Rimpeling - Bibi Dumon Tak

Marthe viel omdat ze het leven van een langpootmug wilde redden. Na die dodelijke val blijft haar huis aan de rand van het bos verweesd achter. Alleen de insecten, de muizen en haar spullen wisten wie ze was. Als haar huis wordt opgeruimd krijgen we Marthes verhaal te horen. Hoe meer spullen er worden aangewezen, hoe completer ze wordt. Aan de hand van de stoel, de tafel, de kast en het bed kom je erachter wie Marthe was. Niets bijzonders, zou Marthe er zelf over hebben gezegd.

*****

Bibi Dumon Tak (Rotterdam, 1964) is een Nederlandse schrijfster van boeken voor kinderen en vooral non-fictie, maar ze heeft ondertussen ook enkele boeken voor volwassenen. Dieren spelen een grote rol in haar boeken en zo ook in dit dunne boekje voor volwassenen.

De eerste bladzijde: 'De langpootmug / Marthe / viel.' Toch een schitterende manier om te beginnen? Verder bestaat het boek uit vele korte hoofdstukken met kleine fijne tekeningetjes, soms zelfs over de tekst. Ook al een zeer goede vondst, het maakt het boek 'af', eenvoudig maar zó mooi!

Eenvoud is trouwens een term die je voor het hele boek kan bezigen in de positiefste zin van het woord, het boek doet je vertragen en met andere ogen naar de dingen kijken. En op deze manier leer je het verhaal van Marthe kennen, subtiel, er wordt niets écht uitgesproken en toch zegt het verhaal veel. Op deze manier is het in feite een kunstzinnig boek, inhoudelijk én uiterlijk.

Rimpeling is een verrassend en zeer mooi boek gebleken met gedachten om toch eens over na te denken, mocht je willen. Bibi Dumon Tak slaagt er in om in heel erg weinig bladzijden de lezer te grijpen, subtiel, als een rimpeling en te ontroeren. Kunst in boekvorm.

Eerder: In een groen knollenland, Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de Anaconda

Uitgeverij: De Geus (2024) - 77 blz.

Het woud der verwachting - Hella S. Haasse

Het leven van Charles van Orléans

De roman volgt het levensverhaal van de edelman Charles van Orléans (1394-1465) tijdens de machtsstrijd tussen de concurrerende huizen van Bourgondië en Orléans en de Honderdjarige Oorlog tegen Engeland. Charles werd gevangengenomen en vijfentwintig jaar lang opgesloten in de Londense Tower, waar hij zijn gedichten begon te schrijven.

Haasse laat in beeldende scènes de middeleeuwse banketten en jachtpartijen, de intriges en de hoofse élégance herleven.

****

Hella S. Haasse (Batavia, 1918-2011) groeide op in het toenmalige Nederlands-Indië met afwisselend periodes in Nederland. Na haar middelbare studies verhuisde ze naar Nederland om daar Scandinavische taal- en letterkunde te studeren in Amsterdam maar na drie jaar stopte ze haar studie en begon ze met een opleiding aan de Amsterdamse Toneelschool. Door haar liefde voor toneel en literatuur begon ze te toneelstukken en poëzie te schrijven. In 1948 brak ze door als auteur met de novelle Oeroeg dat ze schreef als Boekenweekgeschenk en dat één van haar bekendste werken is, ook haar historische roman Het woud der verwachting uit 1949 is in vele herdrukken verschenen. Ze is een van de meest gelezen Nederlandse schrijvers in het buitenland en heeft talloze prijzen op haar naam staan. Haar oeuvre is omvangrijk, divers en vernieuwend.

