dinsdag 10 oktober 2017

Ik tel tot tien - Linda Green

Een, twee, drie... Lisa Dale doet haar ogen dicht en telt, klaar voor een spelletje verstoppertje in de drukke speeltuin. Als ze haar ogen weer opendoet, is haar vierjarige dochter Ella weg. Verdwenen zonder een spoor achter te laten. De politie, de media en Lisa's familie - niemand heeft een idee wie de dader kan zijn.
Maar wat als de dader geen vreemdeling is? Wat als degene die het heeft gedaan denkt een goede daad te verrichten? En wat als Lisa's kleine meisje voor altijd is verdwenen? In een paar tellen kun je alles kwijtraken...

**

Linda Green heeft al wat boeken op haar conto staan, maar dit is het eerste in Nederlandse vertaling. Ze schrijft voornamelijk romans en dit is te merken. Een thriller kan je dit boek niet echt noemen, een roman eerder op basis van een misdaad.
Het gegeven is niet nieuw, er zijn nog boeken geschreven met de verdwijning van een kind als onderwerp. Kwestie is dan om origineel te zijn, en dit is nu net waar hier het schoentje wringt. Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Lisa, de moeder en vanuit Muriel. En dan zijn er nog hoofdstukken met Matthew en die hebben een tijdsaanduiding. Gaandeweg wordt duidelijk wie Muriel en Matthew zijn. Het wordt netjes chronologisch verteld. Het meisje blijft vermist. De politie wordt ingezet. De lezer weet dat het meisje leeft en waar en met wie. En zo bolt het verhaal naar het einde toe. Bijna geen verrassingen, aan het einde is er echter wel een twist die ik niet had zien aankomen. Spannend wordt het dus niet.
Psychologisch doet de schrijfster haar best om Muriel neer te zetten alsook Matthew. Maar het blijft allemaal vaag. Er wordt geen duiding gegeven hoe het allemaal zo ver is kunnen komen. Lisa leren we enkel kennen als wanhopige moeder. Er worden geen achtergronden geschetst. Dus ook psychologisch gezien blijft het boek ondermaats.
Green probeert wel enkele maatschappelijk relevante thema's aan te roeren ivm de verdwijning van een kind. De druk van de media op het gezin en van de maatschappij om toch maar een schuldige aan te wijzen zoals de naaste familie en zedendelinquenten, maar ook dit krijgt geen fatsoenlijke uitwerking.
Nergens wordt dit een spannend verhaal en inhoudelijk en psychologisch staat het zwak. Het leest vlotjes, het is dan ook geen moeilijk verhaal.

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij (2017) - 333 blz.
Oorspronkelijke titel: While My Eyes Were Closed
Vertaling: Yolande Ligterink

zaterdag 7 oktober 2017

De dorst - Jo Nesbø

De politie vindt het lichaam van een vrouw; een Tinder-date werd haar fataal. Haar verwondingen wijzen erop dat er een bijzonder agressieve moordenaar aan het werk is, een moordenaar die bij haar thuis op haar wachtte.
De druk van de media wordt steeds groter, en de politie weet dat er maar één man is die deze zaak kan oplossen. Maar Harry Hole weigert terug te keren naar de plek waar hij ooit bijna alles verloor wat hem lief was. Tot hij een verband vindt tussen de moordenaar en de enige zaak die hij niet tot een goed einde bracht.
Wanneer een nieuw slachtoffer wordt gevonden, weet Harry dat er geen weg terug meer is en dat hij zijn aartsvijand opnieuw onder ogen moet zien.

****

Harry Hole treedt hier reeds op in het elfde boek in zijn serie en hij blijft een verbazend goed personage.
Net zoals altijd heeft Nesbø een plot uitgedokterd om U tegen te zeggen. Als je aan het einde het hele plaatje in zicht hebt, kun je niet anders dan onder de indruk zijn van zijn talent om een intrigerend verhaal neer te zetten. Korte hoofdstukken en heel wat afwisseling. Ook redelijk wat uitstapjes omwille van de karaktertekeningen en relationele perikelen. Deze vertragen echter het verhaal zodat de spanningsboog gebroken wordt en je niet gekluisterd zit aan het boek. Dit is het enige minpunt maar toch een niet onbelangrijk.
Verder valt er totaal niets op te merken aan het boek. De verhaallijn is zoals gezegd schitterend alsook de vele personages waarvan er sommige op zijn zachtst gezegd, kleurrijk zijn te noemen. En het was ook weer interessant om psychologische dingen op te steken. Jo Nesbø, een Noorse popmuzikant die betaald kreeg om te voetballen tot een knieblessure hier een einde aan maakte en er een studie economie op heeft zitten, is van vele dingen op de hoogte.
De dorst is een dikke aanrader.
Eerder: De sneeuwman, Headhunters, Vleermuisman, De kakkerlak, De schim, De zoon, Het pantserhart, Politie

Uitgeverij: De Bezige Bij (2017) - 539 blz.
Oorspronkelijke titel: Tørst
Vertaling: Annelies de Vroom

zondag 1 oktober 2017

Hartenvreter - Benny Baudewyns

Begrafenisondernemer Ronny Tervaete wordt wakker met een barstend hoofd en een gespannen blaas. Hij heeft een kater. Niets ongewoons. Tot hij vaststelt dat hij niet thuis in zijn vertrouwde bed ligt, maar in een hotelkamer. En het wordt nog gekker. In plaats van het herkenbare lichaam van zijn vriendin Annelies ligt er iemand anders naast hem. Een man. Een lijk.
Het leven van Tervaete wordt er niet vrolijker op als hij beseft dat hij opgejaagd wordt door een seriemoordenaar. Die is op zoek naar delicatessen: menselijke harten.

*****

Benny Baudewyns heeft met Hartenvreter zijn tweede humoristische thriller geschreven met Ronny Tervaete in de hoofdrol, een geweldig personage dat duchtig op de lachspieren werkt. De manier waarop de schrijver de dialogen en gedachtegangen weergeeft van Tervaete is buitengewoon levendig en amusant. 
De plot is zeer goed geconstrueerd. Korte hoofdstukken met afwisselend Maurice en Ronny in de hoofdrol. En dan worden er door Maurice nog uitstappen naar zijn jeugd gemaakt die zeker relevant zijn voor het verhaal. Variatie dus.
Het is een misdaadverhaal dat om een ontknoping vraagt. Naarmate je verder komt in het boek, ontpopt het zich tot een echt politioneel onderzoek, door middel van deductie komen ze steeds dichter bij de ontknoping. De kompaan van Tervaete, zijn allerbeste vriend Francis Lemaitre, steekt immers ook een stevig handje toe. De politie speelt geen noemenswaardige rol in dit opmerkelijke verhaal en wanneer ze dan toch in beeld verschijnen, is het op zijn minst merkwaardig te noemen. Uiteindelijk draait het verhaal rond de begrafenisondernemer en de hartenvreter en hoef je er niet over na te denken of dit wel allemaal klopt.
Een goed uitgedacht verhaal dus met zelfs nog wat nevenuitstapjes die de verschillende karakters in de verf zetten. En het wordt warempel nog spannend ook.
Hartenvreter is net als De lijkenpikker een heel erg onderhoudend verhaal dat super vlot leest, je hoeft niet erg na te denken en je kan je helemaal laten gaan met de kapriolen van Tervaete. En de humor is niet te versmaden. Puur leesplezier ook al kun je je dit niet realistisch voorstellen.
Eerder: De Antarctica theorie, De lijkenpikker

Uitgeverij: Vrijdag (2016) - 408 blz.

maandag 18 september 2017

Schokgolf - Frank van Zwol

Tom Brandt, oud-marinier en natuurfotograaf, raakt tijdens een reportage voor National Geographic betrokken bij een ernstig ongeval in een vulkaankrater op IJsland. Was er sprake van een toevallige aardbeving of hadden de mysterieuze trillingen een andere oorzaak?
Als Tom wil uitzoeken wat er precies is gebeurd, mengt zijn tweede werkgever, de Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, zich in de zaak en stuurt hem met een groep geologen dwars door het ruige en onherbergzame binnenland om undercover een onderdeel van een geheim wapen te testen. De internationale groep wordt vanaf het begin van de expeditie geteisterd door sabotage en tegenslag en bovendien lijkt iedereen een eigen agenda te hebben.
Ondertussen is een IS-cel bezig met de laatste voorbereidingen voor een aanslag die alles wat de wereld tot dusver aan terroristische aanslagen heeft gezien laat verbleken.

****

Frank van Zwol is een Nederlandse schrijver en avonturier. Dat laatste vertaalt zich in zijn schrijven, actie en avontuurlijke weetjes uit de eerste hand. Ze zijn dan ook levendig beschreven.
Het feit waarrond dit boek gebouwd is, is de vulkaanuitbarsting onder de gletsjer Eyjafjallajökull - een tongbreker, spreek dit maar eens uit - in maart en april 2010 op IJsland die leidde tot grote overstromingen en evacuaties. Het Europese vliegverkeer is toen ook danig verstoord geweest door de grote vulkanische aswolk van meer dan 8 kilometer hoogte. Dagenlang heeft de vulkaan toen het nieuws beheerst.
Frank van Zwol heeft een vlotte schrijfstijl en komt nogal eens grappig uit de hoek. Het is 'm vooral te doen om de actie en de spanning. Daar slaagt hij met vlag en wimpel in. Het leesplezier ligt dan ook hoog. Tegenover Niemandsland heeft hij minder complimenten ivm amoureuze perikelen maar de psychologische uitdieping blijft evengoed op een laag pitje staan. In een actieboek is dit echter helemaal oké.
Hij heeft de plot erg goed opgebouwd en de spanning stijgt. En dan tussendoor wat grappige scènes, zoals de advocatenpraat, altijd goed.
Schokgolf is een boek dat helemaal smaakt. Tom Brandt is een personage dat aanspreekt, hij mag gerust nog eens optreden in een boek van Frank van Zwol. Een dikke aanrader, zeker voor de liefhebbers van actie, ook omdat het met een vleugje historische feiten onderbouwd is, een groot vleugje eigenlijk.
Eerder: Niemandsland

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2016) - 316 blz.

zondag 17 september 2017

Piep zei de muis - M.J. Arlidge

In een leegstaand huis wordt een vermoorde man gevonden. Niet veel later wordt zijn hart bij zijn vrouw en kinderen bezorgd. Inspecteur Helen Grace weet dat hij niet het laatste slachtoffer zal zijn. Maar waarom is een gelukkig getrouwde man midden in de nacht zo ver van huis?
De media hebben het over een omgekeerde Jack de Ripper: een seriemoordenaar die aast op vaders met dubbele agenda's. Helen ziet de woede die uit de moorden spreekt. Wat ze niet voorziet, is hoe labiel de dader is - of wat haar tijdens deze zaak allemaal nog te wachten staat.

