Verloren zonen - Yasmina El Messaoudi

Wanneer Yasmina's vader getroffen wordt door een beroerte, duikt haar Brusselse familie na dertig jaar stilte op in het ziekenhuis. Niemand praat over het verleden, maar plots zijn ze er elke dag - met eten, gebeden, knuffels en troost.

Als haar baba sterft, gaat ze met hen naar Marokko voor de begrafenis. Daar bezoekt ze voor het eerst zijn geboortedorp en ontmoet ze de rest van de familie. Ze rouwt, omringd door mensen die tegelijk vertrouwd en vreemd zijn.

Pas na terugkomst ontdekt Yasmina waarom haar baba ooit brak met zijn familie. Het geheim dat hij met zich meedroeg, zet haar hele bestaan op losse schroeven.

****

Yasmina El Messaoudi (Mechelen, 1983) is de dochter van een Vlaamse moeder en een Marokkaanse vader. Ze studeerde journalistiek en werkt in de media onder andere als reporter en nieuwslezer. Momenteel werkt ze als journalist voor de VRT-nieuwsredactie en is ze yogadocent. Ze schrijft ook en in 2022 debuteerde ze met Straatkat, Verloren zonen is haar tweede boek. Het eerste gaat over de dood van haar moeder en haar zoektocht naar een nieuwe thuis en het tweede gaat over haar vader.

Dit boek las ik voor de plaatselijke leesclub, en naar grote tevredenheid want anders zou dit boek niet onder mijn ogen gekomen zijn. Er valt absoluut een en ander te vertellen en te bespreken over dit boek, het is dan wel autobiografisch maar het verkent universele thema's rond familie zoals verlies, identiteit, schuld en geheimen, rond dit laatste is heel het boek gebouwd.

Met de dood van haar vader komt ze een groot geheim op het spoor dat haar bestaan zelf op losse schroeven zet, het heeft een grote lichamelijke en vooral geestelijke en emotionele impact op haar en ook haar werksituatie lijdt eronder. Heel dit proces heeft Yasmina heel open beschreven, haar verdriet, het gemis en het schuldgevoel maar ook hoe ze uiteindelijk er toch in slaagt om hieruit te komen.

Verloren zonen is een zeer goed geschreven boek vol emoties, een zoektocht doorheen rouw en verdriet en over liefde, niet in het minst over liefde van jezelf. Een zeer gelaagd boek ook al bekroop me soms het gevoel of ik dit in feite wel moest lezen, het was alsof je binnenkeek in iemands huis en zelfs ziel. Maar langs de andere kant is dit de kracht van dit boek, Yasmina El Messaoudi is er in geslaagd om haar gevoelens in een universeel gevoel om te zetten zodat de lezer zichzelf hierin kan vinden of er tenminste over na kan denken. Een moedig en mooi boek.

Uitgeverij: Pelckmans (2025) - 251 blz.

Het meesterwerk - Chris Carter

Als moorden een kunst wordt...

'Als ik voordat ik doodga één ding mag kiezen dat ik uit mijn geheugen zou kunnen wissen, dan zou het zijn wat ik daarbinnen heb gezeien', vertelt een collega van de politie in Los Angeles aan rechercheurs Hunter en Garcia als ze aankomen op een van de schokkendste plaatsen delict die ze ooit hebben bezocht.

Om een seriemoordenaar op te sporen wiens jachtterrein geen grenzen kent, bundelen de rechercheurs hun krachten met de FBI. Deze psychopaat houdt van zijn 'werk', want moorden betekent voor hem veel meer dan alleen doden. Hij beschouwt het als een kunstvorm en nodigt iedereen uit om zijn meesterwerk te bekijken...

****

Chris Carter (Brazilië, 1965) maakt nog steeds goed gebruik van zijn voormalige job als forensisch psycholoog in zijn boeken waardoor ze heel erg realistisch zijn en de lezer meeslepen. Dat hij gruwelijke taferelen niet schuwt, blijkt ook nu weer maar gelukkig hoeft de lezer deze zelf niet te zien en kan je er rustig overwalsen tijdens het lezen, je leest zo nauwgezet als je zelf wil uiteraard. Het meesterwerk is het negende boek in de Robert Hunter-serie.

