Dode hoek - Koen Vermeiren

Enkele gedetineerden ontsnappen op spectaculaire wijze uit de gevangenis van Sint-Gillis. Een van hen is een man die tot achttien jaar cel was veroordeeld voor een overval met moord. Het gevaar dat hij zich op zijn (ex-)vriendin zal wreken, is niet denkbeeldig. Commissaris Mark Van Den Eede en zijn FAST-team, dat inmiddels versterking heeft gekregen van een pas afgestudeerde vrouwelijke profiler, gaan achter de voortvluchtige aan. Maar die maakt het hun niet gemakkelijk.

Het tweede dossier dat op het bureau van Van Den Eede belandt, is dat van een hoertje dat werd veroordeeld voor poging tot moord op een van haar schatrijke klanten. Na een weekend penitentiair verlof is zij niet naar de gevangenis teruggekeerd. Tijdens de speurtocht naar haar ontstaat er almaar meer twijfel over haar schuld.

Het FAST krijgt ook met groeiende tegenstand uit eigen rangen af te rekenen. Een aantal magistraten en hooggeplaatste personen bij Justitie en bij de Federale Politie is de nieuwe eenheid blijkbaar liever kwijt dan rijk.

****

Koen Vermeiren is een verrassend goede aanwinst gebleken in het schrijvende Vlaanderen. Ook met zijn tweede thriller heeft hij mij helemaal kunnen bekoren.

Het behoort tot een reeks over het FAST team (Fugitive Active Search Team), een goede keuze. En in het mannen clubje komt er nu een vrouwelijke politieagente bij, met de nodige bedenkingen van één van de leden van het team.

Net zoals in De blik houden ze zich bezig met het oplossen van twee dossiers, daardoor is het soms iets wat moeilijker om namen te onthouden en in welk dossier ze spelen. En dat de auteur ook nu al eens bruusk durft schakelen tussen situaties en personages, maakt het er niet gemakkelijker op.

Daarnaast zijn er nog enkele kleine verhaallijnen zoals de autistische puberzoon van Mark en de louche praktijken van sommige jagers waarmee hij geconfronteerd wordt op zijn wandelingen met zijn jonge border collie. Het verhaal wordt er alleen maar meer levensecht door en het is een aangename afwisseling. 

Regelmatig waagt Koen Vermeiren zich aan maatschappij kritische uitlatingen. Zo komt de moeilijke samenwerking tussen de verschillende politie instanties aan bod, de scheiding van de machten dat niet alleen het politieonderzoek bemoeilijkt maar zelfs hindert en de vriendjes politiek om mensen op bepaalde postjes te krijgen. Pijnlijke punten in ons Belgen land. Maar er duiken nog meer van zulke issues op in Vermeiren zijn boeken.

Dode hoek heeft alles wat een goede en spannende thriller moet hebben, vooral de vakkundig gecomponeerde plot met verrassende plotwendingen en een nog verrassender einde valt op. En zijn typisch Vlaamse woordkeuze is een aangenaam extraatje. Begin volgend jaar verschijnt Deadline en daar kunnen we ons alleen maar op verheugen.

Eerder: De blik

Uitgeverij: Manteau (2012) - 389 blz

Het diner - Herman Koch

Twee echtparen gaan een avond uit eten. Ze praten over alledaagse dingen, maar ondertussen vermijden ze waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen. Die hebben samen iets uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Het diner is een weergaloze roman die de vraag opwerpt in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen kind.

***

Herman Koch is met Het diner niet aan zijn proefstuk toe, hij debuteerde reeds in 1985 en heeft sindsdien meerdere romans geschreven. Het diner kreeg in 2009 de NS Publieksprijs en de filmrechten zijn ondertussen ook verkocht.