***

Deze tweede in de Helen Grace-reeks heeft een mooie plot, gruwelijk dat wel maar goed opgebouwd.
Psychologisch mankeert er nog altijd wat aan de personages. Ze komen nog altijd niet helemaal duidelijk over en grijpen nog steeds niet. De focus lag nu meer op het verhaal zelf, ofwel heb ik er meer 'over' gelezen over de persoonlijke verhalen van de spelers. Het verhaal las vlotter als Iene miene mutte. Helen Grace is een personage dat niet altijd even gemakkelijk ligt in het team. Ze krijgt en geeft de nodige tegenstand. De trubbels met haar nieuwe hoofd zorgen wel voor een andere dimensie in het verhaal en dat maakte het boeiend.
De uiteindelijke clou van het verhaal kon ik best smaken. Goed gevonden en beschreven. Je begon zowaar zelfs even sympathie te voelen voor Helen, voor de rest van het boek is dit een bijna onmogelijke opgave. Helen is een persoon die zeer afwijzend en vijandig kan reageren tegen haar collega's.
Piep zei de muis las vlot en was zelfs spannend. Het is een gewoon goed misdaadverhaal. Voor een vierde ster is het nog te vroeg, te weinig goede psychologische insteek en originaliteit.
Eerder: Iene miene mutte

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij (2016) - 382 blz.
Oorspronkelijke titel: Pop Goes The Weasel
Vertaling: Mariëtte van Gelder

woensdag 13 september 2017

Dood de engel - Sandrone Dazieri

Vlak voor middernacht komt in Rome de hogesnelheidstrein vanuit Milaan aan op spoor zeven. Als de conducteur de laatste, meest exclusieve wagon opent, sterft hij bij de aanblik van de verwrongen levenloze lichamen van de veertien passagiers. Welke gruwelijke doodsstrijd moesten zij voeren?
De aanslag wordt via een videoboodschap meteen opgeëist door extremisten. Colomba Caselli, de knappe politieagente met haar breekbare ziel, voelt meteen dat dit verhaal niet klopt. Ze roept de hulp in van de hoogbegaafde Dante, dé expert in menselijk gedrag die door een mist van leugens heen kan kijken.
Colomba had gelijk: de aanval kwam niet van extremisten. Maar van wie dan wel en waarom kozen de daders voor zo'n huiveringwekkende methode? En wie is die mysterieuze, vrouwelijke figuur, die nergens sporen achterlaat, behalve een naam: Giltiné, de Litouwse engel van de doden, even mooi als fataal...

***

Het tweede boek in de reeks met Colomba en Dante en een nieuw verhaal met terugblikken op het vorige. Sandrone Dazieri heeft wel een heel erg apart duo gecreëerd en dat kan niet anders dan gesmaakt worden.
Ook nu heeft de auteur gewerkt met cursieve hoofdstukken aan het begin van elk deel. Een verhaal dat zich ergens in het verleden afspeelt. En dan begint het eigenlijke verhaal met een wel heel erg rare gebeurtenis. Intrigerend. En IS eist de aanslag op, actueler kan je het je niet bedenken. Dazieri gebruikt de actualiteiten veelvuldig in zijn boeken en dat is zeker interessant, je geschiedkundige kennis wordt weer wat opgefrist.
Dazieri heeft heel erg zijn best gedaan met de plot. Die heeft hij vakkundig in elkaar geknutseld en is boeiend. Na Dood de vader is het echter allemaal niet zo verrassend meer, op enkele momenten na dan. De karakters hebben we goed leren kennen in het eerste boek en dat was daar een fascinerend gegeven. Hier wordt dit allemaal niet meer herhaald en dat hoeft ook niet, maar het heeft tot gevolg dat het vooral een actieboek is, zeer filmisch, dat wel. Maar het is niet 'nieuw' meer, de aandacht durft al eens verslappen.
Niettemin was deze Dood de engel een heel erg goed boek. Dazieri is creatief gebleken, nog maar eens. Het boek is zeker een aanrader. En het boek eindigt trouwens met zulk een cliffhanger dat je het volgende boek alleszins ook wil lezen. Colomba en Dante zijn een niet te versmaden duo.
Eerder: Dood de vader

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2017) - 523 blz.
Oorspronkelijke titel: L'Angelo
Vertaling: Carolien Steenbergen

zaterdag 2 september 2017

De droogte - Jane Harper

Al twee jaar wordt het plattelandsstadje Kiewarra geteisterd door de ergste droogte in honderd jaar. Het land verdort, het vee sterft. Iedereen is de wanhoop nabij. De spanning wordt ondraaglijk als drie leden van een gezin vermoord worden aangetroffen. Luke Hadlers zelfmoord - nadat hij zijn vrouw en zesjarige zoontje van het leven beroofde - laat alle bewoners geschokt achter.
Aaron Falk keert terug naar het stadje waar hij opgroeide om de begrafenis van Luke, zijn vroegere beste vriend, bij te wonen. Hij raakt daar tegen wil en dank betrokken bij het onderzoek naar de dramatische zaak. Als de vragen zich beginnen op te stapelen en het wantrouwen groeit, moet Falk de gemeenschap onder ogen komen die hem twintig jaar geleden heeft verstoten.

****

Jane Harper werd geboren in Engeland en verhuisde op achtjarige leeftijd naar Australië. In haar tienerjaren kwam ze terug naar Engeland en studeerde English and History aan de universiteit van Kent in Canterbury. Ze studeerde nog journalistiek en werkt als dusdanig. In 2008 keert ze terug naar Australië en na een schrijverscursus van drie maanden komt haar eerste thriller uit in 2015 The Dry. De filmrechten zijn ook reeds verkocht.
Dit debuut kent een wereldwijd succes en dit is echt wel terecht. De droogte is een boek dat je onmiddellijk grijpt. Je leeft erg mee met de personages, met allemaal zo wat. Niet simpel maar Harper is daar in geslaagd. 
Twintig jaar geleden is Aaron Falk het kleine stadje ontvlucht. Waarom kom je doorheen het boek te weten en niet alleen door de ontwikkelingen in het verhaal. Regelmatig zijn er herinneringen in cursieve tekst en ook de gesprekken over het verleden worden cursief als herinneringen weergegeven. Aparte stijl - interessant, duidelijk en boeiend. En dan zijn er daar de moorden en de zelfmoord in een gezin. Tegen wil en dank belandt Aaron uiteindelijk toch in het onderzoek, onofficieel en ondanks de tegenstand die hij ondervindt in het stadje en die niet min is.
Dit is zo'n boek dat boeit van begin tot einde ook al is het een traag boek. Heden en verleden worden vakkundig door elkaar geweven en het onderzoek naar de moorden en zelfmoord krijgt langzaam maar zeker vorm. En dit tegen een achtergrond van een broeierige hitte die van het boek afstraalt. 
De droogte is een heel erg goed debuut. Niet spannend op de klassieke manier, je valt zeker niet van je stoel, maar de plot is dermate zorgvuldig opgebouwd dat je toch gekluisterd zit aan het boek. Ook de levensechte personages versterken dit effect. Deel twee met Aaron Falk, Force of Nature verschijnt binnenkort en dan is het wachten op de Nederlandse vertaling. Hoezee!

Uitgeverij: A.W. Bruna (2017) - 334 blz.
Oorspronkelijke titel: The Dry
Vertaling: Catalien en Willem van Paassen

donderdag 31 augustus 2017

Wat jij niet ziet - Sarah Pinborough

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. David is jong, succesvol en charmant. Helaas is hij ook getrouwd, met de mooie Adele. De twee vrouwen raken bevriend en Louise ziet dat hun ogenschijnlijk perfecte huwelijk van dichtbij scheurtjes vertoont. Welke verschrikkelijke geheimen verbergen David en Adele, en hoever zijn ze bereid te gaan om die geheimen te beschermen?

**

Sarah Pinborough schrijft sinds 2004 boeken, thrillers en fantasy verhalen maar ook boeken voor jong volwassenen en televisieseries onder meer voor de BBC. Tot nog toe zijn twee werken van haar vertaald, Wat jij niet ziet en 13 minuten, de laatste is een jeugd thriller.
Wat jij niet ziet is een psychologische thriller die echter bij momenten chicklit-achtig aanvoelt. Het verhaal komt traag op gang en kabbelt zo goed als heel het boek door. De auteur plaagt de lezer. Regelmatig laat ze vallen dat er dingen te gebeuren staan, dat het niet is zoals het lijkt maar dan is het wachten tot bijna aan het einde van het boek eer je enig zicht begint te krijgen over het hoe en wat. En tot zolang ontwikkelt het verhaal zich nauwelijks, zelfs op het saaie af en er is ook nogal wat herhaling. Op den duur begin je er zowat over te lezen. Het psychologische element komt ook nog eens helemaal ongeloofwaardig over.
Het einde is dan ook nog raar. Op een bepaalde manier heeft Pinborough er wel naartoe gewerkt maar toch heb je het gevoel dat het zomaar out of the blue komt en blijf je verweesd achter.
"Dit boek wordt jouw nieuwe obsessie" volgens Harlan Coben op de cover. Dat geldt misschien voor sommigen maar voor mij was het een teleurstelling. Quotes on the cover cannot be trusted, is hoe langer hoe meer mijn ervaring. Wat jij niet ziet leest verder wel gemakkelijk maar daar is alles mee gezegd.