Zoals altijd heeft hij een geweldig goede plot uitgedokterd waarbij het onderzoeksteam serieus zijn best moet doen om de puzzel gelegd te krijgen, want veel krijgen ze niet, het was zelfs al moeilijk om de doden in het vizier te krijgen als van één dader, een seriemoordenaar dus voor de goede verstaander. Van persoonlijke besognes is er zo goed als geen sprake ook al zijn Hunter en Garcia een team dat alle boeken al meegaat en van karakteruitdieping ook al niet. De auteur legt de volledige focus op het verhaal.

Chris Carter is een gemakkelijke schrijver en daarmee is de schrijfstijl bedoeld maar zeker ook de rechttoe rechtaan manier waarop hij het verhaal vertelt, niks moeilijk. Maar het is niet gemakkelijk om dan altijd even origineel uit de hoek te komen. Hij heeft wel wat interessante plotwendingen in het verhaal maar na dit negende boek met Hunter en Garcia is het soms toch ook wat voorspelbaar. De opbouw is dezelfde en dan gaat het over de korte hoofdstukken waarin afwisselend vanuit Hunter en de seriemoordenaar gekeken wordt en vaak eindigt elk hoofdstuk met een cliffhanger, een kleintje dan wel. Een minpunt was dat de ontknoping er zomaar ineens was en waar dus niet naartoe gewerkt was, daar had de auteur best wat meer werk ingestoken wat de lezer toch meer voldoening had geschonken. 

Het meesterwerk is een mooi deel in deze Robert Hunter-serie met een goede plot dat heel erg vlot leest, spannend is en een hoog leesplezier-gehalte heeft. Het boek eindigt trouwens ook met een cliffhanger naar het volgende boek, de auteur is absoluut fan van dit trucje. De tiende in de serie is dit jaar in Nederlandse vertaling verschenen.

Eerder: De Crucifix Killer, Gezicht van het kwaad, Jager in de nacht, De beeldhouwer, Een voor een, De beste vriend, Ik ben de dood, De beller

Uitgeverij: Harper Collins (2025) - 396 blz.

Oorspronkelijke titel: Gallery of the Dead (2018)

Vertaling: Marike Groot & Sander Brink

Noodsein - Linwood Barclay

Sommig speelgoed kun je maar beter met rust laten

Annie Blunt heeft een onvoorstelbaar moeilijk jaar achter de rug. Een van de kinderboeken waarop ze haar carrière als schrijver en illustrator heeft gebouwd veroorzaakte een groot schandaal, en daarna kwam haar man om het leven bij een aanrijding. In de hoop op herstel en een nieuwe start verhuist ze voor de zomermaanden met haar zoon Charlie naar een klein, charmant dorp ten noorden van New York. Maar haar jaar zal nog erger worden.

Charlie verveelt zich in hun nieuwe omgeving, die nogal afgelegen is, dus als hij een vergeten treinstel vindt in een afgesloten schuur op hun terrein is Annie blij dat hij iets heeft gevonden om zich mee te vermaken. Toch is er iets verontrustends aan zijn nieuwe speeltje. Vreemde geluiden houden haar 's nachts wakker - ze zou zweren dat ze een trein hoort, maar de nabijgelegen spoorlijn wordt al jaren niet meer gebruikt. En er gebeuren bizarre dingen in de omgeving. Ook lijkt Annie het niet te kunnen laten om een verontrustend nieuw personage te tekenen dat niet in een kinderboek thuishoort.

Verdriet kan vreemde dingen met je mentale gesteldheid doen, maar Annie begint te denken dat ze uit de ene nachtmerrie rechtstreeks in de andere is beland. Alleen is deze nog veel angstaanjagender...

****

Linwood Barclay (Darien, Connecticut, 1955) studeerde literatuur aan de Trent University in Ontario, Canada en ontdekte al vroeg dat hij graag schreef. Hij kwam hier echter niet mee aan de slag en toen ging hij werken voor enkele lokale kranten. Hij begon een succesvolle humoristische column en schreef toch enkele boeken maar zijn doorbraak kwam in 2007 met Zonder een woord dat onmiddellijk een bestseller werd. Sindsdien is hij fulltime auteur.

