boekenmix

Waarheen je ook vlucht - Elizabeth Haynes

2012-01-31T21:52:00.000+01:00

Niemand gelooft Catherine als ze wordt bedreigd door haar aantrekkelijke en charmante vriend Lee. Hij probeert absolute controle over haar leven te krijgen en manipuleert haar vrienden.

Volledig op zichzelf teruggeworpen, bedenkt ze een plan om te ontsnappen aan haar dubieuze geliefde - een plan waarvan ze de uitvoering ternauwernood oveleeft.

Enkele jaren later probeert Catherine in een andere stad haar leven opnieuw op te bouwen en het verleden achter zich te laten. Langzaam maar zeker leert ze weer op zichzelf te vertrouwen en krijgt ze haar dwangmatige obsessies onder controle. Maar altijd blijft de angst bestaan dat ze Lee ergens weer zal tegenkomen...

*****

Elizabeth Haynes heeft me volledig overtuigd van haar schrijftalent, Waarheen je ook vlucht is een zeer overtuigend debuut.

De plot is niet groots van opzet, integendeel en toch houdt het boek je van de eerste tot de laatste letter in de greep. Een thema, partnermishandeling maar eentje van de ergste soort, fysieke mishandeling en complete onderwerping. De auteur heeft het minutieus uitgewerkt, het is onmogelijk om niet mee te leven met Catherine, je voelt haar angsten en vertwijfeling. Haar partner is er zelfs in geslaagd om heel haar omgeving, haar beste vrienden aan zijn kant te zetten. Catherine is volledig geïsoleerd. En als gevolg van deze mishandeling heeft ze een dwangneurose ontwikkeld, het is schrijnend. Haynes heeft dit zeer gevoelig weten neer te pennen.

Door het verhaal afwisselend vanuit het heden en het verleden te vertellen, heeft Haynes op subtiele wijze de spanning meesterlijk weten op te bouwen, langzaam maar zeker. Het is absoluut geen boek om lang te laten liggen, het is gewoon té spannend.

Echt alles zit goed in dit boek, de karakters, de spannende plot, vlotte schrijfstijl en dat voor een debuut. Elizabeth Haynes is een schrijfster om in het oog te houden!

Uitgeverij: De Bezige Bij (2011) - 440 blz.
Oorspronkelijke titel: Into the Darkest Corner - Vertaling: Titia Ram

Het laatste boek - Zoran Zivkovic

2012-01-27T15:56:00.000+01:00

Na een verdacht sterfgeval bezoekt literatuurliefhebber en inspecteur Dejan Lukic de Papyrus Boekhandel. Hij ontmoet de aantrekkelijke eigenaresse, Vera Gavrilovic, en ontdekt na een tweede verdachte dood wat de slachtoffers gemeen hadden: allen lazen vlak voor hun dood een ongrijpbaar werk, Het laatste boek.

Hanteert een literaire moordenaar de methode uit De naam van de roos? In een race tegen de klok moet Lukic het geheim van Het laatste boek ontdekken en achterhalen waarom hij steeds sterker het gevoel krijgt dat hij dit alles al eens gelezen heeft.

***

Zoran Zivkovic is een Servisch schrijver, geboren en getogen in Belgrado en academicus in de Literatuur. En dit zal je geweten hebben.

Dat de schrijver een grote voorliefde heeft voor boeken, boekenkasten en boekhandels is duidelijk in dit boek, ze spelen een allesoverheersende rol. De naam van de roos van Umberto Eco wordt dikwijls genoemd, ik kreeg al spijt dat ik dit boek nooit gelezen heb, wel ooit de film gezien. Regelmatig sneed de auteur ook het onderwerp aan of een bepaald boek literatuur of lectuur is. Ik veronderstel dat dit een persoonlijke visie is, een alom geprezen boek met literatuurprijzen kan mij vaak niet bekoren terwijl anderen het de hemel in prijzen.

Het laatste boek is een redelijk dun boekje, het is ook een rustig boek, geen uitspattingen van actie of geweld, op een enkele scène na. Het klinkt eerder filosofisch, mysterieus en apocalyptisch, sprookjesachtig soms, de auteur is trouwens schrijver van een lijvige Science Fiction encyclopedie. Het bovennatuurlijke en onverklaarbare neemt een prominente plaats in.

De namen van de personages vond ik nogal verwarrend, Petronijevic, Dimitrijevic, en vooral de juffrouwen Bogdanovic en Gavrilovic kon ik niet goed uiteen houden, zulke namen zijn we hier niet echt gewoon.

In het boek kwam het onderzoek neer op inspecteur Lukic, maar ineens verscheen daar de geheime dienst die blijkbaar zijn eigen agenda had. Ook dit is niet echt Westers en kwam vreemd over. Maar het is dan ook geen Westers schrijver, het zal er daar wel anders aan toe gaan als hier.

Het is een tof boekje om te lezen, Zivkovic heeft een gezapige manier van vertellen en schrijven. Het is een ongewoon boek, niet spannend maar zeer intrigerend. Een aanrader.

Uitgeverij: De Vliegende Hollander (2010) - 223 blz.

Oorspronkelijke titel: Poslednja Knjiga - Vertaling: Reina Dokter

Onwetend - Chevy Stevens

2012-01-24T19:47:00.003+01:00

Sarah Gallagher is eindelijk gelukkig. Ze heeft een eigen bedrijf als antiekrestaurateur, een geweldige dochter en een leuke vriend. Maar ze worstelt met één vraag, die ze voor altijd opgehelderd wil hebben: wie zijn haar echte ouders?

Wanneer ze na een lange zoektocht haar moeder vindt, wordt ze voor de tweede keer door haar afgewezen. Al snel weet ze waarom: haar vader is een moordenaar, en haar moeder wil op geen enkele manier aan hem herinnerd worden.

Er is echter één ding erger dan ontdekken dat je vader een moordenaar is, en dat is dat hij naar jou op zoek gaat...

****

De tweede van Chevy Stevens is ook weer een schot in de roos, spannend en origineel.

Ook nu is het verhaal verteld in sessies bij haar psychiater en je weet dus dat ze het avontuur overleeft. Maar in dit boek vond ik het eerder een storend element en het droeg niet veel bij tot het verhaal, op een enkele emotie van Sarah na waardoor we weten hoe angstig ze is. Deze stukjes vond ik eerder saai, gelukkig waren ze zeer kort.

Vermist was af en toe ook nog grappig, maar dit is hier totaal niet het geval. Altijd een beetje spijtig.

Psychologisch zat dit boek weer zeer goed in mekaar, heel soms had ik het gevoel dat het niet helemaal klopte. De auteur bleef per personage ook gefocust op slechts enkele eigenschappen.

Deze opmerkingen vallen echter in het niet bij het hele verhaal. Het kwam enigszins traag op gang maar eenmaal op kruissnelheid was er geen stoppen meer aan. In een mum van een tijd heb je het boek uit. De auteur weet de lezer ook regelmatig te verrassen en aan het einde tovert ze nog een aparte wending uit haar hoed.

Chevy Stevens heeft met Onwetend weer een pracht boek neergepend.
Eerder: Vermist

Uitgeverij: De Bezige Bij (2011) - 428 blz.
Oorspronkelijke titel: Never Knowing - Vertaling: Paul Witte

Het oog van de naald - Jo Claes

2012-01-23T11:06:00.000+01:00

Max Cerulus, leraar aan het Heilig-Hartinstituut in Heverlee, wordt aangeklaagd wegens intimidatie van een leerling. De ouders van het meisje eisen een tuchtmaatregel, de directie tracht de gemoederen te bedaren, de leerkrachten reageren verdeeld. Kort daarna wordt een vrouwelijke collega dood aangetroffen in de kelders van de school.

Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de Leuvense politie, probeert de misdaad op te lossen. Hij moet zich daarbij een weg banen door een kluwen van professionele conflicten en seksuele intriges. Wanneer een week later een tweede slachtoffer valt, wordt de zaak nog gecompliceerder.

***

Jo Claes heeft in dit boek zijn werkomgeving, het Heilig-Hartinstituut te Heverlee, als plaats van de misdaad genomen. Dat was meteen ook de reden dat ik het in eerste instantie gelezen heb.

Als ex-interne van dit instituut heb ik zeer genoten van zijn beschrijvingen, het geeft toch wel iets om je alles levendig te kunnen voorstellen, Jo Claes heeft dit schitterend gedaan, je rook het zelfs bijna. En dan de plaats van de misdaad in de keldergangen, daar komen we zelfs nog ieder jaar samen met onze klas. Het was de moeite.

Maar daarnaast heeft de auteur een goed speurdersverhaal verteld. Ik was vooral onder de indruk van het zeer hoog realiteitsgehalte zowel van de personages zelf als hun onderlinge verhoudingen. Wat ik wel miste was dat er zo goed als geen achtergrond van de personages naar voren kwam, alles was in functie van het misdaadverhaal. Dit was echter al het vierde boek in de Berg reeks en misschien is het in zijn vorige boeken al aan bod gekomen.

Tijdens het onderzoek maakt Berg ook hernieuwd kennis met een vroegere stagiaire en beginnen ze een relatie. Met de perikelen hier rond maakt Claes een uitstapje, deze neven verhaallijn brengt alleszins wat afwisseling in het verhaal.

En dan zijn er op tijd en stond nog enkele filosofische beschouwingen te bespeuren in het boek, het heeft een verruimend effect en het maakt dat het boek net dat ietsje meer krijgt.

Het oog van de naald is een aangenaam verrassend misdaadverhaal met een gecompliceerde maar goede plot en het overstijgt toch het genre door die extra's. Knap.

Uitgeverij: Houtekiet (2011) - 431 blz.

Kind 44 - Tom Rob Smith

2012-01-16T11:43:00.000+01:00

Het is 1953. Al jaren houdt dictator Jozef Stalin de Sovjet-Unie in een ijzeren greep. In Stalins arbeidersparadijs is een seriemoordenaar actief die kinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie zijn zulke misdaden onmogelijk. Er bestaan alleen politieke misdaden.

Leo Demidov is een jonge, ambitieuze en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst. Hij kent geen twijfels over het beleid van de communistische partij.

Maar de seriemoordenaar blijft actief en de kindermoorden gaan door. Het lijkt er zelfs op dat de moorden Demidov volgen, dat ze op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft al snel dat hij de moordenaar van al die kinderen, wie het ook is, moet stoppen voordat hij zelf wordt vermoord.

Bij Demidov slaat de twijfel toe. Zijn vijanden binnen de muren van de Loebjanka, het hoofdkwartier van de geheime dienst, ruiken bloed en chanteren hem. Leo moet zijn loyaliteit aan de partij bewijzen, maar dat kan alleen als hij zijn vrouw Raisa verraadt.

****

Dit boek kan zich met recht een zeer originele thriller noemen, we hebben nog niet vaak een misdaadverhaal te lezen gekregen dat zich afspeelt in de Sovjet-Unie. Het verhaal is trouwens ook gebaseerd op waargebeurde feiten, in de jaren 70 en 80 was de seriemoordenaar Andrej Tsjikatilo daar aktief.

De auteur heeft zijn verhaal echter verplaatst naar het jaar 1953, er heerste toen een zeer repressief en onderdrukkend bewind, het stalinisme. Met de dood van Stalin in datzelfde jaar werd het regime iets soepeler. Deze beide elementen heeft Smith gebruikt als kapstok van zijn verhaal. De Sovjet-Unie was een maatschappij gebaseerd op angst, wantrouwen en machtswellust, je kon zomaar opgepakt, gemarteld en vermoord worden, schuldig was je altijd. Een individu was ondergeschikt, het belang van de Staat ging voor, mensen probeerden gewoon te 'overleven'.

In het eerste deel van zijn boek heeft de auteur dit hele systeem zeer overtuigend geschetst, je kreeg er gewoon de kriebels van. Ook al was hij niet altijd even expliciet, het verhaal kruipt je onder de huid, je wordt 'gepakt', zoals hij de sfeer heeft weten te grijpen en neer te pennen, subliem gewoon!

In het tweede deel van het boek komt pas de verhaallijn rond de seriemoordenaar op gang. Het onderzoek op zich stelde niet zo veel voor, maar wat het speciaal maakte was dat alles in het opperste geheim moest onderzocht worden. Leo was zijn leven niet zeker en moest naast het onderzoek opboksen tegen het stalinistische bewind, niet simpel.

Het was een super spannend verhaal en zeer filmisch. Het was echter niet altijd even geloofwaardig, zo roept bijvoorbeeld de gedaanteverwisseling van de Leo in het eerste deel naar de Leo in het tweede toch vraagtekens op.

Maar al bij al was dit een schitterend boek, alleen al voor de sfeer in het stalinistische Rusland zou je het moeten lezen. Maar daarbuiten was het ook een zeer origineel misdaadverhaal en vooral zéér spannend.

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2008) - 436 blz.
Oorspronkelijke titel: Child 44 - Vertaling: Irving Pardoen

Sneeuwwitje moet sterven - Nele Neuhaus

2012-01-11T14:18:00.000+01:00

Op een donkere ochtend in november vinden bouwvakkers op een verlaten vliegveld van de Amerikaanse luchtmacht in Eschborn bij Frankfurt een menselijk skelet. Even later stort een vrouw van een voetgangersbrug op een voorbijrijdende auto. Een getuige denkt gezien te hebben dat de vrouw werd geduwd. Het onderzoek voert Pia Kirchoff, assistente van hoofdcommissaris Oliver von Bodenstein, naar het verleden: vele jaren geleden verdwenen uit het kleine plaatsje Altenhain twee meisjes. De vermoedelijke dader, de twintigjarige Tobias Sartorius, keert na het uitzitten van zijn straf terug naar het dorp. Wanneer dan opnieuw een meisje verdwijnt, begint het verhaal van voren af aan.

****

Sneeuwwitje moet sterven is het eerste boek van Nele Neuhaus in vertaling. Leuk om weten is dat ze voor haar eerste boeken maar geen uitgever vond en ze ze dus in eigen beheer heeft uitgegeven. Nu staat ze in Duitsland in de top van de bestsellerslijsten, met haar vijfde boek zelfs onmiddellijk op de eerste plaats.

Neuhaus heeft een schitterende plot bedacht, niet simpel, je moet goed bij de les blijven maar alles klopt als een bus. Vele plotwendingen, verrassend, spannend, allemaal termen die hier duidelijk van toepassing zijn. En dit alles in een zeer hoog tempo, geen dipjes in dit boek.

Haar personages zijn zeer levensecht neergezet, van de belangrijkste personages krijg je ook achtergrond mee. Een opmerking hier toch, per personage blijft Neuhaus gefocust op slechts enkele karaktertrekken of eigenschappen, een brede achtergrond geeft ze niet mee. De beschrijvingen van het zeer burgerlijke dorp en diens bewoners zijn zeer geloofwaardig. Neuhaus heeft dit goed gedaan. En ze heeft een tof onderzoekersduo gecreëerd, Pia en Bodenstein, maar enkel van deze laatste komen we een en ander te weten van zijn privéleven, meer nog, het vormt bijna een zijdelingse verhaallijn op zich.

Dit is dus zo'n boek dat je met de volle goesting steeds opnieuw in de hand neemt, het heeft een goede plot, is zeer spannend en verrassend. Van Nele Neuhaus gaan we zeker nog horen.

Uitgeverij: Querido (2011) - 445 blz.
Oorspronkelijke titel: Schneewittchen muss sterben - Vertaling: Sander Hoving

Medelijden met de duivel - Violet Leroy

2012-01-05T14:20:00.001+01:00

Op klaarlichte dag wordt de 32-jarige Sara Hirsch in haar winkel in de chique PC Hooftstraat doodgeschoten. Sara's beste vriendin Isabel gelooft niet dat het om een simpele roofoverval gaat. Ze is vastbesloten uit te zoeken wie Sara dood wilde en waarom. Isabel graaft diep in een verleden dat vreselijke geheimen herbergt en brengt daarmee haar eigen leven in gevaar. Want sommige geheimen kunnen het daglicht niet verdragen.

***

Violet Leroy, weer een onbekende schrijfster voor mij en het was een aangename verrassing.

Het was wel een heel druk boek met veel personages. Vooral de stamboom van twee families en daarnaast de andere personages allemaal met een onderling verband, maakte het verhaal complex. Het was altijd even denken bij iedere wending, hoe het ook al weer juist zat. Het haalde de vaart uit het verhaal.

Naast de vele personages waren er ook veel gebeurtenissen en thema's die de revue passeerden, de ramp met de Herald of Free Enterprise in 1987, de joden vervolging, seksueel misbruik, de Stones-hit 'Sympathy for the Devil', kunst en Van Gogh, het is teveel om op te noemen.

Als je één ding kan zeggen is dat het een boek is met veel, heel veel inhoud. Het maakt het langs de ene kant boeiend om te lezen maar langs de andere kant vertraagt het het boek. Spanning is er eigenlijk niet, enkel op het einde is er een spannende scène maar dat komt niet tot zijn recht.

Violet Leroy heeft de meeste van haar personages van een achtergrond voorzien, kort en bondig maar menselijk.

Dit alles heeft ze neergepend in slechts een 300 bladzijden, en dan moeten we de vele wit pagina's er nog aftellen telkens ze van perspectief wisselt in elk hoofdstuk. Het is bijna een huzaren stuk op zich. Er staat geen letter teveel dus.

Medelijden met de duivel is een interessant en boeiend boek met een ingewikkelde maar zeer goede plot. Violet Leroy heeft een en ander in haar mars.

Uitgeverij: Verbum Crime (2011) - 318 blz.

Stille wateren - Viveca Sten

2011-12-31T12:01:00.000+01:00

Buiten het seizoen is het rustig op Sandhamm, het idyllisch vakantie-eilandje vlak voor de kust van Stockholm. Eigenlijk wonen er slechts 120 mensen, maar als de midzomernacht dichterbij komt, loopt het vol met duizenden vakantiegangers en zeilers, die maar één ding willen: in alle rust genieten van de zon en de zee.

Maar op een hete ochtend in juli spoelt het lijk van een man aan, gewikkeld in een vissersnet. Een week later wordt er op het eiland een vermoorde vrouw gevonden. Aanwijzingen zijn er bijna niet. De spanning bij de bevolking wordt opgevoerd. Is er een verband tussen de twee slachtoffers? Zal er nog een moord gepleegd worden? Welke geheimen liggen er verborgen op dit kleine eiland?

***

Viveca Sten heeft met Stille wateren gewoon een goede speurdersthriller afgeleverd, goed voor enkele uurtjes leesplezier maar ook niet meer, ik heb toch wel enkele bedenkingen.

Wat me eerst en vooral opviel, was dat alles, onderzoek en emoties in het lang en het breed staan beschreven, alsof de lezer zelf niet kan denken. Dit boek is het begin van een serie rond dezelfde personages en dan is enige duiding natuurlijk wel aangewezen, maar hier haalt het absoluut de spanning uit het verhaal. Daarnaast ook nog veel couleur locale en het was herhalingen troef.

Het boek las wel heel vlot, met dank aan de eenvoudige taal en simpelheid van het verhaal. Dit is niet echt een positieve noot, het haalde weerom de vaart uit het verhaal. Slechts aan het einde was er sprake van enige spanning.

Psychologische klonk het ook redelijk ongeloofwaardig, de personages werden eenduidig en rechtlijnig, zwart-wit geschetst, verandering of compromis zijn niet aan de orde. En ook hierin veel herhaling, maar het waren wel sympathieke personages, sommigen toch.

Stille wateren is al bij al toch een goede debuutroman, het verhaal was simpel maar wel goed. Viveca Sten heeft zeker potentieel.

Uitgeverij: Querido (2011) - 395 blz.
Oorspronkelijke titel: de lugnaste vatten - Vertaling: Tineke Jorissen-Wedzinga

Vingervlug - Sarah Waters

2011-12-25T11:32:00.001+01:00

Weeskind Sue Trindler is als baby achtergelaten bij mevrouw Sucksby, die haar met ongewoon veel tederheid opvoedt. Meneer Ibbs, Sue's stiefvader, verdient de kost met het helen van gestolen goederen. Het huis waarin Sue opgroeit is een thuishaven en toevluchtsoord voor zakkenrollers en andere kruimeldieven.

Wanneer de charmant ogende oplichter Richard Rivers, beter bekend als Gentleman, een duivels plan opstelt en Sue daarin betrekt, verandert haar leven voorgoed. Sue's aandeel in het plan bestaat eruit het dienstmeisje te worden van Maud Lilly, een naïef rijkeluismeisje dat samen met haar oom in een groot landhuis woont. Ze moet Gentleman helpen Maud te verleiden. Als dat lukt, krijgt Sue drieduizend pond van de enorme erfenis die Maud ontvangt als ze in het huwelijk treedt. Zodra de erfenis is veiliggesteld, wil Gentleman Maud laten opsluiten in een gekkenhuis.

Sue gaat akkoord met het snode plan, maar algauw krijgt ze medelijden met Maud en raakt innig bevriend met haar. Totdat het ware plan van Gentleman duidelijk wordt, dat het begin is van een duizelingwekkende reeks verwikkelingen, waarin de lezer voortduren op het verkeerde been wordt gezet.

***

Om dit boek te lezen had ik me laten verleiden door de lovende woorden op internet en het citaat op de achterflap dat belooft dat dit een spannende thriller wordt. Mis poes. Geen thriller. Wel een historische roman die de lezer meevoert naar de Londense onderwereld van de negentiende eeuw, vol verraad, bedrog en opportunisme, en dit citaat klopt.

Als roman is dit een zeer goed boek, het leest als een trein en het is toch eens wat anders om over het half negentiende-eeuwse Londen te lezen. Ook al is het een dik boek en gebeurt er niet zo gek veel in verhouding. Waters heeft dit zeer goed gedaan, je waande je echt in de straten van het vervuilde Londen van in den tijd.

Af en toe is het wel spannend. De auteur slaagt er in om je aandacht vast te houden en ze is er zelfs in geslaagd om me met open mond achter te laten bij het einde van het eerste deel. Zeer verrassende wending.

Ook interessant is het deel dat zich afspeelt in een psychiatrische instelling.

Als thriller is dit boek dus niet veel soeps en zelfs wat saai, het krijgt twee sterren daarvoor. Als historische roman is het echter wel een aanrader en vier sterren waart, voor de liefhebbers dus. Een gemiddelde van drie sterren.

Uitgeverij: Nijgh & Van Ditmar (2003) - 557 blz.
Oorspronkelijke titel: Fingersmith - Vertaling: Marion Op den Camp

Steenbloed - Johan Theorin

2011-12-18T11:23:00.000+01:00

Door de kalksteen op het Zweedse eiland Öland loopt een donkerrode lijn, die ook wel 'de bloedlaag' wordt genoemd en volgens de legende versteend bloed zou zijn. Hoewel Per Mörner het verhaal kent, besluit hij in het voorjaar met zijn kinderen bij de steengroeve te gaan wonen. Na een brandstichting waaraan hij ternauwernood is ontsnapt, trekt ook zijn vader Jerry bij hen in. Toch kan Per niet voorkomen dat Jerry voor zijn eigen deur vermoord wordt. Jerry leek de moordenaar te kennen en bovendien was deze niet te beroerd om in het openbaar toe te slaan. Wat is er werkelijk gaande?

****

Steenbloed is het lente boek in de vier seizoenen reeks van Johan Theorin. Het is niet zo spannend als zijn twee vorige boeken van herfst en winter en toch is het een boek dat je met veel plezier ter hand neemt.

Het boek start met een korte proloog, die aangeeft dat we hier met een misdaad te maken hebben. Het zou anders niet duidelijk zijn, het lijkt toch meer een roman te zijn ditmaal. En zoals in zijn andere boeken heeft hij er een 'ander' element in verwerkt, de folkloristische elfen en trollen zijn nu de rode draad. De auteur heeft dit zo goed verhaald, dat je er bijna in zou geloven.

Het misdaad verhaal komt echter niet zo goed uit de verf. Pas dik halverwege start Per zelf een onderzoek op naar zijn vader en diens vroegere partner. Het lijkt er zo maar een beetje bij gesleurd te zijn, alhoewel het onderzoek op zich wel goed is en volgens de regels van de kunst.

Het boek vormt daardoor geen geheel, het lijken eerder allemaal losse verhaaltjes naast elkaar te zijn. De enige band is dat het zich allemaal afspeelt op het eiland Öland.

Maar het meest interessante aan dit boek en zijn grote kracht, zijn toch de verschillende personages, ieder met hun eigen besognes. Theorin heeft ze als zeer levensechte mensen neergezet en je bent er onmiddellijk mee begaan.

Als thriller is dit boek niet zo geslaagd, maar Johan Theorin heeft wel een zeer vlotte en boeiende roman neergepend.

Eerder: Schemeruur, Nachtstorm

Uitgeverij: De Geus (2011) - 440 blz.
Oorspronkelijke titel: Blodläge - Vertaling: Wendy Prins

Machtsspel - Katarina Wennstam

2011-12-10T09:27:00.001+01:00

Acteur Jack Rappe wordt geroemd om de mooie vrouwen die hem omringen en die alles doen wat hij van ze verlangt. Dat ze niet altijd mee willen werken, hoort nu eenmaal bij het spelletje. Wanneer hij zwaargewond wordt gevonden bij zijn appartement, is dat groot nieuws voor alle roddelbladen. Officier van Justitie Madeleine Edwards leidt het onderzoek naar de dader, en komt al gauw op het spoor van de jonge actrice Emma Wahl. Ze heeft net haar eerste filmrol gespeeld, waarbij ze geprezen werd om de levensechte verkrachtingsscène.

Dit boek is een mengelmoes, er is geen strak label op te plakken. Een thriller? Nee, geen spanning, geen lijk maar wel een toegetakeld lichaam, dader gekend, geen zoektocht behalve in het eerste deel waar een poging wordt gedaan. Een roman? Gedeeltelijk, het tweede deel leest zelfs bijna als een streekroman maar dan geen romantische, want de rode draad is geweld tegen vrouwen.

En dan is er het derde deel van het boek dat volledig over de rechtszaak gaat en dat het beste of alleszins het interessantste deel is, alhoewel hier aan de geloofwaardigheid wordt geknabbeld. De openbare aanklager die toch als zeer competent wordt beschreven, begaat hier enige flaters, ze wordt net een keer teveel verrast door de akties van de verdediging.

Het verhaal zelf valt verder wat magertjes uit. Er gebeuren geen verrassende dingen en alles draait rond één thema, verkrachting. En zoals gezegd is er een totaal gebrek aan spanning. Het verhaal begint trouwens ook met de avond van de misdaad en in het tweede deel flits je terug naar de aanloop tot deze misdaad. Als er al sprake was van enige spanning in het eerste deel, werd het daardoor teniet gedaan.

Een leuk gegeven in dit derde boek van Wennstam is dat je terug personages ontmoet uit haar twee vorige boeken. Maar uiteindelijk is er niet veel karakter duiding, de verschillende personages blijven wat vaag, uiteraard op de twee hoofdpersonages Jack Rappe en Emma Wahl na, die zijn psychologisch weer wel zeer goed neergezet.

