Onschuldig - Scott Turow

Rusty Sabich, hoogste rechter aan het hof van beroep, is 60 jaar geworden. Hij zit in zijn slaapkamer, op de rand van het bed. Op bed ligt zijn overleden vrouw Barbara. Hij zit daar al bijna een etmaal en dan pas bedenkt hij dat hij iemand moet bellen. Hij belt zijn zoon. En hij vertelt hem waarom hij daar zo lang heeft gezeten. Maar hij zegt niets over het meisje...

***

Alhoewel Scott Turow al meer dan twintig jaar schrijft, had ik er nog niet van gehoord, laat staan iets van gelezen. Dit boek is het vervolg van De aanklager waarmee hij in 1987 debuteerde en alhoewel Onschuldig perfect apart te lezen is, heb ik toch het gevoel dat ik beter met zijn eerste boek was begonnen.

Het boek is in twee delen opgebouwd en het eerste deel, dat ongeveer de helft van het boek beslaat, is het voorspel op deel twee, het proces van Rusty. Turow maakt hier gebruik van sprongen in de tijd en hij heeft het de lezer gemakkelijk gemaakt door bovenaan op een tijdslijn duidelijk aan te geven waar we ons bevinden. Hij geeft ook aan vanuit wiens standpunt de verschillende stukken verteld worden en ook dat is handig.

Op die manier krijg je de hele achtergrond voorgeschoteld, detail na detail. De auteur laat werkelijk niets aan het toeval over, echt alles wordt haarfijn uitgelegd met alle nodige verklaringen en een diepe psychologische benadering van alle belangrijkste personages. Ik heb nog niet vaak een boek gelezen dat zo extreem uitgewerkt is.

Een nadeel is dat het boek hierdoor zijn spanningsboog verliest, je verliest de greep op het eigenlijke verhaal. En af en toe valt hij ook in herhaling, misschien wel met een lichte nuance of een meer doorgedreven uitleg, maar toch heb je het gevoel dat je het al eens gelezen hebt.

Het hele verhaal is, in verhouding tot de vertelling zelf, bijna belachelijk eenvoudig. Maar dat is wel okee, het hoeft niet ingewikkeld te zijn om goed te zijn. Wel lastig waren soms de juridische gevolgtrekkingen en standpunten, de auteur is advocaat en het zal wel logisch zijn, maar voor een leek was dit toch wel moeilijk te volgen.

Scott Turow heeft een zeer goed geconstrueerd rechtbank verhaal neergezet met een plot die tot in de puntjes uitgewerkt en psychologisch zeer diepgaand is, dit is meer dan voldoende en Onschuldig is zeker een aanrader.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2010) - 430 blz.

Oorspronkelijke titel: Innocent - Vertaling: Rob Kuitenbrouwer, Olaf Brenninkmeijer, Bookmakers, J.J. de Wit

De Smaak van venijn - Alan Bradley

Flavia de Luce woont met haar twee zussen en vader op het familielandgoed Buckshaw. Ze is hoogbegaafd en dol op scheikunde, en op misdaad. In het scheikundelab dat van haar overleden moeder is geweest doet ze graag experimenten. Haar gifbrouwsels test ze bij voorkeur op haar twee zussen.

Op een morgen vindt Flavia het lichaam van een man in de moestuin. Voor haar neus blaast hij zijn laatste adem uit. Wie is het? Ze is zo nieuwsgierig dat ze haar eigen onderzoek begint, want de politie wil haar - tot haar verbazing - niets vertellen. Stukje bij beetje ontrafelt Flavia een vreselijk geheim uit haar vaders verleden. Ze gaat zo op in de raadsels en puzzels van haar speurwerk dat ze ook zichzelf in gevaar brengt, maar dat snapt ze pas wanneer het al veel te laat is.