Het woud der verwachting is op en top een historische roman. Je krijgt een zeer levendig beeld van de 70 jaren dat het boek bestrijkt, letterlijk van de geboorte van Charles van Orléans in 1394 tot zijn sterven in 1465. We krijgen de Honderdjarige Oorlog voorgeschoteld en deze oorlog domineert zo goed als het hele leven van Charles d'Orléans. Na de moord op zijn vader in 1407 moet hij immers diens taken overnemen en wordt hij een van de belangrijke feodale heren van Frankrijk. Hij moet zich bezig houden met de politieke strijd tussen de verschillende partijen wat hem eigenlijk niet goed af gaat.

Haasse heeft deze strijd uitvoerig beschreven maar ze heeft er dan een roman van gemaakt met Charles als spilfiguur. Ze heeft de man als persoon heel erg goed weten te treffen, op politiek niveau maar zeker ook op persoonlijk niveau, hij komt helemaal tot leven. Het is geen dun boek en je hebt wel wat tijd nodig om hem te lezen maar ik moet zeggen dat tegen het einde en bij het dichtklappen, ik een beetje een heimwee-gevoel begon te ontwikkelen, je vertoeft als lezer immers helemaal in zijn persoonlijke sfeer, zo voelde ik dat toch en dat is me nog niet vaak overkomen.

Het woud der verwachting was ik verschillende malen als tip tegengekomen waardoor het op mijn leeslijst beland was. Het heeft toch even geduurd tijdens het lezen vooraleer ik er voeling mee kreeg, soms las het heel erg vlot maar dan waren er weer gedeelten waar ik me toch wat doorheen moest worstelen. Maar uiteindelijk begon het dan toch onder mijn huid te kruipen. Het boek is meer dan 75 jaar geleden geschreven en dat voel je toch wel wat maar niet zoveel als je zou denken. Het historische aspect was heel erg interessant en de fictieve kant van het boek kan zeker ook bekoren. Een aanrader voor de liefhebbers.

Uitgeverij: Querido (1990, vijftiende, licht herziene, druk) - 592 blz.

Oorspronkelijke uitgave: Querido (1949)

De butler van God - Ellen de Bruin

In De butler van God, een satirische, ontroerende en spannende roman over familie en over liefde, draait de wereld om kunst. Om het geld dat ermee te verdienen valt, om de status en aandacht die ermee te verkrijgen zijn, om de schimmige spelletjes die ermee te spelen zijn, en natuurlijk om de inspiratie, de schoonheid en de troost.

We reizen van Amsterdam naar Berlijn, Parijs, en vooral Venetië, waar de kunstbiënnale wordt gehouden. We volgen een klimaatactivist die geen soep naar schilderijen wil gooien, een afgewezen tekenares die van haar kunst wil leven, een rijke maar onvervulde galeriehoudster, en nog enkele anderen die proberen hun dromen waar te maken (of niet ten onder te gaan) in de keiharde internationale kunstwereld. Sommigen van hen zijn familie van elkaar en waren dat liever niet geweest. Twee van hen komen om het leven. Maar wie?

En waar is God als je hem nodig hebt?

***

Ellen de Bruin (Den Haag, 1970) studeerde psychologie en promoveerde in de sociale psychologie. Ze werkt bij NRC Handelsblad waar ze redacteur wetenschap was en ze is schrijfster. In 2018 debuteerde ze met Onder het ijs waarmee ze de Anton Wachterprijs won, haar tweede is Kraaien in het paradijs en De butler van God haar derde. Daarvoor schreef ze nog drie non-fictie boeken. In 2025 diende ze 'In blijde verwoesting' in voor de wedstrijd voor het Boekenweekgeschenk en waar ze op de shortlist eindigde. Daarna werkte ze deze novelle uit tot een volwaardige roman die dan De butler van God werd.

Dit was een verrassend boek dat over nogal wat verschillende onderwerpen gaat maar steeds met kunst als rode draad en waar je zeker ook iets van opsteekt. Een ander thema dat terugkomt is milieu, klimaat en klimaatacties, daardoor is het echt een boek van deze tijd. Ook enkele menselijke thema's spelen een rol zoals relaties in families, vriendschappen en liefde. Het is dus nogal een combinatie in dit toch al niet zo dikke boek.