Het is geen boek voor liefhebbers van thrillers, detectives of spannende verhalen. Het moet wel gezegd dat het een boek is dat heel vlot leest, maar dan ook heel vlot. Ik dacht drie sterren te geven, daarvoor, maar als ik men bedenkingen zo overzie, kan ik dit toch niet rechtvaardigen. Twee sterren dus, geen aanrader maar toch een leuk boek.

Eerder: Besmet, Koekoeksjong

Uitgeverij: De Bezige Bij (2011) - 361 blz.
Oorspronkelijke titel: Alfahannen - Vertaling: Anna Ruighaver

De geboorte van een wees - Maaike Gerritsen

2011-12-04T13:57:00.001+01:00

Marieke heeft een man, kinderen, een leuke baan en ze verhuist naar een koophuis dat naar haar smaak wordt verbouwd. Maar juist nu speelt de plotselinge dood van haar vader een grote rol en het besef dat ze, nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, binnenkort wees zal zijn treft haar als een mokerslag. Doordat ze ineens zowel voor haar kinderen als voor haar moeder moet zorgen, en ze gedwongen afscheid moet nemen van haar rol als kind, raakt Marieke in een identiteitscrisis. Een ontroerende zoektocht naar de geheimen uit het verleden volgt, met een verrassende ontknoping.

***

De geboorte van een wees is een ontroerend, hartverwarmend én humoristisch verhaal geworden. Velen denken bij 'de geboorte' letterlijk aan het 'begin van het leven' maar zo is het hier niet bedoeld. Wees word je met het overlijden van je laatste ouder, een ingrijpende gebeurtenis in het leven van een mens en ook de reden dat ik per se dit boek wou lezen.

De opbouw van het boek is niet gemakkelijk, Gerritsen springt vaak en onverwachts heen en weer tussen verschillende tijdzones en ze is niet altijd even expliciet. Het geeft het boek wel een zeker cachet en maakt het boeiend.

Marieke is zeker ook een herkenbaar personage, ze heeft het niet gemakkelijk maar toch overheerst het positieve. Het is geen melig boek geworden vol zelfbeklag en zelfmedelijden maar het is integendeel een hoopvol verhaal. En ook al is het verhaal dus op sommige punten zeer herkenbaar, toch is het maar 'een' verhaal, wees worden is zeer persoonlijk en ieder met zijn eigen instelling zal het op zijn manier ervaren. Maar soms word je dan toch gegrepen en doet het je terug denken aan je eigen ervaringen. Het doet absoluut deugd om eens een 'ander' verhaal te lezen.

Verder is het boek vlot geschreven en het leest goed, op de verwarring in chronologie na, en het is humoristisch.

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2011) - 267 blz.

Tegenwerking - Harlan Coben

2011-11-27T21:11:00.001+01:00

Aan tennis verdient sportagent Myron Bolitar een goede boterham. Tot zijn vrouwelijke ster, Valerie Simpson, op klaarlichte dag wordt vermoord, met een van haar mannelijke tegenspelers als belangrijkste verdachte. Myrons naspeuringen leiden hem naar een oude moordzaak, de maffia, een corrupte senator, een jaloerse moeder en iemand die vastbesloten is zijn zoektocht te verhinderen...

***

Tegenwerking is het tweede deel in de Myron Bolitar serie en verscheen reeds in 1996 maar is nu pas vertaald.

Het is duidelijk te merken dat deze boeken ouder zijn, enerzijds omwille van het feit dat de huidige technologische vernieuwingen hierin nog niet te vinden zijn (Myron werkt in zijn praktijk nog met een rolodex, niet meer voor te stellen nu) en anderzijds hebben zijn verhalen nog niet die intensiteit en spanning van zijn latere werk. Harlan Coben is er duidelijk op vooruit gegaan.

Dit boek was een goed tussendoortje, Coben heeft een swingende schrijfstijl en interessante personages, je hoeft je niet te vervelen en dan is er nog zijn humor, heel leuk en zeer grappig. Het gevolg was echter wel dat zijn verhaal niet volledig naar de voorgrond kwam, het verzoop als het ware in lachwekkende situaties, beschrijvingen en allerhande gebeurtenissen en kwam daardoor ook gekunsteld over. Er waren niet veel verrassende plotwendingen te bespeuren, het hele gebeuren was een tikkeltje voorspelbaar en spannend was het ook niet.

Niettemin was het een aangenaam boek en ben je verzekerd van enkele uren leesplezier.

Eerder: Houvast, Eens beloofd, Verloren, Schaduwleven, Verzoeking, Vals spel

Uitgeverij: De Boekerij (2011) - 335 blz.
Oorspronkelijke titel: Drop Shot - Vertaling: Martin Jansen in de Wal

Blauwe maandag - Nicci French

2011-11-24T18:06:00.001+01:00

Frieda Klein is psychoanalytica. Ze leidt een strak georganiseerd leven, dat vooral gericht is op het helpen van anderen. Niet alleen haar patiênten, maar ook haar familie en vrienden kunnen altijd op haar rekenen. De onrust in haar hoofd probeert ze te verdrijven met lange nachtelijke wandelingen door haar geliefde Londen.

Frieda is ervan overtuigd dat wat zich in het hoofd van haar patiënten afspeelt controleerbaar is. Dan vertelt een van haar patiënten dat hij ervan droomt een kind te hebben, met rood haar en sproeten. Kort daarna verdwijnt een jongetje dat aan die omschrijving voldoet en wordt Frieda geconfronteerd met de onbeheersbare werkelijkheid die zij altijd angstvallig buiten de deur heeft weten te houden.

Kan Frieda's kennis van de menselijke geest de recherche helpen bij het vinden van het jongetje? Is er een verband met een ontvoeringszaak van tweeëntwintig jaar daarvoor? En zal de dader worden ontmaskerd?

****

Nicci French is met deze eerste Frieda Klein thriller een andere weg ingeslagen en dat was maar goed ook, er begon toch wat sleet te komen op hun literaire thrillers. Al moet gezegd dat het literaire aspect zich ook hier niet laat loochenen, maar het is een voordeel.

Het was een aangename verrassing deze Blauwe maandag, een boeiend boek en ook al was het in het begin wat van de trage kant, het ontpopt zich tot een zeer, zeer spannend verhaal, af en toe voorspelbaar, maar wel origineel.

De auteurs hebben de figuur van Frieda Klein goed vormgegeven, het is op en top een vrouw, onafhankelijk, gezellig, ze heeft haar twijfels en stelt zich nog steeds vragen over de ethische aspecten van haar beroep en dan slaagt ze er nog in om anderen zoveel mogelijk te helpen maar dan binnen haar eigen grenzen, een zeer zelfstandige en toch lieve vrouw. Daarnaast hebben de auteurs ook aandacht voor de omgeving rond haar, haar zus en puberende nichtje, haar jonge assistent en therapeut in opleiding en niet te vergeten Josef, de Oekraïense klusser, geen Pool, die de lezer serieus op de lachspieren werkt. Het is een redelijk uitgebreide voorstelling maar aangezien dit boek het eerste in een reeks is, is het zeker geen overbodige luxe, het maakt het verhaal levensecht en menselijk.

Maar er is ook nog een misdaad op te lossen, een ontvoering in dit geval, en het is eens iets anders om een psychoanalytica hiermee aan het werk te zien, en dit samen dan met de rasechte inspecteur Malcom Karlsson. Een vruchtbare samenwerking trouwens en enorm boeiend om te lezen, echt zeer interessant.

Blauwe maandag is een schot in de roos en smaakt absoluut naar meer. Volgens de berichten hebben we nog zeven delen te gaan, okee, laat ze maar komen.
Eerder: Wat te doen als iemand sterft, Medeplichtig

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2011) - 370 blz.
Oorspronkelijke titel: Blue Monday - Vertaling: Irving Pardoen

Zusje - Camilla Läckberg

2011-11-19T09:11:00.001+01:00

De winter loopt ten einde in de regio Fjällbacka. Patrik en Erica treffen de laatste voorbereidingen voor hun huwelijk. In Tanumshede, waar Patrik werkt, heerst grote opwinding. Het stadje wordt het decor voor een tv-serie. In de realitysoap Fucking Tanum gaan oud-deelnemers uit series als Big Brother een tijd in het stadje wonen en werken. De plaatselijke politiek en de middenstand zien dit helemaal zitten, ook al zijn de meeste deelnemers aan de serie enigszins beschadigde personen.

Dan wordt Tanumshede opgeschrikt door een dodelijk ongeval. Het lijkt alsof het slachtoffer, Marit Kaspersen, dronken achter het stuur zat en is verongelukt. Alleen: Marit dronk nooit alcohol. Patrik en zijn collega's gaan de zaak onderzoeken. De soap die Tanumshede welvaart en landelijke bekendheid moest brengen, laat diepe sporen na omdat iemand nog oude rekeningen te vereffenen heeft. Lukt het Patrik om de dader te stoppen voordat hij opnieuw toeslaat?

***

Zusje is het vierde boek in de serie met inspecteur Patrik Hëdstrom en schrijfster Erica Falck. Zoals in haar andere boeken staan Erica en haar zus Anna hier in voor de rode draad doorheen de serie en dat is de reden waarom je best de boeken in volgorde leest, maar het is absoluut geen must.

Als je al iets kan zeggen van de boeken van Camilla Läckberg is dat ze heel vlot geschreven zijn en zeer toegankelijk, geen ingewikkelde situaties of nutteloze decorbeschrijvingen. En door die rode draad doorheen al haar boeken te vlechten, bouwt ze rustpunten in in het verhaal en vermijdt ze dat het saai wordt.

Het verhaal is wel in orde, goed uitgewerkt, redelijk origineel maar het is geen hoogvlieger, je kan gerust zeggen dat je het gewoon wordt haar verhalen. Spannend is het ook niet en de ontknoping is ook nu niet helemaal verrassend. Inhoudelijk is er af en toe ook een misser en psychologisch klopten sommige dingen naar mijn gevoel niet helemaal.

Maar het blijft een goed en vlot lezend boek, tof om de lotgevallen van Patrik en Erica en Anna te volgen, goed verhaal maar niet verrassend, het ligt helemaal in de lijn van de verwachting. Om haar lezers te prikkelen voor haar volgende boek, heeft ze aan het einde reeds het startschot gegeven, sluw!

Eerder: IJsprinses, Predikant, Steenhouwer

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2008) - 369 blz.
Oorspronkelijke titel: Olycksfågeln - Vertaling: Elina van der Heijden en Wiveca Jongeneel

Doodskus - Peter James

2011-11-12T10:44:00.001+01:00

Na een zinderend Nieuwjaarsbal in het Metropole Hotel in Brighton wordt een vrouw bruut verkracht als ze terugkomt op haar hotelkamer. Een week later wordt nog een vrouw aangevallen. Van beide slachtoffers zijn de schoenen gestolen. Inspecteur Roy Grace realiseert zich algauw dat deze zaken opvallend veel gelijkenissen vertonen met een serie onopgeloste zaken uit 1997. De toenmalige dader kreeg de bijnaam 'de Schoenenman' en werd ervan verdacht vijf vrouwen te hebben verkracht alvorens hij een zesde vrouw vermoordde. Het is de vraag of de dader van deze nieuwe misdaden een imitator is, of dat de Schoenenman terug is. Grace zet alles op alles om het leven van het volgende beoogde slachtoffer te redden.

****

Peter James blijft toch wel een geweldig schrijver. Zijn verhalen zijn heel goed uitgewerkt, zeer filmisch en spannend, dit boek is geen uitzondering.

De auteur switcht in dit boek tussen twee gelijkaardige onderzoeken met twaalf jaar tussen, in telkens korte hoofdstukjes, het oude staat hierbij in functie van het huidige onderzoek. Het moet gezegd dat het verhaal minutieus uitgewerkt is. Daarvoor heeft Peter James toch wel heel wat personages ten tonele gevoerd en waarvan niet altijd duidelijk is wat ze in het verhaal komen doen. Uiteraard valt dit aan het einde allemaal op zijn plaats.

Het verhaal en de 'slechterikken' worden in dit boek psychologisch goed geduid, maar ditmaal heeft Peter James dit niet gedaan voor Roy Grace en nog minder voor zijn onderzoeksteam dat een heel pak minder aan bod komt. Het is ook reeds de zesde Roy Grace thriller en in zijn vorige boeken is dit natuurlijk al uitvoerig besproken. Voor nieuwe lezers zal het ook niet echt een probleem zijn, het verhaal staat er zowiezo.

Met Doodskus hebben we dus een vlotte thriller te lezen gekregen met zeer veel vaart en je bent absoluut verzekerd van vele uurtjes leesplezier.

Eerder: Op sterven na dood, Ten dode opgeschreven

Uitgeverij: De Fontein (2010) - 379 blz.
Oorspronkelijke titel: Dead Like You - Vertaling: Sonja van Wierst en Lia Belt

De leugenaar - Lisa Gardner

2011-11-07T21:51:00.000+01:00

Het is een zaak die grote opwinding bij de media teweegbrengt: Sandra Jones, een jonge moeder, blond en mooi, verdwijnt spoorloos uit haar huis in Boston. Ze laat haar vierjarige dochter als enige getuige achter. Haar knappe, mysterieuze echtgenoot Jason wordt direct als hoofdverdachte beschouwd. Maar vanaf het moment dat brigadier D.D. Warren bij de comfortabele bungalow arriveert, voelt ze dat er iets fout zit met het beeld van het normale gezin dat het echtpaar heeft geprobeerd te creëren. Jason lijkt er eerder op uit om zijn dochtertje te isoleren dan dat hij zoekt naar zijn 'geliefde' vrouw. Probeert de perfecte echtgenoot iets te verbergen? En zal de enige getuige het volgende slachtoffer worden van een duivels intelligente moordenaar?

*****

'Een verbluffende thriller waar je wakker van blijft.' volgens Lee Child en inderdaad, het is zo'n boek waar je kunt induiken en als je het hebt moeten wegleggen, zin hebt om er terug in te beginnen lezen. Het is een wauw boek.

De situatie is nochtans eenvoudig, een verdwenen vrouw, slechts enkele locaties en niet te veel personages. En toch is Lisa Gardner er in geslaagd om een intrigerend en spannend verhaal neer te poten. Het blijft een mysterie en je nieuwsgierigheid wordt voortdurend aangewakkerd, verrassende plotwendingen zijn dan ook standaard in dit boek.

De personages worden ook zeer goed uitgewerkt en hebben over het algemeen een vrij goede zelfkennis. Zeker de toch nog jonge buurjongen die geregistreerd staat als zedendelinquent is zeer maatschappijbewust en relativerend tegen over zichzelf. Dit maakt dat het boek af en toe grappig is. Met dit thema heeft Gardner ook een maatschappelijk probleem aangekaart en het is toch een aanklacht tegen de veralgemening, zedendelinquenten zijn per definitie 'beesten'. Je blik wordt absoluut weer een beetje verruimd.

Een schitterende thriller dus, spannend, psychologisch goed uitgewerkt, verrassend, een boek om U tegen te zeggen.

Eerder: Verdwenen

Uitgeverij: The House of Books (2010) - 379 blz.
Oorspronkelijke titel: The Neighbor - Vertaling: Karina Zegers de Beijl

Het Alfabethuis - Jussi Adler-Olsen

2011-11-02T15:56:00.001+01:00

In januari 1944 worden twee Engelse piloten, James en Bryan, tijdens een verkenningsvlucht boven Duitsland neergeschoten. Omdat ze geen uniform dragen, zullen ze als spionnen worden terechtgesteld als zij in handen van de Duitsers vallen.

Maar de twee slagen erin op een trein te springen. Dit blijkt een ziekentransport te zijn dat op de terugweg is van het Oostfront. In de hoop dat ze op een later tijdstip de kans krijgen te vluchten, gooien James en Bryan resoluut twee gewonde soldaten uit de trein en nemen hun plaatsen in ...

Het ziekentransport eindigt in het Alfabethuis, een psychiatrisch ziekenhuis, midden in het vijandige Duitsland. Terwijl buiten de oorlog in volle hevigheid woedt, ontdekken James en Bryan dat zij de identiteit hebben aangenomen van twee hooggeplaatste SS-officieren. Ze beseffen dat ze in hun rol moeten blijven om te overleven. Maar kun je maandenlang een geestesziekte simuleren, zonder daadwerkelijk geestelijk ziek te worden? En zijn zij de enigen in het Alfabethuis die doen alsof?

***

Jussi Adler-Olsen is in onze contreien doorgebroken met zijn boeken van Serie Q waarvan er tot nog toe vier zijn verschenen. Het Alfabethuis is echter zijn debuutthriller uit 1997.
Op de achterflap is het niet duidelijk, maar dit boek bestaat uit twee delen, het eerste zoals beschreven en dan een tweede deel 28 jaar later in 1972, elk goed voor ongeveer de helft van het boek.
De plot is wel heel origineel, Engelse piloten die de plaats van SS'ers innemen in een psychiatrische instelling en dit nog geloofwaardig laten overkomen ook, het geeft dadelijk eens een andere kijk op Wereldoorlog II. En het was heel interessant om een kijkje achter de schermen van zo'n psychiatrische instelling in die tijd te kunnen nemen. Jussi Adler-Olsen is trouwens opgegroeid in de nabijheid van zo'n krankzinnigengesticht omdat zijn vader psychiater was.
Het Alfabethuis leest overwegend als een roman, slechts her en der en dan nog voornamelijk in het tweede deel, is er sprake van spanning. En ook al is het een origineel, toch heeft het verhaal niet zo veel om het lijf. Zeker in het eerste deel vroeg ik me soms af of dit nu echt alles was wat ik te lezen ging krijgen. Daarna kwam er dan wel wat spanning in en kreeg je eindelijk de neiging om met plezier het boek vast te nemen. Maar dan nog, het bleef een verhaal op afstand, nergens word je gegrepen.
Een goed boek dus en origineel maar Jussi Adler-Olsen heeft met Serie Q duidelijk hogere ogen gegooid.
Eerder: De vrouw in de kooi, De fazantenmoordenaars, De noodkreet in de fles, Dossier 64

Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf (2000) - 432 blz.
Oorspronkelijke titel: Alfabethuset - Vertaling: Erica Weeda

De afrekening - Michael Robotham

2011-10-24T21:59:00.001+02:00

Oud-politiecommissaris Vincent Ruiz wordt in Londen door een geslepen dievegge van enkele dierbare bezittingen beroofd. Ontstemd over zijn eigen naïviteit gaat hij naar haar op zoek. Maar als hij haar uiteindelijk vindt, moeten ze samen vluchten voor hun leven. Zij heeft, zonder dat zij het weet, bewijsmateriaal in handen van een internationale miljardenroof. Tegelijkertijd doet journalist Luca Terracini in Bagdad onderzoek naar de enorme sommen geld die uit Irak worden weggesluisd. Zijn Iraaks-Amerikaanse achtergrond maakt het makkelijker voor hem om in de donkerste hoeken van de oorlog te infiltreren. Het onderzoek leidt hem naar Londen, waar hij samen met Vincent Ruiz op het spoor komt van een verdwenen topbankier en een mysterieus 'zwart gat' in enkele bankrekeningen.

De afrekening is een intelligente internationale complotthriller over grootmachten die hun daden verdoezelen en de waarheid naar hun hand zetten.

****

Het is altijd feest een Robotham lezen en hij is in dit boek weer volop gegaan voor de spanning.
Nochtans ging het traag van start, ook al gebeurde er zelfs van in het begin van alles en het was moeilijk te duiden waar het over ging. Maar eenmaal je in het verhaal zat, was er geen houden meer aan. Afwisselend volgen de gebeurtenissen in Bagdad en Londen mekaar in sneltreinvaart op en na een tijdje kan je dan de link leggen tussen de beide verhaallijnen.

Het is wel duidelijk dat spanning primeert in dit boek, de plot is wel goed maar lijkt niet helemaal af. Aan het eind blijf je een beetje met een kater zitten, weliswaar een kleintje, maar toch.

Robotham heeft dus een zeer spannend boek neergepend en het is meegenomen dat hij ook nu weer, soms grappig uit de hoek komt.
Eerder: Gebroken, Vuurvast, Boetedoening

Uitgeverij: De Bezige Bij (2011) - 527 blz.

Oorspronkelijke titel: The Wreckage - Vertaling: Joost Mulder

Onschuldig - Scott Turow

2011-10-18T12:02:00.000+02:00

Rusty Sabich, hoogste rechter aan het hof van beroep, is 60 jaar geworden. Hij zit in zijn slaapkamer, op de rand van het bed. Op bed ligt zijn overleden vrouw Barbara. Hij zit daar al bijna een etmaal en dan pas bedenkt hij dat hij iemand moet bellen. Hij belt zijn zoon. En hij vertelt hem waarom hij daar zo lang heeft gezeten. Maar hij zegt niets over het meisje...

***

Alhoewel Scott Turow al meer dan twintig jaar schrijft, had ik er nog niet van gehoord, laat staan iets van gelezen. Dit boek is het vervolg van De aanklager waarmee hij in 1987 debuteerde en alhoewel Onschuldig perfect apart te lezen is, heb ik toch het gevoel dat ik beter met zijn eerste boek was begonnen.

Het boek is in twee delen opgebouwd en het eerste deel, dat ongeveer de helft van het boek beslaat, is het voorspel op deel twee, het proces van Rusty. Turow maakt hier gebruik van sprongen in de tijd en hij heeft het de lezer gemakkelijk gemaakt door bovenaan op een tijdslijn duidelijk aan te geven waar we ons bevinden. Hij geeft ook aan vanuit wiens standpunt de verschillende stukken verteld worden en ook dat is handig.

Op die manier krijg je de hele achtergrond voorgeschoteld, detail na detail. De auteur laat werkelijk niets aan het toeval over, echt alles wordt haarfijn uitgelegd met alle nodige verklaringen en een diepe psychologische benadering van alle belangrijkste personages. Ik heb nog niet vaak een boek gelezen dat zo extreem uitgewerkt is.

Een nadeel is dat het boek hierdoor zijn spanningsboog verliest, je verliest de greep op het eigenlijke verhaal. En af en toe valt hij ook in herhaling, misschien wel met een lichte nuance of een meer doorgedreven uitleg, maar toch heb je het gevoel dat je het al eens gelezen hebt.

Het hele verhaal is, in verhouding tot de vertelling zelf, bijna belachelijk eenvoudig. Maar dat is wel okee, het hoeft niet ingewikkeld te zijn om goed te zijn. Wel lastig waren soms de juridische gevolgtrekkingen en standpunten, de auteur is advocaat en het zal wel logisch zijn, maar voor een leek was dit toch wel moeilijk te volgen.

Scott Turow heeft een zeer goed geconstrueerd rechtbank verhaal neergezet met een plot die tot in de puntjes uitgewerkt en psychologisch zeer diepgaand is, dit is meer dan voldoende en Onschuldig is zeker een aanrader.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2010) - 430 blz.

Oorspronkelijke titel: Innocent - Vertaling: Rob Kuitenbrouwer, Olaf Brenninkmeijer, Bookmakers, J.J. de Wit

De Smaak van venijn - Alan Bradley

2011-10-10T14:36:00.000+02:00

Flavia de Luce woont met haar twee zussen en vader op het familielandgoed Buckshaw. Ze is hoogbegaafd en dol op scheikunde, en op misdaad. In het scheikundelab dat van haar overleden moeder is geweest doet ze graag experimenten. Haar gifbrouwsels test ze bij voorkeur op haar twee zussen.

Op een morgen vindt Flavia het lichaam van een man in de moestuin. Voor haar neus blaast hij zijn laatste adem uit. Wie is het? Ze is zo nieuwsgierig dat ze haar eigen onderzoek begint, want de politie wil haar - tot haar verbazing - niets vertellen. Stukje bij beetje ontrafelt Flavia een vreselijk geheim uit haar vaders verleden. Ze gaat zo op in de raadsels en puzzels van haar speurwerk dat ze ook zichzelf in gevaar brengt, maar dat snapt ze pas wanneer het al veel te laat is.

Dit is nu toch wel een speciaal boek. Op de achterflap is het niet duidelijk maar Flavia is nog maar elf jaar en daarmee is het eerder een jeugdboek. Flavia is een heel charmant persoontje maar ze leeft duidelijk in haar eigen wereldje en op oudere leeftijd zou ik me haar kunnen voorstellen als een excentrieke dame. Haar passie voor scheikunde loopt zelfs op haar jonge leeftijd al zeer de spuigaten uit, het maakt het verhaal wel amusant. Flavia is gewoon een tof personage en het is leuk om wat scheikunde te krijgen tussendoor.
Dan is er het speurdersverhaal, Flavia gaat op onderzoek uit maar omdat ze zo jong is, neem je dit niet zo serieus. Het verhaal klopt nochtans en zit goed in elkaar, eigenlijk heel knap gedaan van de auteur. Maar het komt dus niet over als een boeiend moordonderzoek. Op de kaft staat wel dat het een roman is en zo is hij inderdaad ook beter te lezen. En net als Flavia is het ook gewoon een tof verhaal, niet meer maar ook niet minder.
Het is een aangenaam boekje, en ik onthoud hier vooral het hoofdpersonage, Flavia de Luce, eigenzinnig en op haar eigen manier boeiend.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2010) - 364 blz.
Oorspronkelijke titel: The Sweetness at the Bottom of the Pie - Vertaling: Ineke van Bronswijk

Het andere kind - Charlotte Link

2011-10-03T21:19:00.000+02:00

In het Noord-Engelse kustplaatsje Scarborough wordt het lijk van een studente aangetroffen. Ze is op gruwelijke wijze vermoord. De politie tast volledig in het duister. Maanden later vindt er een tweede moord plaats. De ambitieuze politievrouw Valerie Almond bijt zich in de zaak vast en probeert een verband tussen de moorden te vinden. Haar enige aanknopingspunt is een ruzie binnen de familie van het tweede slachtoffer. Een ruzie die terugvoert naar het verre verleden. Tot en met een verschrikkelijke ontdekking op een koude decemberdag en de geheimzinnige verdwijning van een kind in de Tweede Wereldoorlog. Langzamerhand beseft Valerie Almond dat een krankzinnige dader zijn wraakzucht nog steeds niet heeft gestild...

***

Charlotte Link weet haar lezers toch altijd te boeien. Vooral de afwisselende verhaallijnen, heden en verleden zijn hier de oorzaak van maar ook de psychologische onderbouw van het boek is niet te versmaden, al moet gezegd dat het soms over the top is.

Volgens de achterflap zou de politievrouw Valerie met haar onderzoek de voornaamste verhaallijn vormen, maar dat heeft uiteindelijk toch geen prioriteit, het lijkt eerder een zijspoor te zijn. Hoofdpersonages zijn Leslie Cramer in het heden en Fiona Barnes, grootmoeder van Leslie in het verleden. Tot bijna aan het einde ontspint het verhaal zich als een psychologische roman, Charlotte Link heeft dit knap gedaan.