Het boek is geschreven in de ik-persoon, met name Paul Lohman. Hij gaat dineren in een gerenommeerd restaurant samen met zijn broer, die op weg is om de toekomstige minister-president van Nederland te worden, en hun beide echtgenotes. Ze komen samen om over hun kinderen te praten, maar voor de kinderen zelfs nog maar ter sprake komen, is het boek al bijna halverwege. Tot die tijd kom je zo goed als niks te weten over wat er eventueel gebeurd zou kunnen zijn, maar worden we wel ingewijd in de restaurant rituelen en Paul zijn visie erop. Het is echt heel grappig geschreven en plezant om lezen, zo was er 'de pink' van de gerant, je kunt het je zó voorstellen.

Langzaam maar zeker wordt na een half boek duidelijk over wat het nu wel gaat, en het blijkt inderdaad zeer ernstig te zijn. Je bent als lezer zelfs enigszins gechoqueerd door het gebeuren. De verdere uitwerking in het verhaal bagatelliseert in mijn ogen echter deze feiten en dat is meteen het grote minpunt van dit boek. De auteur beschrijft de gedachten van Paul en door verschillende keren terug te grijpen naar eerdere gebeurtenissen in het leven van Paul probeert hij zo diens mening te verklaren. Het stootte me soms tegen de borst, het is een vorm van vergoelijken, in dit geval van geweld, buitensporig geweld zelfs. 

Paul zou een bepaalde ziekte hebben die erfelijk is en op te sporen via vruchtwaterpunctie, ze kan geweld oproepen. Dat komen we doorheen het verhaal met flash backs te weten. Deze ziekte wordt echter niet nader geduid, het klinkt ongeloofwaardig en vaag. Dat is meteen een tweede minpunt. Het is een zwaarwichtig thema en toch worden verschillende meningen zo maar eens even aangehaald. 

Het boek wordt gepresenteerd als een thema boek, het gaat over geweld, de relatie tussen ouder en kind, de onvoorwaardelijke liefdesband tussen hen en de verantwoordelijkheden die al dan niet bij het ouderschap horen. Hierin schiet het boek te kort mijns inziens. Maar moest je er willen over praten, het bezorgt je wel gespreksstof genoeg.

Anderzijds is het een meestal vlot lezend boek met herkenbare situaties en grappig. Het was weer eens een 'andere' leeservaring. 

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2009) - 301 blz.

Godenstemmen - Jean-Christophe Grangé

De koordirigent van de Armeense kerk in Parijs wordt vermoord gevonden. Het slachtoffer blijkt een homoseksueel met een zwak voor jongen mannen en een zeer duister verleden in het Chili van Pinochet. De sporen lijken duidelijk in een bepaalde richting te wijzen. 

Het aparte speurdersduo Kasdan en Volokine - geen van beiden nog officieel in dienst van de politie, maar met ieder een heel persoonlijk motief om het kwaad te bestrijden - komt een nog veel gruwelijker complot op het spoor. Uit een viertal kinderkoren in Parijs blijken de mooiste kinderstemmen één voor één verdwenen te zijn. De experimenten waarvan zij het slachtoffer worden, tarten elke verbeelding.

****

Godenstemmen  is een goed opgebouwde thriller geworden, met zo nu en dan een vleugje humor maar met vooral veel duistere praktijken die grenzen aan horror verhalen.

Dit is nu al het tweede boek in korte tijd dat me doet gruwelen van martelingen en misbruiken, zij het in een andere context. Chili, een Zuid-Amerikaans land, speelt een rol als achtergrond voor de moorden in Parijs en het nazisme en muziek als experiment zijn ook van de partij. Grangé heeft hier een schitterende plot mee in elkaar geknutseld.

De twee toch wel onorthodoxe politiemannen zijn interessante personages en met de nodige tegenkantingen zowel van de politie als van hun eigen wantrouwen tegen elkaar storten ze zich in het onderzoek. Stap voor stap bouwt het verhaal zich op alsook de spanning, we komen telkens iets dichter bij de oplossing, maar het is wel in crescendo stijl, het eindigt in een knallende finale. Grangé flirt met de grenzen van het geloofwaardige, zijn personages lijken nét iets te ingewikkeld, maar zijn ingenieuze plot en schrijfstijl maken dit helemaal goed.

Godenstemmen is een boeiend en spannend boek met een zeer goede plot en spanningsopbouw, niet voor softies. Chapeau.