De personages waarvoor de auteur koos, zijn op zijn zachtst gezegd interessant maar wel knap bedacht. Het zijn er echter wel een heleboel en door de veelvuldige afwisseling en doordat je de onderlinge relaties of verhoudingen niet goed weet, is het soms toch even denken wie dit ook al weer was. Pas redelijk ver in het boek kom je de relatie tussen sommige personages te weten en helemaal aan het einde wordt het plaatje pas compleet, ook dit was verrassend en heel erg goed gevonden van de auteur.

Het boek is heel luchtig opgevat, soms zelfs op het absurde af en ook haar schrijfstijl is heel vlot. Ellen de Bruin heeft absoluut een zeer humoristische pen op het hilarische af soms, en het is zo visueel geschreven dat je je in een film waant, je krijgt zomaar de beelden mee. Het is vooral dit dat mij aansprak in dit boek en waardoor ik ervan genoten heb. Maar als verhaal komt het veel minder binnen, er gebeurt niet zo erg veel en de plot, als je daar al van kan spreken, raakt ondergesneeuwd door situatiebeschrijvingen die redelijk vrijblijvend zijn en geen functie hebben in het verhaal, of het moest zijn om de karakters te duiden.

De butler van God is een humoristisch geschreven en verrassend boek dat soms absurd is waardoor het zelfs nog grappiger is. Het is een luchtig boek met weinig verhaal maar boeiende personages en het bevat elementen die tot nadenken stemmen. En de film ervan zou je je zó kunnen voorstellen, een komedie wel te verstaan.

Uitgeverij: Prometheus (2026) - 252 blz.

Een vlecht van heilig gras - Robin Wall Kimmerer

Hoe de natuur, wetenschap en traditionele kennis ons leren respectvol met de aarde om te gaa

In Een vlecht van heilig gras laat Robin Wall Kimmerer ons op inspirerende en indringende wijze zien dat we ons voor ware duurzaamheid opnieuw moeten verbinden met de natuur. Ze deelt in poëtische woorden haar wetenschappelijke kennis over planten, legenden van haar inheems-Amerikaanse voorouders en persoonlijke verhalen om ons ervan bewust te maken dat we liefdevoller met onze planeet om moeten gaan. Als we niet langer alleen maar nemen van de aarde maar haar geschenken met respect en dankbaarheid ontvangen, kunnen we daadwerkelijk bouwen aan een duurzame wereld. Dit boek verandert blijvend je kijk op de natuur en je relatie ermee.

Robin Wall Kimmerer (Upstate New York, 1953) wist al vroeg dat ze plantkunde wilde studeren en dat deed ze dan ook al beoogde ze in eerste instantie minder de wetenschappelijke manier van kennis vergaren te bestuderen maar meer vanuit de inheemse kennis de studie te benaderen wat uiteraard niet kon. Ze stamt af van de Potawatomi, een inheemse stam en dankzij haar studie en haar vele contacten in de inheemse culturen, kon ze uiteindelijk toch ook aansluiten bij deze inheemse kennis en wijsheden. Ze is werkzaam als professor in bosecologie, auteur van wetenschappelijke artikelen en boeken en geeft lezingen. Dit boek kwam op mijn pad met het lezen van 'Leeft een rivier?' van Robert Macfarlane.

Doorheen vijf grote delen met telkens als basis het heilig gras, vertelt de auteur delen van haar levensverhaal maar steeds in functie van haar missie om mensen te leren om respectvol om te gaan met de aarde en de natuur. Maar meer nog heeft ze aandacht voor verschillende planten of bomen en het zijn er velen die hier aan bod komen. Hiervoor combineert ze haar wetenschappelijke met de inheemse kennis over milieu, planten en de natuur en dan heeft ze het vooral over de relatie tussen mens en natuur. Heel het boek door staan termen als dankbaarheid en respect centraal. Het is een heel andere kijk op de samenleving en de economie en dat weet ze heel erg goed over te brengen via verhalen en wijsheden. Maar ze beseft zeker dat de wereld ook gediend is met een wetenschappelijke kijk om toch enigszins tot oplossingen proberen te komen voor de milieu- en klimaatcrisissen.