Uiteindelijk krijgt het verhaal dan toch een slot dat een thriller waardig is. Maar ondanks dat de moorden opgelost worden, blijf je toch een beetje onvoldaan achter, sommige dingen klinken niet geloofwaardig en het verhaal vormt niet helemaal een eenheid.

Het andere kind is niet weggelegd voor iedere thriller liefhebber maar het leest zeer vlot en het verhaal op zich is wel goed.

Eerder: Het huis van de zusters, De vreemde gast, De echo van de schuld

Uitgeverij: The House of Books (2010) - 495 blz.
Oorspronkelijke titel: Das andere Kind - Vertaling: Gerda Wolfswinkel

De vertrouweling - Hélène Grémillon

2011-09-27T17:16:00.001+02:00

Vlak na haar moeders overlijden ontvangt Camille brieven van een onbekende afzender. Iedere week komen er nieuwe brieven, waarin haar een verhaal wordt toevertrouwd dat terugvoert naar de jeugd van haar moeder. Hoe meer Camille leest, hoe meer ze betrokken raakt bij een verbond dat haar moeder aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog is aangegaan met een voor Camille onbekende vrouw. Een verbond dat vele levens zou beïnvloeden en ontwrichten. Langzaam vallen de puzzelstukjes op hun plek, en Camille beseft dat haar moeder een geheim met zich meedroeg dat ook grote invloed heeft op haar eigen leven.

****

Het is een roman en toch was het spannend, wat is het geheim en hoe zit het nu toch in mekaar? Tot aan het einde blijft het boek verrassen, enerzijds door de wel heel speciale opbouw en anderzijds door al de nieuwe plotwendingen als je dat zo kan noemen. Op een gegeven moment werd een deel van het verhaal nog eens verteld maar dan uit een ander perspectief, het brak de spanning. Maar dat gevoel van het al eens gelezen te hebben, verdween wel vlug, het boek zou niet compleet geweest zonder dit. Gebeurtenissen worden toch altijd anders beleefd door verschillende personen, het doet een mens toch weer eens nadenken.

In het begin heb je het niet door, maar uiteindelijk draait het hele verhaal vooral rond de moeder-zijn ervaring. En dan komen thema's zoals wraak, overspel, haat, aan bod. Het is een ontroerend en meeslepend boek maar niet zo dat je je erin verliest.

Het speelt zich af net voor en tijdens de tweede Wereldoorlog, maar het is geen thema, wel een goede achtergrond voor dit verhaal en het heeft duidelijk zijn functie, op een ander moment zou dit verhaal, niet dit verhaal zijn.

Al bij al is het een prachtige debuutroman, ik wil gerust nog iets horen van Hélène Grémillon.

Uitgeverij: De Bezige Bij (2011) - 252 blz.
Oorspronkelijke titel: Le Confident - Vertaling: Saskia Taggenbrock

Carte Blanche - Jeffery Deaver

2011-09-24T21:14:00.001+02:00

Na zijn diensttijd in Afghanistan wordt James Bond in Londen gerekruteerd door een nieuwe geheime dienst, die past bij de wereld van na 11 september: volledig onafhankelijk en opererend buiten alle overheidsdiensten om. Het doel: het rijk beschermen - op welke manier dan ook.

Een noodoproep dwingt Bond een etentje met een prachtige vrouw voortijdig af te breken. Er is een elektronisch bericht ontcijferd dat er later die week een aanslag zal volgen. Het aantal doden zal in de duizenden lopen. Agent 007 krijgt carte blanche om alles te doen wat nodig is om deze aanslag te verijdelen en het rijk te beschermen...

Voilá, officieel ben ik nu niet-fan van Bond, James Bond, onoverwinnelijke superheld en liefhebber van vrouwelijk schoon.

Omdat Jeffery Deaver de schrijver is van dit boek zag ik het wel zitten om het te lezen maar de figuur Bond kan me absoluut niet bekoren. Als lezer blijf je toch een beetje aan de zijlijn staan, gegrepen worden door het verhaal zat er niet in. Er was wel heel wat actie en alles was zeer filmisch, uiteraard, het is dan ook het boek van de film.

Jeffery Deaver is een klasse schrijver en hij heeft er toch iets van kunnen maken. Ondanks het slechte verhaal, de afwezigheid van enige psychologische uitdieping, de irritante Bond trekjes en de voorspelbaarheid, was het verhaal toch nog enigszins te lezen. Maar aanraden ... nee, toch zeker niet voor de liefhebbers van een goed speurdersverhaal of thriller.
Eerder: Het gebroken raam, De slaappop, Spanningsveld

Uitgeverij: Van Holkema & Warendorf (2011) - 390 blz.

Oorspronkelijke titel: Carte Blanche - Vertaling: Hugo Kuipers

Het Stonehenge ritueel - Sam Christer

2011-09-17T18:48:00.000+02:00

Een man wordt op barbaarse wijze ritueel geofferd, een befaamde, steenrijke wetenschapper pleegt onder verdachte omstandigheden zelfmoord, een mooie jonge vrouw wordt ontvoerd...

Inspecteur Megan Baker wordt belast met het oplossen van zowel de ontvoeringszaak als de dubieuze zelfmoord. Ze krijgt onverwacht hulp van de charismatische jonge archeoloog Gideon Chase, de zoon van de overleden wetenschapper.

Gideon heeft op het landgoed van zijn vader in geheimschrift geschreven dagboeken gevonden die spreken van een mysterieuze orde, mensenoffers en Stonehenge. Wat had zijn vader daarmee te maken? En waarom heeft hij zich van het leven beroofd?

Megan en Gideon zullen samen de ontvoerde vrouw moeten vinden, voordat het volgende ritueel begint...

****

Het lijkt wel of ik alleen maar debuten lees de laatste tijd, maar dit is helemaal geen straf, ze vallen me goed in de smaak.

Sam Christer heeft met Het Stonehenge ritueel een zeer spannend boek afgeleverd dat bol staat van de plotwendingen en dat super goed leest. Hij heeft alles zeer filmisch beschreven, zeker aan het einde leek het alsof je middenin een Indiana Jones film verzeild bent geraakt. Stonehenge spreekt dan ook zeer tot de verbeelding en enige interesse in deze materie en openstaan voor alternatieve ideeën maakt dit tot een meer dan goed te pruimen boek.

Vooraan op de kaft staat een citaat dat het boek vooral zou gaan over een geheim dagboek en dan nog in geheimschrift, ik veronderstel dat het mensen moet aansporen om dit boek te lezen. Eigenlijk hield het mij tegen, maar dankzij de goede recensies ben ik er dan toch maar in begonnen, en gelukkig maar. Het boek was een ware pageturner, heel wat actie, vanuit verschillende invalshoeken geschreven, met interessante personages en niet iedereen was wat hij leek te zijn. Het geheime boek speelde maar een klein rolletje en dat kwam het boek zeker ten goede. Het was daarmee absoluut geen belerend boek, maar niet dat je er niets van kunt opsteken.

Diepgang moet je niet verwachten, het was een eenvoudig boek en gemakkelijk te volgen, het verhoogde alleen maar het leesplezier.

Sam Christer mag nog boeken schrijven, ik sta in de rij.

Uitgeverij: Luithing-Sijthoff (2011) - 347 blz.

Oorspronkelijke titel: The Stonehenge Legacy - Vertaling: Gertjan Cobelens

Nachtschade - Karin Slaughter

2011-09-10T22:57:00.000+02:00

In Grant County ontstaat grote deining als een jonge lerares wordt verkracht en vermoord. De vrouw wordt gevonden door Sara Linton, de plaatselijke kinderarts en lijkschouwer. Samen met haar ex-echtgenoot Jeffrey Tolliver, hoofd van de politie, probeert ze ondanks hun verstoorde verhouding het mysterie van de moord op te lossen. De zaak wordt nog ingewikkelder als Lena, de zus van het slachtoffer, op eigen houtje naspeuringen verricht. Dan dient het volgende slachtoffer zich aan.

*****

Nachtschade is het debuut van Karin Slaughter en de eerste in de Grant County reeks.

Het boek heeft alles om het tot een uitmuntende thriller te maken. Hij was in twee dagen uit, vlot geschreven, nergens een dipje, altijd boeiend en vooral heel spannend.

De plot was zeer goed en helemaal niet moeilijk of ingewikkeld, echt nadenken moet je als lezer niet doen maar dat is een verademing en positief bedoeld. Daarbij heeft Slaughter haar karakters zeer levensecht uitgetekend zodat het verhaal zelfs aangrijpend werd, geweld tegen vrouwen en het onbegrip van sommigen hierover is natuurlijk een dankbaar thema.

Nu en dan laat Karin Slaughter een steekje vallen maar toch kan ik niet anders zeggen dan dat ze een top schrijfster is.

Eerder: Versplinterd

Uitgeverij: De Bezige Bij (2002) - 396 blz.

Oorspronkelijke titel: Blindsighted - Vertaling: Ineke Lenting

Vals spel - Harlan Coben

2011-09-03T23:34:00.004+02:00

Sportagent Myron Bolitar staat op het punt een grote slag te slaan. Net als Christian Steele, een rijzende ster in het American football en een belangrijke cliënt van Myron. Maar wanneer Christian een telefoontje krijgt van een voormalige vriendin, een vrouw van wie iedereen dacht dat ze dood was, dreigt de deal niet door te gaan. Myron probeert de waarheid te achterhalen en stuit op een beerput vol leugens, geheimen en een familietragedie. Imago en talent kunnen je rijk maken in de sport, maar maken ze je ook onschendbaar?

****

In 1995 verscheen het eerste boek van Harlan Coben met Myron Bolitar, maar nu 16 jaar later is pas de Nederlandse vertaling verschenen, Vals spel dus.

Het is altijd een voltreffer een boek van Harlan Coben, die man kan absoluut schrijven. Alles zit goed, de plot met regelmatig een verrassing, fantastische personages, vlot geschreven, het gaat gewoon niet mis met een Harlan Coben.

En dan die humor, zijn latere boeken zijn grappig, maar dit boek staat gewoon bol van humoristische uitspraken, situaties en beschrijvingen. Misschien niet altijd te verzoenen met de ernst van het verhaal, maar het geeft een grote meerwaarde en het verhoogt het leesplezier toch maar.

Ditmaal een ietsiepietse minder spanning in dit boek maar het doet geen afbreuk aan het verhaal of het leesplezier. Het is zo'n boek waar je geen moment je aandacht kan laten verslappen, het leest als een trein. Coben is de top!

Eerder: Houvast, Eens beloofd, Verloren, Schaduwleven, Verzoeking

Uitgeverij: De Boekerij (2011) - 351 blz.

Oorspronkelijke titel: Deal Breaker - Vertaling: Martin Jansen in de Wal

Nacht zonder schaduw - Gisa Klönne

2011-09-03T22:49:00.002+02:00

Tijdens een regenachtige nacht in Keulen worden hoofdinspecteur Judith Krieger en haar collega Manni Korzilius naar een plaats delict gestuurd: een S-Bahnbestuurder is neergestoken naast zijn eigen treinstel. Even later wordt in de buurt van het spoor een mishandelde jonge prostituee aangetroffen. Toeval? Naarmate het onderzoek vordert, raken Judith, Manni en gerechtelijk patholoog anatoom Ekaterina Petrowa verwikkeld in de duistere wereld van grootschalige prostitutie en vrouwenhandel. Judith bijt zich steeds koppiger vast in de zaak, tot frustratie van de moordenaar. Die besluit dan ook dat er nog meer slachtoffers moeten vallen...

***

Gisa Klönne is er in geslaagd om een zeer goede plot neer te zetten, het is een goede detective met een knap staaltje onderzoekswerk, weliswaar zonder spannend te zijn.

Het speurdersduo is echter geen duo te noemen, ze voeren ieder hun eigen onderzoek en kregen ook elk hun eigen hoofdstukken toegewezen. Dan was er nog de patholoog anatoom, ook al met haar eigen hoofdstukken en zelfs gedeeltelijk met haar eigen onderzoek. Het geheel kwam daardoor nogal chaotisch over en de auteur slaagde er niet in om de lezer onmiddellijk in het verhaal te sleuren.

Judith, Manni en Ekaterina zijn zeer kleurrijke personages, maar de auteur heeft de neiging om teveel te hameren op bepaalde karaktertrekken. De stukken met Manni in de hoofdrol werden te pas en te onpas opgefleurd met zijn vrouwenperikelen en vooral dan met zijn huidige verovering. Er zijn ook heel wat insinuaties over hun verleden maar ze worden nergens uitgediept op dat van Ekaterina na, maar dat paste dan weer in het thema van het verhaal, het geweld tegen vrouwen. Het maatschappelijk engagement van de auteur is hiermee duidelijk aanwezig.

Nacht zonder schaduw is een boek dat er mag wezen.
Eerder: Onder het ijs

Uitgeverij: A.W. Bruna (2010) - 290 blz.

Oorspronkelijke titel: Nacht ohne Schatten - Vertaling: Olga Groenewoud

Steenkoud - Stuart MacBride

2011-08-24T15:19:00.002+02:00

Detective.

Op de achterflap: "De littekens op zijn romp zijn net moderne kunst, maar de steekpartij heeft hij overleefd. Het is zijn eerste werkdag na een lange afwezigheid en een slechter begin kan inspecteur Logan McRae zich niet wensen. In een zompige greppel wordt het lichaam van een driejarig kind gevonden. Het is gewurgd, mishandeld, en al een hele tijd dood.
Bovendien krijgt hij agente Jackie Watson toegewezen als assistente en dat heeft niet helemaal het gewenste effect.
Terwijl de regen in sneeuw overgaat worden meer lugubere vondsten van dode slachtoffertjes gedaan."

Steenkoud is een thrillerdebuut en het mag er zijn.
Wat vooral opvalt in dit boek is dat het hele politiegebeuren zeer geloofwaardig en menselijk wordt neergezet. Inspecteur Logan krijgt verschillende onderzoeken op zijn bord, niet eentje zoals in de meeste thrillers en dit lijkt meer realistisch. Hij lost er zelfs op in de loop van het verhaal, ook dat zijn we niet gewoon. Bij elk onderzoek werd er altijd wel zeer snel een dader gevonden en ze waren er ook absoluut zeker van, het was bijna de ene arrestatie op de andere. Maar sommige liepen dan wel met een sisser af, bleek dat het toch niet klopte. Het stoorde me, maar misschien is dit wel real life, wie zal het zeggen.
Aan karakter tekening doet Stuart MacBride niet erg, van het hoofdpersonage Logan McRae weten we dat hij een en ander heeft meegemaakt waardoor hij een jaar buiten dienst is geweest, maar het wordt nergens helemaal verklaard. De verschillende relaties worden maar summier toegelicht, dezelfde aspecten worden echter wel vaak herhaald. Misschien komen we het allemaal te weten in de volgende boeken van deze schrijver, Logan en Jackie komen immers terug als speurdersduo.
Steenkoud is niet echt een spannend boek en niet speciaal, maar de plot is goed, leest gemakkelijk en is af en toe grappig.

Uitg. Van Holkema & Warendorf (2005) - 406 blz. | Oorspr. titel Cold Granite - vertaling Peter van Dijk

Midzomernachtdroom - Arne Dahl

2011-08-17T12:54:00.008+02:00

Detective.

Op de achterflap: "Voor de Zweedse politie is het een bewogen midzomer: een Koerdische man wordt neergestoken, een Poolse verpleegster wordt vermoord en een tv-producent wordt neergeschoten.
De liquidaties lijken op zichzelf te staan, maar niets is minder waar. De link tussen de verschillende moordzaken blijkt moeilijker te ontdekken dan verwacht en de onderzoekers worden op de proef gesteld: wat willen de moordenaars?"

Arne Dahl is een schitterend schrijver, hij heeft ook nu weer een zeer goede plot in mekaar geknutseld en met humor.
Nochtans werd ik niet gegrepen door het verhaal, de eerste hele helft van het boek. Het kwam super traag op gang. De eerste honderd bladzijden was bijna louter alleen kennismaking met het A-team en met de vermoorden in dit boek. Doordat er enige tijd was overgegaan met lezen van de vorige boeken, was een opfrissing van de personages echter wel zeer handig. Dahl maakte regelmatig gedurende heel het boek uitstapjes naast het verhaal, uitdieping van de personages vooral. Het overheerste echter zodanig de eerste helft dat je als lezer niet de indruk had van een misdaadverhaal te lezen, het leek soms zelfs eerder een roman. Er leek ook maar geen onderzoek aan te pas te komen.
Maar in de tweede helft trekt Dahl alle registers open en begon het onderzoek in sneltreinvaart. Stap voor stap werden de mysteries van de verschillende moorden opgelost en toch leken ze allemaal op zich te staan. Het duurde werkelijk tot helemaal aan het eind voor de link werd gelegd. Schitterend!
En dan waren er nog de maatschappij kritische noten, het dom makend en kritiekloos televisie medium werd aan de kaak gesteld of het algemene afstompen van de mensheid. Nieuw voor mij was dat begrafenisondernemingen in Polen, een zeer lucratieve sector daar blijkbaar, zeer hun best doen om klanten te werven en daar heel wat centen voor op tafel leggen en ethische grenzen overschrijden.
Midzomernachtdroom is een geweldig goed boek, goede plot, kritisch, psychologisch zeer in orde en dan ook nog humoristisch. Omdat de eerste helft minder was, drie sterren.
Eerder: Europa blues, Misterioso, Schijnoffer, Bijbelse wateren

Uitg. De Geus (2010) - 410 blz. | Oorspr. titel En midsommarnattsdröm - vertaling Ydelet Westra

De geschiedenis van de liefde - Nicole Krauss

2011-08-13T10:15:00.006+02:00

Roman, een zeer speciale.

Op de achterflap: "Een verloren gewaand boek wordt teruggevonden en zorgt op mysterieuze wijze voor een verbond tussen een oude man op zoek naar zijn zoon en een meisje dat een oplossing zoekt voor haar moeders eenzaamheid."

'Prachtig, gevoelig en volstrekt origineel' van J.M. Coetzee staat ook nog op de achterflap. En ik kan er nog aan toevoegen: grappig.
Het boek heeft een uniek concept dat tegelijk ook nog zeer leesbaar is en dat op zich is al bijna een wonder, helemaal niet vanzelfsprekend. Het is opgebouwd in delen met afwisselend het verhaal van eerst de oude man, Leo Gursky, dan het tienermeisje Alma, vernoemd naar het hoofdpersonage in het boek De geschiedenis van de liefde en als derde Zvi Litvinoff, de schrijver van deze geschiedenis. Aan het einde zijn er dan nog een tweetal hoofdstukken vanuit een vierde gezichtspunt, van Vogel oftewel Emanuel, broer van Alma. Elk personage heeft zijn eigen tekening aan het begin van zijn deel, in één oogopslag zie je dus wie aan het woord is.
Ook al is het niet zo'n heel dik boek, toch staat er enorm veel in, alle personages worden beknopt maar volledig ingevuld wat betreft hun levensloop of toch zo ongeveer. En het gebeurt niet chronologisch, het blijft boeiend.
Een gevolg is wel dat het boek een reusachtige puzzel lijkt. Aan het einde is hij gelegd, maar het is een huzarenstukje om je echt alles nog te herinneren. Je vraagt je heel het boek af hoe de verhoudingen tussen de personages zijn en gaandeweg wordt het duidelijk en het laatste puzzelstukje aan het eind is prachtig verwoord, je wordt er beslist door ontroerd. En als je tussendoor al eens een puzzelstukje kwijt bent, het geeft niet, het boek is veel rijker dan dat.
Vooral Leopolds verhaal is geweldig, Krauss heeft dit zó grappig geschreven, het is een pareltje. Ook Alma's deel is het betere werk. Het derde deel is het serieuze stuk in het boek, dit raakt veel minder en is het beknoptste.
Al bij al een schitterend boek, boeiend en vooral zeer grappig.

Uitg. Ambo|Anthos (2005) - 292 blz. | Oorspr. titel The History of Love - vertaling Rob van der Veer

Bloedgetuige - Ted Dekker

2011-08-12T10:27:00.003+02:00

Thriller, seriemoordenaar in het spel.

Op de achterflap: "Een seriemoordenaar laat een spoor van dood en verderf achter. Hij heeft al een aantal slachtoffers gemaakt, telkens buitengewoon mooie, jonge vrouwen, en elk slachtoffer is getooid met een bruidssluier. Vervolgens, bij dode nummer vier, wordt een cryptisch, handgeschreven briefje gevonden.
Steeds slaagt de extreem begaafde bruidenvanger erin uit handen te blijven van FBI's special agent Brad Raines: híj bepaalt de regels van het spel. Het lukt Raines niet de zaak op te lossen; uiteindelijk krijgt hij hulp uit een onwaarschijnlijke hoek."

Ted Dekker is me nooit opgevallen en toch heeft hij al heel wat titels bij mekaar geschreven, de eerste vertalingen zijn van 2004. Dit is dus het eerste boek dat ik lees van hem en het was een meevaller. Boeken over seriemoordenaars zijn in opzet meestal spannend en deze Bloedgetuige is zelfs nog origineel te noemen.
Dekker flirt wel met de grenzen van het ongeloofwaardige, een agent van de FBI die hulp zoekt bij enkele psychiatrische patiënten, weliswaar hoogbegaafd, is toch enigszins moeilijk voor te stellen. Het moet wel gezegd dat het een humoristische noot bracht en maakte het verhaal gemakkelijker te verteren. Langs de andere kant, waarom zou het eventueel niet kunnen? Ons kent ons. Uitzonderlijke situaties vereisen uitzonderlijke oplossingen.
Spanning, actie helemaal in Amerikaanse stijl, dit boek heeft het helemaal. De personages kregen dan wel geen psychologische duiding, maar het was een waar genot om dit spannende boek te lezen.

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2011) - 400 blz. | Oorspr. titel The Bride Collector - vertaling Jan Steemers

Steenhouwer - Camilla Läckberg

2011-08-01T22:10:00.005+02:00

Detective.

Op de achterflap: "In het Zweedse kustplaatsje Fjällbacka vindt een visser het levenloze lichaam van de zevenjarige Sara. Lijkschouwing wijst uit dat zij waarschijnlijk niet in zee is verdronken.
Inspecteur Patrik Hedström leidt het politieonderzoek. Hij kent het meisje: zijn vrouw Erica en Sara's moeder Charlotte zijn vriendinnen.
Tijdens het onderzoek komen mysterieuze zaken uit het verleden aan het licht. Maar hoe houden gebeurtenissen van tachtig jaar geleden verband met de dood van Sara?"

Camilla Läckberg is er ook met haar derde boek in geslaagd om een schitterend verhaal te vertellen.
Het is een boek dat heel vlot leest en spannend blijft tot aan het einde. Het verhaal hangt aan mekaar met vele korte hoofdstukken, elke keer vanuit het gezichtspunt van een andere persoon. Het was niet altijd dadelijk duidelijk over wie het nu ging en bij twee verschillende personen was het zeer moeilijk te duiden wat het te betekenen had in het boek.
Ook nu is er voor de extra verhaallijnen die al begonnen vanaf het eerste boek IJsprinses voor vervolg gezorgd en dat is aangenaam voor diegenen die de boeken als serie lezen, het geeft een meerwaarde en je bent uiteraard ook geneigd de volgende boeken te lezen.
Wat me vooral opviel, is dat er enorm veel staat in dit boek, veel gebeurtenissen, vele verhalen, echt heel veel. De rode draad is echter het 'ouderschap', zoals het verlies van een kind en wat dit betekent voor de ouders of de gemeenschap en het prille moederschap en de bijbehorende besognes. Zelfs de extra verhaallijnen draaien hier rond. Psychologisch gezien staat dit boek zeer sterk, de auteur heeft zo volledig mogelijk proberen te zijn, het steekt niet tegen en verveelt nergens, knap gedaan.
Camilla Läckberg heeft dus weer een heel goed boek afgeleverd, minder humor ditmaal maar goed geschreven, spannend, origineel ook en het is zo'n boek waarbij je moeite hebt om het neer te leggen wanneer andere plichten je roepen. Op naar de volgende.
Eerder: IJsprinses, Predikant

Uitg. Ambo|Anthos (2008) - 461 blz. | Oorspr. titel Stenhuggaren - vertaling Elina van der Heijden en Wiveca Jongeneel

Muis - Gordon Reece

2011-07-26T20:00:00.005+02:00

Psychologische thriller.

Op de achterflap: "Elizabeth en haar zestienjarige dochter Shelley, beiden slachtoffer van dagelijkse pesterijen en psychologische mishandeling, besluiten zich terug te trekken in Honeysuckle Cottage. In dit mooie en idyllische arbeidershuisje op het Engelse platteland denken ze eindelijk hun problemen achter zich te kunnen laten. Ze wanen zich veilig in hun kleine wereld vol boeken en muziek.
Maar op een nacht sluipt iemand hun huis binnen en iets in Shelley knapt. Ze wordt gedwongen uit te vinden waar haar tolerantiegrens ligt."

Dit is een ijzersterk verhaal en een zeer opmerkelijke debuutroman, alweer.
En het is niet eens een ingewikkeld verhaal, integendeel. De psychologie komt daardoor helemaal tot zijn recht en ook al is het hoofdpersonage maar zestien jaar, toch kan je er helemaal inkomen.
Daarbij gaat het verhaal dan nog eens traag van start en het leest als een roman, in het begin dan toch. Maar het boek gaat alsmaar crescendo om te eindigen als een rasechte thriller, het wordt ontzettend spannend aan het eind.
Het onderwerp is ook niet min, gepest worden en subassertiviteit of het niet kunnen opkomen voor eigen rechten of meningen. Shelley weet het allemaal van zichzelf en vergelijkt zichzelf alsook haar moeder, met een muis, vandaar de titel. Het is schitterend beschreven in dit boek en doet je nadenken.
Muis is een origineel verhaal, psychologisch zeer goed onderbouwd, knap geschreven, realistisch en je wordt helemaal meegezogen, je kan niet vlug genoeg lezen om de ontknoping te kennen. Een schitterende psychologische thriller.

Uitg. Ambo|Anthos (2011) - 269 blz. | Oorspr. titel Mice - vertaling Inge de Heer

Zondvloed - Chelsea Cain

2011-07-23T09:39:00.003+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Het is januari, de stad Portland gaat gebukt onder hevige regenval en de dijken staan op springen. Tientallen mensen zijn verdronken in het woeste water van de Willamette rivier. Wanneer de lijkschouwer de laatste drenkeling onderzoekt, ontdekt hij dat ze niet is verdronken, maar is vermoord voordat ze in het water terechtkwam. Al snel worden er meer slachtoffers gevonden en realiseert rechercheur Archie Sheridan zich dat een seriemoordenaar de straten van Portland onveilig maakt."