**

Dit is nu toch wel een speciaal boek. Op de achterflap is het niet duidelijk maar Flavia is nog maar elf jaar en daarmee is het eerder een jeugdboek. Flavia is een heel charmant persoontje maar ze leeft duidelijk in haar eigen wereldje en op oudere leeftijd zou ik me haar kunnen voorstellen als een excentrieke dame. Haar passie voor scheikunde loopt zelfs op haar jonge leeftijd al zeer de spuigaten uit, het maakt het verhaal wel amusant. Flavia is gewoon een tof personage en het is leuk om wat scheikunde te krijgen tussendoor.
Dan is er het speurdersverhaal, Flavia gaat op onderzoek uit maar omdat ze zo jong is, neem je dit niet zo serieus. Het verhaal klopt nochtans en zit goed in elkaar, eigenlijk heel knap gedaan van de auteur. Maar het komt dus niet over als een boeiend moordonderzoek. Op de kaft staat wel dat het een roman is en zo is hij inderdaad ook beter te lezen. En net als Flavia is het ook gewoon een tof verhaal, niet meer maar ook niet minder.
Het is een aangenaam boekje, en ik onthoud hier vooral het hoofdpersonage, Flavia de Luce, eigenzinnig en op haar eigen manier boeiend.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2010) - 364 blz.
Oorspronkelijke titel: The Sweetness at the Bottom of the Pie - Vertaling: Ineke van Bronswijk

Het andere kind - Charlotte Link

In het Noord-Engelse kustplaatsje Scarborough wordt het lijk van een studente aangetroffen. Ze is op gruwelijke wijze vermoord. De politie tast volledig in het duister. Maanden later vindt er een tweede moord plaats. De ambitieuze politievrouw Valerie Almond bijt zich in de zaak vast en probeert een verband tussen de moorden te vinden. Haar enige aanknopingspunt is een ruzie binnen de familie van het tweede slachtoffer. Een ruzie die terugvoert naar het verre verleden. Tot en met een verschrikkelijke ontdekking op een koude decemberdag en de geheimzinnige verdwijning van een kind in de Tweede Wereldoorlog. Langzamerhand beseft Valerie Almond dat een krankzinnige dader zijn wraakzucht nog steeds niet heeft gestild...

***

Charlotte Link weet haar lezers toch altijd te boeien. Vooral de afwisselende verhaallijnen, heden en verleden zijn hier de oorzaak van maar ook de psychologische onderbouw van het boek is niet te versmaden, al moet gezegd dat het soms over the top is.

Volgens de achterflap zou de politievrouw Valerie met haar onderzoek de voornaamste verhaallijn vormen, maar dat heeft uiteindelijk toch geen prioriteit, het lijkt eerder een zijspoor te zijn. Hoofdpersonages zijn Leslie Cramer in het heden en Fiona Barnes, grootmoeder van Leslie in het verleden. Tot bijna aan het einde ontspint het verhaal zich als een psychologische roman, Charlotte Link heeft dit knap gedaan.

Uiteindelijk krijgt het verhaal dan toch een slot dat een thriller waardig is. Maar ondanks dat de moorden opgelost worden, blijf je toch een beetje onvoldaan achter, sommige dingen klinken niet geloofwaardig en het verhaal vormt niet helemaal een eenheid.

Het andere kind is niet weggelegd voor iedere thriller liefhebber maar het leest zeer vlot en het verhaal op zich is wel goed.

Eerder: Het huis van de zusters, De vreemde gast, De echo van de schuld

Uitgeverij: The House of Books (2010) - 495 blz.
Oorspronkelijke titel: Das andere Kind - Vertaling: Gerda Wolfswinkel

De vertrouweling - Hélène Grémillon

Vlak na haar moeders overlijden ontvangt Camille brieven van een onbekende afzender. Iedere week komen er nieuwe brieven, waarin haar een verhaal wordt toevertrouwd dat terugvoert naar de jeugd van haar moeder. Hoe meer Camille leest, hoe meer ze betrokken raakt bij een verbond dat haar moeder aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog is aangegaan met een voor Camille onbekende vrouw. Een verbond dat vele levens zou beïnvloeden en ontwrichten. Langzaam vallen de puzzelstukjes op hun plek, en Camille beseft dat haar moeder een geheim met zich meedroeg dat ook grote invloed heeft op haar eigen leven.

