De butler van God - Ellen de Bruin

In De butler van God, een satirische, ontroerende en spannende roman over familie en over liefde, draait de wereld om kunst. Om het geld dat ermee te verdienen valt, om de status en aandacht die ermee te verkrijgen zijn, om de schimmige spelletjes die ermee te spelen zijn, en natuurlijk om de inspiratie, de schoonheid en de troost.

We reizen van Amsterdam naar Berlijn, Parijs, en vooral Venetië, waar de kunstbiënnale wordt gehouden. We volgen een klimaatactivist die geen soep naar schilderijen wil gooien, een afgewezen tekenares die van haar kunst wil leven, een rijke maar onvervulde galeriehoudster, en nog enkele anderen die proberen hun dromen waar te maken (of niet ten onder te gaan) in de keiharde internationale kunstwereld. Sommigen van hen zijn familie van elkaar en waren dat liever niet geweest. Twee van hen komen om het leven. Maar wie?

En waar is God als je hem nodig hebt?

***

Ellen de Bruin (Den Haag, 1970) studeerde psychologie en promoveerde in de sociale psychologie. Ze werkt bij NRC Handelsblad waar ze redacteur wetenschap was en ze is schrijfster. In 2018 debuteerde ze met Onder het ijs waarmee ze de Anton Wachterprijs won, haar tweede is Kraaien in het paradijs en De butler van God haar derde. Daarvoor schreef ze nog drie non-fictie boeken. In 2025 diende ze 'In blijde verwoesting' in voor de wedstrijd voor het Boekenweekgeschenk en waar ze op de shortlist eindigde. Daarna werkte ze deze novelle uit tot een volwaardige roman die dan De butler van God werd.

Dit was een verrassend boek dat over nogal wat verschillende onderwerpen gaat maar steeds met kunst als rode draad en waar je zeker ook iets van opsteekt. Een ander thema dat terugkomt is milieu, klimaat en klimaatacties, daardoor is het echt een boek van deze tijd. Ook enkele menselijke thema's spelen een rol zoals relaties in families, vriendschappen en liefde. Het is dus nogal een combinatie in dit toch al niet zo dikke boek.

De personages waarvoor de auteur koos, zijn op zijn zachtst gezegd interessant maar wel knap bedacht. Het zijn er echter wel een heleboel en door de veelvuldige afwisseling en doordat je de onderlinge relaties of verhoudingen niet goed weet, is het soms toch even denken wie dit ook al weer was. Pas redelijk ver in het boek kom je de relatie tussen sommige personages te weten en helemaal aan het einde wordt het plaatje pas compleet, ook dit was verrassend en heel erg goed gevonden van de auteur.

Het boek is heel luchtig opgevat, soms zelfs op het absurde af en ook haar schrijfstijl is heel vlot. Ellen de Bruin heeft absoluut een zeer humoristische pen op het hilarische af soms, en het is zo visueel geschreven dat je je in een film waant, je krijgt zomaar de beelden mee. Het is vooral dit dat mij aansprak in dit boek en waardoor ik ervan genoten heb. Maar als verhaal komt het veel minder binnen, er gebeurt niet zo erg veel en de plot, als je daar al van kan spreken, raakt ondergesneeuwd door situatiebeschrijvingen die redelijk vrijblijvend zijn en geen functie hebben in het verhaal, of het moest zijn om de karakters te duiden.

De butler van God is een humoristisch geschreven en verrassend boek dat soms absurd is waardoor het zelfs nog grappiger is. Het is een luchtig boek met weinig verhaal maar boeiende personages en het bevat elementen die tot nadenken stemmen. En de film ervan zou je je zó kunnen voorstellen, een komedie wel te verstaan.

Uitgeverij: Prometheus (2026) - 252 blz.

Een vlecht van heilig gras - Robin Wall Kimmerer

Hoe de natuur, wetenschap en traditionele kennis ons leren respectvol met de aarde om te gaa

In Een vlecht van heilig gras laat Robin Wall Kimmerer ons op inspirerende en indringende wijze zien dat we ons voor ware duurzaamheid opnieuw moeten verbinden met de natuur. Ze deelt in poëtische woorden haar wetenschappelijke kennis over planten, legenden van haar inheems-Amerikaanse voorouders en persoonlijke verhalen om ons ervan bewust te maken dat we liefdevoller met onze planeet om moeten gaan. Als we niet langer alleen maar nemen van de aarde maar haar geschenken met respect en dankbaarheid ontvangen, kunnen we daadwerkelijk bouwen aan een duurzame wereld. Dit boek verandert blijvend je kijk op de natuur en je relatie ermee.

Robin Wall Kimmerer (Upstate New York, 1953) wist al vroeg dat ze plantkunde wilde studeren en dat deed ze dan ook al beoogde ze in eerste instantie minder de wetenschappelijke manier van kennis vergaren te bestuderen maar meer vanuit de inheemse kennis de studie te benaderen wat uiteraard niet kon. Ze stamt af van de Potawatomi, een inheemse stam en dankzij haar studie en haar vele contacten in de inheemse culturen, kon ze uiteindelijk toch ook aansluiten bij deze inheemse kennis en wijsheden. Ze is werkzaam als professor in bosecologie, auteur van wetenschappelijke artikelen en boeken en geeft lezingen. Dit boek kwam op mijn pad met het lezen van 'Leeft een rivier?' van Robert Macfarlane.

Doorheen vijf grote delen met telkens als basis het heilig gras, vertelt de auteur delen van haar levensverhaal maar steeds in functie van haar missie om mensen te leren om respectvol om te gaan met de aarde en de natuur. Maar meer nog heeft ze aandacht voor verschillende planten of bomen en het zijn er velen die hier aan bod komen. Hiervoor combineert ze haar wetenschappelijke met de inheemse kennis over milieu, planten en de natuur en dan heeft ze het vooral over de relatie tussen mens en natuur. Heel het boek door staan termen als dankbaarheid en respect centraal. Het is een heel andere kijk op de samenleving en de economie en dat weet ze heel erg goed over te brengen via verhalen en wijsheden. Maar ze beseft zeker dat de wereld ook gediend is met een wetenschappelijke kijk om toch enigszins tot oplossingen proberen te komen voor de milieu- en klimaatcrisissen.

Een vlecht van heilig gras is een heel erg goed boek met heel interessante inzichten die me verrasten. Ze is inderdaad een uitmuntend verhalenverteller en het was me een genoegen om een boek lang in haar gezelschap te vertoeven. Zoals de achterflap belooft, heeft het ook zeker mijn kijk op de natuur veranderd, het is een zeer inspirerend en vooral 'wijs' boek.

Uitgeverij: Altamira (2020) - 473 blz.

Oorspronkelijke titel: Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge, and the Teachings of Plants

Vertaling: Nicole Seegers

Verloren zonen - Yasmina El Messaoudi

Wanneer Yasmina's vader getroffen wordt door een beroerte, duikt haar Brusselse familie na dertig jaar stilte op in het ziekenhuis. Niemand praat over het verleden, maar plots zijn ze er elke dag - met eten, gebeden, knuffels en troost.

Als haar baba sterft, gaat ze met hen naar Marokko voor de begrafenis. Daar bezoekt ze voor het eerst zijn geboortedorp en ontmoet ze de rest van de familie. Ze rouwt, omringd door mensen die tegelijk vertrouwd en vreemd zijn.

Pas na terugkomst ontdekt Yasmina waarom haar baba ooit brak met zijn familie. Het geheim dat hij met zich meedroeg, zet haar hele bestaan op losse schroeven.

****

Yasmina El Messaoudi (Mechelen, 1983) is de dochter van een Vlaamse moeder en een Marokkaanse vader. Ze studeerde journalistiek en werkt in de media onder andere als reporter en nieuwslezer. Momenteel werkt ze als journalist voor de VRT-nieuwsredactie en is ze yogadocent. Ze schrijft ook en in 2022 debuteerde ze met Straatkat, Verloren zonen is haar tweede boek. Het eerste gaat over de dood van haar moeder en haar zoektocht naar een nieuwe thuis en het tweede gaat over haar vader.

Dit boek las ik voor de plaatselijke leesclub, en naar grote tevredenheid want anders zou dit boek niet onder mijn ogen gekomen zijn. Er valt absoluut een en ander te vertellen en te bespreken over dit boek, het is dan wel autobiografisch maar het verkent universele thema's rond familie zoals verlies, identiteit, schuld en geheimen, rond dit laatste is heel het boek gebouwd.

Met de dood van haar vader komt ze een groot geheim op het spoor dat haar bestaan zelf op losse schroeven zet, het heeft een grote lichamelijke en vooral geestelijke en emotionele impact op haar en ook haar werksituatie lijdt eronder. Heel dit proces heeft Yasmina heel open beschreven, haar verdriet, het gemis en het schuldgevoel maar ook hoe ze uiteindelijk er toch in slaagt om hieruit te komen.

Verloren zonen is een zeer goed geschreven boek vol emoties, een zoektocht doorheen rouw en verdriet en over liefde, niet in het minst over liefde van jezelf. Een zeer gelaagd boek ook al bekroop me soms het gevoel of ik dit in feite wel moest lezen, het was alsof je binnenkeek in iemands huis en zelfs ziel. Maar langs de andere kant is dit de kracht van dit boek, Yasmina El Messaoudi is er in geslaagd om haar gevoelens in een universeel gevoel om te zetten zodat de lezer zichzelf hierin kan vinden of er tenminste over na kan denken. Een moedig en mooi boek.

Uitgeverij: Pelckmans (2025) - 251 blz.

Het meesterwerk - Chris Carter

Als moorden een kunst wordt...