Dit is reeds het vierde boek van Chelsea Cain met een seriemoordenaar in de hoofdrol, een andere dan in de vorige boeken maar Gretchen komt toch nog even piepen. Cain heeft er een mooie serie van gemaakt en het gebruik van dezelfde personages geeft een extra dimensie en maakt het extra leuk om haar boeken te lezen. Ik was het vergeten maar de auteur schrijft ook heel grappig, dat was weer een zeer aangename verrassing en verhoogde het leesplezier.
Het enige spijtige was dat het een dun boek is, zo vlug als je in het verhaal zat en kon meeleven met de personages, zo vlug zat je al aan de ontknoping. En daardoor kreeg ik nu de indruk dat het misschien niet helemaal af was. Maar als ik het zo overloop, kan ik toch geen losse eindjes vinden, alles past in de puzzel, er ontbreekt niets.
De plot was in orde, het was zeer spannend, origineel ook, rare seriemoordenaar, heel wat actie, en nu heeft Cain het verhaal vervlochten met gebeurtenissen uit het verleden. Chelsea Cain is top.
Eerder: Hartzeer, Hartendief, Genadeloos

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2011) - 302 blz. | Oorspr. titel The Night Season - vertaling Mariëtte van Gelder

Bonita Avenue - Peter Buwalda

2011-07-20T09:40:00.007+02:00

Literaire roman.

Op de achterflap: "Wat als je kinderen zich tegen je keren? Joni Sigerius, de stiefdochter van de rector maginificus van de Twentse campusuniversiteit, drijft samen met haar vriend Aaron een handeltje dat ze maar liever verborgen houdt voor haar krachtige en briljante vader. Het is in het jaar van de vuurwerkramp dat het gezin explodeert. Niet alleen lopen Aaron en Joni tegen de lamp, die zomer komt ook de enige en echte zoon van Joni's vader vrij uit de Scheveningse strafgevangenis. Acht bewogen jaren later - Joni verdient inmiddels miljoenen in Los Angeles, Aaron heeft zich verschanst in België - proberen de ex-geliefden vat te krijgen op de onthutsende tragedie die zich in 2000 voltrok."

Ik had me laten verleiden door de algemeen lovende kritieken op dit boek, maar ik ben er zelfs niet in geslaagd om het uit te lezen. Dit boek was absoluut men ding niet.
Het is helemaal geen thriller, alhoewel hij ook op Crimezone werd besproken, hij heeft er zelfs niet naast gelegen, geen snuifje spanning is overgewaaid. Nu kan ik wel een roman appreciëren maar het verhaal moet wel kunnen boeien. Dit was voor mij een saai verhaal, zeer langdradig en uitgesponnen, van detail naar detail. Het eigenlijke onderwerp van het boek verdween daardoor helemaal naar de achtergrond en je kreeg de neiging om het dan ook nog eens te bagatelliseren.
Elk hoofdstuk had zijn ik-persoon, zo kwamen afwisselend Aaron, Siem en Joni aan het woord. En dan werd er nog om de haverklap gewisseld van tijdsperiode. Het verhaal sprong echt van de hak op de tak, gemakkelijk is anders. Nu was dit wel te doen maar je moest wel aandachtig blijven.
Peter Buwalda is wél een zeer goede schrijver, het woordgebruik, de uitdrukkingen, de algemene schrijfstijl eigenlijk, was subliem, en dan af en toe nog wat humor. Hij heeft ook een zeer groot inlevingsvermogen, de personages kwamen echt wel tot leven.
Ik kan me voorstellen dat voor diegenen die houden van dit genre het een zeer goed boek is, maar mij kon het niet bekoren.

Uitg. De Bezige Bij (2010) - 543 blz.

De Crucifix Killer - Chris Carter

2011-07-14T09:45:00.005+02:00

Thriller over een seriemoordenaar.

Op de achterflap: "Wanneer in een afgelegen blokhut in de bossen bij Los Angeles het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden, belandt rechercheur Robert Hunter in een verschrikkelijke nachtmerrie. Het slachtoffer hangt naakt aan een houten crucifix en blijkt gemarteld te zijn tot de dood erop volgde. In haar nek heeft de moordenaar een dubbel kruis gekerfd - de handtekening van een moordenaar met de bijnaam 'de Crucifixkiller'. Maar deze werd enkele jaren daarvoor door Hunter gearresteerd en vervolgens ter dood veroordeeld."

Weer maar eens een debuut en weer een meer dan geslaagd.
De van oorsprong Italiaanse Chris Carter, geboren in Brazilië, weet waarover hij schrijft, hij studeerde immers psychologie en criminologie en bestudeerde in die functie seriemoordenaars. Hij heeft ook een vleugje Italië in het boek gebracht en zijn partner is Carlos Garcia. Het is dus alleszins een zeer realistisch boek. Er zijn al zoveel boeken over seriemoordenaars geschreven en als je er daarvan al enige achter de kiezen hebt, dan kom je uit dit boek wel niet veel meer te weten, maar dat is geen punt, het boek leest wel gemakkelijker daardoor.
Maar het is sowieso geen moeilijk boek, het leest enorm vlot en is super spannend. Je weet al van de eerste pagina's dat Garcia in de handen van de crucifix killer valt en daarna ga je enkele weken terug in de tijd met het volledige verhaal. Het deed de spanning alleen maar toenemen van in het begin. Carter heeft trouwens een prettige schrijfstijl en af en toe was hij zelfs humoristisch.
En als je verder nog iets kan zeggen is zeker dat de auteur een enorm goede plot heeft weten te brengen, echt heel knap uitgewerkt en hij is daarbij ook nog zeer verrassend, de clou zie je van geen kanten aankomen. En ondanks dat er al veel seriemoordenaars boeken zijn, is dit boek zelfs nog origineel te noemen, de meeste moorden zijn al achter de rug en er is zelfs al een veroordeling, en dan begint het verhaal pas.
De Crucifix Killer is een raspaardje onder de thrillers, hij heeft echt alles mee: heel spannend, origineel, goed geschreven en als kers op de taart een kei goeie plot.

Uitg. De Fontein (2009) - 349 blz. | Oorspr. titel The Crucifix Killer - vertaling Lia Belt

De wet en de leugen - John Hart

2011-07-09T13:43:00.006+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Met gemengde gevoelens verneemt advocaat Work Pickens dat het lijk van zijn vader Ezra is gevonden, ruim een jaar na diens plotselinge verdwijning. Ezra Pickens, een machtige man met vele vijanden, blijkt te zijn vermoord.
Work probeert te ontdekken wie de dader is, maar hij wordt afgeleid door zijn verbitterde echtgenote, zijn ongelukkige jeugdliefde en zijn getraumatiseerde zus Jean. Work werd door zijn dominante vader gekleineerd, maar Jean is veel zwaarder beschadigd. Heeft dat geleid tot vadermoord?
Terwijl de druk op Work toeneemt, worstelt hij met familiegeheimen en troebele herinneringen. Met de moed der wanhoop vecht hij door om Jean te redden, zijn naam te zuiveren en zijn verloren liefde te herwinnen."

Dit is een zeer geslaagde debuutroman van John Hart, het heeft een zeker legal thriller gehalte maar het is veel meer dan dat.
Het hoofdpersonage Work is een advocaat en uiteraard speelt zich dus een deel af in de rechtbank, een klein deeltje, maar het is om van te snoepen. De auteur heeft heel veel aandacht besteed aan zijn personages en hun onderlinge relaties. Psychologisch een knap uitgewerkt verhaal. Alleen de beschrijvingen van de relatie tussen Work en zijn zus waren soms over de top en werden net iets teveel herhaald.
En spannend is het ook al, het was moeilijk om de neiging snel eens verder te lezen, te weerstaan. De plot was dik in orde en dan af en toe een actie scène, het deed de spanning alleen maar toenemen.
Voor het overgrote deel was het een zeer verrassend en origineel boek, een enkele keer kreeg je een vermoeden of was het te voorspellen. En af en toe kwam Hart dan ook nog eens humoristisch uit de hoek.
Een zeer geslaagd thrillerdebuut dus, verrassend, zeer goede plot en vooral met zeer goed psychologisch uitgewerkte personages en daar bovenop een boeiende hoofdpersoon.

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2007) - 380 blz. | Oorspr. titel The King of Lies - vertaling J.J. de Wit

Niets blijft verborgen - Simon Beckett

2011-07-06T21:40:00.005+02:00

Actiethriller.

Op de achterflap: "Acht jaar geleden werkte forensisch antropoloog David Hunter met gedragsdeskundige Sophie Keller aan het onderzoek naar twee verdwenen meisjes. Hoofdverdachte Jerome Monk stemde ermee in te laten zien waar hij zijn slachtoffers had gelaten. De zoektocht werd een fiasco. Een letterlijke schreeuw om hulp zorgt er nu voor dat het verleden wordt opgerakeld en dat David Hunter alsnog naar de graven van de twee meisjes op zoek gaat. Maar de monsterlijke Monk is intussen ontsnapt uit de gevangenis."

Enkele jaren geleden las ik van deze schrijver De geur van sterfelijkheid en Het laatste zwijgen, dit is zijn vierde boek. David Hunter is ook nu het hoofdpersonage maar ik moet zeggen dat hij me niet is bij gebleven.
Het was een zeer vlot en gemakkelijk lezend boek ook al omdat het een eenvoudige plot had, een heel goede plot trouwens. Het verhaal zat knap in mekaar.
Daarnaast zat er enorm veel spanning in het verhaal, er waren ook heel wat spannende actiescènes die zich onder andere afspeelden op de mistige heidegronden, een mysterieuze sfeer is dan ook zo opgeroepen.
Psychologisch gezien was het boek minder in orde, niet alles kwam even geloofwaardig over en soms was het een tikje voorspelbaar. De persoon van David Hunter kwam niet helemaal uit de verf, je komt wel een en ander te weten over zijn verleden maar het is heel summier, Hunter komt niet 'tot leven', de andere personages trouwens ook niet. Omdat de cast niet druk bezet was, is dit toch wel een gemiste kans, met iets meer persoonlijke gegevens over de voornaamste spelers zou het beter onderbouwd zijn en zou je meer meegeleefd hebben.
Maar niettemin was dit een zeer goede leeservaring, een boek met een zeer goede plot en veel actie en spanning.

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2011) - 366 blz. | Oorspr. titel The Calling of the Grave - vertaling Annoesjka Oostindiër

Koekoeksjong - Katarina Wennstam

2011-07-03T10:19:00.006+02:00

Psychologische roman/thriller.

Op de achterflap: "Journaliste Maria Allende verhuist met haar man en dochtertje naar een fraai huis in een villawijk in Stockholm. Ze raakt gefascineerd door de vorige bewoonster van het huis, Louise, die na jarenlange mishandeling door haar man is vermoord. Maria komt op het spoor van zorgvuldig verborgen geheimen en zet daarbij haar eigen leven op het spel.
Ondertussen doet aanklager Madeleine Edwards onderzoek naar de zelfmoord van een Marokkaanse jongen. De zelfmoord lijkt gedwongen, met eerwraak als motief. Is er dan sprake van moord? Madeleine wordt bij haar onderzoek geconfronteerd met een totale minachting voor vrouwen, een minachting waar geen wet op berekend is en waarvoor Madeleine en Maria beiden de rekening moeten betalen."

Dit is de tweede roman van Katarina Wennstam en ze heeft hier enkele personages meegenomen uit haar vorige boek Besmet. Ook nu is het niet dadelijk een thriller te noemen of een misdaadverhaal alhoewel de thema's hierin wel thuis horen. Het leest meer als een psychologische roman en is de grootste eerste helft van het boek nogal uitgesponnen waardoor het verhaal zeer traag wordt en je voortdurend hetzelfde lijkt te lezen. Van spanning is ook nu dus geen sprake.
Het moet echter gezegd dat de auteur dit aan het einde van het boek wel goed heeft gemaakt. Ineens komt het verhaal dan toch in een hogere versnelling en wordt het spannend en krijg je wel het gedacht dat je een thriller aan het lezen bent. Het boek wordt uiteindelijk toch een beetje opgekrikt.
Het boek heeft twee verhaallijnen, ze worden onafhankelijk van elkaar verteld en hebben geen raakvlakken, slechts enkele personages treden op in beide en de thema's komen maar zijdelings overeen. Maar het zijn niet de minste, het ene verhaal heeft als thema eerwraak en hoe een zelfmoord toch moord kan blijken te zijn maar je moet het maar bewezen krijgen. En het andere verhaal gaat over mishandeling van vrouwen in relationele sfeer en hier is dan een politieagent de dader. Ook dit aspect heeft Wennstam zeer goed belicht.
Een goed boek dus met interessante thema's, vooral psychologisch knap geschreven en het leest zeer vlot als roman, maar is zeker geen thriller, op het einde na dan.

Uitg. De Bezige Bij (2009) - 475 blz. | Oorspr. titel Dödergök - vertaling Tineke Jorissen-Wedzinga

Dossier 64 - Jussi Adler-Olsen

2011-06-27T14:35:00.004+02:00

Detective.

Op de achterflap:"Naar aanleiding van een gewelddadige overval op een bordeelhoudster in Kopenhagen duikt Rose, de eigenzinnige assistente van brigadier Carl Mørck, op de kwestie van een jaren geleden verdwenen prostituee - een van de vele onopgehelderde zaken die de afdeling Q moet oplossen. Wanneer Mørck en zijn collega Assad worden gedwongen de zaak te onderzoeken, komen er verdachte aanwijzingen boven water over een eiland waar de Deense overheid vroeger lichtzinnige vrouwen naartoe stuurde, die vervolgens waren overgeleverd aan de luimen van het bewakend personeel. Mørck en Assad ontdekken algauw dat dit slechts het topje van de ijsberg is van een ongehoorde vorm van mensenrechtenschending, die meer dan een halve eeuw geleden is begonnen en blijkbaar nog steeds gaande is."

Serie Q is absoluut een schot in de roos, ook nu weer een schitterend verhaal, het vierde reeds.
Het lijdt geen twijfel dat er nog zullen volgen, de auteur is in boek één gestart met de uitdieping van zijn personages, de leden van afdeling Q, en slechts zeer incidenteel lost hij informatie. Elk boek draagt zo zijn steentje bij en weten we weer wat meer over deze personen. Zo is er weer een ontwikkeling in de spijkerpistoolmoorden waar Carl gewond werd en één collega zwaar verlamd en dan zijn er nog de scheidingsperikelen van Carl en zijn ex. Een nieuwe plotlijn op de achtergrond krijgt ook vorm, nonkel Birger Mørck sterft terwijl hij aan het vissen is en tiener Carl en neef Ronny ondertussen naar het vrouwelijk schoon zitten te kijken. Een aanrader dus om zeker deze serie van in het begin te lezen, het tilt het niveau van de boeken toch nog een stukje op.
Een ander pluspunt, zoals in al de boeken uit de serie, is uiteraard de humor, soms woordspelingen maar een andere keer dan weer zeer ludieke beschrijvingen, relativerende zelfkennis of bedenkingen.
De plot zat zeer goed in elkaar, het boek bestaat uit twee verhaallijnen met zo'n dikke 20 jaar tussen die mekaar steeds afwisselen. Het deel uit 1987 leest als een roman en is aangrijpend, het thema is ook niet het minste, opsluiting en mishandeling van jonge vrouwen, al dan niet zwakzinnig en seksueel losbandig, en de gedwongen sterilisaties. En dan de oprichting van een zeer rechtse organisatie met zeer duidelijke nazistische trekken. De wereldoorlog mag dan gedaan zijn, bepaalde ideeën lijken nog voor te leven onder sommigen, ook nu nog een zeer actueel thema.
En aan het einde breidde de auteur er nog een zeer verrassende ontknoping aan.
Een prachtig boek, goede plot, actueel en aangrijpend thema, humor, ja laat maar komen die verhalen van afdeling Q.
Eerder: De vrouw in de kooi, De fazantenmoordenaars, De noodkreet in de fles

Uitg. Prometheus (2011) - 469 blz. | Oorspr. titel Journal 64 - vertaling Kor de Vries

Spanningsveld - Jeffery Deaver

2011-06-23T13:40:00.004+02:00

Actiethriller.

Op de achterflap: "Vlak voor Earth Day wordt er ingebroken bij de elektriciteitscentrale van New York. Niet lang daarna komen er stroomstoten uit willekeurige stopcontacten. Ze kosten iedereen die in de buurt staat het leven en kunnen op elk moment opduiken, overal... Lincoln Rhyme en Amelia Sachs zijn koortsachtig op zoek naar de daders. Gaat het om eco-terroristen, een gefrustreerde werknemer van de centrale of een gestoorde maniak die alleen opereert?"

Jeffery Deaver is een top schrijver en ook deze Spanningsveld is weer een super spannend boek. Het is zo'n boek dat je moeilijk opzij kan leggen, van in het begin zijn er zeer spannende actiescènes en de plotwendingen volgen mekaar in sneltreinvaart op.
Het is ook een verrassend boek, Deaver heeft de plot weer zeer goed uitgewerkt en de keuze van het wapen was zeer origineel, elektriciteit. En ook al ken je er niks van, de auteur heeft het tussendoor zeer begrijpelijk uitgelegd allemaal.
De karakters worden niet psychologisch uitgediept maar je krijgt genoeg mee zodat het net acceptabel is, maar het boek moet het toch vooral hebben van zijn hoge tempo en spanning en daar is het meer dan in geslaagd.
Filmisch gezien zou dit een rasechte actiethriller zijn met vele spectaculaire beelden en veel spanning. En als boek is het dit absoluut ook, het is verrassend, origineel en vooral zeer spannend!
Eerder: Het gebroken raam, De slaappop

Uitg. Van Holkema & Warendorf (2010) - 430 blz. | Oorspr. titel The Burning Wire - vertaling Hilke Makkink

Medeplichtig - Nicci French

2011-06-18T17:17:00.005+02:00

Literaire thriller.

Op de achterflap: "Bonnie staat in een appartement, tussen omvergegooide meubels en kapotgesmeten spullen. Ze heeft kneuzingen in haar hals en op de grond ligt het levenloze lichaam van een man.
Bonnie kan het niet laten: ze knielt bij hem neer en raakt hem nog één keer aan voor ze het appartement verlaat. Zij heeft hem liefgehad. Even later belt ze vanuit een telefooncel een vriendin op, die ze vraagt haar te helpen de sporen uit te wissen en het lichaam te laten verdwijnen.
Wat is er aan dit schokkende tafereel voorafgegaan? Wat is er in het appartement gebeurd en wie was erbij betrokken? Aanvankelijk lijkt het duidelijk, maar gaandeweg blijken de grenzen tussen schuld, onschuld en medeplichtigheid uiterst dun te zijn."

Het schrijversduo Nicci French is er in geslaagd om een vlot boek, het veertiende trouwens, neer te pennen maar het is vooral origineel. Zo is er bijna een half boek lang de vraag wie nu het lijk is alhoewel je dit wel kan veronderstellen. Dan wordt het verhaal verteld in ervoor en erna hoofdstukken, goed gevonden maar heel soms verwarrend want het is meestal wel chronologisch, maar niet altijd. Heel het boek lang heb je er ook het raden naar wat er nu precies gebeurd is en wie de moordenaar toch wel is, alhoewel ik op zeker moment wel een ingeving kreeg maar het waarom bleef dan toch de grote vraag en daarmee leek het onwaarschijnlijk.
Uiteindelijk wordt dan toch de politie ingeschakeld en wordt er een onderzoek opgestart, maar dit is absoluut geen verhaallijn in dit boek. Voor zover het aan bod komt en dit slechts aan de hand van wat Bonnie vertelt, is het echter niet helemaal correct. Het is natuurlijk ook niet de opzet van dit boek maar mij stoorde het toch.
Het boek is ook helemaal niet spannend en soms verviel het zelfs een beetje in langdradigheid. En zoals in de meeste van hun boeken gaat het ook nu weer over een vrienden kring rond een jonge vrouw en daar tegenover dan een antagonist die wel zeer speciaal is, het prototype van een kunstenaar.
Een vlot lezende literaire thriller dus helemaal in de stijl zoals we van Nicci French gewoon zijn maar origineler van opzet.
Eerder: Wat te doen als iemand sterft

Uitg. Anthos (2009) - 319 blz. | Oorspr. titel Complicit - vertaling Irving Pardoen

Een keukenmeidenroman - Kathryn Stockett

2011-06-15T15:21:00.006+02:00

Historische roman.

Op de achterflap: "In het Mississippi van de jaren 60 wordt aan zwarte vrouwen wel de opvoeding van blanke kinderen toevertrouwd, maar niet het poetsen van het tafelzilver. Drie vrouwen zijn het allesbepalende racisme meer dan zat en besluiten dat de verschillen tussen hen minder belangrijk zijn dan de overeenkomsten."

Weer een debuutroman en hij is helemaal in orde. Het is een meeslepende roman waar je je volledig kunt inleven in de personages.
Het geeft ook een zeer realistisch beeld, denk ik toch, van het leven van zwart en blank vijftig jaar geleden. Nu lijkt het onbegrijpelijk dat die verschillen ooit zo fel hebben kunnen bestaan en dat het niet naleven van deze separatie wetten zulke ernstige gevolgen kon hebben, vooral voor de zwarten dan, echt hemeltergend. Langs de andere kant wordt ook beschreven dat het niet allemaal kommer en kwel was, sommige relaties tussen de rassen waren zeer vriendschappelijk en soms zelfs liefdevol maar het mocht niet geweten zijn.
Het verhaal wordt verteld, gezien door de ogen van twee zwarte hulpen, Aibileen en Minny, en een blanke dame, Skeeter, dat is soms even nadenken.
Kathryn Stockett schrijft erg goed, heel vlot en op een humoristische wijze en het is een zeer knap verhaal. Je kan goed doorlezen alhoewel het op sommige momenten wat traag gaat en het verhaal stilvalt, maar de schrijfster herpakt zich telkens weer en hop, je zat er weer in. Deze roman is zeker een aanrader.

Uitg. Mistral (2010) - 487 blz. | Oorspr. titel The Help - vertaling Ineke van Bronswijk

Vermist - Chevy Stevens

2011-06-07T11:13:00.005+02:00

Psychologische thriller.

Op de achterflap: "Op de dag dat ze wordt ontvoerd, heeft makelaar Annie O'Sullivan drie goede voornemens: een huis verkopen, de ruzie met haar moeder bijleggen en op tijd komen voor het etentje met haar vriend. De open dag van het huis is geen groot succes, maar op het moment dat Annie het huis wil afsluiten verschijnt er onverwachts een laatste bezoeker. Misschien heeft ze toch nog geluk vandaag...
Een jaar later weet ze te ontsnappen uit de blokhut waar ze al die tijd werd vastgehouden en misbruikt. Terwijl Annie probeert weer grip te krijgen op haar leven, slaat de ontvoerder opnieuw toe. Het gevaar blijkt dichterbij dan ze denkt."

Een zeer geslaagde debuutroman van Chevy Stevens is dit. En niet zozeer omdat hij spannend is, alhoewel het zijn momenten heeft, maar het is vooral een meeslepende thriller.
Het boek begon raar, hoofdstuk 1 was sessie 1 en dit gold voor alle hoofdstukken. Annie vertelt zelf haar verhaal aan de hand van haar gesprekken of sessies met de psychiater, deze komt trouwens niet aan het woord en slechts eenmaal krijgen we haar naam zelfs maar te horen. Heden en verleden wisselen zich dus af maar beiden wel ongeveer in chronologische volgorde en daardoor is er veel afwisseling in het verhaal, het is absoluut niet saai te noemen.
Wat me van in het begin al opviel was dat Annie zeer relativerend en op die manier humoristisch vertelt. Langzaam maar zeker kom je zo in het verhaal terecht en leef je mee met haar, het is natuurlijk ook wel een zeer dankbaar onderwerp. Af en toe kwam het wat onrealistisch over, maar dit is helemaal niet onoverkomelijk in dit boek. De personages zijn dan wel weer zeer geloofwaardig neergezet.
Een zeer vlot lezend en soms spannend boek dat ondanks het serieuze onderwerp, toch ontspannende lectuur is. Chevy Stevens mag nog boeken op de markt brengen.

Uitg. De Bezige Bij (2010) - 363 blz. | Oorspr. titel Still Missing - vertaling Paul Witte

Waarheid - Peter Temple

2011-06-04T09:17:00.003+02:00

Literaire thriller.

Op de achterflap: "In het glazen bad van een luxeappartement wordt het levenloze lichaam van een jonge vrouw gevonden, haar nek is gebroken. Ondanks het moderne beveiligingssysteem van het appartementencomplex is er geen enkel spoor van de dader. Bovendien weigert de eigenaar elke medewerking aan het onderzoek. Niet veel later worden in een garagebox drie gruwelijk gemartelde lichamen gevonden. De verdachten krijgen een anonieme tip van de politie en slaan op de vlucht. Populistische politici storten zich op de vermeende wetteloosheid en het corruptieschandaal, en eisen dat er koppen rollen...
In de loop van een paar snikhete dagen moet inspecteur Villani het morele verval van de maatschappij én zichzelf onder ogen komen. Terwijl rond de stad de bosbranden oplaaien, verdwijnen langzaam alle zekerheden uit zijn leven."

Dit boek is een echt twijfel geval voor mij. Het had zulke goede recensies dat ik er met volle moed aan begon, maar uiteindelijk heb ik serieus moeten doorbijten om er door te komen. En nu aan het eind weet ik nog niet goed wat ik er van moet denken.
Het is helemaal geen slecht boek, goed geschreven en het omvat wat van alles, zowel thriller als roman elementen, psychologisch is het zeer volledig en de personages komen zeer realistisch over en daarnaast stelt de auteur politieke en maatschappijkritische wantoestanden aan de kaak.
Maar anderzijds was het een moeilijk boek, onder andere de schrijfstijl was wennen. Temple gebruikt vaak korte zinnen, soms zelfs van één woord en ze geven dan ook nog dikwijls de gedachten van het personage weer, ja, het vergt soms enig denkwerk van de lezer. Een ander punt is dat hij in een hoofdstuk heel vaak verspringt, van het heden naar het verleden en weer terug en dan springt hij ook nog van de hak op de tak. Zo wordt Villani zeer goed geduid maar het maakt het boek dus moeilijk om erbij te blijven en erin duiken is dan al helemaal niet meer aan de orde.
Wat me ook nog opviel en stoorde was dat het onderzoek, waarschijnlijk mede door deze schrijfstijl, niet echt het hoofdonderwerp was van dit boek. Het leek of het maar de kapstok was waarrond het boek was opgehangen en dan met zoveel kleren dat je hem niet meer ziet.
En dan nog iets, wat is dat toch met auteurs of vertalers, ik kom er niet uit wie verantwoordelijk is, met het gebruik van de aanspreking 'knul'. Dit is nu al het zoveelste boek waarin deze term gebruikt wordt en elke keer opnieuw erger ik me er aan, het klopt gewoon niet en het komt zo 'sullig' over. En in dit boek wordt het zelfs nog gebruikt voor verschillende personages en soms zelfs bijna in dezelfde bladzijde, dit klopt al helemaal niet.
Wat ik dan weer wel heel tof vond aan dit boek, was dat Temple soms humoristische uit de hoek kwam, vooral in het eerste deel dan.
Misschien ligt het aan mij, maar ik heb niet echt genoten van dit boek en kan het dus niet aanraden.