Uitgeverij: The House of Books (2017) - 395 blz.
Oorspronkelijke titel: Behind Her Eyes
Vertaling: Nathaly Schrijnder

zondag 20 augustus 2017

Memento - Emelie Schepp

Zomer 1986. Een negenjarig meisje wordt wakker in een ziekenhuisbed. Ze herinnert zich niet hoe ze daar terechtgekomen is.
2012. In Zweden wordt het hoofd van de immigratiedienst vermoord en alle sporen leiden naar een kind als dader. Officier van justitie Jana Berzelius duikt in de zaak en gaandeweg het onderzoek komen gruwelijke herinneringen aan haar eigen verleden naar boven. Wat gaat er schuil achter de nu zo sterke Jana? Is zij eigenlijk wel te vertrouwen? En waarom jeukt dat litteken in haar nek plotseling zo hevig?

****

Een schitterend debuut van deze Zweedse Emelie Schepp, marketing- en communicatiespecialist. 
Als kapstok heeft ze het super actuele thema van de mensensmokkel gebruikt. Wat deze illegale vluchtelingen overkomt, is echter wel apart, maar daar kunnen we uiteraard niets over prijsgeven. Je krijgt bij het lezen al vlug een vermoeden alsook de bevestiging daarvan. Horror. Spijtig genoeg zijn dergelijke dingen realiteit.
Twee verhaallijnen in het boek. De eerste begint vanaf het telefoontje van de echtgenote van de vermoordde Hans Juhlén, hoofd van de immigratiedienst. Dag per dag wordt het verhaal verteld. De moord wordt onderzocht door een team rechercheurs samen met de officier van justitie Jana Berzelius. De tweede korte verhaallijn zijn korte hoofdstukjes in cursieve tekst en start in de container die gevuld is met vluchtelingen en die op weg is naar Zweden. Een hallucinant verhaal wordt dit.
De auteur heeft de verschillende hoofdpersonages goed uitgediept, ze krijgen allen een persoonlijke invulling, ieder heeft zijn probleem. Zo geeft ze dimensie aan het verhaal, knap gedaan. 
Het enige dat mij stoorde was dat er geen duidelijke structuur zat in het onderzoeksteam. Het was me niet duidelijk wie de leiding had of hoe dit team in elkaar zat. Jana hoort niet echt bij dit team, ze is geen rechercheur, en toch kreeg ze dezelfde kwaliteiten toebedeeld. Een officier van justitie die helemaal betrokken is bij het onderzoek zodat het leek dat ze een deel van het team was, kwam me wat raar over, maar misschien is dit wel zo in de werkelijkheid. Het zorgde ervoor dat het onderzoek nogal opgesplitst gepresenteerd wordt aan de lezer. Jana voert ook nog eens haar eigen onderzoek.
Dit is een heel spannend verhaal dat intrigeert en je zomaar grijpt en Jana is een persoon waar je meer van wil weten. Het tweede en derde boek met haar zijn reeds verschenen in Nederlandse vertaling en dat kunnen we alleen maar toejuichen. We zijn weer een mooie schrijfster rijker in thrillerland.

Uitgeverij: De Fontein (2015) - 334 blz.
Oorspronkelijke titel: Märkta för livet
Vertaling: Corry van Bree

zaterdag 19 augustus 2017

De Zaventemmers (Bling Bling 2) - Jan Van der Cruysse

Bling Bling 2 volgt het onvoorspelbare traject van het gangsterduo Mate en Boris en de verknipte moordgriet Elisabed. Op een moorddadige trip door de Balkan blijven ze de Antwerpse politievrouw Beerke Wagenmaker altijd een stap voor. Tot ze het pad kruisen van Roman Tokar, oorlogsveteraan en tweelingbroer van de diamantkoerier Sergei, die ze hebben vermoord. Net wanneer de rust wat terugkeert in de Antwerpse diamantwijk, doet veiligheidsdeskundige Albertien Van der Valk een gooi naar de perfecte diamantroof. De grootste ooit. Op de moeilijkste locatie van het land. Zaventem.

****

De Zaventemmers is de tweede in de Bling Bling trilogie, de avonturen van de drie gangsters, een Antwerpse politievrouw en Albertien Van der Valk krijgen een vervolg.
Al wat ik schreef over Bling Bling is in feite hier ook van toepassing. Grappige uitspraken, een no-nonsense verhaal met heel wat actie, realistische personages en een van creativiteit getuigende plot. Weinig aan toe te voegen, het boek leest als een trein en je hoeft je nergens te vervelen, integendeel, de drang om verder te lezen is redelijk dwingend.
Wat hier wel opvalt is dat de verhaallijn rond de vlucht van de misdadigers, waarvan achteraan zelfs een plannetje is opgenomen een groot stuk van het eerste deel van het boek in beslag neemt en niet altijd aansluiting heeft op het hoofdverhaal rond de diamantroof. Voor een groot stuk bestaat het er naast. Ook de verhaallijn rond Paata, de big chief in Georgië leidt een eigen leven. Beide verhalen staan borg voor de portie wreedheid en gruwel in het boek. Maar soit, het is heel goed te pruimen.
Een meer dan goed vervolg op het eerste boek. Spannend en boeiend. Het leesplezier gehalte ligt hoog in deze actiethrillers van de Vlaming Jan Van der Cruysse die jarenlang woordvoerder was bij Brussels Airport. Laat die Bling Bling 3 maar komen.
Eerder: Bling Bling

Uitgeverij: Manteau (2017) - 526 blz.

zondag 6 augustus 2017

Ragdoll - Daniel Cole

Omstreden rechercheur William Fawkes, bijgenaamd Wolf, keert na maanden van psychologisch onderzoek terug bij het korps. Samen met collega's Emily Baxter en Alex Edmunds moet hij al snel de meest bizarre zaak uit zijn carrière zien op te lossen: diverse lichaamsdelen van zes slachtoffers aan elkaar genaaid als een menselijke pop - een lijk dat in de pers meteen 'de lappenpop' wordt genoemd.
De zaak komt in een stroomversnelling als de Lappenpop-moordenaar de politie uitdaagt door een lijst vrij te geven met daarop zes namen van toekomstige slachtoffers, compleet met de datums waarop hij ze zal doden. Zal het Fawkes en Baxter lukken om, terwijl de wereld toekijkt, de moordenaar tijdig te pakken?

**

De Britse Daniel Cole heeft met Ragdoll gescoord, de rechten werden al verkocht aan 30 landen. Het was een van de scenario's die hij had geschreven voor een televisieserie maar afgewezen werden. Ondertussen is hij bezig aan boek 2 en zelfs boek 3 en werkt mee aan de verfilming.
Wat al dadelijk opviel was dat Cole grappig schrijft, dit houdt hij vol tot aan het einde. Het verhaal leest dus luchtig. Het verhaal zelf is dat des te minder, 6 slachtoffers in één lijk, dat gegeven zijn we nog niet vaak tegengekomen. Best wel origineel. En dan is er daar die lijst met 6 potentiële slachtoffers. Inventiviteit en creativiteit zijn termen die in mij opkomen alsook dat het vergezocht lijkt. Je kon je in ieder geval wel verwonderen over deze verbeeldingskracht en zelfs over nadenken.
En toch is het een boek dat je niet grijpt. Ondanks de creativiteit is er heel wat cliché-werk ook wat betreft de personages die dan ook nog eens geen duidelijke of pakkende karaktertekening hebben. Het verhaal zelf is ook wat te min, flinterdun in feite. Er gebeuren wel veel dingen maar echt spannend wordt het niet. De reden van de moorden krijg je uiteindelijk te lezen maar het past precies niet in het verhaal, het spreekwoordelijke duveltje uit een doosje. De opbouw van het boek sluit niet goed aan bij de ontknoping en zodoende blijf je wat verweesd achter. Ook wat betreft het hoofdpersonage Wolf - een bijnaam die precies in is in de boeken die ik de laatste tijd lees - ook op hem krijg je dus geen vat.
Ragdoll is een goed leesbaar boek dat soms grappig uit de hoek komt. Het verhaal op zich komt echter te kort alsook de personages.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2017) - 399 blz.
Oorspronkelijke titel: Ragdoll
Vertaling: Roelof Posthuma

maandag 31 juli 2017

De hondenmoorden (Oxen) - Jens Henrik Jensen

Niels Oxen, de hoogst onderscheiden soldaat die ooit in het Deense leger gediend heeft, is aan lager wal geraakt. In de hoop zijn innerlijke demonen af te schudden, reist hij af naar het noorden. Daar wil hij zijn kamp opslaan in de bossen en een eenvoudig leven leiden. Zijn droom verandert in een nachtmerrie als hij opeens beschouwd wordt als hoofdverdachte van de moord op een voormalig ambassadeur. De veiligheidsdienst is opvallend snel na de moord ter plaatse, en voordat Oxen ook maar iets heeft kunnen inbrengen is hij samen met de onorthodoxe agent Margrethe Franck betrokken bij het onderzoek naar een serie mysterieuze moorden. Het verbindende element: opgehangen honden.