Hij schrijft spannende boeken en durft daarbij variëren en ditmaal heeft hij gekozen voor een meer fantasievol en zelfs horrorachtig genre, je bent ervoor of niet. Omdat Barclay verschillende boeken geschreven heeft die helemaal mijn ding waren, wilde ik ook deze een kans geven. In eerste instantie dacht ik niet dat het wat was voor mij en had ik zelfs al wat spijt, maar op een of andere manier is Barclay er toch in geslaagd om me helemaal in het verhaal te trekken dat ook leest als een 'trein', om in de sfeer van het verhaal te blijven.

Het boek heeft twee grote verhaallijnen in 5 grote delen, afwisselend is er eerst het verhaal met Annie en daarna het verhaal van Harry, het boek eindigt met Annie dat het verhaal is dat zich in het nu afspeelt. Tot ver in het boek weet je niet goed wat de verhouding tussen de twee verhaallijnen is maar je hebt al wel vlug door dat er een tijdsverschil zit tussen de twee. En hoe ze zich dan tot elkaar verhouden daar heb je ook lang het raden naar maar het moet gezegd dat de auteur de twee lijnen vakkundig geconstrueerd heeft waardoor je aan het einde een aha-momentje hebt van 'zo zit dat in elkaar'.

Het verhaal komt traag op gang en is lange tijd ook helemaal niet spannend, je leest eerder een roman. Maar dan sluipen er mysterieuze elementen in en hoe langer hoe meer waardoor het uiteindelijk zelfs heel erg spannend wordt. Je moet er voor zijn en ook al is het in feite helemaal mijn ding niet, toch heeft het boek me zeer gecharmeerd.

Noodsein is een boek dat aanvankelijk leest als een roman maar zich verder ontpopt tot een spannend verhaal met in crescendo-stijl aandacht voor bovennatuurlijke en horror-elementen. Ik moet zelfs zeggen dat het verhaal me vannacht bezocht in mijn dromen en dat gebeurt niet zo vaak. Een diepgravend boek is het niet maar af en toe valt er toch eens iets om over na te denken. Voor de liefhebbers. 

Eerder: Zonder een woord, Dicht bij huis, Vrees het ergste, Kijk niet weg, Het ongeluk, Geloof je ogen, Een tik op het raam, Geen veilige plek, Onhoudbaar, Niemand hoort het, Lift, Ik zal je vinden

Uitgeverij: Meulenhoff (2026) - 427 blz.

Oorspronkelijke titel: Whistle

Vertaling: Pauline Akkerhuis en Ans van der Graaff

Mathilde van Vlaanderen - Marijke Verbeke & Fernand Dacquin

Koningin van Engeland, de grootste Vlaming ooit?

Wie is de grootste Vlaming ooit? Pater Damiaan, Ambiorix, Vesalius, Mercator? Keizer Karel misschien, maar kan je die een Vlaming noemen, ook al is hij geboren in Gent? Wie in de lijstjes nooit voorkomt, is Mathilde van Vlaanderen, echtgenote van Willem de Veroveraar en koningin van Engeland van 1066 tot 1983. Wie doet beter?

Al zo lang is het oorverdovend stil rond Mathilde, terwijl zij zo'n grote rol speelde als historische figuur. De auteurs herstellen dit onrecht. De bronnen zijn schaars, maar voldoende om de figuur van Mathilde van Vlaanderen uitgebreid te schetsen in de context van het graafschap van Vlaanderen en het Anglo-Normandische Rijk van bijna duizend jaar geleden.

Fernand Dacquin is al enkele decennia journalist, schreef voor vakbladen uit de reiswereld en zelfs verscheidene whiskymagazines, over whisky schreef hij enkele boeken waarvoor hij de Keeper of the Quaich onderscheiding kreeg, een prestigieuze erkenning in de whiskywereld. Verder is hij ook auteur van historische werken.

Marijke Verbeke is geschiedkundige en werkte als wetenschappelijk medewerker aan de Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen in Gent en aan aan de afdeling Vrouwenstudie van de Universiteit Antwerpen.