Uitg. De Bezige Bij (2010) - 444 blz. | Oorspr. titel Truth - vertaling Paul Witte

De noodkreet in de fles - Jussi Adler-Olsen

2011-05-27T16:52:00.006+02:00

Detective/thriller.

Op de achterflap: "Afdeling Q werkt aan de oplossing van een reeks mysterieuze branden, maar krijgt dan de melding van Schotse collega's dat ze een flesje hebben gevonden. Dit bevat een stukje papier dat met bloed is beschreven en slechts gedeeltelijk te lezen is. Langzaam maar zeker weten brigadier Mørck en Assad het bericht te duiden: het is een in 1996 geschreven schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Mørck en Assad raken op deze manier betrokken bij een gruwelijke zaak van verdwenen kinderen die door hun ouders nooit als vermist zijn opgegeven."

Carl Mørck en zijn assistenten Assad en Rose zijn een schot in de roos, de auteur heeft hier een zeer speciaal onderzoeksteam neergezet, kleurrijk en humoristisch. In dit derde deel uit de Serie Q wordt Rose vervangen door haar al even excentrieke zus Yrsa.
Alhoewel dit een zelfstandig verhaal is, is het zeker een pluspunt als je de vorige boeken hebt gelezen en dan liefst in de juiste volgorde. Verschillende gebeurtenissen en de karakters van de personages worden in dit derde deel niet meer geduid, het zou ook maar een onzinnige en overbodige herhaling zijn voor de fans van het eerste uur, maar voor nieuwe lezers kan dit een gemis zijn.
Dit boek is het spannendste en beste uit de serie. Het heeft de beste plot maar ook de ingewikkeldste. Het is verteld vanuit verschillende perspectieven, slachtoffers, dader en onderzoekers en dat maakt het verhaal zeer compleet en uitermate spannend. Het is zo'n boek waarin je zin krijgt om al net even verder te gaan piepen, de spanning is bijna te groot.
Daarnaast zit er enorm veel actie in dit boek inclusief een zeer snelle en halsbrekende achtervolging, ik zou er helemaal niet van verschieten als het zou verfilmd worden.
Tussendoor is er een tweede maar korte verhaallijn in het boek over een serie brandstichtingen en het zou team Q niet zijn of ze vinden een link naar een onopgeloste zaak tussen hun hoge stapel cold cases. En tussen pot en pint zorgen ze dan even voor de doorbraak. Beetje ongeloofwaardig en zo zijn er nog wel enkele toevalligheden die de wenkbrauwen doen fronsen.
Maar geen probleem, het leesplezier ligt in dit boek zo gigantisch hoog dat het zijn vijf sterren dubbel en dik verdient.
Eerder: De vrouw in de kooi, De fazantenmoordenaars

Uitg. Prometheus (2010) - 494 blz. | Oorspr. titel Flaskepost fra P - vertaling Kor de Vries

De voyeur - Brian Freeman

2011-05-22T14:01:00.002+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Al dertig jaar wordt inspecteur Jonathan Stride achtervolgd door één moord. In 1977 is de zus van zijn vriendin op wrede wijze doodgeslagen. Stride kwam oog in oog met de verdachte... en liet de man ontsnappen.
Als de schrijfster Tish Verdure een boek wil wijden aan de tientallen jaren oude moord, voelt Stride er weinig voor de zaak te heropenen. Maar Tish heeft nieuwe bewijzen die schokkende vragen oproepen over het optreden van de politie... en zelfs over Strides eigen vrouw. Het nieuwe onderzoek schrikt iemand af die ervoor wil zorgen dat hun geheimen verborgen blijven. Stride zet de jacht in op een voyeur die de sleutel heeft tot de oplossing van twee meedogenloze moorden. Hoog boven de wateren van Lake Superior wordt Stride geconfronteerd met zijn ergste angsten - en de waarheid over het verleden..."

Freeman heeft maar weer eens een fantastisch en intrigerend verhaal neergezet. Net zoals in zijn vorige boeken (Verdorven, De stalker, De stripper, De kelder) is de plot weer schitterend en is Stride de hoofdrolspeler met in de bijrollen zijn vriendin Serena en zijn collega Maggie. In elk boek komen we een stukje meer te weten van één van deze drie spelers en nu is het verre verleden van Stride aan de beurt. In die zin borduren de boeken een beetje op mekaar voort maar toch is elke boek een zelfstandig verhaal.
Dit boek was niet onmiddellijk spannend, het verhaal had enige psychologische duiding nodig en moest op gang getrokken worden, er waren toch heel wat personages en het verleden speelde een grote rol. Maar Freeman is er toch maar weer in geslaagd om het verhaal langzaam maar zeker zeer spannend te laten worden en dan was er aan het einde weer een knallende finale.
De voyeur is absoluut een aanrader.

Uitg. The House of Books (2009) - 432 blz. | Oorspr. titel In The Dark - vertaling Piet Dal

De voeder - Peter de Zwaan

2011-05-15T15:51:00.007+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Na een overval op een casino is Jeff Meeks halsoverkop uit Denver gevlucht. Gansterbaas Baz Madden denkt dat hij er met de buit vandoor is. Jeff woont nu alweer jaren in de Amerikaanse wildernis. Als op een dag twee mannen verschijnen die hem in opdracht van Madden komen halen, beseft Jeff dat hij zich niet langer verborgen kan houden en dat hij de zaken in Denver eigenhandig moet gaan rechtzetten..."

Peter de Zwaan heb ik ontdekt op de De Spanningsblog, hij schrijft daar grappige en onderhoudende columns die ook te lezen zijn op zijn site. Het maakte me zeer nieuwsgierig naar zijn boeken en hiermee heb ik dan de eerste gelezen en het was een ongelooflijke meevaller.
Vooral zijn manier van schrijven kon ik zeer appreciëren, heel vlot, zeer realistisch en vooral zeer grappig.
Het begon al met zijn hoofdpersonage Jeff, een persoon die zich zeer kan relativeren en niet kies is in uitzichtloze situaties en daarmee nogal eens in genante situaties terechtkomt, heel lachwekkend soms. Het loopt af en toe ook al eens mis voor Jeff en dit komt het realiteits gehalte van het boek zeer ten goede.
De andere figuren in het boek getuigen ook van veel creativiteit van de auteur, zoals zijn vroegere vriendinnetje Elisha, zijn helper in de stad Tyee, Ricky Dogg F., enzovoort. Stuk voor stuk kleurrijke figuren die elk een eigen hoofdstuk hebben gekregen. De auteur heeft op die manier structuur aangebracht in zijn boek.
Het is een spannend boek, maar echter niet van in het begin. De auteur heeft een beetje tijd nodig gehad om de situatie en de omgevingen te schetsen en de personages ten tonele te voeren. Maar eenmaal dit alles op poten en dit was al heel vlug, is er geen houden meer aan en dender je het verhaal binnen. Er wordt trouwens ook niet gekeken op een dode meer of minder en dat geldt ook al voor de mishandelingen en folteringen, het is niet voor 'watjes', maar door de grappen blijft het allemaal luchtig en licht verteerbaar.
'Realistisch, absurd, humoristisch', de slogan op de achterflap, is zeer treffend. Peter de Zwaan is een voortreffelijk schrijver en smaakt naar meer.

Uitg. De Geus (2006) - 287 blz.

De zielenbreker - Sebastian Fitzek

2011-05-09T21:00:00.010+02:00

Psychologische thriller.

Op de achterflap: "Drie jonge vrouwen verdwijnen spoorloos. 'De Zielenbreker', zoals hij in de media wordt genoemd, heeft slechts een week nodig om hun levens te verwoesten. Daarna worden ze teruggevonden met een raadselachtig briefje in hun handen geklemd - ongedeerd, maar psychisch gebroken. Dan stoppen de ontvoeringen even plotseling als ze zijn begonnen.
Kort voor Kerstmis wordt de Zielenbreker weer actief, uitgerekend in de Teufelsbergkliniek, een instelling voor psychiatrische zorg. De artsen moeten ontzet concluderen dat ze hem ongemerkt hebben binnengelaten. Maar is hij een van de medewerkers, of is hij een patiënt? Door een sneeuwstorm raakt de Teufelsbergkliniek volledig geïsoleerd van de buitenwereld."

Als je al iets kan zeggen van dit boek is dat het een zeer onorthodoxe opbouw heeft en dit zorgt voor enige verwarring. Het verhaal zoals op de achterflap beschreven speelt zich af in het verleden en is een patiëntendossier uit de nalatenschap van een overleden psychiater en heeft een aparte pagina aanduiding. Ik heb daardoor het boek eens doorgebladerd om te zien hoe het nu juist zat en ik was eigenlijk een beetje terughoudend om door te lezen, maar het was niet nodig, al vlug heb je door dat dit dossier een verhaal is, niet wat je verwacht van een patiëntendossier.
Het verhaal is zeer filmisch beschreven, een afgelegen kliniek, een sneeuwstorm, geen gsm bereik, dokters en patiënten ingesloten en een moordenaar in hun midden. Het is een echt kat en muis spel met voortdurend netelige en penibele situaties waaruit Caspar zich moet redden, hij is het hoofdpersonage, een patiënt die een tiental dagen ervoor opgenomen is met volledige amnesie.
Je kan dus zeker zeggen dat dit boek heel spannend is. Maar het is wel zo dat de spanning regelmatig doorbroken wordt, enerzijds omdat je enkele keren met tijdsprongen zit en anderzijds omdat je niet dadelijk gegrepen wordt door het verhaal.
Verder is het heel interessant en boeiend om meer te leren over bepaalde psychologische benaderingen en onderwerpen. Het is allemaal goed te begrijpen voor een leek en niet overdreven, het boek is helemaal geen psychologische verhandeling. Het zit echt heel goed in mekaar, psychologisch gezien maar ook de ontwikkeling van het verhaal op zich.
De moordenaar laat altijd raadsels achter in de handen van zijn slachtoffers. Aan het einde blijft er een raadsel onopgelost maar Fitzek geeft in zijn nawoord een tip. Het is aan de lezer om het op te lossen, goed gevonden van de auteur!
De zielenbreker is een spannend en origineel geschreven boek dat heel vlotjes leest en (te) vlug uit is.

Uitg. De Fontein (2010) - 264 blz. | Oorspr. titel Der Seelenbrecher - vertaling Jan Smit

Rechteloos - David Baldacci

2011-05-06T13:24:00.005+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Wanneer een bom in het hart van Washington D.C. tot ontploffing komt, lijkt in eerste instantie alles te wijzen op een aanslag op de Britse premier. Op het moment dat de bom afging, verliet hij net per limousine het Witte Huis. De autoriteiten zijn er dan ook van overtuigd met een mislukte terroristische aanslag te maken te hebben. Om te helpen bij het onderzoek stuurt de Britse geheime dienst binnen een dag een van haar beste agenten naar de Verenigde Staten: Mary Chapman.
Chapman, een ervaren en zeer gevaarlijke agent, komt algauw in contact met Oliver Stone, die getuige is geweest van de explosie. Wanneer de FBI, de Secret Service en de vele andere geheime diensten die betrokken zijn bij het onderzoek elkaar alleen maar wantrouwen en dwarsbomen, roepen Stone en Chapman de hulp in van Harry Finn, Annabelle Conroy en de overige leden van de Camel Club."

Met de regelmaat van een klok produceert Baldacci thrillers (af en toe ook eens een roman of jeugdboek) en dit boek ligt weer geheel in de lijn van de verwachtingen en het speelt het zich ook nu weer af aan de top van de Amerikaanse politieke wereld. Dit is het vijfde deel van de reeks met Oliver Stone en de Camel Club.
Het was weer een vlot lezend boek en wat nu opviel was dat er enorm veel wendingen in het verhaal zaten, Stone en Chapman volgen verschillende sporen om telkens tot de vaststelling te komen dat het maar weer eens doodloopt en ze op het verkeerde been gezet zijn. Daardoor wordt het verhaal zeer ingewikkeld maar het blijft wel redelijk goed te volgen, geen probleem. Dit is de kracht van het boek want het is weerom iets minder spannend dan zijn eerdere boeken, op het einde maakt de auteur het wel goed met een spannende en verrassende actie scène en weer een onvoorziene plotwending.
Tijdens het lezen bekroop me wel regelmatig het gevoel dat ik het allemaal al eens gelezen had, na 20 boeken met een zelfde schrijfstijl en gelijkaardige onderwerpen is dit misschien geen verrassing. Daardoor leek het boek me ook minder spannend ook al was de plot indrukwekkend. Het verrassende was er vaak af en als ervaren Baldacci lezer kon je een aantal wendingen ook voorzien.
Zoals op de achterflap staat, is het onderzoek naar de bomaanslag in handen van verschillende diensten die mekaar volop wantrouwen en voor de voeten lopen. Baldacci heeft dit ferm aan de kaak gesteld met dit boek, het roept vele vragen op met betrekking tot het politieke beleid en de gerechtelijke structuren van een land en dit geldt niet alleen voor Amerika.
Eerder: De rechtvaardigen, Niets dan de waarheid, Familieverraad, In het geheim

Uitg. A.W. Bruna (2010) - 379 blz. | Oorspr. titel Hell's Corner - vertaling Hugo Kuipers

Besmet - Katarina Wennstam

2011-04-30T18:19:00.004+02:00

Roman.

Op de achterflap: "Rebecca Wahl en haar man Jonas lijken het perfecte leventje te leiden. Ze hebben allebei een succesvolle carrière (hij is advocaat, zij journaliste), zijn ruim twaalf jaar getrouwd en hebben een zoon en een dochter. Maar achter deze façade delen Rebecca en Jonas steeds minder.
Als Jonas wordt gevraagd een controversiële prostitutiezaak voor een televisiezender te becommentariëren, ziet hij dat als een geweldige kans. Ondertussen krijgt Rebecca een lijst in handen met namen van prominente klanten van het bordeel, klanten die er alles voor overhebben hun naam uit de publiciteit te houden. Voor ze het beseft is ze direct betrokken bij het seksschandaal en moet ze een keuze maken die haar leven voor altijd zal veranderen..."

Vooreerst moet gezegd worden dat dit boek volgens de uitgever een literaire thriller is en als je de achterflap leest, dan kan dit inderdaad kloppen, het lijkt een spannend boek te worden.
Het boek begint met een cursief gedrukt hoofdstukje en regelmatig verschijnen er nog zo enkele, een truc dat het spannend boek nogal eens gebruikt. Maar hier is het niet helemaal duidelijk wat er precies beoogd wordt want het verhoogt geenszins de spanning en je weet ook pas helemaal aan het einde over wie het hier gaat.
Van enige spanning is er trouwens ook geen sprake, er zit geen actie in het verhaal en de lijst die Rebecca volgens de achterflap moet krijgen en dan voor spanning zou moeten zorgen, komt ook pas helemaal aan het einde in haar handen terecht.
Als thriller is dit boek dus zeker niet geslaagd, maar als roman is het zeer goed te lezen. Het is echter geen roman vol rozengeur en maneschijn, daarvoor ligt het thema teveel in de misdaad sfeer. Zo komen prostitutie, mishandeling en vrouwenhandel ruimschoots aan bod en de auteur schuwt ook geen thema's vatbaar voor discussie zoals bijvoorbeeld het verschil tussen de seksen of het feminisme. Het was interessant om hierover enkele verschillende standpunten en stellingen te kunnen lezen. Het allergrootste thema en de rode draad is de hoererij, heel het boek draait rond de nieuwe prostitutiewet in Zweden volgens dewelke de hoerenloper strafbaar is en een boete kan krijgen.
Verder heeft Wennstam haar personages ook helemaal goed uitgedacht, vooral het levensverhaal van Rebecca komt in stukken en brokken naar boven, maar ook van Jonas wordt een en ander verteld, maar dan wel alleen maar in functie van de rode draad, de hoererij. Niet alle beschrijvingen leken even relevant in het verhaal, zoals de ontluikende seksualiteit van dochter Emma en haar puberale escapades maar in een roman kan dit.
Dit boek is niet altijd gemakkelijk te volgen, je moet er wat inkomen en goed bij de les blijven maar Katarina Wennstam heeft hiermee toch een geslaagde debuutroman geschreven.

Uitg. De Bezige Bij (2008) - 377 blz. | Oorspr. titel Smuts - vertaling Lars Zwemmer

Bijbelse wateren - Arne Dahl

2011-04-26T21:32:00.002+02:00

Detective.

Op de achterflap: "Rechercheur Kerstin Holm wordt bij een verhoor geconfronteerd met een ex van haar, die ervan beschuldigd wordt een Afrikaanse vluchteling te hebben neergeschoten. Dan blijkt dat de man diep verstrikt is geraakt in een intensief spel, een soort bijbelse kruistocht voor rechtvaardigheid. Het hele A-team van de Zweedse politie bestudeert de meest duister passages van de Bijbel om de moordenaar, die geen obstakels duldt in zijn kruistocht, te vinden. In het vuur van de strijd graaft Kerstin Holm, niet zonder risico, diep in haar eigen leven en gevoelens."

Arne Dahl heeft met dit boek maar eens te meer bewezen dat hij een meester van de plot is, het verhaal zit werkelijk schitterend in mekaar en is zeer origineel te noemen, ook nu weer.
Er zijn twee zaken waar het A-team zich mee bezig houdt en ze lijken niets met elkaar te maken te hebben. De verschillende leden van het team opereren los van elkaar en volgen hun eigen lijn tot ze nog eens samen geroepen worden als team en de bevindingen worden samen gelegd. Moest je iets gemist hebben, regelmatig krijg je zo een samenvatting voorgeschoteld.
Kerstin Holm krijgt in dit boek alle aandacht en het is haar verleden waar we nu mee kennis maken. Het blijkt uiteindelijk ook de basis van de plot te vormen. Dahl heeft dit vakkundig neergepend. In het begin komt het verhaal wat traag op gang, het lijken zomaar wat gebeurtenissen en onderzoeken, maar wanneer dan langzamerhand het onderzoek echt op gang komt, word je in het verhaal gesleurd. Je weet dat het te maken heeft met Kerstin, Dahl geeft regelmatig hints, en toch blijf je tot lang in het ongewisse. Zodoende bouwt Dahl de spanning wel heel erg op en het resulteert dan uiteindelijk ook in een knallende finale.
En de auteur schrijft ook met humor, zoals in al zijn boeken, nu misschien ietsje minder maar het maakt de zware thema's in dit boek toch wel iets luchtiger om te lezen. Het is een kunst op zich om spanning en humor te combineren, Arne Dahl is hier wel een kei in.
Weer een heel goed boek dus met vooral een spannende en originele plot en met goed te smaken humor.
Eerder: Europa blues, Misterioso, Schijnoffer

Uitg. De Geus (2009) - 377 blz. | Oorspr. titel De största vatten - vertaling Ydelet Westra

Blindeman - Herman De Jonghe

2011-04-21T20:56:00.005+02:00

Misdaadroman.

Op de achterflap: "Sinds Inge, hun dochter, bij een ongeval een oog verloor, hebben Wim, medisch consulent, en zijn vrouw het moeilijk met elkaar. Het wordt nog erger als Inges goede oog aangetast blijkt door een verwoestende ziekte. Een nieuw geneesmiddel zou soelaas kunnen brengen, maar uitgerekend dat middel is het doelwit van een nietsontziende strijd tussen twee machtige families uit de farmaceutische wereld. (...)"

Dit is het derde boek van de hand van Herman De Jonghe maar zijn eerste misdaadroman en het is een vlot lezend boekje geworden.
Je moet als lezer wel goed bij de les blijven, er draven heel wat verschillende personages op, het verhaal is gebaseerd op enkele geschiedenis verhalen zoals Jeanne d'Arc en de Hussietenoorlog in de 15e eeuw en dan zijn er nog economische en financiële problemen die uit de doeken worden gedaan. Het is redelijk indrukwekkend wat je in dit boek voor de kiezen krijgt.
De rode draad is een proefschrift dat leidt tot een ware klopjacht met huurmoordenaars en folteringen. Het lijkt wel een maffia film ware het niet dat de zogenaamde huurmoordenaar nogal eens een steekje laat vallen en toeval een grote rol speelt.
Aan de plot zal het niet liggen, het verhaal speelt zich af op verschillende internationale plaatsen en er is heel wat actie maar toch komt dit verhaal niet tot leven, als lezer sta je er volledig naast.
De voornaamste oorzaak is dat de personages zelf niet echt lijken, ze zijn neergezet in het verhaal zonder commentaar of enige uitdieping en komen niet helemaal geloofwaardig over, alleen aan het gezin van Wim heeft de auteur enige aandacht besteed.
Het einde van het boek had dan een formidabele knallende finale kunnen worden maar is uiteindelijk na een trage en ongeloofwaardige rit helemaal verzand. Je slaat het boek dicht met een onvoldaan gevoel en met de gedachte dat het potentieel had maar het niet heeft waargemaakt. Geen slecht boek dus, maar ook niet goed.

Uitg. Houtekiet (2011) - 403 blz.

Bloedschande - Sharon Bolton

2011-04-17T21:16:00.004+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "De tienjarige Tom en zijn familie zijn net naar een kleine plaats verhuisd en wonen vlak naast de begraafplaats. De problemen beginnen als Tom een mysterieus meisje in de buurt van de kerk en de begraafplaats ziet dwalen.
De ouders van Tom vertrouwen het niet en sturen hem naar psychologe Evi. Zij probeert ook een getraumatiseerde jonge vrouw te helpen, wier dochter is verdwenen. De vrouw is ervan overtuigd dat het meisje nog in leven is, maar ze moet omgekomen zijn in de brand die hun huis heeft verwoest. Ook de nieuwe pastoor Harry begint het op te vallen dat er rond de kerk rare dingen gebeuren waardoor hij misschien wel niet zo welkom is als de dorpsgenoten hem doen geloven. Harry en Evi vrezen dat deze plek een verschrikkelijk geheim te verbergen heeft..."

Na Offerande en Bezwering heeft Sharon Bolton weer een thriller van formaat afgeleverd en ook nu weer een zeer mysterieuze, het lijkt er sterk op dat ze hier haar handelsmerk van maakt en daar kan ik niet anders dan tevreden over zijn.
Ditmaal heeft ze gekozen voor conventionele mysteries en thrilleraspecten, een vervallen kerkhof met een kerkruïne, een pas heropende kerk waar een negatieve sfeer hangt, de geest van een meisje, stemmen, rare tradities, mist en huiveringwekkende kou. De auteur heeft het allemaal verweven tot een spannend verhaal en het blijft verrassend tot het einde toe. Het is een plot om U tegen te zeggen.
Het verhaal ging wel wat trager dan in haar vorige boeken en er was wat minder actie. Ze heeft er ook een beetje een liefdesverhaal in verweven maar daar ben ik wat minder enthousiast over. En qua stijl waren er ook een paar kleine minpuntjes.
Maar dit zijn maar enkele kleine details, ze deden totaal geen afbreuk aan het boek in zijn geheel. Het is absoluut een verrassend boek dat zeer knap verteld is, met vele spanningsbogen en goed beschreven karakters en je zou het in een enkele ruk of misschien twee, kunnen uitlezen.

Uitg. A.W. Bruna (2011) - 363 blz. | Oorspr. titel Blood Harvest - vertaling Anda Witsenburg

Over het Kanaal - Annelies Beck

2011-04-11T21:35:00.002+02:00

Historische roman, gebaseerd op ware gebeurtenissen en met echte personages.

Op de achterflap: "Zomer 1914. Marie Claes denkt dat ze met haar ouders naar Glasgow op vakantie gaat. Een paar maanden later woedt de Eerste Wereldoorlog volop en komen in Glasgow duizenden gevluchte Belgen aan.
Het warme onthaal dat hun aanvankelijk te beurt valt, slaat geleidelijk om in onbegrip en ongeduld. Sommige mensen in de Belgische gemeenschap buiten de ellende van hun landgenoten uit. Als Marie het onrecht aan de kaak wil stellen, dreigt ze het slachtoffer te worden van een machtsstrijd op het hoogste niveau."

Annelies Beck is VRT-journaliste, presentatrice en achterkleindochter van August Keppens, één van de romanfiguren en ze heeft dus nu haar debuutroman uitgebracht.
Het Belgische gebeuren in de grootste stad van Schotland tijdens de oorlog is verrassend goed beschreven in dit boek en mooi verweven in het verhaal van Marie, een vijftienjarig meisje en één van de tienduizend Belgen die hier verbleven. Het is niet niks om als stad zovele gasten over de vloer te krijgen en dat bracht heel wat problemen mee. Een thema dat in dit boek vooral onder de aandacht komt, is de 'rent strike' in 1915. Eigenaars van huizen slaan de huurprijzen drastisch op met als gevolg vele huisuitzettingen. Het zijn dan vrouwen die zich organiseren en hier actie rond voeren. Uiteindelijk komt de Rent Restriction Act hieruit voort, de huurprijzen worden officieel bevroren.
Historisch is dit boek enorm goed onderbouwd, het is ook nergens vervelend, integendeel, het laat zich zeer vlot lezen. Ook de verschillende personages zijn zeer goed beschreven, op een enkeling na zijn deze trouwens ook bestaande personen. Het boek eindigt ergens in 1915 maar in de epiloog wordt het wedervaren van de personages in het kort verder beschreven. En dit is een goede zaak, het verhaal is daardoor meer 'af' dan het anders geweest zou zijn.
Bij het lezen moet je wel aandachtig zijn, de auteur maakt soms wel eens gedachtensprongen en je hebt ook wel enige historische informatie te verwerken. Zeker het eerste deel van het boek kan het misschien wat moeite kosten om je in te leven, het hoofdpersonage is ook maar vijftien jaar en dit is niet evident voor een volwassen lezer. Daarbij komt nog dat het eerder een aaneenschakeling van situaties, beschrijvingen en gebeurtenissen is, met niet echt een 'rode draad' in het verhaal. Het beterde wel naarmate je verder komt in het verhaal, sommige dingen kregen dan toch een vervolg en brachten enige spanning in het verhaal.
Dat is zowat het enige minpunt, Annelies Beck heeft een heel goed en interessant boek geschreven.

Uitg. De Geus (2011) - 349 blz.

De fazantenmoordenaars - Jussi Adler-Olsen

2011-04-10T10:47:00.003+02:00

Detective.

Op de achterflap: "In 1987 worden de verminkte lichamen van een broer en zus gevonden in een zomerhuisje in de buurt van Rørvig, in Noord-Seeland. Uit het politieonderzoek blijkt dat de dader gezocht moet worden binnen een groep van kostschoolleerlingen die uit de rijkste kringen van het land afkomstig zijn. Er is echter niet genoeg bewijs en de zaak verdwijnt in de doofpot, totdat een van de verdachten zichzelf aangeeft. Daarmee lijkt het mysterie opgelost.
Een aantal jaren later belandt het onderzoek op het bureau van brigadier Mørck, hoofd van de afdeling 'onopgeloste zaken' Q. Hij denkt dat het er per ongeluk is terechtgekomen, maar al snel blijkt dit niet het geval te zijn."