Eerder: Duivelseed

Uitgeverij: De Geus (2009) - 508 blz.
Oorspronkelijke titel: Miserere - Vertaling: Floor Borsboom

Het familieportret - Jenna Blum

Vijftig jaar lang heeft Anna Schlemmer geweigerd te praten over haar leven in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Anna's dochter Trudy herinnert zich niet veel: zij was nog maar vier toen zij en haar moeder door een Amerikaanse soldaat werden bevrijd en met hem meegingen naar Minnesota. Maar Trudy bezit één bewijsstuk uit het verleden: een familieportret waarop zijzelf staat, samen met haar moeder en een Nazi-officier.

Gedreven door schuldgevoel over haar mogelijke afkomst, gaat Trudy op onderzoek uit. Ze slaagt erin om eindelijk de dramatische, hartverscheurende waarheid over haar moeders verleden boven tafel te krijgen.

****

Dit is weer een meer dan geslaagde debuutroman. Wel weer eentje met de tweede wereldoorlog en de concentratiekampen als onderwerp, maar toch las het boeiend en vlotjes.

Nu werd het verhaal van een Duitse vrouw verteld, het is weer eens een andere invalshoek. Net zoals in het bezette gebied zijn er in Duitsland zelf agressors maar ook slachtoffers. Dit boek laat maar weer eens zien dat situaties niet zwart-wit zijn maar dat er vele tinten grijs zijn.

Het verhaal is opgebouwd uit twee afwisselende tijdslijnen, enerzijds de oorlogsjaren en hier volgen we Anna en haar kleine dochtertje Trudy en anderzijds Trudy in de jaren 1993 tot 1997. Trudy leeft gebukt onder een schuldgevoel, het is duidelijk dat de traumatische ervaringen van haar moeder ook sporen hebben na gelaten bij haar. Ze kan vooral niet overweg met het zwijgen van haar moeder en ondanks haar vele vragen volhardt haar moeder hierin. Het zet de relatie tussen moeder en dochter heel erg onder druk. Als lezer heb je door hoe het komt, maar toch blijft de vraag waarom ze absoluut wil blijven zwijgen.

Het deel met de beschrijving van de oorlogsjaren is heel boeiend en interessant. Ik had wel wat meer moeite met het recentere deel. Dat kwam heel wat minder uit de verf en zat niet zo goed in elkaar. Ineens komt daar zomaar een liefdesrelatie uit de lucht vallen voor Trudy, op een raar moment en bruusk. Het deed heel raar aan. En aan het eind was daar plots de clou van het verhaal, en het verhaaltje was uit.

Het familieportret is al bij al toch één van de betere boeken, het overstijgt zeker het gemiddelde. Jenna Blum is duidelijk een begenadigd schrijfster.

 
Uitgeverij: De Boekerij (2010) - 455 blz.
Oorspronkelijke titel: Those Who Save Us - Vertaling: Carolien Metaal

Kwaad bloed - Leighton Gage

Mario Silva, hoofdinspecteur bij de federale politie van Brazilië, wordt op het onderzoek naar de dood van de bisschop Dom Felipe Antunes gezet, die wordt vermoord tijdens de inwijding van een kerk in een afgelegen dorpje in het Braziliaanse binnenland.

De druk is groot, want de paus zelf heeft er met de president van het land over gebeld. Samen met zijn assistent Hector Costa bindt Silva de strijd aan met de staatspolitie en een corrupte juridische macht. Maar ook met criminelen, grote landeigenaren en de Kerk zelf. In een race tegen de klok, want al snel volgen er meer gruwelijke moorden...

Terwijl Silva zijn eigen demonen uit de weg probeert te ruimen door de moordenaars van zijn vader en zijn zwager op te sporen, krijgt hij ook te maken met het conflict tussen landarbeiders en landeigenaren - wat escaleert na de verdwijning van de zoon van een lokale landeigenaar.

****

Dit debuut van Leighton Gage beschrijft in een flitsende en rauwe stijl een land dat aan het oog van de toerist onttrokken blijft. En dan is het ook nog een zeer spannend boek, een pageturner zoals ze zeggen.

