donderdag 15 juni 2017

Bling Bling - Jan Van der Cruysse

Op de luchthaven van Delhi wordt een diamantkoerier beroofd. Albertien, verantwoordelijk voor de beveiliging van het diamanttransport, wordt meteen de laan uitgestuurd. Toch start ze op eigen houtje een zoektocht.
Vanuit een bergdorpje in de Zuidelijke Kaukasus bestuurt Paata Sirbiladze een misdaadorganisatie met wijde internationale vertakkingen. Het zijn uitgerekend zijn diamanten die gestolen werden in Delhi.
Wat begint als een geweldloze diamantroof uit het zicht van de media, leidt tot een wervelwind van bloed en wraak, van de Antwerpse diamantwijk tot de verste uithoeken van de wereld.

****

Een debuut en een geweldig goed. Jan Van der Cruysse studeerde rechten, communicatiewetenschappen en marketing, werkte vijf jaar als journalist tot hij woordvoerder werd van Aviapartner en daarna Brussels Airport en nu is hij specialist in crisiscommunicatie. Aangezien de auteur zelf zo lang gewerkt heeft op de luchthaven is het niet verwonderlijk dat deze een prominente rol speelt in het boek. Een kleine inkijk achter de schermen voor de lezer.
Dit is weer zo een boek dat je onmiddellijk in verfilming voor je ziet. En het doet deugd om eens een actiethriller te lezen van een Vlaamse schrijver en dan nog eentje zonder nonsens of kapsones. Dit is voor mij geleden van Bob Mendes en Jef Geeraerts.
Van der Cruysse heeft erg realistische personages neergezet en het klinkt af en toe zeer Vlaams, dat is absoluut te pruimen. Ook brengt hij er regelmatig een humoristische noot in, vooral in het begin en dat kwam meteen mijn positieve inschatting van het boek ten goede. Dat gevoel heb ik trouwens gedurende heel het verhaal kunnen vasthouden.
En als je over de plot iets kan zeggen, is het dat de auteur blijk geeft van een grote creativiteit. Situaties komen al eens raar over, absurd zelfs en de mate van het geweld is overweldigend en bloederig. Maar ook voor het verloop van het verhaal is hij vindingrijk te werk gegaan. Sommige zaken zijn daardoor verrassend en fantasievol. Van der Cruysse durft buiten de lijntjes te kleuren. Het is een complex verhaal maar de schrijver bewaart het overzicht. En voor als je het even niet goed meer weet, heeft hij achteraan een personenlijst toegevoegd. Dat is al eens handig.
Een kleine kanttekening bij het boek. Voor zulke zwaargewicht criminelen te zijn, worden ze wel wat amateuristisch beschreven. Soms ook is de auteur te expliciet en worden bepaalde feiten te vroeg prijs gegeven. Maar storen deed dit niet. De lezer wordt heel het boek lang heel erg goed geëntertaind en het is meer dan goed geschreven.
Een zeer creatieve schrijver deze Jan Van der Cruysse zonder gekunstelde literaire stunts en dat mag gerust een weldaad genoemd worden. Bling Bling is een zeer realistisch verhaal met een complexe maar originele en verrassende plot. Bling Bling 2 ligt nu in de winkelrekken en dat is top.

Uitgeverij: Davidsfonds (2016) - 527 blz.

maandag 5 juni 2017

Getekend vonnis - Jo Claes

Op een tafel in een Leuvens café wordt op een ochtend een studente dood aangetroffen. Het meisje is halfnaakt. Haar schaamhaar is volledig afgeschoren. Door haar tong steekt een potlood en vlakbij ligt een blad uit een stripalbum waarop een verkrachtingsscène is afgebeeld.
Hoofdinspecteur Thomas Berg heeft nooit eerder zoiets meegemaakt. Sterker, de moordenaar heeft hem de plaats delict zelf met de juiste coördinaten per e-mail bezorgd.
Een paar dagen later krijg Berg een soortgelijke mail. Opnieuw vindt de politie een jonge vrouw die in bijna identieke omstandigheden werd verkracht, verminkt en vermoord. En weer vindt de politie een pagina uit een stripverhaal. Vanaf dat ogenblik verkeert de studentenstad in de greep van de angst. Ook Berg vreest dat in Leuven een volkomen verknipte sadist, ja zelfs een psychopaat rondwaart, vooral als er nog meer slachtoffers vallen...