'Als ik voordat ik doodga één ding mag kiezen dat ik uit mijn geheugen zou kunnen wissen, dan zou het zijn wat ik daarbinnen heb gezeien', vertelt een collega van de politie in Los Angeles aan rechercheurs Hunter en Garcia als ze aankomen op een van de schokkendste plaatsen delict die ze ooit hebben bezocht.

Om een seriemoordenaar op te sporen wiens jachtterrein geen grenzen kent, bundelen de rechercheurs hun krachten met de FBI. Deze psychopaat houdt van zijn 'werk', want moorden betekent voor hem veel meer dan alleen doden. Hij beschouwt het als een kunstvorm en nodigt iedereen uit om zijn meesterwerk te bekijken...

****

Chris Carter (Brazilië, 1965) maakt nog steeds goed gebruik van zijn voormalige job als forensisch psycholoog in zijn boeken waardoor ze heel erg realistisch zijn en de lezer meeslepen. Dat hij gruwelijke taferelen niet schuwt, blijkt ook nu weer maar gelukkig hoeft de lezer deze zelf niet te zien en kan je er rustig overwalsen tijdens het lezen, je leest zo nauwgezet als je zelf wil uiteraard. Het meesterwerk is het negende boek in de Robert Hunter-serie.

Zoals altijd heeft hij een geweldig goede plot uitgedokterd waarbij het onderzoeksteam serieus zijn best moet doen om de puzzel gelegd te krijgen, want veel krijgen ze niet, het was zelfs al moeilijk om de doden in het vizier te krijgen als van één dader, een seriemoordenaar dus voor de goede verstaander. Van persoonlijke besognes is er zo goed als geen sprake ook al zijn Hunter en Garcia een team dat alle boeken al meegaat en van karakteruitdieping ook al niet. De auteur legt de volledige focus op het verhaal.

Chris Carter is een gemakkelijke schrijver en daarmee is de schrijfstijl bedoeld maar zeker ook de rechttoe rechtaan manier waarop hij het verhaal vertelt, niks moeilijk. Maar het is niet gemakkelijk om dan altijd even origineel uit de hoek te komen. Hij heeft wel wat interessante plotwendingen in het verhaal maar na dit negende boek met Hunter en Garcia is het soms toch ook wat voorspelbaar. De opbouw is dezelfde en dan gaat het over de korte hoofdstukken waarin afwisselend vanuit Hunter en de seriemoordenaar gekeken wordt en vaak eindigt elk hoofdstuk met een cliffhanger, een kleintje dan wel. Een minpunt was dat de ontknoping er zomaar ineens was en waar dus niet naartoe gewerkt was, daar had de auteur best wat meer werk ingestoken wat de lezer toch meer voldoening had geschonken. 

Het meesterwerk is een mooi deel in deze Robert Hunter-serie met een goede plot dat heel erg vlot leest, spannend is en een hoog leesplezier-gehalte heeft. Het boek eindigt trouwens ook met een cliffhanger naar het volgende boek, de auteur is absoluut fan van dit trucje. De tiende in de serie is dit jaar in Nederlandse vertaling verschenen.

Eerder: De Crucifix Killer, Gezicht van het kwaad, Jager in de nacht, De beeldhouwer, Een voor een, De beste vriend, Ik ben de dood, De beller

Uitgeverij: Harper Collins (2025) - 396 blz.

Oorspronkelijke titel: Gallery of the Dead (2018)

Vertaling: Marike Groot & Sander Brink

Noodsein - Linwood Barclay

Sommig speelgoed kun je maar beter met rust laten

Annie Blunt heeft een onvoorstelbaar moeilijk jaar achter de rug. Een van de kinderboeken waarop ze haar carrière als schrijver en illustrator heeft gebouwd veroorzaakte een groot schandaal, en daarna kwam haar man om het leven bij een aanrijding. In de hoop op herstel en een nieuwe start verhuist ze voor de zomermaanden met haar zoon Charlie naar een klein, charmant dorp ten noorden van New York. Maar haar jaar zal nog erger worden.

Charlie verveelt zich in hun nieuwe omgeving, die nogal afgelegen is, dus als hij een vergeten treinstel vindt in een afgesloten schuur op hun terrein is Annie blij dat hij iets heeft gevonden om zich mee te vermaken. Toch is er iets verontrustends aan zijn nieuwe speeltje. Vreemde geluiden houden haar 's nachts wakker - ze zou zweren dat ze een trein hoort, maar de nabijgelegen spoorlijn wordt al jaren niet meer gebruikt. En er gebeuren bizarre dingen in de omgeving. Ook lijkt Annie het niet te kunnen laten om een verontrustend nieuw personage te tekenen dat niet in een kinderboek thuishoort.

Verdriet kan vreemde dingen met je mentale gesteldheid doen, maar Annie begint te denken dat ze uit de ene nachtmerrie rechtstreeks in de andere is beland. Alleen is deze nog veel angstaanjagender...

****

Linwood Barclay (Darien, Connecticut, 1955) studeerde literatuur aan de Trent University in Ontario, Canada en ontdekte al vroeg dat hij graag schreef. Hij kwam hier echter niet mee aan de slag en toen ging hij werken voor enkele lokale kranten. Hij begon een succesvolle humoristische column en schreef toch enkele boeken maar zijn doorbraak kwam in 2007 met Zonder een woord dat onmiddellijk een bestseller werd. Sindsdien is hij fulltime auteur.

Hij schrijft spannende boeken en durft daarbij variëren en ditmaal heeft hij gekozen voor een meer fantasievol en zelfs horrorachtig genre, je bent ervoor of niet. Omdat Barclay verschillende boeken geschreven heeft die helemaal mijn ding waren, wilde ik ook deze een kans geven. In eerste instantie dacht ik niet dat het wat was voor mij en had ik zelfs al wat spijt, maar op een of andere manier is Barclay er toch in geslaagd om me helemaal in het verhaal te trekken dat ook leest als een 'trein', om in de sfeer van het verhaal te blijven.

Het boek heeft twee grote verhaallijnen in 5 grote delen, afwisselend is er eerst het verhaal met Annie en daarna het verhaal van Harry, het boek eindigt met Annie dat het verhaal is dat zich in het nu afspeelt. Tot ver in het boek weet je niet goed wat de verhouding tussen de twee verhaallijnen is maar je hebt al wel vlug door dat er een tijdsverschil zit tussen de twee. En hoe ze zich dan tot elkaar verhouden daar heb je ook lang het raden naar maar het moet gezegd dat de auteur de twee lijnen vakkundig geconstrueerd heeft waardoor je aan het einde een aha-momentje hebt van 'zo zit dat in elkaar'.

Het verhaal komt traag op gang en is lange tijd ook helemaal niet spannend, je leest eerder een roman. Maar dan sluipen er mysterieuze elementen in en hoe langer hoe meer waardoor het uiteindelijk zelfs heel erg spannend wordt. Je moet er voor zijn en ook al is het in feite helemaal mijn ding niet, toch heeft het boek me zeer gecharmeerd.

Noodsein is een boek dat aanvankelijk leest als een roman maar zich verder ontpopt tot een spannend verhaal met in crescendo-stijl aandacht voor bovennatuurlijke en horror-elementen. Ik moet zelfs zeggen dat het verhaal me vannacht bezocht in mijn dromen en dat gebeurt niet zo vaak. Een diepgravend boek is het niet maar af en toe valt er toch eens iets om over na te denken. Voor de liefhebbers. 

Eerder: Zonder een woord, Dicht bij huis, Vrees het ergste, Kijk niet weg, Het ongeluk, Geloof je ogen, Een tik op het raam, Geen veilige plek, Onhoudbaar, Niemand hoort het, Lift, Ik zal je vinden

Uitgeverij: Meulenhoff (2026) - 427 blz.

Oorspronkelijke titel: Whistle

Vertaling: Pauline Akkerhuis en Ans van der Graaff

Mathilde van Vlaanderen - Marijke Verbeke & Fernand Dacquin

Koningin van Engeland, de grootste Vlaming ooit?

Wie is de grootste Vlaming ooit? Pater Damiaan, Ambiorix, Vesalius, Mercator? Keizer Karel misschien, maar kan je die een Vlaming noemen, ook al is hij geboren in Gent? Wie in de lijstjes nooit voorkomt, is Mathilde van Vlaanderen, echtgenote van Willem de Veroveraar en koningin van Engeland van 1066 tot 1983. Wie doet beter?

Al zo lang is het oorverdovend stil rond Mathilde, terwijl zij zo'n grote rol speelde als historische figuur. De auteurs herstellen dit onrecht. De bronnen zijn schaars, maar voldoende om de figuur van Mathilde van Vlaanderen uitgebreid te schetsen in de context van het graafschap van Vlaanderen en het Anglo-Normandische Rijk van bijna duizend jaar geleden.

Fernand Dacquin is al enkele decennia journalist, schreef voor vakbladen uit de reiswereld en zelfs verscheidene whiskymagazines, over whisky schreef hij enkele boeken waarvoor hij de Keeper of the Quaich onderscheiding kreeg, een prestigieuze erkenning in de whiskywereld. Verder is hij ook auteur van historische werken.

Marijke Verbeke is geschiedkundige en werkte als wetenschappelijk medewerker aan de Faculteit Psychologie en Pedagogische Wetenschappen in Gent en aan aan de afdeling Vrouwenstudie van de Universiteit Antwerpen.

En samen brachten ze dus een historisch non-fictie boek uit over Mathilde van Vlaanderen, een vrouw dus en wat voor één, ze was zowaar zelfs koningin van Engeland. Als er al iets heel erg duidelijk wordt in dit boek is dat vrouwen historisch gezien zwaar onderschat zijn wat grotendeels te wijten is aan het feit dat vrouwen niet interessant bevonden werden om zelfs maar over te schrijven, het zijn voornamelijk mannen die door de eeuwen heen de dienst uitmaakten. Daardoor was er weinig materiaal om op terug te vallen, schreven de auteurs.

En inderdaad gaat het boek slechts gedeeltelijk over de persoon van Mathilde zelf. De auteurs vertellen haar geschiedenis aan de hand van de historische context en deze werd zéér ruim gemeten, Vikingen, Normandiërs en nog zovelen meer komen aan bod en het blijft ook niet beperkt tot de 11e eeuw. Dit was zeker interessant en er valt een en ander op te steken maar het is echt wel heel breed genomen. Zodanig zelfs dat de persoon van Mathilde ondergesneeuwd raakte in dit boek, ze probeerden haar er altijd wel ergens bij te betrekken maar vaker was het toch een geschiedenisles, want inderdaad kwam het soms zo over. Er passeren wel verschillende geschiedenisverhalen ook en deze lezen dan weer erg vlot maar zoals gezegd was het véél. Boeiend was wel dat de auteurs de tijd heel erg kleurrijk hebben neergezet zodat je helemaal mee was en je bijna zelf vertoefde in die tijd.

Met Mathilde van Vlaanderen hebben Verbeke en Dacquin een verhaal proberen te vertellen, de tijd komt helemaal tot leven en de streek ook. Mijn verwachtingen lagen toch enigszins anders, verschillende keren verloren de auteurs zich in details en kreeg je een resem aan namen en gebeurtenissen voorgeschoteld. Op geschiedenisvlak valt er heel veel op te steken en dat was echt interessant maar over Mathilde zelf was er minder te lezen, het zal wel te maken hebben met de schaarse informatie over haar en omdat ze historisch gezien helemaal correct wilden blijven, maar voor mij miste het toch. Als geschiedenis voor dummies is dit boek beslist een aanrader.

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2025) - 207 blz.

Honderd miljoen jaar en een dag - Jean-Baptiste Andrea

In 1954 roept Stan, professor in de paleontologie aan de universiteit van Parijs, in een afgelegen bergdorp tussen Frankrijk en Italië zijn vriend en voormalige assistent Umberto op, die hij voorstelt zich bij hem te voegen om de droom te realiseren die hem obsedeert: het vinden van het skelet van een veronderstelde dinosaurus bevroren in het ijs.

Samen met Peter, Umberto's jonge assistent aan de universiteit van Turijn, en berggids Gio, beginnen de mannen aan de expeditie. Tijdens de beklimming blijkt de zoektocht, die bij aanvang wetenschappelijk was, breder te zijn dan dat. Want de terugkeer naar de natuur, de ervaring van kou, inspanning en eenzaamheid, is ook een kans om in de oorsprong van de mensheid te duiken; die van de waanzin en de kindertijd. Als Stan na twee maanden in de bergen alleen in het basiskamp achterblijft en de winter begint, moet hij zien te overleven tot het voorjaar om weer af te kunnen dalen naar de bewoonde wereld.

**

Jean-Baptiste Andrea (Saint-Germain-en-Laye, 1971) groeide op in Cannes en deed aan het Institut Stanislas zijn eerste ervaringen op met toneel, schrijven en regisseren. Hij studeerde Communicatie en Human Resources in Parijs en daarna voltooide hij een tweede studie aan de ESCP Business School. Hij startte een carrière als scenarioschrijver en filmregisseur en in 2017 debuteerde hij als auteur met Mijn Koningin waarmee hij vele literaire prijzen won. Zijn definitieve doorbraak kwam in 2019 met Honderd miljoen jaar en een dag en de teller staat nu op vier romans.

De auteur heeft een interessante plot bedacht voor dit toch wel dunne en kleine boek, de zoektocht naar het skelet van een draak die zich ergens hoog in de bergen zou bevinden. Ze hebben slechts een minieme aanduiding waar het zich zou kunnen bevinden en het is daarbij ook al meer dan een eeuw geleden dat het beschreven werd, en het is dan nog niet eens zeker dat het op waarheid berust. En toch beginnen drie mannen en hun gids aan de tocht die helemaal niet zonder gevaren is, de weg ernaartoe behoeft wat alpinistische ervaring en de tijdspanne waarin de tocht mogelijk is, is dan ook nog redelijk kort. Want eenmaal als de sneeuw valt en de koude en stormen huishouden, is het onmogelijk om nog terug te keren. Een boeiend gegeven om over te lezen en bergen zijn sowieso interessant.

Maar het verhaal is veel meer dan dit. Afwisselend krijg je het verhaal van Stan te lezen over zijn kindertijd en zijn ouders, hij draagt nog steeds de gevolgen van zijn ongelukkige jeugd. Ze zijn daarboven echter met vier personen die een taak te vervullen hebben en het verhaal gaat dus ook over hun relaties onderling maar ook over het werk dat hun samen te doen staat. Dit alles loopt niet altijd van een leien dakje.

Honderd miljoen jaar en een dag is zeker een goed geschreven en interessant boek maar het is een echte roman waarin het verhalende veel minder van belang is en dat was buiten mijn verwachting. Ik miste een duidelijke gestructureerde plot, want ook al gebeurde er toch wel wat, het verhaal zelf verdween op de achtergrond. Het was gewoon niet mijn ding dit boek maar ik kan me wel voorstellen dat anderen dit wel appreciëren en daarvan getuigen de vele goede recensies en quoteringen. Voor de liefhebbers dus maar dit boek was aan mij niet besteed.

Uitgeverij: Oevers (2022) - 223 blz.

Oorspronkelijke titel: Cent millions d'années et un jour

Vertaling: Gertrud Maes en Martine Woudt

De Beer en de Nachtegaal - Katherine Arden

Een duister en magisch sprookje voor volwassenen

In een dorp op het randje van de wildernis in het noorden van Rusland, waar de ijskoude wind blaast en het altijd lijkt te sneeuwen, vertelt een oude min sprookjes over de Winterkoning. Verhalen over oude magie verboden door de kerk.

Maar voor het jonge, wilde meisje Vasja zijn het meer dan alleen verhalen. Alleen zij ziet de geesten rondom het huis die haar beschermen. Alleen zij voelt de groeiende krachten van een duistere vorm van magie in het bos...

****

Katherine Arden (Austin, Texas, 1987) studeerde twee jaar in Moskou en terug in Vermont specialiseerde ze zich in Franse en Russische literatuur. Ze woonde ook in Frankrijk en Hawaï en nu in Vermont. De Beer en de Nachtegaal is haar debuutroman en het eerste deel in de Winternacht-trilogie, de serie speelt in het Middeleeuwse Rusland en is een fictief verhaal met wat al dan niet aangepaste historische feiten, een winters sprookje vol magie en duistere wezens.

Dit boek belandde op mijn leeslijst om ook nog eens een ander genre te proberen, dit kan tegenvallen maar evengoed meevallen en dat was hier het geval. Ik betrapte me er op dat ik altijd veel zin had om verder te lezen na een leesstop, een mens kan uiteraard niet altijd aan het lezen zijn, er moet soms ook nog eens iets anders gedaan worden. Maar een dikke meevaller dus en de twee volgende boeken staan ondertussen ook op de leeslijst.

Het verhaal begint iets voor de geboorte van Vasja en vertelt haar verhaal tot ver in haar tienerjaren. Ze merkt dat ze toch enigszins anders is dan de rest van haar dorp en al helemaal omdat ze een meisje is, van gelijkheid tussen de seksen was toen echt helemaal geen sprake, we bevinden ons immers in de Middeleeuwen en in Rusland dan nog. Ze ontdekt dat ze zich niet ondergeschikt wil of kan voelen maar dat ze daardoor ook buiten haar gemeenschap komt te staan, enkel bij haar familie vindt ze enige aansluiting op haar stiefmoeder na dan, haar moeder overleed immers bij haar geboorte. Maar ze blijkt een échte dochter van haar moeder en zelfs grootmoeder te zijn, ze bezit krachten die ze langzamerhand ontdekt maar die zeker nog niet op volle kracht zijn gekomen.

De strijd die ze moet voeren tegenover haar gemeenschap en zelfs tegenover haar familie is niet gemakkelijk maar ze groeit hier in, daardoor is het ook een beetje een volwassenwordingsverhaal maar het is voornamelijk toch een spannend en zelfs actieverhaal geworden dat je geen minuut moet vervelen. Naarmate het verhaal vordert leer je de geheimzinnige krachten en wezens kennen en je kan niet anders dan zeggen dat de auteur dit zeer fantasievol gedaan heeft.

De Beer en de Nachtegaal is een mooi en spannend verhaal dat toch ook een beetje gestoeld is op een historische Russische periode maar wel met enkele verhaaltechnische aanpassingen. Je leert dus een beetje bij maar het is toch vooral een mooi verhaal waar je niet anders dan leesplezier aan kan beleven.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2017) - 349 blz.

Oorspronkelijke titel: The Bear and the Nightingale

Vertaling: Inge Boesewinkel

De poppenmeester - Sam Holland

Hij houdt je in de gaten

Hij neemt je leven over

Op een schijnbaar doodgewone maandagochtend komt een man onder de wielen van een locomotief terecht. Het lijkt een duidelijk geval van zelfmoord. Inspecteur Cara Elliot wordt naar de plaats delict geroepen en zet haar vraagtekens bij het sterfgeval. Ze haalt haar broer, ex-rechercheur Nate Griffin, over om te helpen, maar hij heeft zijn eigen problemen.

Dan volgen er meer opmerkelijke sterfgevallen: een schizofrene man, een vrouw die haar dementerende moeder verzorgt en een slachtoffer van verkrachting. Heeft iemand hen de dood ingejaagd? En wat hebben ze met elkaar gemeen? Kunnen Cara en Nate de waarheid achterhalen voordat er meer slachtoffers vallen?

****

Sam Holland noemt zichzelf 'serial killer nerd', ze had altijd al een fascinatie voor het kwaad. Het resultaat is dat ze in 2022 startte met de Major Crime series waarvan De echoman, de eerste is, De poppenmeester de derde en dit jaar verschijnt de vijfde. Onder andere namen publiceerde ze echter al boeken van 2018.

Het tweede boek in de serie, De 20, las ik al eerste en achteraf gezien bleek dit niet zo heel erg dat ik haar eerste niet las omdat er andere spelers aan zet waren en er slechts wat verwijzingen waren naar haar eerste. Bij dit derde boek was het absoluut wel een groot voordeel dat De echoman al op mijn gelezen lijst staat, we zien hier immers dezelfde personages terug uit dit eerste boek en dit boek sluit er inhoudelijk op aan.

Sam Holland heeft er een origineel verhaal van gemaakt met verrassende plotwendingen ook al is het niet altijd even spannend. Ook wat betreft gruwelijkheid heeft ze zich serieus ingehouden. Er is wel een betere inhoudelijke uitwerking van het verhaal en dat geldt ook voor de psychologische uitdieping, zowel wat betreft het verhaal als de personages. Cara Elliot en Nate Griffin hebben elk hun persoonlijke problemen en ook hun verhouding onderling wordt onder de loep genomen. Hun setting in het rechercheursteam kent wat problemen maar ook deze horde wordt zo langzamerhand genomen. Aan het einde blijken ze een mooi team te vormen dat je zeker wil terugzien.

De poppenmeester is een zeer goed derde deel geworden met een interessante plot en verrassende wendingen en heeft een zeer goede psychologische uitdieping. Je wordt onmiddellijk in het verhaal getrokken ook al verliep het voor een deel redelijk traag maar er was zoveel afwisseling dat je er helemaal in bleef. Meer naar het einde toe werd het dan wel super spannend. Een zéér mooi derde deel in een heel goede serie dat doet verlangen naar meer, en dat komt goed.

Eerder: De 20, De echoman

Uitgeverij: HarperCollins (2024) - 394 blz.

Oorspronkelijke titel: The Puppet Master

Vertaling: Ingrid Zweedijk

 

Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda - Bibi Dumon Tak & Annemarie van Haeringen

Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda

De dieren in dit boek houden spreekbeurten over andere dieren. En reken maar dat die spreekbeurten een stuk interessanter, leuker en grappiger zijn dan wanneer ze door mensen worden gehouden.

Bibi Dumon Tak (Rotterdam, 1964) schrijft voornamelijk voor kinderen en vaak non-fictie. Ze won verschillende prijzen voor haar boeken, zoals de Woutertje Pieterse Prijs 2023 en een Zilveren Griffel 2023 voor dit boek. Ze stond er ook mee op de shortlist van de Boon kinder- en jeugdliteratuur 2024, daardoor kwam deze auteur in mijn vizier.

Annemarie van Haeringen (Haarlem, 1959) volgde een opleiding tekenen, handvaardigheid en illustratie waarna ze onmiddellijk aan de slag ging als illustratrice van kinder- en jeugdboeken en in 1985 debuteerde ze. Ze werkte voor de VPRO en verschillende kranten en tijdschriften. Ook zij won verschillende prijzen, in 2025 werd ze onderscheiden met de Max Velthuijsprijs voor haar gehele oeuvre.

Samen hebben ze dus dit originele boek uitgebracht. In 20 spreekbeurten komen het dubbel aantal dieren aan bod en nog anderen krijgen een klein rolletje toebedeeld. Er is een dier dat een spreekbeurt geeft over een ander maar vertelt ook wat over zichzelf. De keuze van de dieren is schitterend, er waren toch een hoop dieren waar je nog niet over gehoord hebt, ik toch niet. En daarbij werden er vele interessante dingen verteld die ook menig volwassene zal intrigeren. En dit werd op een zeer toegankelijke en ludieke wijze verteld.

Elk dier krijgt een mooie tekening, die waarover de spreekbeurt gaat een pagina vullende maar ook diegene die ze geeft wordt afgebeeld, en het zijn zeer mooie illustraties. Af en toe ga je de dieren dan toch eens opzoeken en de illustraties zijn absoluut treffend.

Vandaag houd ik mijn spreekbeurt over de anaconda is dus een zeer móói boek maar zeker ook een leerrijk boek. Het is dan wel non-fictie, toch zit er een zekere verhaallijn in, dat het boek alleen maar aangenamer maakt om te lezen. Er zijn dus alleen maar pluspunten voor dit boek. Het is zeker voor te stellen dat je een kind hieruit voorleest, de ene spreekbeurt is wat korter dan de andere maar ze zijn allen behapbaar. Een aanrader voor iedereen, jong of wat minder jong.

Eerder: In een groen knollenland

Uitgeverij: Querido (2022) - 20 spreekbeurten

Erfenis van een moordenaar - Ben Kegels

Dertig jaar na de eerste moord, begint de nachtmerrie opnieuw...

Een vervallen landhuis.

Een vergeten bloedbad.

Een kwaad dat nooit is verdwenen.

Dertig jaar na een gruwelijk familiedrama gaan zeven studenten naar het afgelegen landgoed voor een documentaire rond de gebeurtenissen. Wat begint als een spannende uitdaging, ontaardt al snel in een nachtmerrie. Twee van hen worden dood teruggevonden. Van de rest ontbreekt elk spoor.

Rechercheur Casteels wordt op de zaak gezet, net wanneer een verwoestende storm het gebied van de buitenwereld afsluit. Hij tast letterlijk in het duister.

Oude wraakzucht, een vergeten vloek en een mysterieus erfgoed dat generaties lang slachtoffers eist, komen opnieuw tot leven. Ontsnappen is geen optie.

****

Ben Kegels (Bornem, 1983) is journalist van opleiding en sinds zijn debuutroman Jeugdzonden in 2020 ook auteur, in 2022 verscheen zijn tweede boek en nu is er dan zijn thrillerdebuut. Zijn vorige twee boeken waren romans met een zekere spanning en verder schreef hij nog kortverhalen.

De auteur houdt het graag dicht bij huis en dus speelt het verhaal in Puurs-Sint-Amands, een gemeente in het uiterste west-zuiden in de provincie Antwerpen. In zijn nawoord schrijft hij trouwens dat hij door een echt bestaand huis geïnspireerd werd, zodoende kan hij de streek zeer realistisch neerzetten wat alleen maar voordelen heeft voor het verhaal. Zijn personages zijn gefingeerd maar ook deze heeft hij geweldig goed neergezet. Zoals in zijn eerdere boeken zijn het ook nu jongeren die de dienst uitmaken en de hoofdrol spelen in het drama. Kegels moet nog voeling hebben met deze leeftijd want het komt allemaal heel echt over ook al klinkt het in de ogen van de lezer misschien wel wat puberaal soms.

De plotopbouw is heel erg goed gevonden. Enerzijds hebben we het politieteam met rechercheur Rick Casteels dat op de zaak gezet wordt en afwisselend is er dan anderzijds de inkijk die de lezer heeft in de gebeurtenissen voorafgaand aan de moorden. Dit komt door het feit dat de jongeren alles opgenomen hebben voor hun project. Het is absoluut een mooie constructie waardoor er heel wat afwisseling is en de lezer geïntrigeerd is en blijft en zich niet hoeft te vervelen. Het verhaal bevat ook heel wat plotwendingen waarvan sommigen heel erg verrassend zijn.

En dan is er nog wat te zeggen over de schrijfstijl en taal van de auteur, deze is in één woord schitterend! Het was me in zijn vorige boeken al opgevallen maar ook nu maakte Kegels hier weer indruk mee. Uit zijn beeldende schrijfstijl en woord- en taalkeuze spreekt een grote verbeeldingskracht die dan ook nog eens doorspekt is met humor.

Ik was al fan van deze auteur vanaf zijn eerste roman en Erfenis van een moordenaar bevestigt alleen maar dat we met Ben Kegels een fantastisch auteur rijker zijn in Vlaanderen. Het boek heeft een heel goede plotopbouw met verrassende plotwendingen, mooie personages, een zeer goede schrijfstijl, het is gewoon een heel erg goed verhaal dat ik iedereen kan aanbevelen. Een volgende boek zit in de pijplijn en dat valt alleen maar toe te juichen.

Eerder: Jeugdzonden, Schaduw

Uitgeverij: Hamley Books (2026) - 376 blz.

Marie Curie en haar dochters - Claudine Monteil

Marie Curie werd geboren in Polen, zorgde voor haar zieke moeder, reisde als arme jonge vrouw naar de universiteit in Parijs - en veroorzaakte een revolutie in de geneeskunde en het onderzoek naar radioactiviteit. Ze kreeg de Nobelprijs voor natuurkunde en die voor scheikunde.

Haar dochter Irène trad in de voetsporen van Marie. Vanaf haar zeventiende verrichtte ze heldendaden tijdens de Eerste wereldoorlog door gewonde soldaten te redden met de nieuwste medische technieken. Ook zij kreeg de Nobelprijs voor scheikunde. (De familie Curie won vijf nobelprijzen.) In 1936, toen vrouwen nog niet eens actief stemrecht hadden, werd ze het eerste vrouwelijk lid van de Franse regering.

De andere dochter, Ève, werd een succesvol pianiste en verdiende haar sporen in de literatuur en de diplomatie. Ze schreef een bestseller over haar moeder, en lobbyde om de Verenigde Staten te betrekken in de Tweede Wereldoorlog. Ze was bevriend met Franklin en Eleanor Roosevelt, met Gandhi en Churchill. Later bekleedde ze hoge posities in de NAVO.

In dit boek brengt Claudine Monteil deze drie briljante, vrijgevochten en sterke vrouwen op een indringende manier tot leven.

****

Claudine Monteil (Parijs, 1949) is auteur, historica en voormalig Franse diplomate. Ze werd geboren in een academische en wetenschappelijke familie waardoor ze goed bekend was met de familie Curie. Monteil is heel erg geïnteresseerd in vrouwenrechten en zo raakte ze bevriend met Simone en Hélène de Beauvoir. Ze schreef verschillende boeken over de zussen de Beauvoir en later schreef ze ook een boek over Ève Curie (2016) en nog enkele jaren later Marie Curie en haar dochters (2021). Ze werkte voor UNICEF en UNESCO.

Met dit verleden weet je dat ze met kennis van zaken dit boek heeft geschreven, de wetenschappelijke stukken maar meer nog de politieke delen maken indruk. Haar focus op vrouwenrechten komen doorheen heel het boek naar voor maar dit maakte ook deel uit van het leven van de vrouwen Curie en dan is dit niet verwonderlijk. Simone de Beauvoir wordt ook af en toe vernoemd.

Het boek is zoals een biografie betaamt volledig chronologisch opgebouwd met regelmatig verwijzingen naar de toekomst. Het is speciaal dat het een biografie is over drie vrouwen en ze worden alle drie goed uit de doeken gedaan. Monteil heeft dit op een organische natuurlijke manier opgebouwd. En wat ook belangrijk is in dit werk is dat de historische context er een enorm grote rol in speelt. Op die manier krijg je een volledig geschiedkundig beeld van meer dan een eeuw, een wereldbeeld zelfs want er komen toch verschillende continenten aan bod.

Er valt in dit boek enorm veel bij te leren, over de familie Curie maar ook over de wereldgeschiedenis dus. Marie Curie kende ik uiteraard maar ik moet zeggen dat ik totaal niet bekend was met de twee dochters, Irène en Ève. Maar wat een vrouwen! Mijn ogen zijn alleszins duchtig opengegaan met het lezen van de indrukwekkende levens van deze drie uitzonderlijke vrouwen die zoveel betekend hebben voor de mensheid en meer specifiek voor vrouwen.

Marie Curie en haar dochters is een zeer vlot geschreven boek waarin de drie vrouwen tot leven komen. Als ik al iets kan zeggen, is dat de auteur het geschreven heeft alsof ze in het hoofd van hen zat en weet wat ze denken en voelen, dit had nu wel niet gehoeven. Maar buiten dit is zeker te zeggen dat Claudine Monteil een goed en indringend portret van de familie Curie gemaakt heeft rekening houdend met de historische context. Nu kon het ook moeilijk anders omdat de vrouwen volledig in het leven van die tijd stonden en er uitbundig aan deelnamen. Niettemin was het een enorme verrijking in de biografie, het kan niet anders of je steekt er iets van op, of veel zelfs. Marie Curie en haar dochters is absoluut een aanrader!

Uitgeverij: Querido (2022) - 285 blz. (286-302 Dankwoord, Noten en Beknopte bibliografie)

Oorspronkelijke titel: Marie Curie et ses filles

Vertaling: Mieke Maassen en Jacqueline Wermers

De knikkers van Qadir - Qadir Nadery & Leo Bormans

Het waargebeurde verhaal van een vader op de vlucht

De jonge Qadir groeit op in een klein dorp in Afghanistan met de droomverhalen van zijn moeder en de wilskracht van een vader die van geen wijken wil weten. Zijn enige bezit: acht knikkers. Alles ademt oorlog. Overal sterven dierbare mensen. Qadir houdt zich overeind door te werken voor de internationale troepen die zijn land komen bevrijden. Tot ook hij, achtervolgd door de taliban, met vrouw en kinderen moet vluchten voor het geweld. Over de bergen en over de zee. Na drie maanden belanden ze in Europa. Maar de Grote Portier laat hen niet binnen. Stuk voor stuk verliest Qadir de rinkelende knikkers van zijn leven. En toch is er hoop.

****

Qadir Nadery en Leo Bormans schreven samen dit boek over het verhaal van Qadir en dat moet best een heftige ervaring geweest zijn, het boek is heel empathisch en ontroert, maar maakt ook kwaad. Het verhaal staat voor wat al de vluchtelingen meemaken en dat is werkelijk schokkend, op zijn zachtst gezegd dan nog.

Leo Bormans (Lommel, 1954) heeft een master in Talen & Wijsbegeerte en reist de wereld rond als 'Ambassador of Happiness & Quality of Life'. Hij is geluksonderzoeker en geeft in binnen- en buitenland inspirerende lezingen over optimisme en geluk. Maar hij heeft ook al vele boeken geschreven die over geluk, hoop en liefde gaan. 'Geluk. The World Book of Happiness' verscheen in 2011 en werd door de vele vertalingen een internationale bestseller en er volgden nog vele boeken. De knikkers van Qadir is zijn eerste roman en schreef hij met Qadir Nadery (1981), een vader die op de vlucht is voor de oorlog in Afghanistan en in het vluchtelingenkamp in zijn dorp terechtkwam. Door deze bijzondere vriendschap ontstond dit boek. Het boek was genomineerd voor de Ultima Publieksprijs 2022 maar greep net naast deze cultuurprijs van de Vlaamse gemeenschap. Van het boek werd ook een theatervoorstelling gemaakt en er hoort zelfs een educatief pakket bij.

Qadir Nadery was begin dit jaar te gast in de plaatselijke bibliotheek voor een lezing waar hij zijn verhaal persoonlijk uit de doeken deed, hij had zijn knikkers bij. De lezing maakte een enorme indruk en dus belandde dit boek uiteraard op mijn leeslijst. En dat was absoluut een succes, het is een heel erg aangrijpend verhaal dat je niet onberoerd kan laten. Het verhaal wordt volledig chronologisch verteld met netjes de tijdsaanduiding bovenaan de hoofdstukken wat het lezen heel erg gemakkelijk maakte.

De knikkers van Qadir is een boek dat ik warm kan aanbevelen. Het leest erg vlot en het blijft de hele tijd boeiend. En je hebt meteen een recapitulatie van de historische gebeurtenissen want zonder deze historische context zou dit boek niet kunnen, de auteurs hebben dit schitterend ingewerkt in het verhaal. Het laatste deel omvatte het traject van de asielaanvraag en het is uitermate verbijsterend om te lezen hoe het systeem in onze rechtsstaat kan falen. Een aanrader!

Uitgeverij: Lannoo (2023/3e druk 2024) - 326 blz.

Wat ons nog rest - Aline Sax

Berlijn, april 1945. Alle hoop lijkt verloren. De Russen staan op het punt om de Duitse hoofdstad binnen te vallen. In de ruïnes van de stad probeert een zeventienjarig meisje te overleven, samen met haar moeder, haar jongere broer en de buren die zich met hen in de kelder verschanst hebben. De gevechten komen elke dag dichterbij. Tot het front over hun wijk rolt en de Russen heer en meester worden.

*****

Aline Sax (Antwerpen, 1984) studeerde geschiedenis aan de Universiteit Antwerpen en in 2012 voltooide ze haar doctoraat over de Tweede Wereldoorlog. Ze is coördinator van het historisch projectbureau Geheugen Collectief en doceert Publieksgeschiedenis aan de Universiteit Antwerpen. In 2001 debuteerde ze op haar vijftiende met Mist over het strand. Ondertussen heeft ze al vele voornamelijk jeugdboeken geschreven waar ze ook verschillende prijzen voor oogstte. Wat ons nog rest won verschillende prijzen waaronder de vakjuryprijs de Boon 2025 voor kinder- en jeugdliteratuur. De Tweede Wereldoorlog is een weerkerend thema in haar boeken.

De opzet van dit boek of deze novelle is speciaal, het lijkt in versvorm geschreven te zijn maar leest als een roman. Daardoor zit er een zekere cadans in het boek en komt wat geschreven wordt tot leven en kruip je bijna letterlijk in de huid van de jonge vrouw. Haar naam is Henrike maar deze wordt slechts één keer vermeld. Een goede keuze want daardoor wordt het verhaal universeler, het gaat immers over álle vrouwen en de kracht en de moed die ze betonen. Daarbovenop komt dat het verhaal geschreven is vanuit het perspectief van de verliezende partij. De auteur schuwt de beschrijvingen van alle wreedheden ook niet, de Russen overrompelen de stad en gaan zich volledig te buiten aan plunderingen en verkrachtingen.

Het is een heel erg dun boek dat je op korte tijd uitleest en toch slaagt Aline Sax erin om een volledig verhaal te vertellen dat je naar de strot grijpt. De weinige tekst laat je voelen wat dat zeventienjarige meisje voelt maar breder ook hoe het voor de overgebleven Duitse bevolking moet zijn geweest, uiteindelijk zijn ook zij slachtoffer van deze verwoestende oorlog. Het is nooit zwart-wit en dat heeft Sax op indringende wijze duidelijk gemaakt.

Wat ons nog rest is een verrassend boek gebleken dat nazindert. Aline Sax heeft door haar dichterlijk aandoende stijl een bijna intiem portret geschetst van het leven van een jonge vrouw vlak na het beëindigen van de oorlog in Berlijn waar ze probeert te overleven. Het was trouwens zeer mooi om te lezen dat ook in die uitzonderlijk barre tijden er toch ook nog een meevoelen en mededogen was tussen al de mensen die daar waren overgebleven en dat stemt absoluut hoopvol. Prachtig boek!

Uitgeverij: Infodok / Standaard Uitgeverij (2023) - 239 blz.

Voor onze zonden - Line Holm & Stine Bolther

Op een koude ochtend in januari wordt de controversiële secretaris-generaal van het Rode Kruis gekruisigd aangetroffen voor het kantoor van de organisatie in het centrum van Kopenhagen. Voor rechercheurs Mikael dirk en Frederik Dahlin is dit het begin van een ingewikkeld onderzoek, waarbij ze constant onder druk staan van de media, politiek en hogere regionen van de politie.

Elders in Kopenhagen is historica Maria Just bezig met de voorbereiding van een nieuwe tentoonstelling in het Politiemuseum wanneer ze een mogelijk verband ontdekt tussen de moord op de secretaris-generaal en een onopgeloste dubbele moord uit 1968.

Langzaam maar zeker ontdekt het trio dat de zaak duidelijke banden heeft met enkele van de machtigste mensen van het land, en met een zeer beschamend, duister hoofdstuk in de Deense geschiedenis.

***

Line Holm (Hadsten, 1975) is onderzoeksjournalist met twee journalistieke boeken op haar naam en een nominatie voor de Cavlingprisen, de meest prestigieuze Deense prijs voor journalistiek. Stine Bolther (Kalundborg, 1976) is journalist, schrijver en televisiepresentator, ze heeft al verschillende boeken geschreven waaronder enkele true-crimebestsellers. En samen vormen ze een schrijversduo sinds het verschijnen van Voor onze zonden in een serie met drie protagonisten en waar ondertussen een tweede boek in verschenen is, Wetteloos. Vorig jaar bracht dit duo samen met Jussi Adler-Olsen een 11e boek uit in de Serie Q wat een groot succes was, toch voor mij en zo kwam dit boek in mijn vizier.

Voor onze zonden is absoluut een goed boek ook al ben ik niet verder geraakt dan drie sterren en dit in tegenstelling tot het boek Dode zielen zingen niet met Jussi Adler-Olsen. Daar zijn een aantal redenen voor. Eerst en vooral omdat het verhaal heel erg traag verloopt en dat vertaalde zich in mijn leestempo. Het duurde ook lang vooraleer er wat spanning te bespeuren was maar het moet ook gezegd dat eenmaal als het begon er geen stoppen meer aan was. De auteurs hebben dus rustig hun tijd genomen om uitvoerig de scènes te beschrijven en hun personages voor te stellen en verder uit te diepen en dat had gerust wat minder gekund, het was alleszins nefast voor de spanningsboog als je er in dit geval al van kan spreken. Ook de humor die ze wél hadden in het boek met Adler-Olsen miste hier, op een enkel momentje na.

Maar verder kan je echt wel zeggen dat ze een schitterende plot hebben bedacht. De manier waarop een cold case in het verhaal wordt betrokken is toch wel origineel gevonden, van een politiemuseum had ik nog nooit gehoord. In het dankwoord zeggen de auteurs dat ze zich gebaseerd hebben op historische gebeurtenissen en na het lezen van dit boek is dit hallucinant te noemen, onvoorstelbaar dat in een democratische maatschappij zulke dingen kunnen plaatsvinden. Ik ga niets prijsgeven omdat dit aan de lezers om te ontdekken is waarover dit gaat.

Stapsgewijs laten de auteurs de lezer ontdekken waar de plot om draait en weet je wel meer naar het einde toe waar het ongeveer om draait en wie de verantwoordelijke is. En toch begint het dan wel wat spannend te worden en kom je meer en meer in het verhaal.

Voor onze zonden is een veelbelovend debuut van een nieuw schrijversduo. De plot die op waargebeurde feiten berust hebben ze zeer goed opgebouwd ook al ging het wat trager dan je van een spannend boek zou mogen verwachten. Het boek doet je alleszins uitkijken naar meer van hun hand.

Eerder: Dode zielen zingen niet

Uitgeverij: Volt (2021) - 476 blz.

Oorspronkelijke titel: For barnets bedste

Vertaling: Janke Klok en Nannie de Graaff

Waar zijn de wolken - Suzanne Grotenhuis

Een pleidooi voor minder zelfzorg

Waar zijn de wolken van theatermaker Suzanne Grotenhuis is een allesbehalve typisch debuut. Geschreven op een smartphone en zonder leestekens voelt de tekst als een vertelling. Grotenhuis neemt ons mee naar de eerste maanden na de geboorte van haar zoon, waarin ze elke dag door een park wandelt, omdat hij anders niet kan slapen. Kilometers lang wandelt en schrijft ze, terwijl de wereld om haar heen gewoon verder draait. Grotenhuis beschrijft deze maanden als de eenzaamste die ze al heeft meegemaakt. Maar volgens de pediater, psycholoog, vrienden en familie valt het allemaal reuze mee. Je moet gewoon even doorzetten, goed voor jezelf zorgen en loslaten. Fuck loslaten. Fuck voor jezelf zorgen. Het is namelijk hoog tijd dat iemand anders dat doet. Zorgen.

Al wandelend ontmoet Grotenhuis de buurtbewoners in het park, waaronder de bijna honderdjarige Meneer Bergmans met evenveel cactussen. Hij en andere passanten in het verhaal bewijzen dat verbinding met anderen het kostbaarst is.

Dit boek leest razend vlot, alsof je met de auteur meewandelt. Het is eerlijk, kritisch en hilarisch. Een pleidooi om minder aan zelfzorg te doen, en meer om ons heen te kijken.

*****

Suzanne Grotenhuis (Amsterdam, 1985) studeerde af aan de opleiding Dora van der Groen en is actief in de theaterwereld. In 2017 richtte ze samen met enkele anderen theaterhuis De Nwe Tijd op en ze is verbonden aan het Lemmens Instituut en Artesis Plantijn Hogeschool Antwerpen als gastdocente. In 2023 bracht ze haar boekdebuut Waar zijn de wolken uit dat werd genomineerd voor De Bronzen Uil 2024. Ondertussen schreef ze nog een boek en werkte mee aan een derde.

Bij het openslaan van dit dunne boek wordt je al meteen verrast door de vormgeving, in eerste instantie doet deze poëtisch aan maar dat is maar schijn. Ze verteld haar verhaal in verschillende korte hoofdstukken in doorlopende tekst maar in een soort van dichtvorm, zonder leestekens of hoofdletters maar wel met vraagtekens, die zitten immers op een toets op haar telefoonscherm. Ze schreef dit boek namelijk al wandelend met haar zoontje op haar telefoon, maar dit legt ze uit in de proloog van het boek.

Tijdens haar wandelingen ontmoet ze mensen en staat ze vaak verwonderd stil, dit is een schitterende insteek om haar verhaal te vertellen. Ze kan zelf niet anders dan vertragen en dan gaat het niet alleen over de fysieke kant maar zeker ook over een mentale vertraging, door de manier waarop ze dit geschreven heeft, vertraag je als lezer zelfs mee. Grotenhuis weet zo op een fijne manier en zonder belerend te zijn boodschappen mee te geven aan de lezer en die komen binnen. En dit doet ze dan ook nog op een zeer relativerende en ludieke manier, haar humor is om van te smullen, prachtig!

Waar zijn de wolken, een pleidooi voor minder zelfzorg is absoluut een origineel en geweldig goed boek geworden. Het mag dan wel over het moederschap gaan in de eerste maanden van de geboorte van haar zoontje, het boek gaat over veel meer dan dat en het leest als een trein. En de inzichten die ze op haar humorvolle manier deelt, zijn meer dan goed, ze zijn geweldig goed. Het is zeker ook een kijk op onze overgetherapeutiseerde wereld, absoluut iets om over na te denken. Waar zijn de wolken van Suzanne Grotenhuis is een boek over vertragen en verbinden en een dikke aanrader!

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2023) - 157 blz.

Grondwerk - Tijl Nuyts

Grondwerk onthult een verborgen wereld onder het Vaderlandsplein in Brussel. Verscholen in een gangenstelsel wacht een naakte molrat, op missie vanuit de Hoorn van Afrika, op een briefing. Een mens die zich bij haar hol meldt, wint haar vertrouwen en tekent haar verhaal woord voor woord op. Ondertussen groeien overal in de stad zinkgaten. Er broeit iets in het bestuurlijke hart van Europa. Is er een opstand ophanden?

Grondwerk is een verhaal over verzet en herstel, over collectieve actie, gedeelde grond en pogingen om de wereld bewoonbaar te maken. Een roman vol complottheorieën en toekomstbeelden, die laat zien dat we niet zonder elkaar kunnen.

***

Tijl Nuyts (1993) studeerde Engelse en Spaanse taal- en letterkunde en westerse literatuur en werkt bij Spaanstalige literatuur aan de KU Leuven. Hij schreef 2 poëziebundels en debuteerde vorig jaar met zijn eerste roman Grondwerk. Het boek staat op de shortlist van de Boon Literatuurprijs 2026 en van de Boekenbon Literatuurprijs. Hij publiceert verder in verschillende literaire tijdschriften en geeft lezingen.

Het hoofdpersonage in deze roman is een naakte molrat en dit is een gewaagde en originele keuze en het klopt zeker met het thema van dit boek. Na een zoektocht op Wikipedia weet je dat de naakte molrat een vorm van samenleven heeft die je ergens aan de mensenmaatschappij kan doen denken en daarmee is het wel een zeer goede keuze geweest van de schrijver. Het boek is opgebouwd in twee verhaallijnen waarbij het leven in de molratkolonie tot aan het vertrek van het hoofdpersonage naar België uit de doeken wordt gedaan en de tweede is dan het verhaal van het enkele diertje dat op missie gestuurd wordt en onder een plein in Brussel belandt en zijn werkzaamheden daar en zijn kennismaking met de mensenwereld.

In het eerste verhaal leer je de soort kennen en zat er een zekere spanningsboog in het verhaal. In de tweede verhaallijn ontbrak dit echter, er was nergens een lijn te bespeuren die ergens naartoe ging. Het boek ging hierdoor toch wel wat de mist in.

Het onderwerp is de klimaatverandering en uiteindelijk merk je dat het verhaal over klimaatactie gaat. Groepen mensen ondernemen pogingen om de wereld beter te maken tegen de onmachtige overheden die met hun beleid totaal geen stappen zetten hiervoor. Maar ook in de molratwereld is er heel wat plaats ingeruimd voor het thema. Op die manier lopen de twee verhalen naast elkaar en zijn er vergelijkingen te treffen tussen beide werelden. Zo probeert Tijl Nuyts een maatschappijkritisch beeld te schetsen en daar is hij wel in geslaagd.