Een vlecht van heilig gras is een heel erg goed boek met heel interessante inzichten die me verrasten. Ze is inderdaad een uitmuntend verhalenverteller en het was me een genoegen om een boek lang in haar gezelschap te vertoeven. Zoals de achterflap belooft, heeft het ook zeker mijn kijk op de natuur veranderd, het is een zeer inspirerend en vooral 'wijs' boek.

Uitgeverij: Altamira (2020) - 473 blz.

Oorspronkelijke titel: Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge, and the Teachings of Plants

Vertaling: Nicole Seegers

Verloren zonen - Yasmina El Messaoudi

Wanneer Yasmina's vader getroffen wordt door een beroerte, duikt haar Brusselse familie na dertig jaar stilte op in het ziekenhuis. Niemand praat over het verleden, maar plots zijn ze er elke dag - met eten, gebeden, knuffels en troost.

Als haar baba sterft, gaat ze met hen naar Marokko voor de begrafenis. Daar bezoekt ze voor het eerst zijn geboortedorp en ontmoet ze de rest van de familie. Ze rouwt, omringd door mensen die tegelijk vertrouwd en vreemd zijn.

Pas na terugkomst ontdekt Yasmina waarom haar baba ooit brak met zijn familie. Het geheim dat hij met zich meedroeg, zet haar hele bestaan op losse schroeven.

****

Yasmina El Messaoudi (Mechelen, 1983) is de dochter van een Vlaamse moeder en een Marokkaanse vader. Ze studeerde journalistiek en werkt in de media onder andere als reporter en nieuwslezer. Momenteel werkt ze als journalist voor de VRT-nieuwsredactie en is ze yogadocent. Ze schrijft ook en in 2022 debuteerde ze met Straatkat, Verloren zonen is haar tweede boek. Het eerste gaat over de dood van haar moeder en haar zoektocht naar een nieuwe thuis en het tweede gaat over haar vader.

Dit boek las ik voor de plaatselijke leesclub, en naar grote tevredenheid want anders zou dit boek niet onder mijn ogen gekomen zijn. Er valt absoluut een en ander te vertellen en te bespreken over dit boek, het is dan wel autobiografisch maar het verkent universele thema's rond familie zoals verlies, identiteit, schuld en geheimen, rond dit laatste is heel het boek gebouwd.

Met de dood van haar vader komt ze een groot geheim op het spoor dat haar bestaan zelf op losse schroeven zet, het heeft een grote lichamelijke en vooral geestelijke en emotionele impact op haar en ook haar werksituatie lijdt eronder. Heel dit proces heeft Yasmina heel open beschreven, haar verdriet, het gemis en het schuldgevoel maar ook hoe ze uiteindelijk er toch in slaagt om hieruit te komen.

Verloren zonen is een zeer goed geschreven boek vol emoties, een zoektocht doorheen rouw en verdriet en over liefde, niet in het minst over liefde van jezelf. Een zeer gelaagd boek ook al bekroop me soms het gevoel of ik dit in feite wel moest lezen, het was alsof je binnenkeek in iemands huis en zelfs ziel. Maar langs de andere kant is dit de kracht van dit boek, Yasmina El Messaoudi is er in geslaagd om haar gevoelens in een universeel gevoel om te zetten zodat de lezer zichzelf hierin kan vinden of er tenminste over na kan denken. Een moedig en mooi boek.

Uitgeverij: Pelckmans (2025) - 251 blz.

Het meesterwerk - Chris Carter

Als moorden een kunst wordt...