Kort geleden las ik het eerste boek in de Serie Q, De vrouw in de kooi, en ook nu is het weer raak.
De auteur heeft ook hier een schitterende plot neergezet, het onderzoek van de speciale afdeling Q vordert gestaag met de nodige strubbelingen en tegenwerkingen en is zeer goed te volgen. Er waren wel zeer veel personages en dat was tussendoor wel even denken maar je kreeg genoeg hints om terug mee te zijn. En afdeling Q krijgt er zowaar een nieuwe medewerker bij, naast Assad wordt het team vervoegd door Rose Knudsen en zij is waarachtig een echte politievrouw maar aangezien ze zakte voor het rijexamen, aan de slag gegaan als secretaresse. Carl is er in eerste instantie niet voor te vinden, maar ze zal een waardevolle hulp blijken. En voor het verhaal is zij ook een toevoeging, het humor gedeelte wordt ditmaal vooral op haar conto geschreven.
Wat ik wel een beetje miste, was de spanning. Van in het begin is duidelijk wie het gedaan heeft en gedurende het onderzoek wordt het waarom en hoe geleidelijk aan uitgelegd. Desondanks word je toch meegezogen in het verhaal, af en toe wat onverwachte plotwendingen en actie en alles is in de chacoche. Je krijgt zowaar zelfs sympathie voor Kimmie, de enige vrouw in het zeer gewelddadige en agressieve schoolgroepje, met dank aan de auteur die zijn personages echt heel goed heeft neergezet. Je moet wel het eerste boek gelezen hebben voor de karakterschetsen van o.a. Carl en Assad, die worden hier niet meer herhaalt.
En daarmee heb ik weer een zeer goed boek uit, gelukkig liggen deel 3 en 4 nog te wachten.

Uitg. Prometeus (2010) - 405 blz. | Oorspr. titel Fasandræberne - vertaling Kor de Vries

De godsformule - José Rodrigues dos Santos

2011-04-06T14:48:00.004+02:00

Wetenschappelijke thriller.

Op de achterflap : “Op de trappen van het Museum voor Oudheden in Caïro wordt Tomás Noronha aangesproken door een hem onbekende vrouw uit Iran, die hem een kopie aanbiedt van een raadselachtig manuscript. Deze onverwachte ontmoeting markeert het begin van een reeks bloedstollende gebeurtenissen, waardoor Tomás tegen zijn zin betrokken raakt bij het Iraanse nucleaire ontwikkelingsprogramma. Bij toeval komt hij een geheime ontdekking van Albert Einstein op het spoor, een vondst die hem naar het grootste van alle mysteries voert: het wetenschappelijke bewijs van het bestaan van God.”

Vol goede moed en met hoge verwachtingen ben ik begonnen aan dit boek, ik had immers verschillende goede recensies gezien en de aanbevelingen op de kaft zagen er veelbelovend uit, ‘Spannend, verslavend en leerzaam’. Vooral deze eerste twee termen waren doorgedrongen tot mijn hersenpan, maar laat het nu toch wel net de laatste zijn die als enige bewaarheid wordt?!
Leerrijk is hier dus de term die volop aan de orde is, het boek staat bol van vele natuurkundige betogen, formules worden uit de doeken gedaan en we worden zelfs ingewijd in de beginselen van het boeddhisme. Om de strekking aan te duiden, enkele termen: kwantumtheorie, relativiteitstheorie, de Theorie van Alles, de Big Bang, energie, thermodynamica. Soms was het wel interessant, een enkele stelling of uitleg was boeiend om te horen en ja het was zelfs enigszins begrijpelijk, maar het boek was voor het overgrote deel een college in de fysica en in een fictie boek is dit niet op zijn plaats, het was helemaal ‘over the top’.
Daarnaast was er dan de verhaallijn maar die werd helemaal niet spannend, ook al was er sprake van ontvoering, marteling, sectie 209 of gevangenis 59, CIA, hezbollah en donker geklede mannen met zwarte brillen.
Als ik één term kan plakken op dit boek is het wel dat het zeer ‘gekunsteld’ was. De dialogen trokken op niets, het waren vooral belerende ja en nee gesprekken, de ontluikende liefde tussen Tomás en Ariana leek een verplicht nummer en kwam puberaal over, de auteur gebruikte heel vaak andere aanduidingen voor de personages, een irriterende gewoonte, en dan waren er nog de uitspraken van een topman en contactpersoon van de Amerikaanse CIA, elke twee woorden stond er fuck in, de auteur denkt misschien dat het de Amerikaanse way of speaking is.
Dit was dus het tweede boek op rij dat ik absoluut niet kan waarderen. Ik begrijp helemaal die goede commentaren niet en dat de naam Dan Brown bij dit boek in de mond wordt genomen daar kan ik al helemaal niet inkomen, dat is zelfs een regelrechte belediging.
En nu ga ik met het volgende boek absoluut geen risico nemen, het tweede boek in serie Q van Adler-Olsen ligt klaar.

Uitg. Em. Querido’s (2008) - 548 blz. | Oorspr. titel A Fórmula de Deus - vertaling Kitty Pouwels

Mysterie in Laken - Pol Van Den Driessche

2011-03-31T13:20:00.008+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Joseph, de bejaarde tuinman van het Kasteel van Laken, doet een macabere ontdekking aan de waterval onder het beeld van de Heilige Maagd. Hij wil verhinderen dat dit feit bekend raakt.
Rond die tijd lijkt de apostolische nuntius in Brussel van de aardbodem verdwenen. Zijn vriend en deken van de Basiliek van Koekelberg, Antoon Demets, maakt zich zorgen. (...)"

Pol Van Den Driessche is politiek journalist, werkt als expert Politiek bij een televisiezender, was dertig maanden senator en publiceerde verscheidene boeken over de Belgische politiek en over de monarchie. Na Moord in de Senaat is dit zijn tweede thriller.
Het is niets nieuws dat bekende Vlamingen een uitstapje maken naar een ander vakgebied, maar of die altijd een goede zaak is, valt te betwijfelen. In dit geval moeten we niet twijfelen, Van Den Driessche kan duidelijk schrijven maar deze zijsprong naar het fictieboek is toch wel een stap te ver, een grote stap mijns inziens, na 100 bladzijden heb ik het dan ook voor bekeken gehouden.
Het belangrijkste aan een boek is de inhoud en hier wringt het schoentje of zeg maar de schoen. Voor zover ik gekomen ben, was er totaal geen sprake van een verhaal, het wou maar niet beginnen. De tuinman heb ik ontmoet, hij vindt een lijk in het water en houdt dit geheim. Uiteindelijk vertelt hij het aan de keukenmeid en ze gaan nog eens kijken. Daarna gaat hij er nog eens een derde maal naar toe en hij krijgt zowaar een erotische belevenis. En nog vertelt hij het verder aan niemand. Het klinkt zó ongeloofwaardig allemaal! Dit is maar één voorbeeld van een slecht neerzetten van een personage maar ook de andere personages zijn niet te pruimen.
En de auteur maakt daarbij dan vaak nog gebruik van zogenaamd 'erotische en seksuele' termen en handelingen die uit het niets opduiken en helemaal hun bedoeling missen, het is op het vulgaire af zelfs. Het geeft dan ook geen enkele extra waarde aan het verhaal maar laat het niveau van het boek nog meer dalen. Wil hij hiermee opvallen? of choqueren? Het zal me een raadsel zijn.
Dit boek gaat linea recta terug naar de bib en dan kunnen we nu hopelijk aan een goed boek beginnen.

Uitg. Van Halewyck (2011) - 344 blz.

Dodenakker - Sabine Thiesler

2011-03-21T19:04:00.008+01:00

Psychologische thriller.

Op de achterflap: "Elk jaar brengen Magda en Johannes samen de zomer door in hun droomhuis in Toscane. Maar deze zomer loopt het anders: Magda reist alleen vooruit en wacht op haar man, die voor zaken naar Berlijn zou zijn. Maar Magda weet dat hij bij Carolina is, zijn minnares, en ze is niet bereid dit langer te verdragen.
Nu Johannes verraad heeft gepleegd aan haar liefde is het tijd voor wraak. Op een warme zomerochtend doodt ze hem, begraaft hem, en geeft hem op als vermist. Als kort daarna haar zwager Lukas op bezoek komt, escaleert de situatie. Lukas is verblind door zijn liefde voor Magda en ziet pas veel te laat in in welk dodelijk gevaar hij zich bevindt..."

Waar haar twee eerste boeken De kinderverzamelaar en Huis van stilte meer romans waren, kunnen we hier toch spreken van een beetje thriller. Het is echter niet helemaal zoals je het verwacht van een thriller want het boek begint met de volledige voorbereiding en uitvoering van de moord op Johannes door zijn vrouw Magda, zelfs het verbergen van het lijk wordt volledig uit de doeken gedaan.
Achteraf kom je dan via allerlei tijdsprongen te weten wie Magda is, haar relatie met Johannes en diens escapade met Carolina wordt verduidelijkt en dan zijn er nog de brieven aan haar zoon. En dan duikt er nog een ander personage op, een theater recensent die dan uiteindelijk ook zijn rol in het verhaal gaat spelen.
Zoals we gewoon zijn van Thiesler worden alle personages dus psychologisch zeer goed geduid en zijn er vele verhalen in het verhaal en zo blijf je gekluisterd aan dit boek ook al hoef je de dader helemaal niet te zoeken. Het is dus op een eigen manier toch een beetje spannend.
Het is een boek dat zeer vlot leest, het is niet moeilijk om te volgen en de verschillende verhalen waren boeiend. Toch een 'maar' hier, want naarmate je verder komt in het boek begin je toch vraagtekens te zetten bij het verloop van het verhaal en de verschillende karakters. Zeker de laatste hoofdstukken werden ineens zo ongeloofwaardig dat mijn eerste zeer goede indruk van het boek volledig teniet werd gedaan. Lukas riep de hulp in van een psychologe en die weet slechts aan de hand van wat Lukas vertelt dadelijk wat er juist aan de hand is, stelt een diagnose en reist zelfs af naar Toscane om Magda te begeleiden. Het boek gaat hiermee volledig de mist in.
Dit boek is het minste van wat ik tot nu toe gelezen heb van Sabine Thiesler en het is ondanks de goede start van het boek toch geen aanrader, zeker niet voor de thriller liefhebbers. Maar als je houdt van psychologische verhalen en je je niets aantrekt van het foute einde dan kun je deze Dodenakker zeker lezen.

Uitg. Karakter Uitgevers (2009) - 415 blz. | Oorspr. titel Die Totengräberin - vertaling Harry Naus

Elixer - Hilary Duff

2011-03-18T09:50:00.003+01:00

Thriller voor de adolescent.

Op de achterflap: "De zeventienjarige Clea Raymond heeft haar hele leven de schittering van de spotlights gekend. Ze is de dochter van een beroemde chirurg en een prominent politicus en zoekt als getalenteerd fotojournalist haar toevlucht in een wereld die haar in staat stelt naar verre, exotische plaatsen te reizen. Maar nadat Clea's vader verdwijnt op een humanitaire missie, ziet Clea plotseling dat er op haar foto's griezelige, vage beelden staan van een vreemde en mooie jongeman - een man die ze nog nooit heeft gezien. (...)"

Yep, Hilary Duff ambieert een schrijverscarrière naast haar talloze andere bezigheden en ok, het is niet helemaal geslaagd maar het mag er wezen, toch alleszins voor de jongere lezers, adolescenten met name.
In het begin was ik aangenaam verrast door haar schrijfstijl, die is echt heel behoorlijk. Naar mate ik vorderde kreeg ik wel het gevoel dat ze een leefwereld beschrijft die maar boeiend is voor de jongere lezer en ik had het precies allemaal al eens gelezen.
De plot had wel iets, maar ook deze was niet verrassend of origineel en in het begin klopte het nog wel maar naar de ontknoping toe zaten er toch wel wat mankementen in, werd het ongeloofwaardig en aan het einde leek het boek niet 'af'.
Hilary is nog jong en dat is duidelijk te merken, ze schrijft gelukkig wel vanuit haar eigen ervaring en dat maakt dan de personages weer levensecht.
Voor de jonge lezers en fans van Hilary Duff is het dus een aangenaam boek en het biedt een kijkje in het leven van de ster herself.

Uitg. De Boekerij (2011) - 238 blz. | Oorspr. titel Elixir - vertaling Ellis Post Uiterweer

De vrouw in de kooi - Jussi Adler-Olsen

2011-03-12T20:11:00.004+01:00

Detective.

Op de achterflap: "Op een prachtige winterdag verdwijnt de jonge linkse politica Merete Lynggaard zonder een spoor achter te laten. De media duiken op het verhaal en suggereren van alles: van moord en zelfmoord tot een geplande vrijwillige verdwijning. De politie wordt gesommeerd de vermissing grootscheeps te onderzoeken, maar Merete is van de aardbodem verdwenen.
Brigadier Carl Mørck, hoofd van de afdeling 'onopgeloste zaken' Q forceert na enkele jaren een grote doorbraak in het onderzoek. Samen met zijn assistent Assad is hij een roekeloze crimineel op het spoor die wordt gedreven door haat. Wraak blijkt een cruciale factor in de krankzinnige plot."

Schitterend boek, echt alles is in orde.
Het begint met een proloog, een beproefd middel om je onmiddellijk in het verhaal te trekken. Het verhaal komt daarna traag op gang met de introductie van de personages, maar eenmaal door deze fase en als afdeling Q geïnstalleerd is, in de kelder nota bene en met één werknemer, neemt het verhaal een schitterende start en gaat steeds sneller en sneller. De auteur maakt ook gebruik van twee verschillende tijdzones om de spanning op te bouwen en hij is hierin meer dan geslaagd, het boek is een sneltrein.
De verschillende personages worden ook zeer goed neergezet. Zo leren we Carl Mørck kennen als een ietwat luie rechercheur, zijn bijna ex-vrouw belt hem te pas en te onpas, hij woont samen met zijn stiefzoon en een onderhuurder, verzamelaar van playmobil en kok van dienst en daar is dan zijn kleurrijke assistent Assad, politiek vluchteling en aangenomen als zijn poetsman maar hij ontpopt zich als een briljant onderzoeker en draagt zo bij aan de oplossing van de vijf jaar oude en koude zaak. Het moge nu ook duidelijk zijn dat het boek bijwijlen grappig is geschreven, nog een pluspunt.
Gestaag vordert het onderzoek en ook al krijg je na een tijdje wel een idee van wat de reden van de vermissing kan zijn, toch zijn er genoeg onverwachte plotwendingen en blijft het spannend.
Dit boek is het eerste deel van de serie Q, deel twee en drie zijn ook reeds verschenen en binnenkort deel vier. Ok, laat maar komen ...

Uitg. Prometheus (2010) - 382 blz. | Oorspr. titel Kvinden i buret - vertaling Kor de Vries

Diep - Mo Hayder

2011-03-06T19:35:00.005+01:00

Thriller met een seriemoordenaar.

Op de achterflap: "In Bristol wordt met bruut geweld een auto gestolen: een man met een Kerstmannenmasker slaat de bestuurster neer en scheurt hard weg in haar auto. Met haar vierjarig dochtertje nog op de achterbank.
Het gebeurt wel vaker dat een autodief per ongeluk een kind ontvoert. Het kind duikt altijd binnen een dag weer op - in tegenstelling tot de auto. Dus rechercheur Jack Caffery maakt zich niet zo heel erg druk. Maar dit kind duikt niet op. Ook niet na een paar dagen. Dan ontdekt hij dat er zo al enkele meisjes zijn ontvoerd..."

Mo Hayder heeft het weer gedaan, dit is een ijzersterke thriller over een seriemoordenaar en zoals in verschillende van haar vorige boeken is Jack Caffery de rechercheur die het mag oplossen.
Diep is blijkbaar een vervolg op Ritueel en Huid, maar deze laatste heb ik niet gelezen en dat is nu toch een beetje spijtig. Het optreden van 'de wandelaar', die ik dus al wel kende van in Ritueel, kon ik niet meer duiden en ook wat betreft de verhouding tussen Jack en hoofdagent Flea Marley, werkzaam bij het duikersteam was ik niet helemaal meer mee, maar als rustpunten in het verhaal zijn ze wel te verteren.
De plot was schitterend uitgewerkt en heel spannend, het is een boek dat je zeer moeilijk kan neerleggen en ook al kreeg ik dik halverwege een vermoeden van wie het gedaan, toch bleef er nog genoeg twijfel over en al zeker over de reden waarom het allemaal gebeurde.
En waar de vorige boeken een duistere bovennatuurlijke kant hadden, is dit hier niet het geval behalve helemaal op het einde waar Flea het stoffelijke overschrijdt. En aangezien ik ervan overtuigd ben dat er méér is in deze feitelijke wereld dan hetgeen we kunnen waarnemen en wetenschappelijk verklaren, vond ik dit geloofwaardig.
Diep is werkelijk een geweldig spannend boek, een waar genot om te lezen en doet verlangen naar meer van dit. Schrijven Mo Hayder!

Uitg. Luitingh-Sijthoff B.V. (2010) - 399 blz. | Oorspr. titel Gone - vertaling Yolande Ligterink

Contract - Lars Kepler

2011-03-01T20:37:00.007+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "In het vroege ochtendgloren wordt op een verlaten plezierjacht in de Stockholm-archipel het lichaam van een jonge vrouw gevonden. Het water in haar longen wijst op een verdrinkingsdood, maar vreemd genoeg vertonen haar kleren geen enkel spoor van zeewater.
De volgende dag stuit de politie in een Stockhoms appartement op het lichaam van een man. Hij hangt aan een haak in het plafond, in een verder lege kamer. Inspecteur Joona Linna is ervan overtuigd dat de man zelfmoord heeft gepleegd. Hij krijgt gelijk, maar daarmee is de zaak niet gesloten. De twee doden vormen de opmaat tot een reeks duizelingwekkende en gevaarlijke gebeurtenissen die Joona Linna meesleuren in een nietsontziende jacht op de moordenaar."

Van het eerste boek Hypnose van het schrijversduo onder de naam Lars Kepler was ik helemaal weg. Misschien verwachtte ik er teveel van maar dit boek haalt bijlange het niveau van Hypnose niet.
Wat me vooreerst al stoorde, was dat er heel wat ongerijmdheden te bespeuren vallen. Zo is bv. Saga, collega van Joona, volop aan het werken op haar laptop op de plaats delict, een paar minuten later is ze zich elders aan het voorbereiden in een busje om een gebouw binnen te vallen en nog even later is ze Joona, die in ditzelfde gebouw nog vlug een getuige wil spreken voor het team gaat binnenvallen, aan het redden. Deze passage valt al vroeg in het boek en daarmee is de toon gezet en lees je verder met een zeker ongeloof in het verhaal.
Een volgende punt is de uitwerking van de spelers. Punt is dat die er helemaal niet was. Bijna alle personages komen gewoon uit de lucht vallen op een enkeling na. Zeker van het hoofdpersonage Joona Linna kan je verwachten dat je toch iets te weten komt, maar nee hoor. Hij heeft een mysterieuze ziekte die niet uitgediept wordt, je hebt er gewoon het raden naar en summier wordt zijn vroegere zaak uit Hypnose aangehaald en ook dit doet totaal niet terzake en is voor lezers die het boek niet gelezen hebben misschien zelfs irritant. Dan krijgt hij een partner toegewezen, Saga Bauer die ook al helemaal niet ingevuld wordt en de auteurs zijn er in geslaagd om ook haar zeer ongeloofwaardig neer te zetten.
Dan de plot. Ja en nee. Langs de ene kant is hij wel origineel, goed gevonden en met een maatschappelijke ondertoon. Maar het zogenaamde 'pananinicontract' waarrond het hele boek zogenaamd draait en slechts op het einde bij naam wordt genoemd, valt toch wat magertjes uit en wordt niet geloofwaardig. In heel het boek wordt er af en toe naar verwezen en op het einde had dit de clou moeten zijn om alles te begrijpen maar het valt in het niet en heft het verhaal al zeker niet op naar een hoger niveau.
Positief is wel dat het boek heel vlot leest en toch spannend is. Het is zeker filmisch geschreven en dat heeft zijn vruchten afgeworpen, beide boeken zouden verfilmd worden.
Voor de doorgewinterde thriller liefhebber is dit boek geen aanrader, maar als je niet te nauw leest en niet teveel verwacht, is het best te pruimen.

Uitg. De Bezige Bij (2011) - 519 blz. | Oorspr. titel Paganinikontraktet - vertaling Jasper Popma en Clementine Luijten

Verzoeking - Harlan Coben

2011-02-25T10:30:00.009+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Tijdens haar spraakmakende tv-programma Op heterdaad ontmaskert Wendy Tynes de meest meedogenloze criminelen. Jeugdwerker Dan Mercer is de kroon op haar werk. Ze beschuldigt hem in de laatste uitzending onder meer van het misbruiken van een jong meisje dat hij via een chatroom heeft ontmoet...
Mercer duikt onder om te ontkomen aan wraakacties. Dan neemt hij contact op met Wendy omdat hij nieuwe informatie zegt te hebben. Voordat hij haar die kan geven, wordt hij echter vermoord door de vader van een van zijn slachtoffers. Inmiddels is Wendy niet meer zo zeker van de conclusies van haar onderzoek."

'Coben gaat ten koste van je nachtrust.' staat bovenaan de kaft te prijken. En dat is bij dit boek maar weer eens bewezen, het is een thriller die echt alles in huis heeft om uit te blinken.
Zo zijn de personages net genoeg uitgewerkt om je te kunnen inleven, het boek opent met een spannende proloog, heeft een geweldige plot en het is zo spannend dat je inderdaad misschien wel te kampen krijgt met een zeker slaaptekort. En ik was het vergeten maar Coben schrijft met humor, als ik aan een bepaalde passage terugdenk, zit ik nog te grinniken. ;-)
Maar het meest onder de indruk was ik toch wel van het verhaal op zich, je hebt totaal geen gedacht wat er nu eigenlijk speelt. Gestaag ontvouwt het verhaal zich dan en voortdurend zijn er verrassende wendingen, je ziet ze echt niet aankomen. En zelfs aan het einde als het toch ongeveer duidelijk is wat er gebeurd is, komt de auteur met nog een verrassing. Een plot dus om U tegen te zeggen.
En mijn besluit is dus maar weer eens dat Harlan Coben een top schrijver is!
Eerder: Houvast, Eens beloofd, Verloren, Schaduwleven

Uitg. De Boekerij (2010) - 368 blz. | Oorspr. titel Caught - vertaling Martin Jansen in de Wal

Mr. Tourette en ik - Pelle Sandstrak

2011-02-22T09:46:00.006+01:00

Waargebeurd verhaal.
Ontroerend en komisch relaas van een man die lijdt aan het syndroom van Gilles de la Tourette.

Op de achterflap: "Pelle groeit op in een Noord-Noors dorpje. Hij verzint steeds meer regels waaraan hij zich moet houden. Als Pelles vader een artikel leest over het syndroom van Gilles de la Tourette herkent hij symptomen van die aandoening in zijn zoon. Maar wanneer hij Pelle meeneemt naar een arts, zegt deze: 'Tourette? Nee, dat hebben we hier niet.'"

Wat een verhaal! Als je niet weet dat dit een echt verhaal is, een echt levensverhaal, zou je het bijna niet geloven.
Het verhaal begint als Pelle 11 jaar is (1976), in 'Het Dorp' woont en naar school gaat. Hij heeft reeds verschillende tics en vertoont dwangmatig gedrag. In 1984 gaat hij in militaire dienst en staat hij op eigen benen, weg van zijn ouders en eenmaal dat achter de rug begint hij aan een carrière van verschillende jobs. Het gaat steeds slechter en slechter met Pelle. De tics en het dwanggedrag nemen extreme vormen aan en op alle vlakken geraakt hij geïsoleerd in de maatschappij, maar dan ook echt op alle vlakken: psychisch, emotioneel, sociaal en zelfs fysisch gezien leeft hij er letterlijk buiten en raakt hij langzaam maar zeker ondermijnd. Zijn ziekte beheerst het grootste deel van de dag, meestal toch, soms heeft hij een goede dag en zelfs dan is hij vaak nog een paar uur bezig met ritualiseren.
Pas in 1990 komt er uiteindelijk een kentering en dan nog uit eigen initiatief. Tot dan heeft hij al die jaren tegen een muur van ongeloof aangestoten, zelfs de veelvuldige bezoeken aan dokters en psychiaters brachten geen soelaas, niemand kon of wilde een diagnose stellen. Maar dan gaat hij met de hulp van drie dokters aan de slag om over zijn neuroses heen te komen, ook een proces van vele jaren. Genezen doet hij niet maar hij leert genieten zonder dwang als een normaalvariant van een mens.
Sandstrak heeft zijn verhaal schitterend verwoord, je begint te begrijpen wat deze toch wel vreemde ziekte betekent in een mensenleven. Je kruipt helemaal in zijn gedachtenwereld en je móet wel meeleven. En daarbij is het boek soms wel echt grappig. De auteur heeft een groot relativeringsvermogen en wat er vooral van afstraalt is positiviteit. Sandstrak is uit een heel diepe put moeten klimmen maar hij heeft het toch maar gedaan en heeft zijn leven ten goede gekeerd om anderen hoop en inspiratie te bieden.
Vanuit dit opzicht is dit boek een aanrader. Maar toch wil ik de lezer waarschuwen. Het boek begint heel goed, Sandstrak kan schrijven, maar er zit enorm veel herhaling in, het kan ook niet anders omdat het onderwerp ook constante herhaling is - dwanggedrag. Daar moet je dus doorheen bijten.

Uitg. De Geus (2010) - 414 blz. | Oorspr. titel Mr Tourette och jag - vertaling Janny Middelbeek-Oortgiesen

Déjà vu - Esther Verhoef

2011-02-16T19:29:00.005+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Als de 27-jarige Eva Lambregts haar baan als journaliste bij de krant kwijtraakt, besluit ze om uit te huilen bij haar beste vriendin. Dianne heeft een halfjaar eerder alle schepen achter zich verbrand en zich teruggetrokken in een afgelegen gehucht in Frankrijk. Bij aankomst treft Eva echter een verlaten huis aan.
Ze vertrouwt erop dat haar grillige vriendin snel van zich zal laten horen en neemt haar intrek in het huis. Maar Dianne geeft taal noch teken.
In het dorp gebeuren vreemde dingen. Wie sluipt er 's nachts door de bossen rond de woning, en waarom reageren de dorpelingen zo vijandig?"

Esther Verhoef heeft weer een goed geconstrueerd boek geschreven, niet zo boeiend als Rendez-vous, haar eerste literaire thriller, maar toch een vlot boek.
Het verhaal begint ook nu met een soort van proloog en tussendoor wordt dit verder verhaald. Het creëert dadelijk een vorm van spanning, maar het loopt hier toch al mis want Verhoef weet die spanning gedurende de rest van het verhaal niet te houden. Het verhaal kabbelt rustig voort totdat er halverwege het boek ineens een explosie van gebeurtenissen is die je niet ziet aankomen en erbij gesleurd lijkt te zijn. Het komt wat onwerkelijk over.
Het verhaal is verder spijtig genoeg ook niet goed uitgewerkt. Het boek heeft te weinig pagina's en is te beknopt om realistisch, spannend en psychologische onderbouwd te zijn, ook al is het wel een zeer goed verhaal.
Beetje jammer dus, maar uiteindelijk is het wel een leuk en vlot boekje en het kost helemaal geen moeite om het te lezen. Verhoef is een zeer goede schrijfster, ik hoop dus toch nog van haar te lezen.