Grondwerk is een origineel boek zowel wat betreft personages maar ook zeker wat betreft de opbouw. Het was echter wel spijtig dat het verhaal geen richting had en nergens naartoe ging, het eindigde zonder einde in feite waardoor je een beetje verweesd achterbleef bij het dichtklappen. Niettemin is het een interessant boek dat zeker het lezen waard is.

Uitgeverij: Atlas Contact (2025) - 287 blz.

De geschiedenis van onze grond - Jasper Verhaegen

Lag Vlaanderen ooit aan de Zuidpool?

Waar komen onze wielerheuvels en kasseien vandaan?

Woonden er ooit mensen tussen onze kust en Engeland?

Waren er walvissen in Antwerpen?

En hoe rijm je de klimaatopwarming met de komende ijstijd?

We maken een tijdreis van miljoenen jaren tot vandaag, een geschiedenis van onze grond die al begon lang voor er mensen woonden. Van bevroren poolgebied over vulkanen en tropische wouden tot azuurblauwe zeeën, dat verre geologische verleden heeft ook vandaag nog grote impact op onze samenleving.

Jasper Verhaegen (1992) behaalde in 2019 zijn doctoraat aan de KU Leuven met onderzoek naar de geologie van Vlaanderen en zuidelijk Nederland en ging daarna aan de slag bij het Team Ondergrond en Diepe Ondergrond van het Vlaamse Planbureau voor Omgeving van de Vlaamse overheid waar hij onderzoek doet met het oog op relevantie voor het beleid. Hij schreef al sinds 2014 tal van wetenschappelijke publicaties over de geologie van België en met dit boek wil hij een groter publiek bereiken. Hij werkt ook mee aan educatieve projecten, geeft gastlessen in het onderwijs en lezingen voor het brede publiek.

Dat Verhaegen vol gaat voor een breder publiek blijkt alleen al uit de ondertitel van dit boek waarin hij enkele interessante stellingen bevraagt waarover je het vanzelf in een café gesprek zou kunnen hebben, of elders in een parochiezaal of zo of als weetje om eens ergens te kunnen uitpakken. Daardoor kan het wel dat je enigszins andere verwachtingen hebt van dit boek en dat was bij mij het geval. Je zou kunnen verwachten dat hij wat thema's uitdiept per hoofdstuk doorheen de geschiedenis. Maar zo heeft hij het niet gezien, het boek is gewoon heel erg chronologisch opgebouwd doorheen echt héél de geologische geschiedenis van België vanaf de oerknal tot nu, dinosaurussen komen ook aan bod, hoe kan het ook anders.

Door deze opbouw is het soms wel een saai verslag geworden dat nogal gedetailleerd uit de hoek komt soms en waar een leek minder boodschap aan heeft. Maar voor iemand met oog voor detail is het uiteraard interessant. Toch geeft het je daardoor sowieso een bredere kijk en onthoud je gemakkelijker de essentie van de hoofdstukken.

De geschiedenis van onze grond was zeer zeker een boeiend verslag van onze grond in België maar alle stukken lazen niet evengoed. Toch was het een verfrissende kijk op de materie waarbij je zeker iets kan opsteken.

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2024) - 253 blz. (254-283 Verklarende woordenlijst en literatuurlijst)

Diggers - Gaea Schoeters

Een kleine Groote Oorlog

Vijfentwintigduizend euro. Om alle restanten van de Eerste Wereldoorlog op een akker in de Westhoek te laten verdwijnen. Natuurlijk weigert archeoloog Arne Overstijns de opdracht. Tot zijn doctoraatsbeurs plots wordt ingetrokken.

Samen met twee jeugdvrienden begint hij te graven. Wanneer de vette klei zijn geheimen prijsgeeft, komen ook de verborgen agenda's boven. Met elke spadesteek schuiven de morele grenzen op. En dan doen ze de vondst van hun leven. Meteen daarna valt de eerste dode.

Een verhaal dat graaft in de geschiedenis van Flanders Fields en flirt met de Groote Oorlog, daarbij de hormonenmaffia, een jaloers lief en nog wat andere onfrisse slapende honden wekt, om dan, met een kleine omweg langs Hitler en Stalin, terug te keren naar de essentie: de mens, zijn drijfveren en de onwaarschijnlijke draagwijdte van één stommiteit.

*****

Gaea Schoeters (Sint-Niklaas, 1976) schreef met Diggers haar eerste thriller en ondertussen zijn er nog enkele romans van haar verschenen. Ze schreef echter ook non-fictie, interviews, kinderboeken en voor theater en opera, ze omschrijft zichzelf als 'auteur, librettist en scenarist'. Vooral haar roman Trofee (2020) viel in de prijzen en met Het geschenk (2025) staat ze nu ook op de shortlist van De Boon Literatuurprijs 2026.

Het heeft even geduurd maar dan is uiteindelijk dit boek toch op mijn leeslijst terecht gekomen en tot zeer grote tevredenheid. Een verhaal als dit kom je echt niet vaak tegen in boekenland, een boek dat over de Eerste Wereldoorlog gaat, of toch gedeeltelijk, de ondertitel liegt er niet om maar het is vooral de manier waarop Schoeters het verhaal verteld dat tot de verbeelding spreekt. De auteur heeft een humoristische manier van schrijven dat was al duidelijk in de twee vorige boeken die ik las maar dit eerste fictieboek van haar is soms hilarisch en dit door het bijwijlen absurde verhaal dat ze hier schreef. Moest de setting anders zijn, kan je denken aan een komedie van een plaatselijke amateuristische theatergezelschap, ze haalt het trouwens ergens eenmaal zelf aan dat er in een bepaalde scène een deurenkomedie zat en dat kan je inderdaad letterlijk nemen.

En toch komt Schoeters er helemaal mee weg met dit boek en is het volop plezier tijdens het lezen wat trouwens loopt als een tierelier. Maar het boek is toch ook meer dan dat, ze haalt vele thema's aan die je aan het denken zetten en dit ook al door de goede uitdieping van de personages, de ene al wat kleurrijker als de andere maar het moet gezegd dat ze allemaal uit het leven gegrepen zijn. 'Het leven zoals het is' als het ware. Maar misschien wel typisch Vlaams, voor de Nederlandse lezers kan ik niet meespreken en heb ik er geen zicht op.

Diggers, een woord dat ik nog nooit gehoord had maar het zijn amateurarcheologen die allerlei proberen op te duikelen uit de grond en uiteraard is de Westhoek hierbij een gedroomde locatie ook al is dit niet altijd zonder gevaar, er kan immers nogal eens iets ontploffen dat blijven liggen is van meer dan 100 jaar geleden. Het hoofdpersonage is dan wel een echte archeoloog maar door omstandigheden heeft hij zich dan toch laten verleiden om een bepaald terrein te 'clearen'. Wat ze zoal vinden en hun gedachten over de soldaten die daar vochten, daar kan je absoluut iets van opsteken, voor een leek zoals ik was dit toch wel leerrijk.

Diggers was een verrassend en spannend boek en ik ben er nu zeker van dat ik fan ben van Gaea Schoeters, haar boeken wel te verstaan. Ze heeft een heel vlotte manier van schrijven met enorm veel humor en ze kan fantastische verhalen verzinnen. Maar het boek heeft, zoals haar latere boeken ook iets te vertellen en dit heeft ze op onnavolgbare wijze gedaan. Laat ons hopen dat ze haar lezers nog gaat verblijden met haar schrijfsels.

Eerder: Trofee, Het geschenk

Uitgeverij: Manteau (2011) - 605 blz.

Als alles gedoofd is - Marie Vareille

Als haar broer smoorverliefd wordt, maakt ze zich zorgen: alleen zij weet wie hij écht is...

Abigaëlle woont in een klooster in Bourgondië. Haar vorige leven is ze grotendeels vergeten. Ze kan zich zelfs de gebeurtenissen die haar lot voorgoed veranderde niet meer herinneren. Van een afstandje observeert ze het Parijse leven van Gabriel, haar oudere broer, die een briljante carrière als kunstenaar heeft opgebouwd op de ruïnes van hun jeugd. Maar als Gabriël vervolgens Zoé ontmoet en smoorverliefd wordt, maakt Abigaëlle zich zorgen. Alleen zij weet wie haar broer werkelijk is...

Ondertussen vindt er in de spreekkamer van dokter Garnier, psychiater, een aantal beklemmende gesprekken plaats. Er is iemand in gevaar, en de tijd begint te dringen.

****

Marie Vareille (Montbard, Bourgondië, 1985) werkte in de marketing na haar studies aan de ESCP Business School in Parijs en aan de Cornell University in New York tot ze zich volledig aan het schrijven wijdde. In 2014 verscheen haar debuut en sindsdien schreef ze enkele boeken voor de jeugd en verschillende romans die haar prijzen opleverden. In Nederlandse vertaling zijn er echter maar twee boeken van haar verschenen, De onttoverden (Désenchantées, 2022) en Als alles gedoofd is (2025). Tegenwoordig woont ze met haar man en kinderen in Den Haag.

Bij dit boek krijg je van bij de start al de waarschuwing mee dat het gaat over huiselijk geweld en daarmee weet je gelijk waarrond het verhaal zal draaien. Misschien weet de lezer dit toch liever niet op voorhand, de leeservaring had anders kunnen zijn en dat lijkt me een gemiste kans. Niettemin heeft Marie Vareille het verhaal heel minutieus opgebouwd en komt het thema pas gaandeweg expliciet aan bod en stijgt de spanning tot ze knalt aan het einde van het boek. Ook dan pas kom je te weten hoe het verhaal in elkaar zit en wat de verschillende verhaallijnen te betekenen hebben. Het is absoluut een schitterende opbouw van de plot, zeer knap gedaan.