'Als ik voordat ik doodga één ding mag kiezen dat ik uit mijn geheugen zou kunnen wissen, dan zou het zijn wat ik daarbinnen heb gezeien', vertelt een collega van de politie in Los Angeles aan rechercheurs Hunter en Garcia als ze aankomen op een van de schokkendste plaatsen delict die ze ooit hebben bezocht.

Om een seriemoordenaar op te sporen wiens jachtterrein geen grenzen kent, bundelen de rechercheurs hun krachten met de FBI. Deze psychopaat houdt van zijn 'werk', want moorden betekent voor hem veel meer dan alleen doden. Hij beschouwt het als een kunstvorm en nodigt iedereen uit om zijn meesterwerk te bekijken...

****

Chris Carter (Brazilië, 1965) maakt nog steeds goed gebruik van zijn voormalige job als forensisch psycholoog in zijn boeken waardoor ze heel erg realistisch zijn en de lezer meeslepen. Dat hij gruwelijke taferelen niet schuwt, blijkt ook nu weer maar gelukkig hoeft de lezer deze zelf niet te zien en kan je er rustig overwalsen tijdens het lezen, je leest zo nauwgezet als je zelf wil uiteraard. Het meesterwerk is het negende boek in de Robert Hunter-serie.

Zoals altijd heeft hij een geweldig goede plot uitgedokterd waarbij het onderzoeksteam serieus zijn best moet doen om de puzzel gelegd te krijgen, want veel krijgen ze niet, het was zelfs al moeilijk om de doden in het vizier te krijgen als van één dader, een seriemoordenaar dus voor de goede verstaander. Van persoonlijke besognes is er zo goed als geen sprake ook al zijn Hunter en Garcia een team dat alle boeken al meegaat en van karakteruitdieping ook al niet. De auteur legt de volledige focus op het verhaal.

Chris Carter is een gemakkelijke schrijver en daarmee is de schrijfstijl bedoeld maar zeker ook de rechttoe rechtaan manier waarop hij het verhaal vertelt, niks moeilijk. Maar het is niet gemakkelijk om dan altijd even origineel uit de hoek te komen. Hij heeft wel wat interessante plotwendingen in het verhaal maar na dit negende boek met Hunter en Garcia is het soms toch ook wat voorspelbaar. De opbouw is dezelfde en dan gaat het over de korte hoofdstukken waarin afwisselend vanuit Hunter en de seriemoordenaar gekeken wordt en vaak eindigt elk hoofdstuk met een cliffhanger, een kleintje dan wel. Een minpunt was dat de ontknoping er zomaar ineens was en waar dus niet naartoe gewerkt was, daar had de auteur best wat meer werk ingestoken wat de lezer toch meer voldoening had geschonken. 

Het meesterwerk is een mooi deel in deze Robert Hunter-serie met een goede plot dat heel erg vlot leest, spannend is en een hoog leesplezier-gehalte heeft. Het boek eindigt trouwens ook met een cliffhanger naar het volgende boek, de auteur is absoluut fan van dit trucje. De tiende in de serie is dit jaar in Nederlandse vertaling verschenen.

Eerder: De Crucifix Killer, Gezicht van het kwaad, Jager in de nacht, De beeldhouwer, Een voor een, De beste vriend, Ik ben de dood, De beller

Uitgeverij: Harper Collins (2025) - 396 blz.

Oorspronkelijke titel: Gallery of the Dead (2018)

Vertaling: Marike Groot & Sander Brink

Noodsein - Linwood Barclay

Sommig speelgoed kun je maar beter met rust laten

Annie Blunt heeft een onvoorstelbaar moeilijk jaar achter de rug. Een van de kinderboeken waarop ze haar carrière als schrijver en illustrator heeft gebouwd veroorzaakte een groot schandaal, en daarna kwam haar man om het leven bij een aanrijding. In de hoop op herstel en een nieuwe start verhuist ze voor de zomermaanden met haar zoon Charlie naar een klein, charmant dorp ten noorden van New York. Maar haar jaar zal nog erger worden.