****

Het is een roman en toch was het spannend, wat is het geheim en hoe zit het nu toch in mekaar? Tot aan het einde blijft het boek verrassen, enerzijds door de wel heel speciale opbouw en anderzijds door al de nieuwe plotwendingen als je dat zo kan noemen. Op een gegeven moment werd een deel van het verhaal nog eens verteld maar dan uit een ander perspectief, het brak de spanning. Maar dat gevoel van het al eens gelezen te hebben, verdween wel vlug, het boek zou niet compleet geweest zonder dit. Gebeurtenissen worden toch altijd anders beleefd door verschillende personen, het doet een mens toch weer eens nadenken.

In het begin heb je het niet door, maar uiteindelijk draait het hele verhaal vooral rond de moeder-zijn ervaring. En dan komen thema's zoals wraak, overspel, haat, aan bod. Het is een ontroerend en meeslepend boek maar niet zo dat je je erin verliest.

Het speelt zich af net voor en tijdens de tweede Wereldoorlog, maar het is geen thema, wel een goede achtergrond voor dit verhaal en het heeft duidelijk zijn functie, op een ander moment zou dit verhaal, niet dit verhaal zijn.

Al bij al is het een prachtige debuutroman, ik wil gerust nog iets horen van Hélène Grémillon.

Uitgeverij: De Bezige Bij (2011) - 252 blz.
Oorspronkelijke titel: Le Confident - Vertaling: Saskia Taggenbrock

Carte Blanche - Jeffery Deaver

Na zijn diensttijd in Afghanistan wordt James Bond in Londen gerekruteerd door een nieuwe geheime dienst, die past bij de wereld van na 11 september: volledig onafhankelijk en opererend buiten alle overheidsdiensten om. Het doel: het rijk beschermen - op welke manier dan ook.

Een noodoproep dwingt Bond een etentje met een prachtige vrouw voortijdig af te breken. Er is een elektronisch bericht ontcijferd dat er later die week een aanslag zal volgen. Het aantal doden zal in de duizenden lopen. Agent 007 krijgt carte blanche om alles te doen wat nodig is om deze aanslag te verijdelen en het rijk te beschermen...

**

Voilá, officieel ben ik nu niet-fan van Bond, James Bond, onoverwinnelijke superheld en liefhebber van vrouwelijk schoon.

Omdat Jeffery Deaver de schrijver is van dit boek zag ik het wel zitten om het te lezen maar de figuur Bond kan me absoluut niet bekoren. Als lezer blijf je toch een beetje aan de zijlijn staan, gegrepen worden door het verhaal zat er niet in. Er was wel heel wat actie en alles was zeer filmisch, uiteraard, het is dan ook het boek van de film.

Jeffery Deaver is een klasse schrijver en hij heeft er toch iets van kunnen maken. Ondanks het slechte verhaal, de afwezigheid van enige psychologische uitdieping, de irritante Bond trekjes en de voorspelbaarheid, was het verhaal toch nog enigszins te lezen. Maar aanraden ... nee, toch zeker niet voor de liefhebbers van een goed speurdersverhaal of thriller.
Eerder: Het gebroken raam, De slaappop, Spanningsveld

Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf (2011) - 390 blz.

Oorspronkelijke titel: Carte Blanche - Vertaling: Hugo Kuipers

Het Stonehenge ritueel - Sam Christer

Een man wordt op barbaarse wijze ritueel geofferd, een befaamde, steenrijke wetenschapper pleegt onder verdachte omstandigheden zelfmoord, een mooie jonge vrouw wordt ontvoerd...