****

Een nieuwe serie Oxen, een trilogie in feite. Het hoofdpersonage Niels Oxen is een dakloos figuur en op den dool. Dat hebben we nogal eens gelezen (Cilla & Rolf Börjlind, de Rönning en Stilton-reeks) maar dat kan uiteraard geen kwaad. Oxen draagt heel wat emotionele bagage mee en dat maakt het verhaal boeiend. Margrethe is ook al zo'n figuur. Mooi duo.
Jens Henrik Jensen studeerde journalistiek en werkte 25 jaar voor een krant voor hij zich fulltime wijdde aan het schrijven. Hij schreef sinds 1994 verschillende boeken maar pas in 2012 kwam zijn doorbraak met De hondenmoorden het eerste deel in de Oxen-trilogie. Er verschenen verschillende vertalingen in meerdere landen en de Nederlandse vertaling is helemaal goed zoals hij zei in een interview met Samen lezen is leuker.
De hondenmoorden is een ware actiethriller waar je je zo de verfilming van kunt voorstellen. En ja, de filmrechten zijn verkocht aan een Scandinavische filmmaatschappij. Het verhaal zit knap in elkaar, niet altijd even simpel maar dat zegt dan ook net ietsje meer. Je hoeft je geen seconde te vervelen, je gaat van de ene situatie naar de andere. Zijn personages komen daarbij ook goed uit de verf en je voelt dat er nog een en ander te ontdekken zal zijn, de trilogie in gedachte.
Spannend is ook al een predicaat dat hier van toepassing is, alhoewel geen constante. Jensen neemt zijn tijd om het verhaal uit te werken en wijkt al eens af, bijvoorbeeld naar vroegere gebeurtenissen die van belang zijn voor de duiding van Oxen maar ook voor het verhaal zelf.
De hondenmoorden is een heel erg goede actiethriller geworden. Het personage van Oxen intrigeert alsook dat van Margrethe. De twee volgende delen van de Oxen-trilogie zijn gelukkig al verschenen in Nederlandse vertaling. Een positieve verrassing deze auteur.

Uitgeverij: A.W. Bruna (2015) - 383 blz.
Oorspronkelijke titel: De hængte hunde
Vertaling: Corry van Bree

dinsdag 18 juli 2017

De geniale vriendin - Elena Ferrante

Lila en Elena groeien samen op in een volkswijk in het Napels van de jaren vijftig, een tijd waarin het ondenkbaar is dat meisjes hun tijd verspillen met leren. De intelligente Lila moet van school om te gaan werken. Ze probeert aan haar milieu te ontsnappen door jong te trouwen. Haar beste vriendin Elena mag wél verder leren, maar beseft maar al te goed hoeveel slimmer Lila is. En mooier.

****

Het eerste boek van de vier Napolitaanse romans van Elena Ferrante, pseudoniem van een Italiaanse schrijfster, ze bracht in 1991 haar eerste roman uit en wordt een van de belangrijkste schrijfsters van haar generatie genoemd.
Dit is dus deel 1 en behandelt de kinderjaren en de puberteit in het decennium van de jaren vijftig. Het opgroeien van twee meisjes, twee vriendinnen. Wat kan er dan al voor schokkends gebeuren. Ze beleven in ieder geval een voor die tijd gewone jeugd, in normale Italiaanse gezinnen maar dan wel in de minder gegoede sfeer. Al bij al gebeurt er weinig. Het is vooral in de belevingswereld van de meisjes dat de veranderingen plaatsvinden. En toch lees je vlot door en wordt je geïnspireerd om verder te lezen, op enkele kleinere stukken na toch.
Het minste wat je kan zeggen van deze roman is dat de auteur de belevingswereld en de psychologie erachter zeer goed heeft verwoord alsook de tijdsgeest en het Italiaanse leven. Je kunt je zo de reacties van de personages in situaties voorstellen, het Italiaanse temperament. Het zuiderse Napels, havenstad en de derde stad van Italië, komt helemaal tot leven.
Als je het boek doorbladert en leest, valt het op dat er veel tekst staat. Heel vaak maakt Ferrante lange zinnen en alinea's. Dat kan overweldigend zijn tijdens het lezen. Aan het begin van het boek heeft ze een personenlijst opgenomen en dat is geen overbodige luxe. Vele families en een wirwar van relaties daartussen, het kan nogal chaotisch zijn. Op tijd en stond moet je daar toch naar teruggrijpen. 
De cover is heel erg mooi, eenvoudig en ingetogen. Van deze uitgave toch. Bepaalde Engelstalige uitgaven zijn ronduit lelijk te noemen.
De geniale vriendin is een boek dat ik normaal niet ter hand zou nemen, maar daar heb ik nu toch helemaal geen spijt van. Het is aangebracht door de halfjaarlijkse leesclub in mijn thuisstad. Ik ben zelfs van plan om mettertijd ook de andere delen van de reeks te lezen, reden voor de vierde ster. Zo leest een mens ook eens iets anders. Mooi boek, letterlijk en figuurlijk.

Uitgeverij: Wereldbibliotheek (2013) - 335 blz.
Oorspronkelijke titel: L'amica geniale
Vertaling: Marieke van Laake

maandag 17 juli 2017

Wiegelied - Cilla & Rolf Börjlind

Op een nacht vindt de dakloze Muriel een huilend meisje midden in het centrum van Stockholm. Ze heet Folami en is een vluchtelingetje. Muriel neemt het kind onder haar hoede en brengt het naar haar tijdelijke onderkomen.
Elders, in Småland, wordt een graf ontdekt met daarin het lichaam van een jongen wiens keel is doorgesneden. Het team van commissaris Mette Olsäter, met daarin de jonge rechercheur Olivia Rönning, gaat naar de plaats delict om de moord te onderzoeken. In de buurt van het graf wordt een mes gevonden met een inscriptie. Stilton en Olivia komen een verdachte organisatie uit het buitenland op het spoor en gaan op reis. Hun onderzoek blijft echter niet onopgemerkt en algauw verkeren ze in levensgevaar.

****

Het schrijversduo Börjlind zijn zeer succesvolle scenarioschrijvers in Zweden. Hun eerste boek is verfilmd in een tiendelige tv-serie en ook boek twee wordt nu bewerkt. Ze hebben eerder al tientallen crimeseries en films geproduceerd.
Ook Wiegelied is zo'n boek waar je volledig de verfilming voor je ziet. De vierde in de Rönning en Stilton reeks al weer. Het vluchtelingenthema is dezer dagen uiterst actueel. En de auteurs gaan nog verder maar daar gaan we niets over vertellen, daar mag je zelf het boek voor lezen, we willen immers niets verklappen. Het geeft de boeken toch een meerwaarde.
Het is een spannend boek geworden dat je heel erg vlotjes leest. Net zoals het vorige boek zijn er wel weer ongelooflijke toevalligheden, de geloofwaardigheid ten spijt. Maar het mag de pret niet drukken, het leespleziergehalte ligt toch weer zeer hoog.
Actie, spanning en filmische schrijfstijl, Wiegelied is een meer dan goed boek.
Eerder: Springvloed, De derde stem, Zwarte dageraad

Uitgeverij: A.W. Bruna (2017) - 367 blz.
Oorspronkelijke titel: Sov du lilla videung
Vertaling: Corry van Bree

woensdag 12 juli 2017

De blindganger - Igor Znidarsic

Op een dag verdwijnt Lodewijk de Graaf, CEO van De Graaf & De Jong Advocaten, spoorloos. Omdat er zeer sterke aanwijzingen zijn voor een misdaad, belandt de zaak op het bureau van rechercheur Bianca van Dijk van politie Oost-Nederland. Ondanks intensief onderzoek blijft de vermissing echter een raadsel en bij gebrek aan aanknopingspunten gesloten.
Dan wordt in een bos op de Veluwe vastgoedhandelaar Onno van Schijndel gevonden. Hij is levend gespietst aan een paal waarop hij tergend langzaam een onmenselijke dood is gestorven. Bianca en haar collega Joris van der Zand doen er alles aan om het raadsel tot op de bodem uit te zoeken, maar ook deze zaak lijkt onoplosbaar totdat tijdens de sloop van een oude boerderij onder de vloer in een soort grafkelder het bijna vergane lijk van Lodewijk de Graaf wordt aangetroffen. Hij blijkt enkele maanden daarvoor levend te zijn begraven.

***

Znidarsic is journalist en redacteur. Hij groeide op in Slovenië en kwam op elfjarige leeftijd naar Nederland waar hij na het atheneum begon met schrijven, fictie en non-fictie. Hij schreef twee semi-autobiografische romans voor hij met De blindganger zijn thrillerdebuut schreef dat genomineerd werd voor de Hebban Debuutprijs en de Gouden Strop.
Wat vooreerst opvalt is de uitgebreide achterflap en dat is meestal geen goed teken. In dit geval omdat de plot zo goed als volledig wordt verteld en de verrassing weg is, de spanning dus ook. Dit is een misser vanjewelste.
Zelfs als je de achterflap niet zou gelezen hebben, wordt vrij vlug duidelijk wie de misdadiger is en zelfs het motief. Alles wat er trouwens ook gebeurt of voorvalt, wordt heel erg goed uit de doeken gedaan, aan subtiliteit wordt niet gedaan, van de lezer wordt niets verwacht. Een andere plotconstructie had het boek beter gelegen en had het zelfs spannend kunnen maken. Nu is het ver zoeken naar enige spanning. Op het einde is er wel een spanningsmoment een verfilming waardig.
De uitwerking van de personages was dan weer wel goed. Realistisch en mooi uitgediept. De rechercheurs hebben potentieel voor eventuele andere thrillers. De auteur heeft ook duidelijk zijn huiswerk gedaan omtrent het thema, de meest gruwelijke executiemethoden over de eeuwen heen. Door zijn drang naar volledigheid citeert de auteur zelfs letterlijk Wikipedia. Dat had nu ook weer niet gemoeten. De lezer zou aangemoedigd moeten worden om zelf op zoek te gaan naar info.
De blindganger is een boek dat verder wel heel erg vlot leest. Znidarsic heeft een prettige schrijfstijl en je wordt zeker gecharmeerd door de grappige uitdrukkingen of vergelijkingen.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2017) - 271 blz.

