'Wie lest lacht, best lacht, Francine.'
Op de begraafplaats van het Kempense dorp Wiekevorst blijkt 'eeuwige rust' een hol begrip te zijn. Lang geleden waren Flor en Ireen van Donink - broer en zus - verliefd op dezelfde vrouw, Francine. Flor dwong zijn zus tot een huwelijk met een man. Uit wraak richtte zij zijn veevoederbedrijf te gronde, en zo ook zijn kansen op een huwelijk met Francine. Vijftig jaar later is de haat tussen Flor en Ireen nog steeds zichtbaar op hun grafstenen.
Maar er is nog meer aan de hand. Het dorp komt in opstand wanneer meer dan vierhonderd graven moeten worden geruimd. Er wordt geprotesteerd op het kerkhof tegen de kille aanpak van de gemeentelijke bureaucratie. Maar uiteindelijk gaan de betogers tegen de middag naar huis, want er moet warm eten zijn.
Uiteraard gaat De zerk ook over leven, sterven en begraven worden, en alles wat daarbij komt kijken.
****
Louis van Dievel (Mechelen, 1953) is vertaler Italiaans en Engels van opleiding en werkte als journalist bij de Vlaamse publiekszender VRT. Sinds zijn auteursdebuut in 2002 schreef hij een twintigtal boeken die veelal zeer Vlaams zijn, hij schreef echter ook toneelteksten en andere. Britt Droog studeerde orthopedagogie en na jaren ervaring in de geestelijke gezondheidszorg heeft ze nu een eigen praktijk in de Kempen waar ze als therapeut werkt in een unieke therapeutruimte, het bevat een grot met zoetwatervissen. Samen schreven ze eerder al de roman Madeleine en nu dus De Zerk.
De Zerk is een zeer Vlaams boek geworden dat zich afspeelt in de jaren zeventig en specifiek in Wiekevorst. Het was leuk om zelfs mijn eigen woonplaats tegen te komen in het boek en enkele andere plaatsen die hier bekend zijn, zoals de dancings in Rillaar.
Die jaren zeventig waren toch een totaal andere tijd dan nu en al helemaal in het boerendorp waar zo goed als het hele verhaal zich afspeelt. Lijfstraffen waren nog niet uit den boze om nog maar te zwijgen over de houding tegenover kinderen en al helemaal tegenover vrouwen, niet voor te stellen nu! En dan die oeroude dorpsmentaliteit, de auteurs hebben echt wel alle registers open getrokken om dit dorp tot leven te brengen. Het werkte soms op de lachspieren om dan om te slaan in ergernis over die mentaliteit. Het is echt een 'tragikomedie' zoals ze zeggen en zo levendig als in dit boek maak je het niet vaak mee in romans. Het verhaal is vaak toch schrijnend ook, je kan niet anders dan compassie voelen en dit met zowat alle personages.
De zerk is een zeer onderhoudend boek geworden dat je toch ook doet nadenken over mensen en hun gevoelens en gedragingen. Goed en vlot geschreven en zo leest het ook. Een aanrader, en de dikte kan je alleszins niet tegenhouden om het te lezen met zijn 170 pagina's.
Uitgeverij: Manteau (2026) - 170 blz.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten