door de halfjaarlijkse leesclub in mijn thuisstad. Ik ben zelfs van plan om mettertijd ook de andere delen van de reeks te lezen, reden voor de vierde ster. Zo leest een mens ook eens iets anders. Mooi boek, letterlijk en figuurlijk.

Uitgeverij: Wereldbibliotheek (2013) - 335 blz.
Oorspronkelijke titel: L'amica geniale
Vertaling: Marieke van Laake

maandag 17 juli 2017

Wiegelied - Cilla & Rolf Börjlind

Op een nacht vindt de dakloze Muriel een huilend meisje midden in het centrum van Stockholm. Ze heet Folami en is een vluchtelingetje. Muriel neemt het kind onder haar hoede en brengt het naar haar tijdelijke onderkomen.
Elders, in Småland, wordt een graf ontdekt met daarin het lichaam van een jongen wiens keel is doorgesneden. Het team van commissaris Mette Olsäter, met daarin de jonge rechercheur Olivia Rönning, gaat naar de plaats delict om de moord te onderzoeken. In de buurt van het graf wordt een mes gevonden met een inscriptie. Stilton en Olivia komen een verdachte organisatie uit het buitenland op het spoor en gaan op reis. Hun onderzoek blijft echter niet onopgemerkt en algauw verkeren ze in levensgevaar.

****

Het schrijversduo Börjlind zijn zeer succesvolle scenarioschrijvers in Zweden. Hun eerste boek is verfilmd in een tiendelige tv-serie en ook boek twee wordt nu bewerkt. Ze hebben eerder al tientallen crimeseries en films geproduceerd.
Ook Wiegelied is zo'n boek waar je volledig de verfilming voor je ziet. De vierde in de Rönning en Stilton reeks al weer. Het vluchtelingenthema is dezer dagen uiterst actueel. En de auteurs gaan nog verder maar daar gaan we niets over vertellen, daar mag je zelf het boek voor lezen, we willen immers niets verklappen. Het geeft de boeken toch een meerwaarde.
Het is een spannend boek geworden dat je heel erg vlotjes leest. Net zoals het vorige boek zijn er wel weer ongelooflijke toevalligheden, de geloofwaardigheid ten spijt. Maar het mag de pret niet drukken, het leespleziergehalte ligt toch weer zeer hoog.
Actie, spanning en filmische schrijfstijl, Wiegelied is een meer dan goed boek.
Eerder: Springvloed, De derde stem, Zwarte dageraad

Uitgeverij: A.W. Bruna (2017) - 367 blz.
Oorspronkelijke titel: Sov du lilla videung
Vertaling: Corry van Bree

woensdag 12 juli 2017

De blindganger - Igor Znidarsic

Op een dag verdwijnt Lodewijk de Graaf, CEO van De Graaf & De Jong Advocaten, spoorloos. Omdat er zeer sterke aanwijzingen zijn voor een misdaad, belandt de zaak op het bureau van rechercheur Bianca van Dijk van politie Oost-Nederland. Ondanks intensief onderzoek blijft de vermissing echter een raadsel en bij gebrek aan aanknopingspunten gesloten.
Dan wordt in een bos op de Veluwe vastgoedhandelaar Onno van Schijndel gevonden. Hij is levend gespietst aan een paal waarop hij tergend langzaam een onmenselijke dood is gestorven. Bianca en haar collega Joris van der Zand doen er alles aan om het raadsel tot op de bodem uit te zoeken, maar ook deze zaak lijkt onoplosbaar totdat tijdens de sloop van een oude boerderij onder de vloer in een soort grafkelder het bijna vergane lijk van Lodewijk de Graaf wordt aangetroffen. Hij blijkt enkele maanden daarvoor levend te zijn begraven.

***

Znidarsic is journalist en redacteur. Hij groeide op in Slovenië en kwam op elfjarige leeftijd naar Nederland waar hij na het atheneum begon met schrijven, fictie en non-fictie. Hij schreef twee semi-autobiografische romans voor hij met De blindganger zijn thrillerdebuut schreef dat genomineerd werd voor de Hebban Debuutprijs en de Gouden Strop.
Wat vooreerst opvalt is de uitgebreide achterflap en dat is meestal geen goed teken. In dit geval omdat de plot zo goed als volledig wordt verteld en de verrassing weg is, de spanning dus ook. Dit is een misser vanjewelste.
Zelfs als je de achterflap niet zou gelezen hebben, wordt vrij vlug duidelijk wie de misdadiger is en zelfs het motief. Alles wat er trouwens ook gebeurt of voorvalt, wordt heel erg goed uit de doeken gedaan, aan subtiliteit wordt niet gedaan, van de lezer wordt niets verwacht. Een andere plotconstructie had het boek beter gelegen en had het zelfs spannend kunnen maken. Nu is het ver zoeken naar enige spanning. Op het einde is er wel een spanningsmoment een verfilming waardig.
De uitwerking van de personages was dan weer wel goed. Realistisch en mooi uitgediept. De rechercheurs hebben potentieel voor eventuele andere thrillers. De auteur heeft ook duidelijk zijn huiswerk gedaan omtrent het thema, de meest gruwelijke executiemethoden over de eeuwen heen. Door zijn drang naar volledigheid citeert de auteur zelfs letterlijk Wikipedia. Dat had nu ook weer niet gemoeten. De lezer zou aangemoedigd moeten worden om zelf op zoek te gaan naar info.
De blindganger is een boek dat verder wel heel erg vlot leest. Znidarsic heeft een prettige schrijfstijl en je wordt zeker gecharmeerd door de grappige uitdrukkingen of vergelijkingen.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2017) - 271 blz.