Eden - J. Sharpe

Engelen: ze zijn onder ons. Ik kan het weten. Er zit er één in me gevangen. Maar het beeld dat je waarschijnlijk hebt over deze "helpers van God" is verkeerd, dat garandeer ik je. Het zijn maniakale klootzakken.
Anna Meisner ontwaakt, naakt en in de war, vastgebonden op een stoel in een donkere ruimte. Tegenover haar zit een vrouw die sprekend op haar lijkt. Met tranen in haar ogen zet de vrouw een pistool tegen haar slaap en schiet zichzelf dood. Anna wordt pas dagen later gevonden, onderkoeld en op sterven na dood. Maar als ze in het ziekenhuis wakker wordt, komt ze er achter dat de politie haar niet als slachtoffer ziet, maar als dader. Het is het begin van een reeks catastrofale gebeurtenissen waar zij onderdeel van lijkt uit te maken. Is dit het einde van de mensheid?

***

J. Sharpe is het pseudoniem van Joris van Leeuwen en auteur van mysterieuze thrillers en fantasy. De jonge Nederlander sleepte al meerdere nominaties in de wacht voor zijn boeken die niet te vatten zijn in één genre.
Dit boek begint helemaal als een thriller. Veel belovend. Er gebeuren rare mysterieuze dingen. Wenkbrauwen omhoog, wat is dit? Uiteindelijk bleek het een fantasie verhaal te zijn met religieuze inslag, science fiction ook. Het is eens wat anders, niet slecht.
Het is zo'n verhaal dat voort dendert, veel afwisseling, zowel in personages als tijdszones. Vervelen hoef je je niet, een leesdip krijgen ook al niet. Toch werd ik niet in het verhaal gesmeten. De auteur heeft de personages niet genoeg neergezet, meeleven met hen zat er niet in. Ook mankeerde ik body in het verhaal zelf. Alles volgde mekaar netjes op, maar zoals losse elementen die naast elkaar staan, het verhaal om het verhaal.
Eden is geen slecht boek, het heeft iets en we hebben weer eens wat anders gelezen dan we gewend zijn. Als spannend boek vond ik het niet geslaagd maar het las wel heel goed. Ik kan me wel voorstellen dat je dit boek wel goed vindt als je van het genre houdt, mij heeft het echter niet kunnen overtuigen.

Uitgeverij: Zilverspoor (2016) - 296 blz.

maandag 3 juli 2017

Langzaam, sterf langzaam - John Burley

Wintersville is een klein stadje. Buren zijn als familie, iedereen kent iedereen en belastingontduiking en winkeldiefstal zijn de ergste vergrijpen die er de afgelopen jaren zijn gepleegd. Tot het zwaargehavende lijk van een middelbare scholier wordt gevonden.
Patholoog-anatoom Ben Stevenson is diep geschokt door het misdrijf; het zijn de gruwelijkste verminkingen die hij ooit heeft gezien. Omdat hij een zoon heeft in de leeftijd van het slachtoffer, maakt hij zich extra zorgen, die hij echter niet kan delen met zijn vrouw. Voor hem is het duidelijk: de belichaming van het kwaad is Wintersville binnengedrongen en moet gevonden worden. En dan doet hij een ontdekking die zijn leven voorgoed zal ontwrichten...

**

Dit is het debuut van John Burley uit 2013,  zijn derde boek verschijnt deze zomer. Burley studeerde geneeskunde en werkt als spoedeisende arts in Californië. Ons hoofdpersonage is ook arts.
Wat onmiddellijk opvalt als je het boek openslaat is de grote regelafstand, een eerste minder goede indruk en een veeg teken. Het boek begint anders niet slecht. Je krijgt dadelijk de misdaad voorgeschoteld en dat belooft spanning. Daarna gaat het echter in dalende lijn. Je voelt dat dit een debuut is. Niet omwille van de schrijfstijl, die is goed. Waar het dan wel aan ligt, daar kan je niet dadelijk de vinger opleggen. Maar hoe verder je komt, hoe duidelijker het wordt. Het is een dun boek, interlinie en aantal bladzijden in gedachte, maar er gebeurt ook niet veel. De auteur spint alles heel erg uit en de personages krijgen heel wat zijdelingse invulling. De interesse begint te tanen bij de lezer. Pas op een derde van het boek ongeveer komt er een vervolg op de misdaad. Te weinig en te traag. De lezer krijgt ook niet veel krediet van de auteur, alles wordt uitgelegd en voorgekauwd en je wordt in een bepaalde richting gestuurd. Het einde was op zich wel wat verrassend maar toch niet helemaal.
Wat nog raar overkwam, is het feit dat er geen echt onderzoek is naar de moord. Het hoofdpersonage is de arts die de autopsie doet en dit heeft de auteur niet goed gekaderd in het verhaal. Er wordt in feite gewoon bijna niet gezocht naar de moordenaar, de gebeurtenissen worden gewoon verhaald. Er is wel ook nog een politieagent die optreedt maar het is allemaal veel te mager en helemaal niet spannend.
Met weinig verwachtingen is dit boekje te lezen, maar de magere plot, het ontbreken van spanning en de slechte opbouw zijn teleurstellend.

Uitgeverij: HarperCollins Holland (2015) - 346 blz.
Oorspronkelijke titel: The Absence of Mercy
Vertaling: Ineke van Bronswijk

vrijdag 30 juni 2017

Engeleneiland - Camilla Läckberg

Pasen 1974. Een familie verdwijnt spoorloos van het eiland Valö. Alleen de eenjarige Ebba blijft achter. Jaren later keert Ebba terug naar het eiland, waar ze samen met haar man een bed and breakfast in haar ouderlijk huis wil openen. Wanneer ze bij het openbreken van de vloer bloedsporen aantreffen, lijkt het kwaad uit het verleden hen in te halen. Inspecteur Patrik Hedström en zijn collega's onderzoeken het huis en verdiepen zich in de oude verdwijningszaak. Wat is er precies gebeurd met Ebba's familie?

*****

Camilla Läckberg is met dit boek reeds aan haar achtste toe met Erica Falck en Patrik Hedström in de hoofdrollen. En het verhaal achter de schermen vervolgt zich, het persoonlijke verhaal van de spelers bedoelen we dan. Voordeel van een serie.
Zoals vaak in haar boeken speelt een deel van het verhaal zich af op een ander tijdsmoment, een verhaal achter het verhaal als het ware. En een noodzakelijk verhaal om de plot helemaal te begrijpen en daarbij enkele historische elementen om je geschiedenis bij te spijkeren, altijd meegenomen.
Ingenieus is de term die de plot het best beschrijft. Het wordt ook allemaal pas duidelijk helemaal aan het einde, verrassend dus ook al. Het is een raar gegeven, een familie die zomaar verdwijnt zonder een spoor na te laten. Dat speelde in 1974 en natuurlijk stonden de onderzoeksmethoden toen nog niet waar ze nu staan.
Het verhaal bevat veel afwisseling, om de haverklap is er wel een ander perspectief waaruit verteld wordt met duchtig wat personages die opgevoerd worden. Je kan dus beter bij de les blijven, maar dat is niet moeilijk in dit geval. Verder lezen is geen enkel probleem, integendeel zelfs. Maar af en toe moet een mens toch ook eens eten en wat drinken niet waar?
Actuele feiten vinden we dan ook nog eens terug in het boek. De opkomst van extreem rechts bijvoorbeeld, of een bomaanslag. Zéér actueel alle terroristische activiteiten en de bestrijding ervan in acht genomen van de laatste maanden en jaren.
Engeleneiland is een meer dan vakkundig geconstrueerd boek. Spannend en met een hoog leesbaarheidsgehalte. En je leeft dan ook nog eens hard mee met de constante figuren in haar boeken. Camilla Läckberg weet haar lezers absoluut te boeien en mee te slepen. Dit is een topboek van haar hand.
Eerder: IJsprinses, Predikant, Steenhouwer, Zusje, Oorlogskind, Zeemeermin, Vuurtorenwachter

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2012) - 416 blz.
Oorspronkelijke titel: Änglamakerskan
Vertaling: Wiveca Jongeneel en Elina van der Heijden

woensdag 28 juni 2017

Wit vuur - Preston & Child

In lang vervlogen tijden is een groep mijnwerkers op gruwelijke wijze om het leven gekomen. Tegenwoordig is het dorp een exclusief ski-oord en moet de historische begraafplaats geruimd worden om plaats te maken voor projectontwikkelaars. Corrie Swanson gaat erheen om de overblijfselen van de mijnwerkers te onderzoeken. Ze komt echter tot een schokkende ontdekking die het voortbestaan van het dorp in gevaar brengt. FBI-agent Pendergast schiet te hulp als brute brandstichtingen de toeristen afschrikken. Pendergast ontdekt een onwaarschijnlijk geheim in het dorpsverleden, dat samen lijkt te hangen met een toevallige ontmoeting tussen Arthur Conan Doyle en Oscar Wilde. Terwijl het dorp letterlijk onder vuur ligt en Corries leven gevaar loopt, moet Pendergast het raadsel uit het verleden zien op te lossen, voordat alles in vlammen opgaat.

****

Preston & Child staan garant voor goede actiethrillers en spanning. Ze schrijven al lang en het is al van voor deze blog dat ik hun lees, maar helemaal mee met de karakters ben ik niet meer. Het speelt echter geen rol. 
Het is het dertiende boek met Pendergast, een speciaal figuur toch wel. Iemand waar je geen vat op krijgt, droge figuur maar met enorm veel kennis van misdaden en misdadigers. Beetje mysterieus ook in dit boek. Corrie heeft dan weer vooral jonge trekken, ze is ook jong en onervaren en dat geeft dan ook weer een extra dimensie aan het verhaal.
De auteurs hebben de plot vakkundig geconstrueerd. Er zit wat verleden in, op verschillende manieren zelfs. Origineel en het leest goed, ook al trekt het niet dadelijk aan om te lezen. Er is heel veel afwisseling en dit leest ook al goed en maakt het daarbij nog super spannend ook.
Wit vuur is een boek met een hoog leesplezier gehalte. Veel actie, mooie personages, goede plot, spanning, wat verwacht een mens nog meer van een avonturen- en actiethriller. En je krijgt nog wat geschiedenis mee. Het kan gewoon niet fout gaan met deze auteurs.
Eerder: Koortsdroom

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2014) - 368 blz.
Oorspronkelijke titel: White Fire
Vertaling: Marjolein van Velzen

donderdag 15 juni 2017

Bling Bling - Jan Van der Cruysse

Op de luchthaven van Delhi wordt een diamantkoerier beroofd. Albertien, verantwoordelijk voor de beveiliging van het diamanttransport, wordt meteen de laan uitgestuurd. Toch start ze op eigen houtje een zoektocht.
Vanuit een bergdorpje in de Zuidelijke Kaukasus bestuurt Paata Sirbiladze een misdaadorganisatie met wijde internationale vertakkingen. Het zijn uitgerekend zijn diamanten die gestolen werden in Delhi.
Wat begint als een geweldloze diamantroof uit het zicht van de media, leidt tot een wervelwind van bloed en wraak, van de Antwerpse diamantwijk tot de verste uithoeken van de wereld.