Uitg. Anthos (2010) - 318 blz.

In het geheim - David Baldacci

2011-02-14T11:47:00.003+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Mason Perry, bijgenaamd 'Mace', was een zeer succesvolle detective bij het Narcotica-afdeling van de politie van Washington D.C., tot ze werd ontvoerd en vervolgens een misdaad in de schoenen kreeg geschoven die ze niet had begaan. Ze raakte alles kwijt - haar baan, haar carrière, haar vrijheid - en verdween voor twee jaar achter de tralies.
Maar nu is Mace weer vrij en vastberaden om degenen die haar in de gevangenis hebben doen belanden, te vinden. Dan ontmoet ze de jonge advocaat Roy Kingman, vlak nadat hij het lichaam heeft ontdekt van een vrouwelijke collega."

En weer was dit een Baldacci zoals we gewoon zijn van hem, alhoewel het niet zo spannend was als anders. De auteur begint de neiging te krijgen om zijn personages wat beter uit te diepen en dit kunnen we natuurlijk alleen maar toejuichen. Hij kiest ze ook met de juiste achtergrond en persoonlijke levenssfeer in het kader van heel het verhaal.
In het begin had ik wat moeite om in het verhaal te komen, uiteindelijk lukte het wel en van dan kostte het dan weer moeite om hem soms even neer te leggen. Het leest zonder moeite en het tempo van het verhaal is zo dat je tijd hebt om bij te blijven met de vorderingen van het onderzoek van Mace en Roy, je kan zelf allerlei verbanden leggen en mee speuren. En met af en toe een goede actiescène wordt het dan soms toch even spannend ook al is het geheel niet verrassend of origineel.
Een goed leesbare Baldacci dus met meer aandacht voor onderzoek en speurwerk dan actie.

Uitg. A.W. Bruna (2009) - 381 blz. | Oorspr. titel True Blue - vertaling Hugo Kuipers

De val van Stone - Iain Pears

2011-02-10T13:49:00.008+01:00

Historische roman.

Op de achterflap: "Londen 1909, John Stone valt uit een raam van zijn huis, zijn dood tegemoet. De politie denkt aan zelfmoord, maar zijn weduwe is daar niet van overtuigd en huurt de jonge journalist Matthew Braddock in om onderzoek te doen naar de mysterieuze omstandigheden rond zijn dood. Bovendien moet hij op zoek naar een kind van Stone, van wie het bestaan pas in diens testament bekend werd gemaakt.
In zijn onderzoek brengt Braddock Stones schimmige verleden tot leven. Van Londen, waar Stone met zijn enorme vermogen de financiële markten kon manipuleren, naar Parijs, waar hij de liefde van zijn leven ontmoette, en uiteindelijk naar het negentiende-eeuwse Venetië - de stad waar Stone de basis legde voor zijn immense fortuin."

Wat een speciaal boek, het begint met het einde en gaat zo terug naar het begin van het verhaal en dit in drie grote delen. Elk deel gaat gelukkig wel ongeveer vooruit in de tijd.
Het eerste deel gaat dus over het onderzoek van Matthew Braddock naar de dood van Stone en diens vermeende kind en dit alles in Londen. Deel twee speelt zich dan af in Parijs, 20 jaar eerder en is het relaas van Henry Cort, spion en in dienst van het vaderland. En deel drie situeert zich dan nog eens 20 jaar vroeger en ditmaal in Venetië en hier is Stone zelf aan het woord.
Een heel rare opzet dus in dit boek, maar achteraf gezien helemaal niet slecht gevonden. Je krijgt van bijna alle hoofdpersonages het hele levensverhaal voorgeschoteld maar wel in stukjes en brokjes en met terug werkende kracht. Op het einde wordt alles duidelijk en op slechts de allerlaatste bladzijden wordt de val van Stone verklaard. En wat er daarna gebeurt en hoe het leven van de weduwe verloopt, wordt aan het einde van het eerste deel beknopt uitgelegd. Bij mijn weten heeft Pears geen enkel los eindje gelaten.
Alleen al deze ingewikkelde constructie om het hele verhaal verteld te krijgen op een originele manier is een knap staaltje vakwerk en een reden om het boek te lezen. Maar het moet gezegd dat je als lezer wel doorzettingsvermogen moet hebben. Het is een historisch onderbouwd werk en dan nog voornamelijk over de financiële wereld. Er waren echt wel heel saaie stukken bij en meermaals heb ik mij afgevraagd waarom ik in hemelsnaam dat boek toch aan het lezen was. Langs de andere kant heb ik er dan toch ook weer wat van opgestoken en het boeide me soms ook wel. En dan waren er weer stukken bij die zeer gemakkelijk lazen als een roman.
Ik durf het boek dus niet aanraden, zeker niet voor een toevallige lezer of thriller liefhebber. Maar toch is het een goed boek ... voor wie saaie stukken tussendoor niet schuwt en tijd heeft, want het is geen dun boekje en je moet bij de les blijven.

Uitg. De Bezige Bij (2009) - 701 blz. | Oorspr. titel Stone's Fall - vertaling Hugo Kuipers

Penoza - Pieter Bart Korthuis

2011-01-31T09:22:00.005+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Haar man was een crimineel. Om haar gezin te beschermen moet zij er ook één worden.
Als dochter van een Amsterdamse penozebaas kent ze het milieu als geen ander, maar voor haar kinderen wil ze een andere toekomst. Wanneer Carmen van Walraven-de Rue erachter komt dat haar man een groter aandeel in de misdaad heeft dan ze aan zichzelf durfde toe te geven, dwingt ze hem met de onderwereld te breken. Op het moment dat haar leven zich ten goede lijkt te keren wordt haar man voor de ogen van hun jongste zoon geliquideerd."

Korthuis is scenarioschrijver en regisseur en Penoza is zijn debuutroman die gebaseerd is op de gelijknamige KRO-televisieserie. Het moge duidelijk zijn na het lezen van dit boek. Daarmee wil ik niet zeggen dat het slecht is, het leest vlot en je bent absoluut genoopt om verder te lezen. Maar er staat geen letter teveel, het verhaal is zeer strak, geen uitweidingen of uitstapjes. Dat heeft natuurlijk enige nadelen en zeker voor een doorgewinterd thriller lezer.
De verschillende personages worden niet uitgediept en blijven wat aan de oppervlakte sudderen. Je moet goed bij de les blijven om de juiste verhoudingen en relaties te kunnen onderscheiden, het komt warrig over juist omdat het zo beknopt geschreven is. Je inleven in het verhaal lukt daardoor ook al niet, zoiets als in het rijmpje 'Ik stond erbij en ik keek ernaar'.
Het verhaal zelf was niettemin boeiend, niet dat je je onmiddellijk betrokken voelt. Het is een niet alledaagse wereld voor het gros van de bevolking, maar hij is er wel en misschien wel dichterbij dan we zouden denken.
Een goed boek dus maar alleen een aanrader voor de gelegenheidslezer. Het is ook niet geweldig dik, eerder kort eigenlijk en is dus uit in no-time.

Uitg. Ambo|Anthos (2010) - 310 blz.

Predikant - Camilla Läckberg

2011-01-29T10:13:00.004+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Wanneer het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden, doet de politie een opzienbarende bijkomstige ontdekking: onder het naakte lijk liggen twee vrouwelijke skeletten. Bovendien vertonen de botten sporen van dezelfde zware en langdurige mishandeling als het lichaam van het laatste slachtoffer. Voor inspecteur Patrik Hedström is het duidelijk: de moorden houden met elkaar verband. Maar hoe? Wie zijn de vrouwen en vooral: wie is de dader? Tijdens het onderzoek ontdekt Patrik, geholpen door zijn hoogzwangere vrouw Erica, steeds meer stukjes van de gruwelijke puzzel..."

Men tweede Läckberg en het was zeer oké, alhoewel er toch nog een beetje werk aan de winkel is.
Ik ontdek niet vlug hoe de vork in de steel zit in een boek maar nu had ik 'm toch wel door. Er waren wel erg veel hints en een paar zeer duidelijke, toch voor de lezer, de inspecteur en zijn team beschikten over minder tips. Dat was toch wel een groot minpuntje aan dit boek.
Net zoals in IJsprinses bedient Läckberg zich nu ook van flashbacks en volgen we het relaas van haar mishandelde zus verder. En af en toe breekt ze het verhaal even met ludieke situatiebeschrijvingen als familieleden of 'vrienden' komen logeren bij de hoogzwangere Erica.
Het verhaal op zich zat wel goed in mekaar, op enkele kleine mankementjes of losse eindjes na. En ondanks dat je ongeveer weet hoe het zit, is het toch een heel spannend boek, met zekere regelmaat smijt Läckberg er een verrassende plotwending tussen.
Een zeer vlot en spannend boek dus, grappig bij momenten en ik ben zeer benieuwd naar de verdere lotgevallen van Erica en haar zus.

Uitg. Ambo|Anthos (2007) - 363 blz. | Oorspr. titel Predikanten - vertaling Elina van der Heijden en Wiveca Jongeneel

Crème Brûlée - Tine Bergen

2011-01-22T23:21:00.004+01:00

Roman.

Op de achterflap: "Sonia werkt als talenlector op een hogeschool en woont samen met Stijn. Ze rolt zonder veel problemen van de ene dag in de andere en voelt zich daar prima bij. Tot ze een internationaal project in de maag gesplitst krijgt dat niet alleen haar job op de tocht zet, maar haar ook oog in oog brengt met Reiner, haar grote liefde van lang geleden."

Tine Bergen schreef eerder enkele jeugdboeken o.a. Gaijin en met Crème Brûlée zet ze haar eerste roman voor volwassenen neer. En ik moet zeggen dat ik weer ferm onder de indruk was.
Het boek wordt in de pers bestempeld als 'chicklit', eigentijdse romantische fictie literatuur volgens wikipedia. Het is een zeer herkenbaar verhaal maar dus inderdaad meer voor jonge vrouwen. Of voor een lezer die toevallig een vergelijkbare ervaring heeft gehad ofwel in een gedumpte liefde ofwel als jonge leerkracht.
Maar ook al hoor je niet tot een van deze categorieën dan is het toch een zeer leesbaar boek. Je zou het boek alleen al omwille van haar taalvaardigheid ter hand kunnen nemen, het is werkelijk verfrissend om nog eens een boek te lezen dat zo goed geschreven is. Maar daarnaast brengt Tine het verhaal ook nog eens met zoveel flair en humor dat je gewoon blijft doorlezen ook al is het verhaal op zich niet geweldig of origineel.
Chicklit of niet, ik heb erg genoten van dit boek. Mooie cover ook trouwens!

Uitg. Linkeroever (2010) - 184 blz.

Verleid me - Anja Feliers

2011-01-21T15:22:00.003+01:00

Roman verpakt als thriller.

Op de achterflap: "Ze was nooit van plan geweest iets met hem te beginnen. Ze had een prachtige man, twee schatten van kinderen, een veelbelovende carrière als schrijfster. Ze nam een risico. Een berekend risico. Een affaire van veertien dagen in het zuiden van Frankrijk was immers makkelijk toe te dekken. Vol overgave geniet ze. Is het peilloze verdriet om de dood van haar dochtertje een mogelijke verklaring?
Als ze terugkeren van vakantie blijkt dat meerdere mensen op de hoogte zijn van haar affaire. Zij zet alles op alles om haar relatie en haar gezin te redden. Maar een onbekende vijand heeft het op haar gemunt. Hij weet alles van haar en zij niets van hem. Het begin van een ongelijke strijd."

Ik ben helemaal niet onder de indruk van dit boek alhoewel ik het toch graag uitgelezen heb. Het verhaal deed me onmiddellijk denken aan Rendez-vous van Esther Verhoef maar dat is een rasechte literaire thriller van topniveau. Verleid me komt meer als een tandje te kort om dit niveau te kunnen benaderen.
Wat me een klein beetje stoorde was de druk, die was toch wel zeer groot, tenminste het ik-deel van Nanou. Met een kleinere druk had het boek heel wat minder pagina's kunnen hebben en ook wat professioneler ogen. Het schuin gedrukte ik-deel van Thomas las beter. Het was wel goed gevonden, twee verschillende opmaken, je moest niet nadenken wie nu ook al weer aan het woord was.
Het verhaal was niet slecht, maar toch wel heel eenvoudig, net zoals het taalgebruik overigens. En het was ook een tikje voorspelbaar. Het grootste deel van het verhaal las als een roman, in mijn ogen was het dat ook. Juist op het einde had het een beetje spannend kunnen zijn, maar het tempo lag zo laag gedurende heel het boek dat dit absoluut niet uit de verf kwam.
Psychologisch zat het boek naar mijn gevoel ook niet helemaal correct in mekaar, het kwam soms wat ongeloofwaardig over. En het werd ook nogal eens herhaald en te ver doorgedreven. De lezer begrijpt dingen ook wel zonder dat het allemaal voorgekauwd wordt.
Het was absoluut geen straf om dit boek uit te lezen, het last echt wel vlot. Maar als thriller is het zeker geen aanrader, voor lezers van romans die een tikje mysterie kunnen verdragen wel. Daarom toch drie sterren.

Uitg. Manteau (2010) - 381 blz.

Spel zonder regels - Greg Iles

2011-01-17T10:29:00.002+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Penn Cage had vroeger geen gemakkelijke baan. Als openbaar aanklager in Houston was hij verantwoordelijk voor meerdere ter dood veroordelingen. Maar dat was nog niets vergeleken bij wat hem nu te wachten staat.
Als burgemeester moet Penn zijn geboortestad Natchez proberen te redden uit de nietsontziende klauwen van de internationale gokmaffia. En hij staat er alleen voor, want iedereen om hem heen is al bezweken voor de verlokkingen van het snelle geld.
De maffiabazen deinzen nergens voor terug. Al snel vekeren niet alleen Penns eigen leven, maar ook de levens van zijn familie en zijn ex, van wie hij nog steeds houdt, in groot gevaar. Hij zal moeten kiezen, maar wat is de juiste keuze?"

Ik kan hier alleen maar men vorige besprekingen van Iles onderschrijven (Ontluistering, Doodsangst, Kwade opzet). Iles schrijft super spannende no nonsense thrillers. Je weet van in het begin wie de bad guys zijn en hoe het ongeveer in mekaar zit en toch slaagt de auteur erin om je aan het boek gekluisterd te houden. Met de regelmaat van een klok verrast het boek met allerlei plotwendingen en vele spannende actiescènes. Ditmaal zou ik op bepaalde momenten zelfs in het boek gedoken zijn om men verontwaardiging te spuien over al het onrecht en misbruik, het heeft me aangegrepen.
En ook al heeft het boek een held, Kelly, die begiftigd lijkt met bovenmenselijke krachten, het deed niets af aan het leesplezier. Greg Iles is top!

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2010) - 590 blz. | Oorspr. titel The Devil's Punchbowl - vertaling Frank Lefevere

Vanochtend vroeg vertrokken - Kate Atkinson

2011-01-09T13:41:00.004+01:00

Thriller met een zeker roman gehalte.

Op de achterflap: "Voor Tracy Waterhouse, een overtuigde single, een geharde oud-rechercheur van de zedenpolitie in Leeds en tegenwoordig hoofd beveiliging van een winkelcentrum, zou het een gewone werkdag achter de monitoren worden - totdat ze een oude bekende van de politie tegenkomt. Kelly Cross, drugsverslaafde en prostituee, dendert haar territorium binnen en sleurt een verontrustend krijsend meisje mee. Razendsnel neemt Tracy een besluit dat haar leven voorgoed zal veranderen. Ze gaat naar huis als de kersverse, onzekere moeder van een kleuter.
Ondertussen is de ontgoochelde privédetective Jackson Brodie verwikkeld in een reddingsactie voor een hond die door zijn baas wordt mishandeld. Dit vormt een kleine afleiding van zijn werkelijke opdracht: de ware herkomst achterhalen van een meisje dat dertig jaar geleden onder duistere omstandigheden in Leeds blijkt te zijn geadopteerd."

Ik vond het vorige boek al speciaal, maar dit boek is fenomenaal. Gedurende het lezen wisselde mijn mening om de haverklap, is dit nu twee sterren waard of gewoonweg subliem? Ik ben er eigenlijk nog altijd niet helemaal uit, maar neig toch meer naar het sublieme.
Dit is het eerste boek dat ik lees van Atkinson, alhoewel vroeger mijn oog dikwijls is gevallen op haar boek Bladeren van licht (1997) maar ik heb het nooit meegenomen uit de bib. Iets heeft me altijd tegengehouden, nu zou ik niet weten wat.
In het begin had ik veel moeite met dit boek, ik heb zelfs even getwijfeld om het opzij te leggen. Het was echt een warboel dit verhaal, het beterde wel naar het einde toe. Heden en verleden wisselde regelmatig af, vele verschillende verhaallijnen en zelfs binnen één verhaallijn wisselde het perspectief, je moest echt wel zeer aandachtig lezen om bij te blijven. Ik had zelfs al een heel stuk gelezen over het tweede hoofdpersonage eer ik doorhad dat het de tweede hoofd verhaallijn was, en dat nog met even terug te blikken op de achterflap. En dan ging alles nog over zulke banale zaken dat het eerder op een situatieschets leek, een roman over het leven van alledag.
Maar dan werd het langzamerhand duidelijk, het was wel een thriller en het werd toch nog spannend. Alle ogenschijnlijk niet relevante hoofdstukken kregen hun plaats, of toch bijna allemaal. Want als ik er zo op terugkijk, zijn er toch enkele punten die niet opgehelderd worden en dat geeft toch een beetje een wrang gevoel aan het eind van de rit. Het boek is niet af, de lezer is niet helemaal voldaan. Toch wel een beetje spijtig.
Want verder is het een heel goed boek. Het is niet alle schrijvers gegeven om zo relativerend en humoristisch te schrijven als Atkinson (alleen de titel al en zeker de originele). Hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik het ging appreciëren en ik zelfs af en toe dacht 'Wauw, wat een goed boek'.
Maar het is een schrijfster die je gewoon moet zijn, je moet haar leren lezen. Nu weet ik wat me te wachten staat als ik nog eens een boek van haar lees en dan zal ik het waarschijnlijk meer kunnen waarderen van in het begin en ervan genieten.

Uitg. Atlas (2010) - 398 blz. | Oorspr. titel Started Early, Took My Dog - vertaling Inge Kok

Rusteloos land - Belinda Bauer

2011-01-03T14:53:00.003+01:00

Psychologische roman en thriller.

Op de achterflap: "Elke dag na school en in de weekenden, wanneer zijn vriendjes voetbalplaatjes ruilen, gaat de twaalfjarige Steven graven. Hij heeft een doel, een belangrijk doel. Als hij de botten van zijn oom Billy vindt, die op elfjarige leeftijd is verdwenen, zal zijn familie eindelijk rust hebben. Waarschijnlijk is Billy om het leven gebracht door een seriemoordenaar die voor andere moorden vastzit. Steven is vastbesloten om de krakende kieren en stinkende wonden in zijn familie te dichten. Moedig schrijft hij de seriemoordenaar aan, zonder zijn identiteit kenbaar te maken.
Dan begint een kat-en-muisspel tussen een wanhopige jongen en een verveelde kindermoordenaar. Een heel gevaarlijk spel met grotere consequenties dan Steven ooit had kunnen voorzien..."

Dit was een heel apart boek. De oorspronkelijk bedoeling van de auteur was dat het een kort verhaal zou zijn over een heel kleine jongen en zijn oma, maar het werd een thriller en de relatie tussen de kleine jongen en zijn oma mag dan wel de basis zijn voor dit boek, maar ook dat heeft ze ruimschoots overschreden, er komt veel meer aan bod.
Rusteloos land leest als een trein, Bauer is trouwens een scenarioschrijfster en dat laat zich merken in de opbouw van het boek. Vooral de psychologische onderbouw is geweldig. We krijgen zowel in het leven van Steven als van de seriemoordenaar psychologisch inzicht en dat was zeer verhelderend. Het boek wekt daarnaast ook een zekere ontroering op, al wat Steven doet, staat in teken van het verbeteren van de familierelaties. Na de verdwijning van zijn oom Billy is immers heel het gezin ontwricht en draagt het daar 20 jaar later nog de gevolgen van.
Het kwam me wel onwerkelijk voor dat een twaalfjarige jongen zo'n uitgebreid psychologisch inzicht in zichzelf kan hebben. Dat is de enige bedenking die ik heb bij het boek maar het was er wel meteen de oorzaak van dat ik niet zo gegrepen werd door het verhaal.
Toch een goed boek en het moet gezegd, Belinda Bauer heeft zeer zeker schrijverstalent!

Uitg. A.W. Bruna (2010) - 253 blz. | Oorspr. titel Blacklands - vertaling Valérie Janssen

Lijdensweg - Peter Robinson

2010-12-30T14:30:00.002+01:00

Literaire thriller.

Op de achterflap: "Wanneer de welvarende studente Kirsten wakker wordt in het ziekenhuis heeft ze er aanvankelijk geen enkele herinnering aan hoe ze daar terecht is gekomen. Ze blijkt het eerste slachtoffer te zijn van een psychopaat die algauw de 'studentenslachter' wordt genoemd en die 's nachts jonge vrouwen aanvalt en gruwelijk mishandelt met een mes. Langzaam maar zeker komen afschuwelijke details van die avond terug in haar hoofd, beelden van mannen die zich over haar heen buigen en van een koude hand die haar betast, en de fragmenten van een vreemd en onheilspellend lied... Naarmate Kirsten beseft dat haar leven voorgoed vernietigd is, groeit in haar een onbedwingbaar verlangen: wraak."

Dit is een al wat ouder boek van de hand van Peter Robinson (1990), die nu toch al heel wat thrillers op zijn naam heeft staan, 16 en een 17e is in aantocht. In een Nawoord legt hij zelf uit waarom het pas jaren later is uitgegeven en hij er op enkele kleine puntjes na niet veel aan gewijzigd heeft.
Ik heb nog niets gelezen van Robinson, maar blijkbaar is dit boek van een heel andere opzet dan zijn andere. Hij had behoefte aan een roman waarin de politie slechts een kleine bijrol speelde. En dat is wel het minste wat je kan zeggen van dit boek. Het verhaal is opgebouwd in twee verhaallijnen, eentje rond de studente Kirsten en het andere met ook een jonge vrouw Martha en zij is op zoek naar wraak.
Robinson heeft dat schitterend gedaan. Ondanks het feit dat het niet een échte thriller is, maar het verhaal het vooral moet hebben van zijn psychologie, gesprekken en gedachtegangen, is het toch heel spannend en leef je mee met de beide jonge vrouwen, ook al springen ze uit den band.
Ik zou dit boek vijf sterren hebben gegeven ware het niet dat er af en toe een ietsiepietsie teveel aan beschrijvingen in voor kwamen. Mij stoorde het niet omdat ik de neiging heb om daar over te lezen ;-) maar voor een nauwkeuriger lezer zou dit wel eens storend kunnen zijn. Maar schrijf maar eens een heel boek vol over een misdaad alleen gezien vanuit het slachtoffer, dat is een prestatie op zijn eigen.
Dit boek was dus absoluut een top boek om het jaar af te sluiten!

Uitg. A.W. Bruna (2010) - 246 blz. | Oorspr. titel Caedmon's Song - vertaling Valérie Janssen

Koortsdroom - Preston & Child

2010-12-25T10:40:00.007+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Agent Pendergast. Altijd onaangedaan. Totdat blijkt dat de dood van zijn geliefde vrouw Helen geen ongeluk was. Ze is vermoord, en Pendergast zal alles doen om achter de waarheid te komen.
Pendergast ontdekt dat Helen op zoek was naar een geheimzinnige neurologische vogelgriepvariant. Deze vogelgriep verveelvoudigt de hersenactiviteit van de geïnfecteerde, waardoor de patiënt extreem creatief wordt."

Ooit heb ik wel eens een boek van Preston & Child gelezen (Dans des doods). Het genre avonturen/actie is toch nog altijd één van men favorieten.
Agent Pendergast is toch wel een interessant figuur, hij spreekt zeer tot de verbeelding. Ook zijn voorliefde voor nogal excentrieke wagens trok mijn aandacht. Een geweldig personage deze Pendergast. Het was trouwens het tiende boek met hem in de hoofdrol.
Dit verhaal vond ik niet spannend op het finale spel na en het moet gezegd dat het boek een zeer hoog 'onkwetsbare held'-gehalte heeft. Maar de zoektocht naar wie Helen vermoordt heeft, is wel zeer boeiend opgebouwd ondanks het feit dat het boek aan elkaar hangt door toevallige ontdekkingen. Soms vraag je je af hoe ze in hemelsnaam met zo weinig gegevens hun conclusies kunnen trekken.
Nogal vlug werd gezegd wie de hoofddader was en gelukkig, want Pendergast zelf weet het nog altijd niet op het einde van het boek. Toch wel raar voor een op zich staand boek. En dan is er daar nog een tweede kleine verhaallijn die helemaal niet wordt opgelost of verklaard. Een groot gat dus, misschien voor een volgend Pendergast-boek?
Niettemin heb ik genoten van dit boek. En de auteurs beloven in Een woord aan de lezer te beginnen met een nieuwe thriller serie met een ietwat ongewone 'onderzoeker', te weten Gideon Crew en dat heb ik in men oren geknoopt!

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2010) - 396 blz. | Oorspr. titel Fever Dream - vertaling Marjolein van Velzen

De vergeving - Nicholas Evans

2010-12-19T16:48:00.003+01:00

Roman.

Op de achterflap: "'Semper fortis', 'Wees altijd dapper', aldus het motto van de kostschool waar Tommy Bedford naartoe gaat. Het is 1959 en de school wordt bevolkt door bullebakken en sadistische leraren. De achtjarige Tommy is een eenling, geobsedeerd door cowboys en indianen, en hij heeft al zijn moed nodig om zich hier staande te houden.
Totdat zijn zus Diane, een beginnend actrice, hem meeneemt naar Hollywood. Ze verhuizen erheen voor haar grote liefde en Tommy's held: tv-cowboy Ray Montane. Maar de dreiging van de koude oorlog brengt de donkerste kanten van het leven in Hollywood naar boven, en het geluk van Tommy en Diane is slechts van korte duur. Veertig jaar later moet Tommy de trauma's uit zijn jeugd onder ogen zien, wanneer zijn eigen zoon van moord wordt beschuldigd."