En samen brachten ze dus een historisch non-fictie boek uit over Mathilde van Vlaanderen, een vrouw dus en wat voor één, ze was zowaar zelfs koningin van Engeland. Als er al iets heel erg duidelijk wordt in dit boek is dat vrouwen historisch gezien zwaar onderschat zijn wat grotendeels te wijten is aan het feit dat vrouwen niet interessant bevonden werden om zelfs maar over te schrijven, het zijn voornamelijk mannen die door de eeuwen heen de dienst uitmaakten. Daardoor was er weinig materiaal om op terug te vallen, schreven de auteurs.

En inderdaad gaat het boek slechts gedeeltelijk over de persoon van Mathilde zelf. De auteurs vertellen haar geschiedenis aan de hand van de historische context en deze werd zéér ruim gemeten, Vikingen, Normandiërs en nog zovelen meer komen aan bod en het blijft ook niet beperkt tot de 11e eeuw. Dit was zeker interessant en er valt een en ander op te steken maar het is echt wel heel breed genomen. Zodanig zelfs dat de persoon van Mathilde ondergesneeuwd raakte in dit boek, ze probeerden haar er altijd wel ergens bij te betrekken maar vaker was het toch een geschiedenisles, want inderdaad kwam het soms zo over. Er passeren wel verschillende geschiedenisverhalen ook en deze lezen dan weer erg vlot maar zoals gezegd was het véél. Boeiend was wel dat de auteurs de tijd heel erg kleurrijk hebben neergezet zodat je helemaal mee was en je bijna zelf vertoefde in die tijd.

Met Mathilde van Vlaanderen hebben Verbeke en Dacquin een verhaal proberen te vertellen, de tijd komt helemaal tot leven en de streek ook. Mijn verwachtingen lagen toch enigszins anders, verschillende keren verloren de auteurs zich in details en kreeg je een resem aan namen en gebeurtenissen voorgeschoteld. Op geschiedenisvlak valt er heel veel op te steken en dat was echt interessant maar over Mathilde zelf was er minder te lezen, het zal wel te maken hebben met de schaarse informatie over haar en omdat ze historisch gezien helemaal correct wilden blijven, maar voor mij miste het toch. Als geschiedenis voor dummies is dit boek beslist een aanrader.

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2025) - 207 blz.

Honderd miljoen jaar en een dag - Jean-Baptiste Andrea

In 1954 roept Stan, professor in de paleontologie aan de universiteit van Parijs, in een afgelegen bergdorp tussen Frankrijk en Italië zijn vriend en voormalige assistent Umberto op, die hij voorstelt zich bij hem te voegen om de droom te realiseren die hem obsedeert: het vinden van het skelet van een veronderstelde dinosaurus bevroren in het ijs.

Samen met Peter, Umberto's jonge assistent aan de universiteit van Turijn, en berggids Gio, beginnen de mannen aan de expeditie. Tijdens de beklimming blijkt de zoektocht, die bij aanvang wetenschappelijk was, breder te zijn dan dat. Want de terugkeer naar de natuur, de ervaring van kou, inspanning en eenzaamheid, is ook een kans om in de oorsprong van de mensheid te duiken; die van de waanzin en de kindertijd. Als Stan na twee maanden in de bergen alleen in het basiskamp achterblijft en de winter begint, moet hij zien te overleven tot het voorjaar om weer af te kunnen dalen naar de bewoonde wereld.

**

Jean-Baptiste Andrea (Saint-Germain-en-Laye, 1971) groeide op in Cannes en deed aan het Institut Stanislas zijn eerste ervaringen op met toneel, schrijven en regisseren. Hij studeerde Communicatie en Human Resources in Parijs en daarna voltooide hij een tweede studie aan de ESCP Business School. Hij startte een carrière als scenarioschrijver en filmregisseur en in 2017 debuteerde hij als auteur met Mijn Koningin waarmee hij vele literaire prijzen won. Zijn definitieve doorbraak kwam in 2019 met Honderd miljoen jaar en een dag en de teller staat nu op vier romans.