****

Een debuut en een geweldig goed. Jan Van der Cruysse studeerde rechten, communicatiewetenschappen en marketing, werkte vijf jaar als journalist tot hij woordvoerder werd van Aviapartner en daarna Brussels Airport en nu is hij specialist in crisiscommunicatie. Aangezien de auteur zelf zo lang gewerkt heeft op de luchthaven is het niet verwonderlijk dat deze een prominente rol speelt in het boek. Een kleine inkijk achter de schermen voor de lezer.
Dit is weer zo een boek dat je onmiddellijk in verfilming voor je ziet. En het doet deugd om eens een actiethriller te lezen van een Vlaamse schrijver en dan nog eentje zonder nonsens of kapsones. Dit is voor mij geleden van Bob Mendes en Jef Geeraerts.
Van der Cruysse heeft erg realistische personages neergezet en het klinkt af en toe zeer Vlaams, dat is absoluut te pruimen. Ook brengt hij er regelmatig een humoristische noot in, vooral in het begin en dat kwam meteen mijn positieve inschatting van het boek ten goede. Dat gevoel heb ik trouwens gedurende heel het verhaal kunnen vasthouden.
En als je over de plot iets kan zeggen, is het dat de auteur blijk geeft van een grote creativiteit. Situaties komen al eens raar over, absurd zelfs en de mate van het geweld is overweldigend en bloederig. Maar ook voor het verloop van het verhaal is hij vindingrijk te werk gegaan. Sommige zaken zijn daardoor verrassend en fantasievol. Van der Cruysse durft buiten de lijntjes te kleuren. Het is een complex verhaal maar de schrijver bewaart het overzicht. En voor als je het even niet goed meer weet, heeft hij achteraan een personenlijst toegevoegd. Dat is al eens handig.
Een kleine kanttekening bij het boek. Voor zulke zwaargewicht criminelen te zijn, worden ze wel wat amateuristisch beschreven. Soms ook is de auteur te expliciet en worden bepaalde feiten te vroeg prijs gegeven. Maar storen deed dit niet. De lezer wordt heel het boek lang heel erg goed geëntertaind en het is meer dan goed geschreven.
Een zeer creatieve schrijver deze Jan Van der Cruysse zonder gekunstelde literaire stunts en dat mag gerust een weldaad genoemd worden. Bling Bling is een zeer realistisch verhaal met een complexe maar originele en verrassende plot. Bling Bling 2 ligt nu in de winkelrekken en dat is top.

Uitgeverij: Davidsfonds (2016) - 527 blz.

maandag 5 juni 2017

Getekend vonnis - Jo Claes

Op een tafel in een Leuvens café wordt op een ochtend een studente dood aangetroffen. Het meisje is halfnaakt. Haar schaamhaar is volledig afgeschoren. Door haar tong steekt een potlood en vlakbij ligt een blad uit een stripalbum waarop een verkrachtingsscène is afgebeeld.
Hoofdinspecteur Thomas Berg heeft nooit eerder zoiets meegemaakt. Sterker, de moordenaar heeft hem de plaats delict zelf met de juiste coördinaten per e-mail bezorgd.
Een paar dagen later krijg Berg een soortgelijke mail. Opnieuw vindt de politie een jonge vrouw die in bijna identieke omstandigheden werd verkracht, verminkt en vermoord. En weer vindt de politie een pagina uit een stripverhaal. Vanaf dat ogenblik verkeert de studentenstad in de greep van de angst. Ook Berg vreest dat in Leuven een volkomen verknipte sadist, ja zelfs een psychopaat rondwaart, vooral als er nog meer slachtoffers vallen...

***

Jo Claes is met Getekend vonnis toe aan zijn zesde Thomas Berg misdaadverhaal. Het sleepte een nominatie in de wacht voor zowel de Gouden Strop als de Diamanten Kogel.
Het werk op de cover is ditmaal een hemelglobe die zich op de binnenplaats van het Atrechtcollege in de Naamsestraat bevindt. Het is een replica van het instrumentarium dat in 1675 werd ontworpen voor het Oude observatorium te Peking door Ferdinand Verbiest, jezuïet, missionaris en astronoom. Beroemde Belgen in het buitenland al in die tijd. En zoals altijd is er ook weer wat mythologie in het boek verwerkt. Wie zegt nu nog dat je met lezen niets bijleert?
Getekend vonnis is een waar kunstwerkje wat betreft de verhaallijn, hij is ingenieus in elkaar gezet en stap voor stap word je naar de clou geleid. De plot is de voornaamste troef van dit verhaal want verder is er niet zoveel actie en het ontbreekt ook aan spanning. Het verhaal vertraagt vooral erg doordat hoofdinspecteur Berg zich vooral toespitst op het bedenken van heel veel theorieën over de toedracht van de moorden. Op den duur wordt dit ook verwarrend. Een andere kleine opmerking is dat Bergs passie voor de juiste kop koffie zo langzamerhand toch wat begint te irriteren. Na de zoveelste niet te drinken, koude of juist super goede koffie, heb je het toch wel gehad.
Dit verhaal heeft dus een heel erg goede plot, leest over het algemeen zeer vlot en bevat interessante historische feiten. Getekend vonnis is een goed boek, niet meer, niet minder.
Eerder: Het oog van de naald, De zaak Torfs, De blinde vlek, Dood in december, Tot de dood ons scheidt, De mythe van Methusalem

Uitgeverij: Houtekiet (2013) - 472 blz.

woensdag 31 mei 2017

Achter gesloten deuren - B.A. Paris


Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.
Het perfecte huwelijk? Of de perfecte leugen?

**

Weer een debuut. B.A. Paris groeide op in Engeland, woonde in Nederland en nu in Frankrijk waar ze met haar man een talenschool heeft opgezet. Ze heeft ook in de financiële wereld gewerkt. Deze thriller speelt in Engeland. Binnenkort verschijnt haar tweede boek Gebroken in Nederlandse vertaling.
Het boek leest vlot. De plot is simpel en vertelt het verhaal van Jack en Grace afwisselend in het verleden en heden. Je voelt al onmiddellijk waar dit ongeveer naartoe gaat. En toch zijn er enige verrassende elementen. En dan hebben we het over het waarom. De reden van de huiselijke problemen als je dit al zo kan zeggen is onverwacht.
Grace komt in een nachtmerrie terecht eenmaal ze getrouwd is met Jack. Het is misselijkmakend wat ze meemaakt en het wordt steeds maar gruwelijker naarmate je verder komt in het boek. Buiten het feit dat je wel wil weten hoe dit eindigt, is het hele verhaal verder niet spannend. De auteur bouwt het verhaal wel zo op dat je steeds meer inzicht krijgt in de zwaarte van de problemen van Grace en toch pakt het niet, hoe gruwelijk het ook is, horror zelfs in feite. Uiteindelijk is dit het enige waar dit boek het van moet hebben en dat is te weinig. Er is weinig of zelfs geen diepgang in het verhaal. Ik heb al betere verhalen gelezen over huiselijke terreur, Waarheen je ook vlucht bijvoorbeeld van Elizabeth Haynes.
Als je geen hoge verwachtingen hebt en een vlot lezend boek wil, dat kan al eens gebeuren, dan is dit een boek dat zeker kan bekoren. Als je rekent op een spannend boek met een ingenieuze plot, kom je hier echter niet aan je trekken.

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2016) - 354 blz.
Oorspronkelijke titel: Behind Closed Doors
Vertaling: Ireen Niessen

dinsdag 30 mei 2017

Iene miene mutte - M.J. Arlidge


De een leeft, de ander sterft. Kies maar.
Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden. Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden...

***

M.J. Arlidge heeft ondertussen vijf boeken in Nederlandse vertaling in de serie met Helen Grace en Iene miene mutte is de eerste (verschenen in 2014). Schrijven is hem niet vreemd, dit doet hij al 15 jaar voor verschillende crimeseries en dit boek zie je zomaar verfilmd voor je. Hij gaat snel met twee boeken per jaar.
Er is een seriemoordenaar aan het werk en hoe. Zelf maakt hij zijn handen er niet aan vuil, zijn slachtoffers doen dit wel zelf. Dit is eens iets anders, origineel gevonden.
De schrijver heeft getracht om zijn hoofdpersonages, de teamleden, een persoonlijke achtergrond mee te geven, maar ze grijpen je niet. Te veel info in te weinig tijd, zo komt het toch over en dan nog zomaar uit het niets, het lijkt niet goed geïntegreerd in het verhaal. Je vraagt je af wat het er allemaal in komt doen. Het is een serie en dan heb je immers tijd om je personages vorm te geven. Helen Grace komt in dit eerste boek niet echt sympathiek over.
Het verhaal op zich is goed en intrigeert. De persoonlijke verhalen van de teamleden buiten beschouwing gelaten, is het boek tot op zekere hoogte goed geconstrueerd. Het proces van het zoeken naar de oplossing van de misdaden is echter wat minnetjes, de lezer kan niet meedenken, er zijn te weinig tips. En dan gaat het ineens in sneltrein vaart naar het einde en de ontknoping.
De motieven van de moordenaar of beter gezegd het levensverhaal, kom je te weten in aparte cursief gedrukte hoofdstukken.
Er is dus heel wat afwisseling in het verhaal, het leest daardoor heel erg goed. Een mooi en origineel debuut met enige puntjes die voor verbetering vatbaar zijn maar dat je toch doet uitkijken naar de volgende in de serie.