Nicholas Evans debuteerde met De paardenfluisteraar (1995). Daarna verschenen De wolvenlus (1998), De rookspringer (2001) en Het keerpunt (2005). Hij neemt dus zijn tijd om een boek uit te brengen maar het is dan ook elke keer weer de moeite.
Met dit boek had ik de eerste helft niet het gevoel dat ik een super goed boek aan het lezen was vooral omdat het inhoudelijk in het begin niet zo sterk was. Er waren een aantal stukjes bij die iets minder vlot lazen en zelfs een beetje saai waren. Maar deze mening heb ik redelijk vlug bijgesteld. Evans was en is een meesterlijk verteller en ook inhoudelijk kwam het verhaal wat later toch nog in orde.
Het grootste deel van het boek is zeer meeslepend, boeiend en ontroerend geschreven, je leeft zo hard mee met Tommy en Diane. Verschillende menselijke houdingen, gedragingen en standpunten passeren de revue en doen je nadenken. De rode draad in het verhaal is dat beschuldigingen en oordelen niet altijd correct zijn, niet altijd zwart-wit. Het wordt maar weer eens duidelijk dat de media je kan laten geloven wat je wil. De verhalen 'achter' gebeurtenissen worden niet of verkeerd weergegeven en ook verkeerde interpretaties zijn schering en inslag.
De vergeving is een sterke roman over familie en hun geheimen, liefde, schuldgevoelens en uiteindelijk vergeving.

Uitg. De Boekerij bv (2010) - 332 blz. | Oorspr. titel The Brave - vertaling Sabine Mutsaers

De kelder - Brian Freeman

2010-12-17T15:58:00.007+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "In het rustige stadje Grand Rapids, Minnesota, verdwijnt een baby uit een landhuis aan een meer. Is het kind ontvoerd of verbergt haar vader een verschrikkelijk geheim? Diezelfde nacht stuit een jonge politievrouw op een gruwelijke misdaad. Nu wil een sadistische moordenaar een dodelijk spel met haar spelen."

Het is reeds de vijfde 'Stride' thriller en mijn vierde en het was weer de max! (Verdorven, De stalker, De stripper)
Freeman slaagt er hier in om spanning te combineren met een verhaal met een zeker roman gehalte. Daar bedoel ik mee dat de auteur de achtergronden en beslommeringen van de verschillende karakters gebruikt om het verhaal vorm te geven. Dit is zoals in zijn vorige boeken maar hier toch meer uitgesproken. Het boek krijgt daardoor serieuze diepgang én leest zeer vlot.
Anders dan in zijn vorige boeken is dit boek wel heel spannend op verschillende momenten, misschien allemaal soms wat té toevallig maar het stoorde me niet.
Waar ik me soms wel vragen bij stelde, was het feit dat er twee verhalen naast mekaar spelen. Alle twee zeer interessant maar ze bleven maar naast mekaar lopen en dan moest je regelmatig eens switchen in je gedachtegang. Maar ook dat viel uiteindelijk wel mee. En op het einde was er dan toch een connectie tussen de twee.
Het einde en heel de plot trouwens, was weer zeer verrassend en origineel (ditmaal wel zonder wat humor). Freeman heeft dit weer eens zeer knap gedaan.

Uitg. The House of Books (2010) - 413 blz. | Oorspr. titel The Burying Place - vertaling Paul Heijman

Versplinterd - Karin Slaughter

2010-12-13T20:22:00.004+01:00

Detective.

Op de achterflap: "Abigail Campano heeft in haar jarenlange huwelijk geleerd om geweld en bedrog te accepteren. Maar als ze bij thuiskomst op een insluiper stuit die met een mes in zijn hand over het dode lichaam van haar dochter gebogen staat, maakt zich een ongekende kracht in haar los. Een kracht die de man fataal wordt.
Will Trent van het Georgia Bureau of Investigation krijgt de leiding over het onderzoek, maar al snel nemen de gebeurtenissen een onverwachte wending en blijkt het om veel meer dan een gezinsdrama te gaan."

Mijn eerste Karin Slaughter en ik ben al helemaal onder de indruk. Ze heeft vooral boeken geschreven in de reeks rond Sara Linton, oftewel de Grand County-reeks, maar dit is het tweede boek met Will Trent.
Ze heeft hier een zeer boeiend verhaal geschreven dat begint met de misdaad zelf. Daarna begint uiteraard het onderzoek en dat heeft ze knap beschreven, stap voor stap. Pas helemaal op het einde wordt het duidelijk hoe alles precies in mekaar steekt. Het is niet zo dat het spannend is maar toch word je gedreven om verder te lezen. Alles zit minutieus in mekaar en haar personages zijn zeer menselijk en goed uitgewerkt. Ik vond het vooral interessant om wat meer te leren over analfabetisme, dyslexie en ook het impact van een verblijf als wees in instellingen. Het maakte het verhaal helemaal 'af'.
Het was absoluut een indrukwekkend boek en ik vraag me af waarom ik niet eerder een boek van haar heb gelezen.

Uitg. De Bezige Bij (2008) - 437 blz. | Oorspr. titel Fractured - vertaling Ineke Lenting

De stripper - Brian Freeman

2010-12-06T19:52:00.005+01:00

Detective.

Op de achterflap: "Het is altijd heet op de Strip in Las Vegas, en nu wordt het zelfs nog heter. De stad van de neonreclames wordt opgeschrikt door twee moorden - een beroemdheid is vermoord tijdens een uitspatting met een prostituee, en een schooljongen is gedood tijdens een nietsontziende overval. Twee slachtoffers die niets met elkaar gemeen hebben, twee moorden zonder motief.
De rechercheurs Jonathan Stride en Serena Dial staan onder enorme druk om deze misdaden buiten de kranten te houden. Maar dit is Las Vegas, waar niets lang geheim blijft. En al spoedig vallen er meer doden op de Strip. (...)"

Na Verdorven en De stalker is ook dit weer een knap staaltje vakwerk.
Ook nu weer heeft Freeman een schitterende plot neergezet. Van in het begin zit je in de greep van het verhaal. Ditmaal was het niet zozeer omdat het spannend was, op enkele scènes na, maar omdat het verhaal zo goed in mekaar zit. Als je veel tijd hebt, is het totaal geen probleem om je uren achtereen te vermaken met dit boek. In tegendeel, beetje moeilijk om je ervan los te rukken.
En zoals in zijn vorige boeken, had je er ook nu het raden naar wat er toch kon gebeurd zijn en bleef het verhaal je verrassen.
Zijn personages zijn zeer levensecht en menselijk. Je leeft absoluut met ze mee.
En Freeman heeft Las Vegas tot leven gebracht en dan vooral de achterkant. De corruptie, geld, prostitutie, macht, politiek, ... het komt allemaal aan bod. Het gaf een zeer verhelderend beeld van Sin City.
Freeman is zeer zeker een origineel en goed schrijver met zo nu en dan een kwinkslag om het geheel wat te ontluchten. Zijn plaats op mijn favorieten lijst is weer bevestigd.

Uitg. The House of Books (2007) - 445 blz. | Oorspr. titel Stripped - vertaling Paul Heijman

Mama Tandoori - Ernest van der Kwast

2010-12-01T16:00:00.004+01:00

Autobiografische roman.

Op de achterflap: "Mama Tandoori is het geromantiseerde verhaal van de Indiase moeder van Ernest van der Kwast. Ze leeft bij het motto 'gratis is goed' en heeft altijd een deegroller op zak. Ook de rest van de familie is een bont gezelschap. Uncle Sharma speelde als Bollywoodster in meer dan tweehonderd films en tante Jasleen was ooit de grote atletiek-belofte van India. Zonder schroom vertelt de schrijver over de levenswandel van zijn onalledaagse familieleden, wier voetstappen nog lang in de oren van de lezer zullen naklinken."

Dit was nog eens een echt grappig boek. De auteur weet zeer relativerend te schrijven en treft altijd de juiste toon. De Indiase moeder van Ernest is een zeer kleurrijk figuur, bij momenten echt een 'bitch' maar op andere momenten krijg je er dan weer compassie mee. Ze loopt over van liefde voor haar kinderen alhoewel ze soms het bloed onder hun nagels vandaan haalt. En haar man, Theo van der Kwast ... hij berust vooral.
Het is een zeer emotioneel boek. Het gaat van een glimlach tot een schaterlach. Je leeft gewoon mee met het gezin van der Kwast. Prachtig boekje!

Uitg. Nijgh & Van Ditmar (2010) - 214 blz.

Bloedbruiden - Margie Orford

2010-11-29T12:04:00.003+01:00

Detective/thriller.

Op de achterflap: "Aan Sea Point Boulevard in Kaapstad wordt het lichaam van een jonge vrouw gevonden. Ze is op gruwelijke wijze om het leven gebracht. Alle sporen op het lijk wijzen naar een dader die geniet van de pijn van anderen.
Dr. Clare Hart, forensisch psycholoog en parttime profielschetser voor de Kaapse politie, is als een van de eersten bij het lijk. Samen met rechercheur Riedwaan Faizal begeeft ze zich in de onderwereld van Kaapstad, op jacht naar de moordenaar. Wanneer er een tweede en derde meisje verdwijnen, zit Clare tot aan haar nek in een levensgevaarlijk kat-en-muisspel, in een wereld waarin vrouwen niet meer zijn dan lustobjecten."

Dit is een bijzonder geslaagd debuut en het is verfrissend dat we eens een ander decor voorgeschoteld krijgen, nl. Zuid Afrika. Sommige boeken krijgen wel een setting maar kunnen zich eender waar afspelen, maar dit was hier absoluut niet het geval. Kaapstad leer je in dit boek toch wel een beetje kennen en af en toe gebruikte Orford een woord of zin in het Zuid Afrikaans. Tof gedaan, ik kreeg zelfs de neiging om ze hardop te willen uitspreken.
Ook het verhaal was knap bedacht. Het blijft natuurlijk wel een zeer intrigerend en aangrijpend onderwerp, het misbruik van vrouwen, gedwongen prostitutie en vrouwenhandel. En daar blijft het in dit boek niet bij. Alsof het nog niet erg genoeg is, wordt in het milieu waar dit verhaal zich afspeelt, alles nog eens opgenomen op video en dat maakt het in de ogen van de slachtoffers nog veel erger. Dit heeft Orford op een schitterende wijze in beeld gebracht.
Het verhaal was echter niet 'af'. Als lezer blijft je toch met een aantal losse eindjes zitten en tussendoor staan er een paar onnauwkeurigheden in het boek. De uiteindelijke ontknoping berustte ook op heel wat toevalligheden en de personages komen niet helemaal goed over. Alle thriller elementen waren wel aanwezig maar het geheel had gerust wat beter geolied mogen worden.
Orford heeft wel een zeer goede schrijfstijl en ondanks de zwaarte van het onderwerp wist ze het toch te verluchtigen.
Bloedbruiden is een vlot lezend, interessant en goed boek en zeker een aanrader.

Uitg. Luitingh-Sijthoff (2008) - 319 blz. | Oorspr. titel Like Clockwork - vertaling Jan Mellema

Hypnose - Lars Kepler

2010-11-24T19:55:00.002+01:00

Thriller.

Op de achterflap: "Tien jaar geleden heeft Erik Maria Bark gezworen nooit meer iemand onder hypnose te brengen. Maar als inspecteur Joona Linna hem om hulp vraagt bij een moordzaak waarbij de levens van twee jonge mensen op het spel staan, heeft Erik geen andere keuze. Hij brengt een zwaargewonde getuige onder hypnose. Al snel wordt duidelijk dat Erik de prijs moet betalen voor zijn verbroken belofte. Hij wordt getroffen door een serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen. Gebeurtenissen die ook zijn gezin meesleuren in een vreselijke nachtmerrie."

Dit boek was een waar genot om te lezen. Het heeft alle goede ingrediënten: actie, spanning, goede plot, vlot om lezen, waarachtige en menselijke personages. Je wordt helemaal meegezogen in dit verhaal en het blijft spannend. Het was eerder een probleem om het boek af en toe opzij te kunnen leggen, er moeten soms toch ook nog wat huishoudelijke en andere taken verricht worden ...
Een enkele keer en dit tijdens de hypnose sessies van Erik's groep, kwam het boek wat saai en langdradig over. Maar dat is voor mij dan ook het enige minpunt. Het Zweedse schrijversechtpaar dat schuil gaat onder de pseudoniem Lars Kepler is gewoon kei goed.

Uitg. De Bezige Bij (2010) - 557 blz. | Oorspr. titel Hypnotisören - vertaling Tineke Jorissen-Wedzinga

Dolores - Noëlla Elpers

2010-11-15T16:13:00.006+01:00

Historische jeugdroman (vanaf 13 jaar).

Op de achterflap: "Dolores is vijf als ze voor het eerst beseft dat ze anders is dan haar broers en zussen. Door haar gedrongen postuur kan ze niet goed meedoen aan hun spelletjes en haar jongere broer Sancho is algauw een kop groter dan zij. Een dwerg als Dolores is volgens haar vader maar geschikt voor één ding: een leven als nar. Hij verkoopt haar aan koning Ferdinand, die een cadeautje zoekt voor zijn sombere dochter Johanna.
Als geen ander is de brutale Dolores in staat de prinses op te vrolijken en er groeit een hechte vriendschap tussen de twee meisjes. Maar Dolores heeft het zwaar: ze mist haar familie en is vaak het mikpunt van spot. Er hangt veel onheil in de lucht. Gelukkig is er nog het Moorse kamermeisje Meryem..."

Noëlla Elpers heeft verschillende jeugdboeken op haar naam staan. Dolores kreeg in 2007 de Thea Beckmanprijs, in 2008 de Boekenleeuw en het boek stond op de shortlist van de Gouden Uil. Volledig terecht.
Het is zeer goed geschreven maar het is vooral een aangrijpend, ontroerend en liefdevol boek. Je krijgt niet alleen een doordringende blik op het einde van de Middeleeuwen maar het is ook een verhaal over vriendschap en liefde. En dit alles door de ogen van een dwerg, die zeer scherpzinnig is en rad van tong. Je moet gewoon meeleven met Dolores.
Een zeer knap boekje deze Dolores en beslist een aanrader!

Uitg. Van Goor (2007) - 239 blz.

De Romeinse lusthof - David Hewson

2010-11-14T09:42:00.003+01:00

Detective.

Op de achterflap: "In een verborgen studio in een afgelegen Romeinse wijk, waar het Vaticaan de prostitutie vroeger oogluikend toeliet, worden een man en een vrouw dood aangetroffen voor een van de mooiste schilderijen die rechercheur Nic Costa ooit heeft gezien: een tot dan toe onbekend erotisch schilderij van de grote meester Caravaggio.
Uit het onderzoek van de patholoog-anatoom blijkt dat de vrouw vlak voor haar dood seks heeft gehad. Haar dij is bewerkt met een mes en het patroon lijkt op de inkerving die Caravaggio altijd op zijn schilderijen zette.
Aanwijzingen leiden Nic Costa naar een groep aristocratische en invloedrijke Romeinen, die zich de 'Ekstatici' noemen."

Deze zesde 'Nic Costa' was een beetje een tegenvaller. Heel het boek is opgebouwd rond de schilder Caravaggio en het was wel interessant om hier wat meer van te weten te komen als complete leek in de kunst. Hewson heeft dit echter zo ver doorgedreven dat hele stukken van het boek redelijk saai waren. En daarmee kwam er ook geen vaart in het verhaal. Het begon nochtans goed met de moord zelf, heel wat actie en het begin van het onderzoek, maar het verzandde dus in teveel details en als lezer bleef je er maar wat naast lopen.
Dat je bijna van in het begin de slechterik(ken) kent, hielp ook al niet veel. 'k Had nog een tijdje het gedacht dat het wel anders zou lopen maar nee dus.
Af en toe was er wat actie, maar veel kon het niet helpen om het verhaal op te krikken.
De personages waren zeer menselijk neergezet, alhoewel niet helemaal correct. Nic verliest in het begin van het verhaal zijn vrouw aan de bad guy en hij was daardoor helemaal overdondert maar toch speelde dit vaak niet mee in zijn zoektocht. Het klopte niet. Gelukkig was daar wel Zuster Agata, de experte op het gebied van Caravaggio van wie Nic hulp krijgt. Dat is een sympathiek nonnetje en zij wekt medeleven op.
De plot zelf was nochtans heel goed. En aangezien Hewson toch alles in zich heeft om een goede detective te schrijven, lijkt het hier een gemiste kans. Spijtig!

Uitg. De Fontein (2008) - 431 blz. | Oorspr. titel The Garden of Evil - vertaling Janine van der Kooij

IJsprinses - Camilla Läckberg

2010-11-07T11:42:00.004+01:00

Detective.

Op de achterflap: "Wanneer Alexandra met doorgesneden polsen in een badkuip wordt aangetroffen, lijkt het zelfmoord. Maar als er sporen van slaapmiddelen in haar bloed worden gevonden gaan Patrik Hedström en Erica Falck samen op onderzoek uit. Als later ook een vriend van Alexandra overlijdt, ontdekken zij dat beide sterfgevallen hun oorsprong in het verre verleden hebben."

IJsprins is Läckbergs eerste boek en ook mijn eerste van deze auteur. Ondertussen is reeds haar zevende boek verschenen en dat is dik in orde want ze schrijft goede en degelijke detectives.
Het is zo'n boek dat je in één ruk kunt uitlezen. Het verhaal is fantastisch goed uitgebouwd, stap voor stap en het leest heel gemakkelijk. Een andere reden hiervoor is dat Läckberg haar personages heel goed neerzet. Ze worden zeer menselijk beschreven, elk met hun eigen achtergrond en tijdens het verhaal evolueren ze ook nog. Enerzijds een paar dramatische personages en anderzijds is er romantiek in het spel. Dat maakt dat het boek zeer compleet overkomt en toch staat er niks teveel in.
Daarbij was ik ook nog eens verrast door de humor in het boek. Läckbergs beschrijvingen van de situaties zijn echt heel grappig, ook omdat ze zo menselijk zijn maar vooral omdat ze deze zo humoristisch weet te typeren en ze een groot relativerings vermogen heeft.
Soms merkte je wel dat het een debuut was. De verduidelijking was soms een beetje te ver doorgedreven, maar dit viel gelukkig maar een enkele keer voor en het beterde wel naarmate je verder in het boek kwam.
Dat de schrijfster nog jong is, 30 jaar toen ze dit boek schreef, merkte ik aan de beschrijving van Patrik, de politieagent. Als ze niet expliciet in het boek had gezet dat hij 35 jaar is, zou ik aan de beschrijving van hem gedacht hebben dat hij ofwel tegen de pensioenleeftijd zat ofwel totaal geen conditie had. Maar dit is een detail. Onze kinderen vinden ons ook stokoud! En wij maar denken dat we nog relatief jong zijn! ;o)
Ja, Camilla Läckberg gaat zeker nog op mijn leeslijst terecht komen. Ik was zéér onder de indruk van haar eerste boek.

Uitg. Ambo|Anthos (2006) - 358 blz. | Oorspr. titel Isprinsessan - vertaling Elina van der Heijden en Wiveca Jongeneel

Moordspel - P.J. Tracy

2010-11-02T14:35:00.003+01:00

Detective.

Op de achterflap: "Als een seriemoordenaar filmpjes van zijn gruweldaden verspreidt op internet, schakelen Leo Magozzi en Gino Rolseth softwarebedrijf Monkeewrench in. Met een geavanceerd programma lukt het Grace MacBride en haar excentrieke team om onderscheid te maken tussen filmpjes die in scène zijn gezet en filmpjes die daadwerkelijke moorden laten zien.
Maar terwijl het team van Monkeewrench koortsachtig het web afspeurt naar aanwijzingen om nieuwe moorden te voorkomen, blijven er nieuwe filmpjes opduiken en loopt het aantal slachtoffers in rap tempo op."

Weer een goede nieuwe detective van ons schrijversduo P.J. Tracy, de vijfde in de reeks ook alweer (eerder Dodenrit, Engelenmoord, Levend aas en Sneeuwblind).
Het verhaal had zeker een originele plot. Met het succes van sites zoals Youtube en Facebook kan je er zó inkomen. De auteurs hebben het tot een vlot en verrassend verhaal uitgewerkt.
Spannend vond ik het verhaal niet, maar het werd met zoveel flair en humor gebracht dat het weer een waar genot was om het te lezen. P.J. Tracy is een blijvertje ...

Uitg. Unieboek (2010) - 300 blz. | Oorspr. titel Shoot to Thrill - vertaling Theo Horsten

De kwelling - Val McDermid

2010-10-25T15:17:00.002+02:00

Thriller.

Op de achterflap: "Rechercheur Carol Jordan onderzoekt de gruwelijke moord op een prostituee. Derek Tyler is veroordeeld voor een reeks exact vergelijkbare moorden, en zit in de gevangenis; probeert iemand zijn werkwijze te kopiëren? Forensisch psycholoog Tony Hill, die in een psychiatrische inrichting werkt, doet zijn best Derek Tyler aan de praat te krijgen. Ondertussen zet de politie een risicovolle undercover-actie in gang."

Mijn eerste McDermid en het was meteen raak! Dit boek heeft een kei goed verhaal, de personages zijn vrij goed uitgewerkt en vielen goed te volgen ook al is dit mijn eerste boek met deze personages, het was spannend en leest heel vlot. Deze schrijfster heeft gelukkig reeds een uitgebreid repertoire, we kunnen ons dus nog te goed doen ...

Uitg. Luitingh-Sijthoff B.V. (2005) - 365 blz. | Oorspr. titel The Torment of Others - vertaling Sophie Brinkman

Zusje - Rosamund Lupton

2010-10-25T14:48:00.002+02:00

Literaire thriller.

Op de achterflap: "De zus van Beatrice, Tess, wordt dood aangetroffen in een toiletgebouw in Hyde Park. De politie, haar vrienden, haar verloofde en zelfs haar moeder zijn het er allemaal over eens dat zelfmoord de meest voor de hand liggende verklaring is voor Tess' dood. Ze leed sinds ze haar pasgeboren baby verloor immers aan een ernstige depressie. Beatrice is ervan overtuigd dat er iets duisters schuilgaat achter het plotselinge overlijden van haar zus. Ze gaat graven en stuit daarbij op een angstaanjagend complot, waar zij zelf het volgende slachtoffer van dreigt te worden ..."

Dit boek lezen, was toch even wennen, de opzet zat immers een beetje raar in mekaar. Het is één lange brief van Bee aan haar overleden zusje. Maar dat is nog niet alles want daarnaast wordt het eigenlijke verhaal (verleden) verteld in de gesprekken van Beatrice met de advocaat van het OM die haar verklaring opneemt (heden). Je moet dus als lezer goed bij de les blijven.
Het verhaal op zich was ook niet spannend en verloopt wat van de trage kant. En de clou viel uiteindelijk een beetje tegen.
Maar het was langs de andere kant wel een goed geschreven boek en vooral de verhouding tussen de twee zusjes vond ik zeer intrigerend. Daarmee is het toch een emotioneel en tof boekje geworden.

Uitg. De Boekerij bv (2010) - 350 blz. | Oorspr. titel Sister - vertaling Iris Bol en Marcel Rouwé

Sprakeloos - Tom Lanoye

2010-10-11T08:59:00.005+02:00

Autobiografische roman.

Op de achterflap: "Na een beroerte raakt een amateur-actrice en schrijversmoeder haar spraakvermogen kwijt. Langzaam en onherroepelijk takelt ze af, steeds minder in staat om te communiceren met wie haar lief is.
Daarover schrijvend maakt Tom Lanoye een meervoudige balans op. Van zijn kleurrijke jeugd in een volkswijk, van zijn worsteling met de liefde, van zijn rol als schrijver, van zijn conflicten met de kleine moederdiva, van de strijd die zij manmoedig voert en waarin ze reddeloos en redeloos ten onder gaat - en van de blijvende woede en pijn die dat oplevert.
Sprakeloos is een aangrijpende ode aan zijn moeder."

Met een beetje terughoudendheid ben ik begonnen in dit boek en uiteindelijk ben ik toch blij dat ik het gelezen heb. Het was trouwens mijn eerste Lanoye, misschien een beetje beschamend als Vlaming maar als je fan bent van de spannende lectuur is Lanoye uiteraard niet een voor de hand liggende keuze.
Het eerste deel had ik het ook wat moeilijk met dit boek. Het boeide me niet echt, teveel 'Taal' en te weinig verhaal. Maar daarna kon Lanoye me toch redelijk moeiteloos interesseren met zijn gebloemde en kleurrijke beschrijvingen van de buurtbewoners en familie en af en toe ontlokte hij me zelfs een glimlach en eenmaal een schaterlach.
Dus ondanks het feit dat dit soort boeken niet mijn 'dada' is, heb ik er toch van genoten. Ik was vooral onder de indruk van Lanoye's taalgebruik.

Uitg. Prometheus (2009) - 360 blz.

Schijngestalten - Corine Hartman

2010-10-04T20:15:00.004+02:00

Thriller/roman.

Op de achterflap: "Anne den Hartogh staat niet te popelen om een week naar Florence te gaan. Haar ouders wonen in de Toscaanse hoofdstad, omdat haar vader er baanbrekend onderzoek doet naar de ziekte multiple sclerose. Anne is er met haar oudere zus uitgenodigd om haar vaders vijfenzestigste verjaardag te vieren. Tijdens haar vaders feest in een luxe kasteel in de bergen van Rufina krijgt Anne de schrik van haar leven als ze met een dode wordt geconfronteerd. Vreemd genoeg meent iedereen met wie ze haar schokkende ontdekking wil delen, dat ze zich moet vergissen. Voor Anne volgt een eenzame zoektocht naar de waarheid. Een zoektocht die haar niet alleen in levensgevaar brengt, maar ook de beangstigende vraag opwerpt: wat doe je als de werkelijkheid een nachtmerrie wordt?"

Een thriller volgens de kaft én de achterflap en ook de cover lijkt thrillerachtig. Het verhaal begon intrigerend, met een droom of is het de werkelijkheid? Daarna de vondst van het lijk, ja het leek een thriller. Maar mijn verwachtingen werden totaal niet ingelost. Het duurde zelfs exact tot het midden van het boek eer er weer iets spannends gebeurde.
Het overgrote deel van het boek zijn emotionele overpeinzingen vooral over familierelaties. Daarnaast werpt de auteur enkele maatschappelijke problemen op zoals euthanasie. Maar geen van deze zijn echter voldoende uitgewerkt.
Ook had ik wat last met de schrijfstijl. Een groot deel van het verhaal wordt in de ik-persoon verteld, nu eens vanuit Anne haar gezichtspunt dan weer uit dat van haar zus en tussendoor nog eens van hun moeder. Dit kwam nogal chaotisch over.
De plot vond ik ook eerder van de zwakke kant. Als er dan al eens iets spannends gebeurde, leek het er maar bij gesleurd te zijn om er toch maar een spannend verhaal van te maken wat dus schromelijk mislukt is.
Nee, dit boek zou veel beter uit de verf gekomen zijn als roman, Corine Hartman kan absoluut schrijven. Het deed me deugd om nog eens een goed geschreven Nederlandstalig boek te lezen.

Uitg. Karakter Uitgevers B.V. (2010) - 319 blz.