Waar zijn de wolken - Suzanne Grotenhuis

Een pleidooi voor minder zelfzorg

Waar zijn de wolken van theatermaker Suzanne Grotenhuis is een allesbehalve typisch debuut. Geschreven op een smartphone en zonder leestekens voelt de tekst als een vertelling. Grotenhuis neemt ons mee naar de eerste maanden na de geboorte van haar zoon, waarin ze elke dag door een park wandelt, omdat hij anders niet kan slapen. Kilometers lang wandelt en schrijft ze, terwijl de wereld om haar heen gewoon verder draait. Grotenhuis beschrijft deze maanden als de eenzaamste die ze al heeft meegemaakt. Maar volgens de pediater, psycholoog, vrienden en familie valt het allemaal reuze mee. Je moet gewoon even doorzetten, goed voor jezelf zorgen en loslaten. Fuck loslaten. Fuck voor jezelf zorgen. Het is namelijk hoog tijd dat iemand anders dat doet. Zorgen.

Al wandelend ontmoet Grotenhuis de buurtbewoners in het park, waaronder de bijna honderdjarige Meneer Bergmans met evenveel cactussen. Hij en andere passanten in het verhaal bewijzen dat verbinding met anderen het kostbaarst is.

Dit boek leest razend vlot, alsof je met de auteur meewandelt. Het is eerlijk, kritisch en hilarisch. Een pleidooi om minder aan zelfzorg te doen, en meer om ons heen te kijken.

*****

Suzanne Grotenhuis (Amsterdam, 1985) studeerde af aan de opleiding Dora van der Groen en is actief in de theaterwereld. In 2017 richtte ze samen met enkele anderen theaterhuis De Nwe Tijd op en ze is verbonden aan het Lemmens Instituut en Artesis Plantijn Hogeschool Antwerpen als gastdocente. In 2023 bracht ze haar boekdebuut Waar zijn de wolken uit dat werd genomineerd voor De Bronzen Uil 2024. Ondertussen schreef ze nog een boek en werkte mee aan een derde.

Bij het openslaan van dit dunne boek wordt je al meteen verrast door de vormgeving, in eerste instantie doet deze poëtisch aan maar dat is maar schijn. Ze verteld haar verhaal in verschillende korte hoofdstukken in doorlopende tekst maar in een soort van dichtvorm, zonder leestekens of hoofdletters maar wel met vraagtekens, die zitten immers op een toets op haar telefoonscherm. Ze schreef dit boek namelijk al wandelend met haar zoontje op haar telefoon, maar dit legt ze uit in de proloog van het boek.

Tijdens haar wandelingen ontmoet ze mensen en staat ze vaak verwonderd stil, dit is een schitterende insteek om haar verhaal te vertellen. Ze kan zelf niet anders dan vertragen en dan gaat het niet alleen over de fysieke kant maar zeker ook over een mentale vertraging, door de manier waarop ze dit geschreven heeft, vertraag je als lezer zelfs mee. Grotenhuis weet zo op een fijne manier en zonder belerend te zijn boodschappen mee te geven aan de lezer en die komen binnen. En dit doet ze dan ook nog op een zeer relativerende en ludieke manier, haar humor is om van te smullen, prachtig!

Waar zijn de wolken, een pleidooi voor minder zelfzorg is absoluut een origineel en geweldig goed boek geworden. Het mag dan wel over het moederschap gaan in de eerste maanden van de geboorte van haar zoontje, het boek gaat over veel meer dan dat en het leest als een trein. En de inzichten die ze op haar humorvolle manier deelt, zijn meer dan goed, ze zijn geweldig goed. Het is zeker ook een kijk op onze overgetherapeutiseerde wereld, absoluut iets om over na te denken. Waar zijn de wolken van Suzanne Grotenhuis is een boek over vertragen en verbinden en een dikke aanrader!

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2023) - 157 blz.