Uitgeverij: Boekerij (2016) - 320 blz.
Oorspronkelijke titel: Eeny Meeny
Vertaling: Herman van der Ploeg

maandag 29 mei 2017

De schuldigen - David Baldacci

Will Robie is de beste huurmoordenaar die de Verenigde Staten in dienst hebben. Tot nu toe...
Waar ook ter wereld, wie het beoogde slachtoffer ook is, elke dreiging wordt door Will Robie op efficiënte wijze onschadelijk gemaakt. Maar wanneer hij tijdens een buitenlandse missie plotseling niet in staat is om zijn doelwit uit te schakelen, stort zijn wereld in. En om de unieke kwaliteiten die hem de beste maken terug te krijgen, moet hij de confrontatie aangaan met datgene wat hij twintig jaar lang heeft geprobeerd te vergeten: zijn eigen verleden.

****

Een Will Robie & Jessica Reel thriller, de vierde al weer.
Baldacci is met dit boek in zijn goede doen. Je valt onmiddellijk in het verhaal met een huurmoordenaars-actie. Maar dan belandt zijn vader in de cel. Twintig jaar heeft hij de man niet gezien of gehoord. Robie is met de mislukte missie echter zo van zijn melk dat hij tegen ieders zin toch naar zijn geboortestadje afreist, Cantrell aan de Golfkust in de staat Mississippi. En hij is het aan zichzelf verplicht om zich in de zaak met betrekking tot zijn vader te smijten. Van dan af zijn er heel wat elementen in deze thriller. Er is zoals het een actiethriller betaamt heel wat actie met bijbehorende spanning. Er moeten dingen onderzocht worden, een misdaadonderzoek, wie, wanneer en waar. Leugens. Waarheid. Af en toe duiken we dan ook nog eens in de rechtbank, ook altijd een plezier. En dan is er nog het menselijke aspect, de vroegere en huidige relationele verhoudingen. Will Robie wordt met dit boek heel wat menselijker, zijn professionele capaciteiten kenden we al. En vanaf het moment dat Jessica Reel opduikt in het stadje, kun je af en toe nog eens je lachspieren oefenen.
Ook met de plot heeft de auteur heel erg goed zijn best gedaan, die zit uitermate knap in elkaar. Regelmatig plotwendingen. En verrassend is het ook al. Hoe het in elkaar zit en zeker het einde, dat zie je echt niet aankomen. Het is zo'n boek dat je moeilijk terzijde kan leggen, er valt voortdurend iets nieuws te beleven.
De schuldigen is een zeer goed geconstrueerde thriller met veel actie maar ook een diep menselijke kant. Verrassend en origineel. Baldacci did it again.
Eerder: De rechtvaardigen, Niets dan de waarheid, Familieverraad, In het geheim, Rechteloos, Onschuldig, De zesde man, Vergeten, Doelwit, De aanslag, De geheugenman, King & Maxwell

Uitgeverij: A.W. Bruna (2015) - 397 blz.
Oorspronkelijke titel: The Guilty
Vertaling: Jolanda te Lindert

zaterdag 20 mei 2017

Runa - Vera Buck

Hier kwam men niet om te genezen maar om te sterven
Parijs 1884. Op de neurologische afdeling van de enorme Salpêtrière-kliniek voert dokter Charcot experimenten uit op hysterische patiënten. Van overal in Europa reizen mensen naar zijn macabere voorstellingen, waar de zenuwarts als een soort tovenaar zijn vrouwelijke patiënten laat dansen. Maar dan wordt op een dag Runa bij de kliniek afgeleverd: een jong meisje dat niet vatbaar lijkt voor alle bekende behandelmethodes. De artsen dompelen haar in ijsbaden en binden haar dagenlang vast op bed, maar niets lijkt het diep verwarde meisje te kunnen helpen.
Jori Hell, een Zwitserse student geneeskunde, ruikt een mogelijkheid om te promoveren en stelt iets voor aan dr. Charcot wat tot dat moment als ondenkbaar gold. Als eerste arts wil hij de waanzin rechtstreeks uit de hersenen van Runa snijden, met alle risico's van dien.
Als er door heel Parijs onheilspellende boodschappen opduiken en kort daarna lijken gevonden worden van mensen die op schokkende wijze om het leven gebracht zijn, stelt de politie een onderzoek in. Ook de gepensioneerde, aan de drank geraakte inspecteur Leqoc, bemoeit zich met de zaak nadat een bekende van hem dood gevonden wordt - zonder ogen, en haar lichaam van top tot teen beschreven met onbegrijpelijke boodschappen.
Naarmate het onderzoek vordert en de dag van de experimentele operatie dichterbij komt, beginnen zowel Leqoc als Hell te vermoeden dat Runa veel meer is dan alleen een meisje met een getroebleerd verleden...

***

Een roman gebaseerd op historische feiten. Hallucinant hoe men toen dacht over psychiatrische behandelingen, gruwelijk en in feite pure horror. Jonge vrouwen worden publiekelijk vernederd en seksueel mishandeld. Hun lichaam wordt te pas en te onpas aangeraakt en gepenetreerd, manueel of met vreselijke instrumenten. Je zou voor veel minder gek worden. Walgelijk.
En dan is er daar het verhaal rond al deze feiten. Enerzijds is daar de Zwitserse student Jori. Door middel van flashbacks kom je zijn hele verhaal te weten en waarom hij doet wat hij doet. Op een gegeven moment verschijnt Runa in de kliniek. Jori begint zich te interesseren voor haar en voelt sympathie, ze doet hem immers denken aan de vrouw van zijn leven die hij heeft achtergelaten in Zwitserland en voor wie hij naar Parijs is gekomen.
En anderzijds is er de verlopen Leqoc, met een roeping van criminele aard volgens eigen zeggen en voorheen rechercheur bij de Sûreté. Hij raakt als bij toeval betrokken bij de vreemde gebeurtenissen in Parijs.
Beide verhalen spelen naast elkaar maar raken langzaam maar zeker vervlochten. En dan zijn er tussendoor nog kleinere verhalen die uiteindelijk allemaal hun plaats krijgen in het geheel. Het sleept voort en het duurt lang eer er 'verhaal' begint in te komen. Grote delen lijken vooral een beschrijving van de toenmalige toestand van psychiatrische patiënten, de psychiatrie stond toen nog in zijn kinderschoenen. Uiteindelijk raak je er dan toch in en kun je je vinden in een misdaadverhaal dat zelfs af en toe nog spannend is ook. Het einde wordt dan echter weer afgehaspeld en is ontgoochelend, in mijn ogen dan toch.
Het boek leest niet altijd even vlot en is soms wat lang van stof. Het was wel interessant om eens ondergedompeld te worden in de afgrijselijke wereld van de toenmalige psychiatrische klinieken en haar nu bekende artsen. Als misdaadverhaal komt het boek laat op gang maar vanaf dan is het beter te lezen. Vandaar uiteindelijk toch nog een derde ster.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2016) - 509 blz.
Oorspronkelijke titel: Runa
Vertaling: Corry van Bree

woensdag 10 mei 2017

Dood de vader - Sandrone Dazieri

In de buitenwijken van Rome verdwijnt een kind en wordt de moeder dood gevonden, onthoofd. Colomba, een vastberaden, knappe, maar door haar werk getraumatiseerde politieagente, staat onder grote druk de ontvoering op te lossen.
Colomba wordt bijgestaan door Dante Torre, 'de man van de silo's'. Dante is hoogbegaafd, briljant en een expert in het doorgronden van menselijk gedrag. Maar zijn genialiteit gaat gepaard met fobieën en paranoia. Als kind werd hij ontvoerd en opgesloten in een silo, waar hij werd opgevoed door zijn enige contact met de wereld, de mysterieuze 'Vader'.
Dante gaat af op zijn intuïtie: de Vader is terug. Maar kan Colomba daarop vertrouwen? En durft Dante de confrontatie met zijn eigen verleden aan te gaan en zijn ergste nachtmerrie onder ogen te komen?

*****

Sandrone Dazieri startte zijn thrillerschrijvers carrière reeds in 1999 met Attenti al gorilla. Zijn twaalfde boek dat in 2014 uit kwam, is het eerste in Nederlandse vertaling. Hij schrijft ook scenario's en dat is in deze Dood de vader wel te merken, het zou een geweldige film opleveren.
In eerste instantie zou ik me nooit hebben laten verleiden om dit boek te lezen. De cover en ook de titel inspireerden me niet. Maar dan zijn er daar al die fantastische recensies.
Het duo dat de basis is om het onderzoek tot een goed einde te brengen is op zijn zachts gezegd een speciaal duo. Colomba Caselli is nog altijd op 'verlof' met posttraumatische symptomen en heeft last van aanvallen. Met Dante Torre is het al niet beter gesteld, hij kan dan weer geen kleine afgesloten ruimtes verdragen en krijgt ook een soort van aanvallen. Mooi koppel. Maar ze herkennen wel iets bij elkaar. Daarnaast heeft Colomba nog af te rekenen met enkele vijandige collega's. Gelukkig heeft ze toch iemand bij het korps die haar genegen is en altijd heeft gesteund, Alfredo Rovere. Als gunst vraagt hij nu aan Colomba om zich ondanks haar verlof, bezig te houden met deze zaak en het is ook hij die haar op het pad van Dante stuurt. Een succesformule dit getormenteerde tweetal. In juli verschijnt trouwens het volgende boek in Nederlandse vertaling met het duo Colomba en Dante, iets om naar uit te kijken.
Het verhaal zit heel erg knap in elkaar en heeft op regelmatige basis verrassende wendingen. Tussendoor zijn er hoofdstukken in cursieve druk, een manier om het verhaal te breken en tegelijk te intrigeren. Verder stipt de auteur ook nog maatschappelijke problemen aan, zoals de wijken waar de politie niet welkom is en jongeren, zelfs heel erg jonge, de plak zwaaien. Maar ook de manier waarop een politiekorps werkt, of niet werkt, komt in beeld. Er worden dingen aan de kaak gesteld en dat geeft dan diepte aan het verhaal.
Een minpuntje is misschien dat er op een gegeven moment wel heel wat aandacht gaat naar het uitspinnen van allerlei theorieën. En af en toe moet je de grenzen van de geloofwaardigheid even oprekken, maar ach, een actieverhaal kan dit wel hebben.
Voor de rest is het heel erg spannend met vele puzzelstukjes die langzaam maar zeker op hun plaats vallen. En dan is er weer ineens een omwenteling zodat het weer helemaal anders lijkt in elkaar te zitten.
Dood de vader is een aanrader. Verrassend, spannend en een ingenieuze plot. Op naar deel twee met dit bijzondere duo.