Leighton Gage heeft een goede plot bedacht en hem dan ook nog eens schitterend uitgewerkt. Maar wat vooral aangrijpt, is de beschrijving van de Braziliaanse samenleving. Zo is er de corruptie die welig tiert en in meerdere lagen van de bevolking, wie maar enige macht heeft, lijkt er onderhevig aan te zijn. En Leighton Gage geeft in een nawoord een korte toelichting over de situatie in het land, het grote verschil tussen de enkele rijken en de vele Brazilianen die leven onder de armoedegrens. Dit is onder andere een van de oorzaken van de vele conflicten in het land.

Kwaad bloed beschrijft een gruwelijke werkelijkheid, naast de corruptie en de onrechtvaardige verdeling van rijkdom en land zijn er nog de drugsverslaving, kinderprostitutie en de martelingen. Er vloeit in het boek veel 'kwaad bloed', de auteur heeft zich niet ingehouden. Het is een duistere en zeer onrechtvaardige wereld die hier beschreven wordt.

En dat heeft Gage dus allemaal in een zeer spannend verhaal gegoten. Mario Silva en Hector Costa krijgen hulp van Arnaldo en samen vormen ze een goed team. Het onderzoek verloopt goed ondanks de tegenwerking die ze krijgen en is boeiend. Gelukkig zijn er ook nog goede en integere zielen te vinden in het land die een helpende hand bieden. Een goed opgebouwde plot en enkele plotwendingen leiden uiteindelijk naar een verrassend einde.

Psychologisch heeft Gage de personages minder goed neergezet. Het verleden van Silva wordt uit de doeken gedaan, maar dit had gerust wat beknopter gekund en het gaf ook geen meerwaarde aan het verhaal.

Kwaad bloed heeft mij aangenaam verrast en aangezien dit het eerste boek uit de Silva reeks is, kunnen we ons nog verheugen. 

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2011) - 318 blz.
Oorspronkelijke titel: Blood of the Wicked - Vertaling: Peter de Rijk

Korte metten - Lisa Gardner

De moordzaak lijkt zo klaar als een klontje: als de mishandelingen door haar man politieagente Tessa Leoni te veel worden, gaat ze door het lint en schiet hem dood. Maar Tessa laat tijdens het verhoor niets los - niet over haar echtgenoot, haar blauwe plekken of haar spoorloos verdwenen zesjarige dochter Sophie.

De politie begint een zoektocht naar het meisje. Rechercheur D.D. Warren moet in een race tegen de klok samenwerken met haar ex-minnaar. Bij haar collega's stuit D.D. Warren op een muur van stilzwijgen. Naarmate het onderzoek vordert, komen er steeds meer duistere familiegeheimen naar boven...

*****

Dit is weer maar eens zo'n boek dat je in een mum van tijd uit hebt. Tot nu toe is Lisa Gardner voor mij een vijf sterren schrijfster en ook ditmaal dus.

Net zoals in de andere boeken is het een heel erg spannend verhaal en de plot heeft ze weer schitterend in elkaar geknutseld. Afwisselend volgen we het verhaal van Tessa, zowel in de huidige situatie als stukken uit haar verleden en dan daarnaast het politionele onderzoek van D.D. Warren en Bobby Dodge. Met elk hoofdstuk wordt er een heel klein tipje van de sluier opgelicht, naarmate het boek vordert, wordt zo een en ander duidelijk, als lezer weet je meer dan de speurders, en toch blijft het spannend én verrassend. Meer nog, de spanning stijgt voortdurend en wat er nu eigenlijk gebeurd is, blijft een mysterie tot aan het einde. Lisa Gardner draait de lezer een serieus rad voor de ogen.

Ook psychologisch gezien komen de verschillende spelers goed uit de verf. Rechercheur D.D. Warren kennen we al van in haar vorige boeken en diept ze verder uit, maar ook Tessa wordt zeer geloofwaardig neergezet. Personages met een persoonlijke achtergrond maken een boek toch completer en het leesplezier is eens zo groot.