Het boek leest als een trein en is vlot geschreven. De auteur neemt je helemaal mee doorheen het verhaal maar ze laat heel veel ruimte aan de lezer om te proberen te ontdekken hoe het toch maar in elkaar zou kunnen zitten. En het moet gezegd dat ze verschillende verrassende wendingen aan het verhaal heeft gegeven waardoor je het uiteindelijk dichtslaat met een wauw-gevoel en toch ook een grote tevredenheid ondanks het onderwerp.

Als alles gedoofd is is een verrassende roman gebleken met een heel erg sterke plotopbouw en een goede uitdieping van de problematiek, een thema dat zeer aangrijpend is temeer omdat er meestal kinderen bij betrokken zijn. Marie Vareille heeft een toproman afgeleverd met dit boek en dat doet uitkijken naar haar andere boeken.

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2025) - 247 blz.

Oorspronkelijke titel: La dernière allumette

Vertaling: Rosalyn van Moorselaar

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin - Joël Dicker

In het kleine stadje waar ik ben opgegroeid zijn de geesten getekend door iets wat zich jaren geleden, op een vrijdag in december, een paar dagen voor kerst, in de plaatselijke dierentuin heeft afgespeeld. Al die jaren heeft niemand geweten wat er toen echt is gebeurd. Tot aan dit boek.

Een schoolbezoek aan een dierentuin loopt uit op een ramp, maar wat is er nu echt gebeurd? Waarom worden alle gebeurtenissen met absolute geheimhouding omgeven? De ouders van Joséphine, het meisje dat veel lijkt te weten, geven niet op voordat ze de waarheid hebben ontdekt. Gaandeweg beseffen ze dat een ramp nooit alleen komt, dat schijn bedriegt en dat elk verhaal een onvoorspelbare wending kan nemen. Enkele jaren later besluit Joséphine, inmiddels volwassen, alles in een boek te onthullen.

*****

Joël Dicker (Genève, 1985) heeft met dit boek een volledig ander boek geschreven dan we van hem gewoon zijn, in een nawoord schrijft hij dit hierover:

Met het schrijven van Het rampzalige bezoek aan de dierentuin, dat u zojuist heeft gelezen, heb ik in alle bescheidenheid en nederigheid geprobeerd een boek te schrijven dat alle lezers, wie dan ook, waar dan ook, of ze nu zeven of honderdtwintig jaar oud zijn, met elkaar kunnen delen. Met kinderen, partners, ouders, buren, collega's.

Een boek dat hopelijk zin geeft in lezen en laten lezen, zonder onderscheid te maken. Dat ons in staat stelt elkaar te ontmoeten. En dan echt. (Joël Dicker)

En waarachtig, het is inderdaad een boek geworden dat voor iedereen kan, jong en oud. Het is heel eenvoudig van opzet met korte hoofdstukken die elk staan voor een trap in het verhaal. En zo bouwt het boek richting het rampzalige bezoek aan de dierentuin en het was écht rampzalig, dat kan je wel stellen. Doordat het door de ogen van een kind verteld wordt, heeft het boek ook iets aandoenlijks, maar het was evengoed spannend.

En toch is dit boek ook méér dan een verhaal, er zijn heel wat thema's in verwerkt waardoor je ook als volwassene voor wat nadenkwerk kan staan, indien je zou willen natuurlijk want het is nu niet dat dit per se moet. Het is echter wel interessant, er wordt nagedacht over democratie en de relatie tussen ouders, leerkrachten en kinderen. Ook inclusie is een thema en dit omdat de kinderen die hier de hoofdrolspelen naar een 'bijzondere' school gaan, een school waarop de kinderen zitten die niet op andere scholen terechtkunnen.

De manier waarop de auteur het verhaal geschreven heeft, is heel erg humoristisch, je kan zowaar bijna schaterlachen bij het lezen ervan. Geweldig dit, het zorgde meteen voor de volle mep van vijf sterren.

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin is een geweldig goed boek en aangezien het een redelijk dun is, hoeft dit je ook al niet tegen te houden om het te lezen. Maar het is vooral de humor en de plotopbouw die het hem doen alsook de inhoudelijke thema's. Het is een luchtig verhaal maar ook eentje waarbij je de thema's kan overdenken als je wil. Een zalig boek!

Eerder: De waarheid over de zaak Harry Quebert, Het boek van de Baltimores, Een wild dier, De zaak Alaska Sanders

Uitgeverij: De Bezige Bij (2025) - 221 blz.

Oorspronkelijke titel: La Très Catastrophique Visite du Zoo

Vertaling: Manik Sarkar

Vergelding - Michael Berg

Een heftige gebeurtenis op een meisjesinternaat heeft vijftig jaar later fatale gevolgen.

Sinds zijn terugkeer naar Zuid-Limburg kent Alex geen moment rust. Een inbraak op het kasteel van zijn vader, diefstal van kostbare iconen, en zijn vader dood in een fauteuil. Alles wijst op een hartaanval. Het overlijden van zijn vader raakt hem niet echt, daarvoor was hun verhouding te slecht, maar Alex wil wel weten wat er gebeurd is. Een collega leidt het politieonderzoek, tot Alex' groeiende ergernis. Het lijkt erop dat zijn zusje, Emmie, ooggetuige van de inbraak is geweest. Waarom krijgt ze dan geen beveiliging? En hoeveel risico loop hij zelf zolang de inbrekers niet gepakt zijn?

Het duurt even voor Alex weer genoeg focus heeft om zich op een nieuwe cold case te storten. Een moord uit 1974 op de moeder-overste van een katholiek meisjesinternaat, waarvan de veroordeelde altijd heeft ontkend. Daarvoor lijkt bewijs te zijn gevonden, wat betekent dat de dader nog steeds vrij rondloopt. Bijna vijftig jaar later besluit de moordenaar van de non dat de vergelding pas compleet is als er nóg iemand de dood in wordt gejaagd.

****

Michael Berg (Heerlen, 1956) heeft met Vergelding een tweede boek uitgebracht in De Mergellandmoorden en eind dit jaar is het derde en laatste deel in deze trilogie te verwachten. Het boek gaat dadelijk van start waar het vorige geëindigd is en aan het einde weet je dat het derde er ook onmiddellijk zal bij aansluiten. De auteur woonde meer dan tien jaar in Frankrijk maar is teruggekeerd naar zijn geboortestreek in Zuid-Limburg waar deze trilogie zich afspeelt. Hij kent de streek dus goed en dat merk je. Sinds hij in 2008 debuteerde met een eerste thriller verschenen er nog velen van zijn hand en niet zonder succes, hij heeft enkele prijzen op zijn naam staan.

Er zijn net als in het vorige deel twee verhaallijnen, eentje 'Eerder' en de andere in de huidige tijd. Zoals je kan lezen op de achterflap speelt de eerdere verhaallijn een vijftig jaar eerder en is het decor een meisjesinternaat en dan een wel heel erg strenge versie met aan het hoofd een moeder-overste oftewel 'kreng'. Ik moet zeggen dat dit geen algemeen beleid was op meisjesinternaten, ikzelf zat er op eentje rond die periode en dat was een heel erg fijne en plezante tijd.

De tweede lijn gaat voornamelijk over de diefstal in het kasteel van Alex' vader en zijn overlijden waarbij Emmie getuige lijkt te zijn en Alex de diefstal en de dood van hun vader ontdekt. Hij moet daarop de erfeniskwestie regelen alsook de begrafenis, de diefstal wordt opgevolgd door een collega die hem niet zo genegen is en het moest Alex Nievelsteijn niet zijn als hij zich daar niet wat mee zou bemoeien.

Dit zijn dus de twee verhaallijnen waarop heel het boek draait, het cold case-team is uiteraard ook van de partij maar deze komen pas veel later mee in het verhaal. We komen ze wel tegen maar ze mogen hun eigen ding een beetje doen en wat dossiers afsluiten. Het verhaal van eerder wordt pas laat in het verhaal dé cold case waar ze als team zullen aan werken en de keuze hiervoor valt wel ergens te begrijpen maar als een cold case-serie is dit toch een opmerkelijke keuze. Daardoor leest het boek tot heel erg ver meer als een roman dan als een thriller en dat was buiten de verwachting.

Spannend werd het boek dus lang niet alhoewel het wel heel interessant was en vlot las, de zoektocht naar de dieven was het enige wat lang als het enige onderzoek verteld werd en dan nog, de uiteindelijke ontknoping daar werd zelfs niet echt naartoe gewerkt in het boek, het leek een zijlijntje. Zo waren er tussendoor nog wat zijlijntjes waarbij Alex in de rapte wat dossiers oploste. Maar tegen dat de vroegere verhaallijn het heden naderde, werd het verhaal langzamerhand toch spannend. Aan het einde sluit het verhaal ook met een cliffhanger waardoor je zou wensen dat het derde deel in de trilogie er nú al is, maar dit is toch nog wachten tot het najaar zo blijkt.

Vergelding is een heel erg goed vervolg in De Mergellandmoorden ook al is het van een ander kaliber dan de eerste. Laat ons hopen dat in het derde deel er toch een grotere plaats is weggelegd voor het cold case-team met échte pisten om te onderzoeken, naar misdaden dus. In dit deel heeft het toch wel heel lang geduurd vooraleer er daar sprake van was. Niettemin was het een heel erg goed boek en dan nog eentje waar je binnen de kortste keren doorvliegt en het leesplezier verzekerd is.

Eerder: Nacht in Parijs, Hôtel du Lac, Het meisje op de weg, Broertje, Een echte vrouw, Terugkeer

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2026) - 538 blz.