De auteur heeft een interessante plot bedacht voor dit toch wel dunne en kleine boek, de zoektocht naar het skelet van een draak die zich ergens hoog in de bergen zou bevinden. Ze hebben slechts een minieme aanduiding waar het zich zou kunnen bevinden en het is daarbij ook al meer dan een eeuw geleden dat het beschreven werd, en het is dan nog niet eens zeker dat het op waarheid berust. En toch beginnen drie mannen en hun gids aan de tocht die helemaal niet zonder gevaren is, de weg ernaartoe behoeft wat alpinistische ervaring en de tijdspanne waarin de tocht mogelijk is, is dan ook nog redelijk kort. Want eenmaal als de sneeuw valt en de koude en stormen huishouden, is het onmogelijk om nog terug te keren. Een boeiend gegeven om over te lezen en bergen zijn sowieso interessant.

Maar het verhaal is veel meer dan dit. Afwisselend krijg je het verhaal van Stan te lezen over zijn kindertijd en zijn ouders, hij draagt nog steeds de gevolgen van zijn ongelukkige jeugd. Ze zijn daarboven echter met vier personen die een taak te vervullen hebben en het verhaal gaat dus ook over hun relaties onderling maar ook over het werk dat hun samen te doen staat. Dit alles loopt niet altijd van een leien dakje.

Honderd miljoen jaar en een dag is zeker een goed geschreven en interessant boek maar het is een echte roman waarin het verhalende veel minder van belang is en dat was buiten mijn verwachting. Ik miste een duidelijke gestructureerde plot, want ook al gebeurde er toch wel wat, het verhaal zelf verdween op de achtergrond. Het was gewoon niet mijn ding dit boek maar ik kan me wel voorstellen dat anderen dit wel appreciëren en daarvan getuigen de vele goede recensies en quoteringen. Voor de liefhebbers dus maar dit boek was aan mij niet besteed.

Uitgeverij: Oevers (2022) - 223 blz.

Oorspronkelijke titel: Cent millions d'années et un jour

Vertaling: Gertrud Maes en Martine Woudt

De Beer en de Nachtegaal - Katherine Arden

Een duister en magisch sprookje voor volwassenen

In een dorp op het randje van de wildernis in het noorden van Rusland, waar de ijskoude wind blaast en het altijd lijkt te sneeuwen, vertelt een oude min sprookjes over de Winterkoning. Verhalen over oude magie verboden door de kerk.

Maar voor het jonge, wilde meisje Vasja zijn het meer dan alleen verhalen. Alleen zij ziet de geesten rondom het huis die haar beschermen. Alleen zij voelt de groeiende krachten van een duistere vorm van magie in het bos...

****

Katherine Arden (Austin, Texas, 1987) studeerde twee jaar in Moskou en terug in Vermont specialiseerde ze zich in Franse en Russische literatuur. Ze woonde ook in Frankrijk en Hawaï en nu in Vermont. De Beer en de Nachtegaal is haar debuutroman en het eerste deel in de Winternacht-trilogie, de serie speelt in het Middeleeuwse Rusland en is een fictief verhaal met wat al dan niet aangepaste historische feiten, een winters sprookje vol magie en duistere wezens.

Dit boek belandde op mijn leeslijst om ook nog eens een ander genre te proberen, dit kan tegenvallen maar evengoed meevallen en dat was hier het geval. Ik betrapte me er op dat ik altijd veel zin had om verder te lezen na een leesstop, een mens kan uiteraard niet altijd aan het lezen zijn, er moet soms ook nog eens iets anders gedaan worden. Maar een dikke meevaller dus en de twee volgende boeken staan ondertussen ook op de leeslijst.

Het verhaal begint iets voor de geboorte van Vasja en vertelt haar verhaal tot ver in haar tienerjaren. Ze merkt dat ze toch enigszins anders is dan de rest van haar dorp en al helemaal omdat ze een meisje is, van gelijkheid tussen de seksen was toen echt helemaal geen sprake, we bevinden ons immers in de Middeleeuwen en in Rusland dan nog. Ze ontdekt dat ze zich niet ondergeschikt wil of kan voelen maar dat ze daardoor ook buiten haar gemeenschap komt te staan, enkel bij haar familie vindt ze enige aansluiting op haar stiefmoeder na dan, haar moeder overleed immers bij haar geboorte. Maar ze blijkt een échte dochter van haar moeder en zelfs grootmoeder te zijn, ze bezit krachten die ze langzamerhand ontdekt maar die zeker nog niet op volle kracht zijn gekomen.