***

Jo Claes is met Getekend vonnis toe aan zijn zesde Thomas Berg misdaadverhaal. Het sleepte een nominatie in de wacht voor zowel de Gouden Strop als de Diamanten Kogel.
Het werk op de cover is ditmaal een hemelglobe die zich op de binnenplaats van het Atrechtcollege in de Naamsestraat bevindt. Het is een replica van het instrumentarium dat in 1675 werd ontworpen voor het Oude observatorium te Peking door Ferdinand Verbiest, jezuïet, missionaris en astronoom. Beroemde Belgen in het buitenland al in die tijd. En zoals altijd is er ook weer wat mythologie in het boek verwerkt. Wie zegt nu nog dat je met lezen niets bijleert?
Getekend vonnis is een waar kunstwerkje wat betreft de verhaallijn, hij is ingenieus in elkaar gezet en stap voor stap word je naar de clou geleid. De plot is de voornaamste troef van dit verhaal want verder is er niet zoveel actie en het ontbreekt ook aan spanning. Het verhaal vertraagt vooral erg doordat hoofdinspecteur Berg zich vooral toespitst op het bedenken van heel veel theorieën over de toedracht van de moorden. Op den duur wordt dit ook verwarrend. Een andere kleine opmerking is dat Bergs passie voor de juiste kop koffie zo langzamerhand toch wat begint te irriteren. Na de zoveelste niet te drinken, koude of juist super goede koffie, heb je het toch wel gehad.
Dit verhaal heeft dus een heel erg goede plot, leest over het algemeen zeer vlot en bevat interessante historische feiten. Getekend vonnis is een goed boek, niet meer, niet minder.
Eerder: Het oog van de naald, De zaak Torfs, De blinde vlek, Dood in december, Tot de dood ons scheidt, De mythe van Methusalem

Uitgeverij: Houtekiet (2013) - 472 blz.

woensdag 31 mei 2017

Achter gesloten deuren - B.A. Paris


Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft.
Het perfecte huwelijk? Of de perfecte leugen?

**

Weer een debuut. B.A. Paris groeide op in Engeland, woonde in Nederland en nu in Frankrijk waar ze met haar man een talenschool heeft opgezet. Ze heeft ook in de financiële wereld gewerkt. Deze thriller speelt in Engeland. Binnenkort verschijnt haar tweede boek Gebroken in Nederlandse vertaling.
Het boek leest vlot. De plot is simpel en vertelt het verhaal van Jack en Grace afwisselend in het verleden en heden. Je voelt al onmiddellijk waar dit ongeveer naartoe gaat. En toch zijn er enige verrassende elementen. En dan hebben we het over het waarom. De reden van de huiselijke problemen als je dit al zo kan zeggen is onverwacht.
Grace komt in een nachtmerrie terecht eenmaal ze getrouwd is met Jack. Het is misselijkmakend wat ze meemaakt en het wordt steeds maar gruwelijker naarmate je verder komt in het boek. Buiten het feit dat je wel wil weten hoe dit eindigt, is het hele verhaal verder niet spannend. De auteur bouwt het verhaal wel zo op dat je steeds meer inzicht krijgt in de zwaarte van de problemen van Grace en toch pakt het niet, hoe gruwelijk het ook is, horror zelfs in feite. Uiteindelijk is dit het enige waar dit boek het van moet hebben en dat is te weinig. Er is weinig of zelfs geen diepgang in het verhaal. Ik heb al betere verhalen gelezen over huiselijke terreur, Waarheen je ook vlucht bijvoorbeeld van Elizabeth Haynes.
Als je geen hoge verwachtingen hebt en een vlot lezend boek wil, dat kan al eens gebeuren, dan is dit een boek dat zeker kan bekoren. Als je rekent op een spannend boek met een ingenieuze plot, kom je hier echter niet aan je trekken.