Charlie verveelt zich in hun nieuwe omgeving, die nogal afgelegen is, dus als hij een vergeten treinstel vindt in een afgesloten schuur op hun terrein is Annie blij dat hij iets heeft gevonden om zich mee te vermaken. Toch is er iets verontrustends aan zijn nieuwe speeltje. Vreemde geluiden houden haar 's nachts wakker - ze zou zweren dat ze een trein hoort, maar de nabijgelegen spoorlijn wordt al jaren niet meer gebruikt. En er gebeuren bizarre dingen in de omgeving. Ook lijkt Annie het niet te kunnen laten om een verontrustend nieuw personage te tekenen dat niet in een kinderboek thuishoort.

Verdriet kan vreemde dingen met je mentale gesteldheid doen, maar Annie begint te denken dat ze uit de ene nachtmerrie rechtstreeks in de andere is beland. Alleen is deze nog veel angstaanjagender...

****

Linwood Barclay (Darien, Connecticut, 1955) studeerde literatuur aan de Trent University in Ontario, Canada en ontdekte al vroeg dat hij graag schreef. Hij kwam hier echter niet mee aan de slag en toen ging hij werken voor enkele lokale kranten. Hij begon een succesvolle humoristische column en schreef toch enkele boeken maar zijn doorbraak kwam in 2007 met Zonder een woord dat onmiddellijk een bestseller werd. Sindsdien is hij fulltime auteur.

Hij schrijft spannende boeken en durft daarbij variëren en ditmaal heeft hij gekozen voor een meer fantasievol en zelfs horrorachtig genre, je bent ervoor of niet. Omdat Barclay verschillende boeken geschreven heeft die helemaal mijn ding waren, wilde ik ook deze een kans geven. In eerste instantie dacht ik niet dat het wat was voor mij en had ik zelfs al wat spijt, maar op een of andere manier is Barclay er toch in geslaagd om me helemaal in het verhaal te trekken dat ook leest als een 'trein', om in de sfeer van het verhaal te blijven.

Het boek heeft twee grote verhaallijnen in 5 grote delen, afwisselend is er eerst het verhaal met Annie en daarna het verhaal van Harry, het boek eindigt met Annie dat het verhaal is dat zich in het nu afspeelt. Tot ver in het boek weet je niet goed wat de verhouding tussen de twee verhaallijnen is maar je hebt al wel vlug door dat er een tijdsverschil zit tussen de twee. En hoe ze zich dan tot elkaar verhouden daar heb je ook lang het raden naar maar het moet gezegd dat de auteur de twee lijnen vakkundig geconstrueerd heeft waardoor je aan het einde een aha-momentje hebt van 'zo zit dat in elkaar'.

Het verhaal komt traag op gang en is lange tijd ook helemaal niet spannend, je leest eerder een roman. Maar dan sluipen er mysterieuze elementen in en hoe langer hoe meer waardoor het uiteindelijk zelfs heel erg spannend wordt. Je moet er voor zijn en ook al is het in feite helemaal mijn ding niet, toch heeft het boek me zeer gecharmeerd.

Noodsein is een boek dat aanvankelijk leest als een roman maar zich verder ontpopt tot een spannend verhaal met in crescendo-stijl aandacht voor bovennatuurlijke en horror-elementen. Ik moet zelfs zeggen dat het verhaal me vannacht bezocht in mijn dromen en dat gebeurt niet zo vaak. Een diepgravend boek is het niet maar af en toe valt er toch eens iets om over na te denken. Voor de liefhebbers. 

Eerder: Zonder een woord, Dicht bij huis, Vrees het ergste, Kijk niet weg, Het ongeluk, Geloof je ogen, Een tik op het raam, Geen veilige plek, Onhoudbaar, Niemand hoort het, Lift, Ik zal je vinden

Uitgeverij: Meulenhoff (2026) - 427 blz.

Oorspronkelijke titel: Whistle

Vertaling: Pauline Akkerhuis en Ans van der Graaff