Verrassende plotwendingen, zorgvuldig opgebouwde spanning en krachtige personages zijn de top ingrediënten van deze thriller en de vijf sterren zijn dubbel en dik verdiend.

Eerder: Verdwenen, De leugenaar, Spaar het meisje

Uitgeverij: The House of Books (2012) - 412 blz.
Oorspronkelijke titel: Love you more - Vertaling: Ralph van der Aa

De blik - Koen Vermeiren

Een gijzelingsactie waarbij het SIE (Speciaal Interventie Eskadron) wordt ingeschakeld, kent een dramatische afloop. Commandant Marc Van Den Eede voelt zich persoonlijk verantwoordelijk voor de dood van twee slachtoffers en dient zijn ontslag in. Hij gaat aan de slag bij een lokale politiezone, waar hij echter moeilijk zijn draai kan vinden.

Wanneer hem de mogelijkheid wordt geboden om het pas opgerichte FAST (Fugitive Active Search Team) te gaan leiden, grijpt hij die kans met beide handen. Niet uit ambitie, maar omdat hij daarin een mogelijkheid ziet om de voortvluchtige gijzelnemers, die de dood van een van zijn mannen en van een kind op hun geweten hebben, achter de tralies te doen belanden. Niet iedereen binnen het politiekorps en bij de magistratuur is opgezet met de nieuwe eenheid, die het moet stellen met weinig manschappen en heel beperkte middelen. Het FAST zal zijn bestaansrecht dan ook moeten bewijzen. De drijfveer van commissaris Marc Van Den Eede en hoofdinspecteur Wim Elias wordt al vlug die van het hele team: ervoor zorgen dat criminelen hun straf niet ontlopen.

****

Weer een nieuwe ontdekking voor mij en dan nog van een Vlaamse schrijver, De blik was een enorme meevaller. Het is meer dan een gewoon goed boek en het is het begin van een serie rond Commandant Marc Van Den Eede en zijn FAST team, een dubbele meevaller dus.

Koen Vermeiren heeft een zeer goede plot bedacht, maar wat zou dit zijn zonder een goede uitwerking. Maar ook daar is hij met vlag en wimpel geslaagd.

Hij heeft zeer menselijke en geloofwaardige personages uitgedacht die soms ook nog eens speciale karaktertrekjes hebben en zelfs een beetje neigen naar het excentrieke, het maakte het boek alleen maar plezieriger om lezen. En hij schrijft soms ook nog grappig en zelfs ontroerend. Marc heeft samen met zijn vrouw Linda een 15 jarige autistische zoon Stijn en met de beschrijving van diens belevenissen en gedragingen krijgt het boek een zeer menselijke ondertoon.

Regelmatig heeft de auteur er toch ook wat kritische noten aan toegevoegd. Ontsnappingen van gangsters tijdens hun overbrenging, vrijlating omwille van procedurefouten of zelfs gewoon omdat er geen plaats is, we hebben het allemaal al eens gehoord en zelfs zeer recentelijk, het draagt niet bij tot de geloofwaardigheid van ons justitiële apparaat en Vermeiren haalt dit hier meer dan eens aan. De verantwoordelijke machtsdragers in ons land of elders zouden gerust De blik van Koen Vermeiren eens mogen lezen.

De blik is wel een zeer Vlaams aandoend boek, vooral wat de taal betreft, dat viel toch wel op, Nederlandse lezers zijn gewaarschuwd. Het enige waar ik soms last mee had, waren de bruuske overgangen zelfs binnen een hoofdstuk, het was niet altijd onmiddellijk duidelijk wie er nu aan het woord was en als dit dan juist aan het begin van een nieuw blad viel, was het even denken. Maar dit is een detail.

Koen Vermeiren heeft me helemaal kunnen overtuigen met dit thriller debuut. (Daarvoor schreef hij enkele romans en werkte hij als scenarist mee aan verschillende televisie reeksen.) Het smaakt absoluut naar meer, gelukkig ligt zijn tweede al in de winkel en verschijnt volgend jaar zijn derde. Laat maar komen!

Uitgeverij: Manteau (2011) - 371 blz.