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2015) - 557 blz.
Oorspronkelijke titel: Uccidi il Padre
Vertaling: Irene Goes

zaterdag 29 april 2017

Het meisje op de weg - Michael Berg

Psychologe Anne Givernaud woont samen met haar nieuwe vriend Guido op een afgelegen plek in Zuidwest-Frankrijk. Op een avond ligt er voor hun huis een onbekend meisje op de weg. Ze bieden haar een bed aan voor de nacht. De volgende dag is de woonkamer een ravage en zijn Guido en het meisje verdwenen. Wanneer de politie Guido verdenkt van moord, beseft Anne pas hoe weinig ze over haar nieuwe vriend weet.

****

Michael Berg leverde met Het meisje op de weg zijn zevende thriller af met een romantische inslag in de zijlijn.
Berg construeert zijn boeken zo dat je steeds geboeid blijft. Regelmatig maakt hij uitstapjes naar het verleden van de personages zodat je langzaam maar zeker een goed beeld krijgt en zo blijft het ook interessant. Hoe verder in het verhaal, hoe verrassender en spannender. Vanaf het moment dat ze het meisje vinden, kom je in een rollercoaster terecht. De vraag wat er toch aan de hand is, wordt steeds prangender. En als je dan aan het einde komt, valt alles als een puzzel in elkaar.
We kunnen niet anders zeggen dan dat Michael Berg een vindingrijk schrijver is en top boeken aflevert. Met een beetje goede wil, kan je er zelfs kleine levenslessen uit trekken en dat is meegenomen, het maakt het boek gedegen en geeft het net dat tikje meer. Het meisje op de weg is een zeer goed en spannend boek dat ook nog verrast.
Eerder: Nacht in Parijs, Hôtel du Lac

Uitgeverij: The House of Books (2015) - 383 blz.

woensdag 26 april 2017

Verduistering - Bernard Minier

Wat doe je als dat wat je het meest vertrouwt, je eigen leven in gevaar brengt?
Dat vraagt radiopresentatrice Christine Steinmeyer zich af als ze op kerstavond een onheilspellende brief ontvangt. Was die brief wel voor haar bestemd? De inhoud wijst maar in één richting: de afzender heeft het op Christine's leven gemunt.
Ook ex-commandant Martin Servaz ontvangt ijzingwekkende post: een envelop met een sleutel van de hotelkamer waar een jaar eerder een gruwelijke moord werd gepleegd. Is de boodschap, dat het moorden nog niet voorbij is en Servaz zijn oude werk weer moet oppakken?

*****

Een maand van alleen maar top boeken, je kan het maar hebben. En Bernard Minier is zich goed aan het vestigen in de top van de schrijvers.
De plot in dit boek is helemaal gebouwd rond geestelijke mishandeling. De mishandelde wordt geïsoleerd en begint aan alles maar vooral aan zichzelf te twijfelen, de gevolgen laten zich raden. De manipulator is vindingrijk en schuwt niets. Perversiteiten, geweld, intimidatie en obsessief gefocust op het slagen. Er worden enkele gruwelen beschreven, daar is Minier niet vies van, zijn vorige twee boeken getuigen daar ook van.
Verduistering heeft een schitterende plot. De spanning wordt gestaag opgebouwd rond heel het proces van de mishandeling en kan je niet onberoerd laten. Je wordt helemaal meegezogen. Verrassend was het ook al. En zo steven je af op een knallende finale.
We kunnen niet anders zeggen dan dat Minier een top thriller heeft neergepend. Laat die boeken van zijn hand maar komen.
Eerder: Een kille rilling, Huivering

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2016) - 573 blz.
Oorspronkelijke titel: N'étiens pas la lumière
Vertaling: Félice Portier & Aniek Njiokiktjien

maandag 24 april 2017

Kleine zwarte leugens - Sharon Bolton

Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval - en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?

*****

Sharon Bolton is geen onbekende meer in de thriller wereld. Haar plots verrassen vaak inhoudelijk en ook nu komt ze weer anders uit de hoek. Geen mysterieuze dingen ditmaal, geen actie of lugubere taferelen, maar wel een ingenieuze opgebouwde psychologische thriller. Helemaal iets anders dan we van haar gewoon zijn maar zeker niet minder geslaagd. Integendeel.
Al van de eerste bladzijde start Bolton met een quote die blijft hangen en het ergste doet vermoeden. De opbouw kan beginnen en dat heeft ze absoluut met verve gedaan. Ze heeft een originele truc gebruikt, het verhaal wordt vanuit drie hoofdpersonages verteld in drie delen. Chronologisch per deel met herneming van de tijdsspanne. Soms kom je deze manier van opbouw nog wel eens tegen maar niet vaak. Het komt hier de spanning absoluut ten goede. En zo bekijk je het verhaal ook vanuit verschillende gezichtspunten en begrijp je alles beter. De psychologische uitdieping van de karakters is hierdoor meer dan geslaagd. Je hebt een heel deel om je te concentreren op 1 persoon, geen onderbrekingen. Je helemaal inleven is geen probleem. 
De locatie roept herinneringen op. Wie herinnert zich niet de strijd tussen het Verenigd Koninkrijk en Argentinië in 1982 om de Falklandeilanden. Je geheugen en historische kennis wordt weer eens opgefrist. En dan zijn er nog natuurlijke fenomenen die in dit boek aan bod komen, zoals de massale stranding van grienden, een soort walvissen uit de familie van de dolfijnachtigen. Interessant.
Sharon Bolton is een schrijfster naar mijn hart. Ze weet in haar boeken de spanning subtiel op te drijven, verrast met de regelmaat van een klok en ze heeft plots die altijd net dat tikje meer hebben. Een top schrijfster.
Eerder: Offerande, Bezwering, Bloedschande, Zielsgeheim, Blijf waar je bent

Uitgeverij: A.W. Bruna (2017) - 413 blz.
Oorspronkelijke titel: Little Black Lies
Vertaling: Anda Witsenburg

maandag 17 april 2017

De stad van spiegels - Justin Cronin

Het is stil geworden in de wereld. De Twaalf zijn vernietigd en de honderd jaar durende heerschappij van het duister is voorbij. Langzaam komen de overlevenden weer tevoorschijn, vastbesloten om een nieuw bestaan op te bouwen, en te dromen van de toekomst.
Maar ergens ver weg, in een dode stad, wacht hij af. De Nul. De Eerste. De vader van de Twaalf. De haat die ontbrandde door zijn transformatie laait opnieuw op. En de enige manier om dit vuur te doven is het doden van Amy, het meisje dat is voorbestemd om de mensheid te redden.

****

Derde en laatste deel in De oversteek-trilogie. En dit mag gerust een succes serie genoemd worden. Een fantasy verhaal maar dit primeert niet, het leest evengoed als een thriller of soms zelfs als een roman. Er zit zowat van alles in en dit maakt het zo goed. Het is een reeks die blijft hangen. De viralen kwamen uiteindelijk zelfs in mijn dromen voor en dat is iets dat nog nooit gebeurd is na het lezen van een boek.
Cronin heeft goed nagedacht over de compositie van de drie boeken. In elk boek komen stukken van de tijd voor het jaar Nul voor en dat is ook nu weer het geval. In dit deel gaan we zelfs een heel stuk terug in de tijd, het leven van de Nul, Timothy J. Fanning, wordt uit de doeken gedaan. Het begin van alles.
En dan het verdere verloop in de pogingen van het overlevende groepje van de Eerste Kolonie om de wereld terug te geven aan de mensheid. Dat ze er in slagen weet je al van de start van de serie en toch blijft het spannend en vraag je je af hoe ze er in hemelsnaam zullen in slagen. Het groepje is voor een groot deel uit elkaar geslagen. Er is echter voor ieder een eigen taak weggelegd in de totstandkoming van de vernieuwde samenleving. De auteur heeft dit heel erg goed geconstrueerd. En ook al vreesde ik ervoor, ook het einde gaf voldoening.
Het is niet altijd gemakkelijk om alle spelers te kunnen blijven plaatsen, je leest de drie boeken daarom misschien beter niet te lang uit elkaar. Het gevaar bestaat dan wel dat het wat te veel wordt van het zelfde. Cronin is er net in geslaagd om de lezer te blijven boeien maar langer had de reeks toch niet moeten zijn.
Justin Cronin heeft een top-serie geschreven met De oversteek. Zeer filmisch, een meeslepend verhaal met mooie personages en het is zeer zeker ook spannend. Klasse!
Eerder: De oversteek, De Twaalf

Uitgeverij: De Bezige Bij (2017) - 806 blz.
Oorspronkelijke titel: The City of Mirrors
Vertaling: Mariella Duindam, Stina de Graaf en Pon Ruiter