De strijd die ze moet voeren tegenover haar gemeenschap en zelfs tegenover haar familie is niet gemakkelijk maar ze groeit hier in, daardoor is het ook een beetje een volwassenwordingsverhaal maar het is voornamelijk toch een spannend en zelfs actieverhaal geworden dat je geen minuut moet vervelen. Naarmate het verhaal vordert leer je de geheimzinnige krachten en wezens kennen en je kan niet anders dan zeggen dat de auteur dit zeer fantasievol gedaan heeft.

De Beer en de Nachtegaal is een mooi en spannend verhaal dat toch ook een beetje gestoeld is op een historische Russische periode maar wel met enkele verhaaltechnische aanpassingen. Je leert dus een beetje bij maar het is toch vooral een mooi verhaal waar je niet anders dan leesplezier aan kan beleven.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2017) - 349 blz.

Oorspronkelijke titel: The Bear and the Nightingale

Vertaling: Inge Boesewinkel

De poppenmeester - Sam Holland

Hij houdt je in de gaten

Hij neemt je leven over

Op een schijnbaar doodgewone maandagochtend komt een man onder de wielen van een locomotief terecht. Het lijkt een duidelijk geval van zelfmoord. Inspecteur Cara Elliot wordt naar de plaats delict geroepen en zet haar vraagtekens bij het sterfgeval. Ze haalt haar broer, ex-rechercheur Nate Griffin, over om te helpen, maar hij heeft zijn eigen problemen.

Dan volgen er meer opmerkelijke sterfgevallen: een schizofrene man, een vrouw die haar dementerende moeder verzorgt en een slachtoffer van verkrachting. Heeft iemand hen de dood ingejaagd? En wat hebben ze met elkaar gemeen? Kunnen Cara en Nate de waarheid achterhalen voordat er meer slachtoffers vallen?

****

Sam Holland noemt zichzelf 'serial killer nerd', ze had altijd al een fascinatie voor het kwaad. Het resultaat is dat ze in 2022 startte met de Major Crime series waarvan De echoman, de eerste is, De poppenmeester de derde en dit jaar verschijnt de vijfde. Onder andere namen publiceerde ze echter al boeken van 2018.

Het tweede boek in de serie, De 20, las ik al eerste en achteraf gezien bleek dit niet zo heel erg dat ik haar eerste niet las omdat er andere spelers aan zet waren en er slechts wat verwijzingen waren naar haar eerste. Bij dit derde boek was het absoluut wel een groot voordeel dat De echoman al op mijn gelezen lijst staat, we zien hier immers dezelfde personages terug uit dit eerste boek en dit boek sluit er inhoudelijk op aan.

Sam Holland heeft er een origineel verhaal van gemaakt met verrassende plotwendingen ook al is het niet altijd even spannend. Ook wat betreft gruwelijkheid heeft ze zich serieus ingehouden. Er is wel een betere inhoudelijke uitwerking van het verhaal en dat geldt ook voor de psychologische uitdieping, zowel wat betreft het verhaal als de personages. Cara Elliot en Nate Griffin hebben elk hun persoonlijke problemen en ook hun verhouding onderling wordt onder de loep genomen. Hun setting in het rechercheursteam kent wat problemen maar ook deze horde wordt zo langzamerhand genomen. Aan het einde blijken ze een mooi team te vormen dat je zeker wil terugzien.

De poppenmeester is een zeer goed derde deel geworden met een interessante plot en verrassende wendingen en heeft een zeer goede psychologische uitdieping. Je wordt onmiddellijk in het verhaal getrokken ook al verliep het voor een deel redelijk traag maar er was zoveel afwisseling dat je er helemaal in bleef. Meer naar het einde toe werd het dan wel super spannend. Een zéér mooi derde deel in een heel goede serie dat doet verlangen naar meer, en dat komt goed.

Eerder: De 20, De echoman

Uitgeverij: HarperCollins (2024) - 394 blz.

Oorspronkelijke titel: The Puppet Master

Vertaling: Ingrid Zweedijk