Inspecteur Megan Baker wordt belast met het oplossen van zowel de ontvoeringszaak als de dubieuze zelfmoord. Ze krijgt onverwacht hulp van de charismatische jonge archeoloog Gideon Chase, de zoon van de overleden wetenschapper.

Gideon heeft op het landgoed van zijn vader in geheimschrift geschreven dagboeken gevonden die spreken van een mysterieuze orde, mensenoffers en Stonehenge. Wat had zijn vader daarmee te maken? En waarom heeft hij zich van het leven beroofd?

Megan en Gideon zullen samen de ontvoerde vrouw moeten vinden, voordat het volgende ritueel begint...

****

Het lijkt wel of ik alleen maar debuten lees de laatste tijd, maar dit is helemaal geen straf, ze vallen me goed in de smaak.

Sam Christer heeft met Het Stonehenge ritueel een zeer spannend boek afgeleverd dat bol staat van de plotwendingen en dat super goed leest. Hij heeft alles zeer filmisch beschreven, zeker aan het einde leek het alsof je middenin een Indiana Jones film verzeild bent geraakt. Stonehenge spreekt dan ook zeer tot de verbeelding en enige interesse in deze materie en openstaan voor alternatieve ideeën maakt dit tot een meer dan goed te pruimen boek. 

Vooraan op de kaft staat een citaat dat het boek vooral zou gaan over een geheim dagboek en dan nog in geheimschrift, ik veronderstel dat het mensen moet aansporen om dit boek te lezen. Eigenlijk hield het mij tegen, maar dankzij de goede recensies ben ik er dan toch maar in begonnen, en gelukkig maar. Het boek was een ware pageturner, heel wat actie, vanuit verschillende invalshoeken geschreven, met interessante personages en niet iedereen was wat hij leek te zijn. Het geheime boek speelde maar een klein rolletje en dat kwam het boek zeker ten goede. Het was daarmee absoluut geen belerend boek, maar niet dat je er niets van kunt opsteken.

Diepgang moet je niet verwachten, het was een eenvoudig boek en gemakkelijk te volgen, het verhoogde alleen maar het leesplezier.

Sam Christer mag nog boeken schrijven, ik sta in de rij.

Uitgeverij: Luithing-Sijthoff (2011) - 347 blz.

Oorspronkelijke titel: The Stonehenge Legacy - Vertaling: Gertjan Cobelens  

Nachtschade - Karin Slaughter

In Grant County ontstaat grote deining als een jonge lerares wordt verkracht en vermoord. De vrouw wordt gevonden door Sara Linton, de plaatselijke kinderarts en lijkschouwer. Samen met haar ex-echtgenoot Jeffrey Tolliver, hoofd van de politie, probeert ze ondanks hun verstoorde verhouding het mysterie van de moord op te lossen. De zaak wordt nog ingewikkelder als Lena, de zus van het slachtoffer, op eigen houtje naspeuringen verricht. Dan dient het volgende slachtoffer zich aan.

*****

Nachtschade is het debuut van Karin Slaughter en de eerste in de Grant County reeks.

Het boek heeft alles om het tot een uitmuntende thriller te maken. Hij was in twee dagen uit, vlot geschreven, nergens een dipje, altijd boeiend en vooral heel spannend. 

De plot was zeer goed en helemaal niet moeilijk of ingewikkeld, echt nadenken moet je als lezer niet doen maar dat is een verademing en positief bedoeld. Daarbij heeft Slaughter haar karakters zeer levensecht uitgetekend zodat het verhaal zelfs aangrijpend werd, geweld tegen vrouwen en het onbegrip van sommigen hierover is natuurlijk een dankbaar thema.

Nu en dan laat Karin Slaughter een steekje vallen maar toch kan ik niet anders zeggen dan dat ze een top schrijfster is. 

Eerder: Versplinterd
 

Uitgeverij: De Bezige Bij (2002) - 396 blz.

Oorspronkelijke titel: Blindsighted - Vertaling: Ineke Lenting