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2016) - 354 blz.
Oorspronkelijke titel: Behind Closed Doors
Vertaling: Ireen Niessen

dinsdag 30 mei 2017

Iene miene mutte - M.J. Arlidge


De een leeft, de ander sterft. Kies maar.
Het meisje was amper nog in leven toen ze het bos uit kwam lopen. Het verhaal van haar ontvoering was donkerder dan de meest verschrikkelijke nachtmerrie. Maar alles wat ze zei was waar. Elk gruwelijk detail. Een aantal dagen later wordt een tweede in shock verkerend slachtoffer gevonden en ontstaat er een patroon. In tweetallen worden mensen ontvoerd, vastgehouden en uitgehongerd. Vervolgens krijgen ze een duivels dilemma voorgelegd: doden of gedood worden. Inspecteur Helen Grace en haar team weten dat ze jacht maken op een ingenieuze psychopaat die zijn slachtoffers gebroken en vol schuldgevoel achterlaat. Niet alleen dienen ze als zijn visitekaartje, ze zijn ook de moordenaars. De slachtoffers lijken lukraak gekozen, de plaats van het misdrijf zorgvuldig uitgekiend. Iets moet alle slachtoffers met elkaar verbinden...

***

M.J. Arlidge heeft ondertussen vijf boeken in Nederlandse vertaling in de serie met Helen Grace en Iene miene mutte is de eerste (verschenen in 2014). Schrijven is hem niet vreemd, dit doet hij al 15 jaar voor verschillende crimeseries en dit boek zie je zomaar verfilmd voor je. Hij gaat snel met twee boeken per jaar.
Er is een seriemoordenaar aan het werk en hoe. Zelf maakt hij zijn handen er niet aan vuil, zijn slachtoffers doen dit wel zelf. Dit is eens iets anders, origineel gevonden.
De schrijver heeft getracht om zijn hoofdpersonages, de teamleden, een persoonlijke achtergrond mee te geven, maar ze grijpen je niet. Te veel info in te weinig tijd, zo komt het toch over en dan nog zomaar uit het niets, het lijkt niet goed geïntegreerd in het verhaal. Je vraagt je af wat het er allemaal in komt doen. Het is een serie en dan heb je immers tijd om je personages vorm te geven. Helen Grace komt in dit eerste boek niet echt sympathiek over.
Het verhaal op zich is goed en intrigeert. De persoonlijke verhalen van de teamleden buiten beschouwing gelaten, is het boek tot op zekere hoogte goed geconstrueerd. Het proces van het zoeken naar de oplossing van de misdaden is echter wat minnetjes, de lezer kan niet meedenken, er zijn te weinig tips. En dan gaat het ineens in sneltrein vaart naar het einde en de ontknoping.
De motieven van de moordenaar of beter gezegd het levensverhaal, kom je te weten in aparte cursief gedrukte hoofdstukken.
Er is dus heel wat afwisseling in het verhaal, het leest daardoor heel erg goed. Een mooi en origineel debuut met enige puntjes die voor verbetering vatbaar zijn maar dat je toch doet uitkijken naar de volgende in de serie.

Uitgeverij: Boekerij (2016) - 320 blz.
Oorspronkelijke titel: Eeny Meeny
Vertaling: Herman van der Ploeg

maandag 29 mei 2017

De schuldigen - David Baldacci

Will Robie is de beste huurmoordenaar die de Verenigde Staten in dienst hebben. Tot nu toe...
Waar ook ter wereld, wie het beoogde slachtoffer ook is, elke dreiging wordt door Will Robie op efficiënte wijze onschadelijk gemaakt. Maar wanneer hij tijdens een buitenlandse missie plotseling niet in staat is om zijn doelwit uit te schakelen, stort zijn wereld in. En om de unieke kwaliteiten die hem de beste maken terug te krijgen, moet hij de confrontatie aangaan met datgene wat hij twintig jaar lang heeft geprobeerd te vergeten: zijn eigen verleden.

****

Een Will Robie & Jessica Reel thriller, de vierde al weer.
Baldacci is met dit boek in zijn goede doen. Je valt onmiddellijk in het verhaal met een huurmoordenaars-actie. Maar dan belandt zijn vader in de cel. Twintig jaar heeft hij de man niet gezien of gehoord. Robie is met de mislukte missie echter zo van zijn melk dat hij tegen ieders zin toch naar zijn geboortestadje afreist, Cantrell aan de Golfkust in de staat Mississippi. En hij is het aan zichzelf verplicht om zich in de zaak met betrekking tot zijn vader te smijten. Van dan af zijn er heel wat elementen in deze thriller. Er is zoals het een actiethriller betaamt heel wat actie met bijbehorende spanning. Er moeten dingen onderzocht worden, een misdaadonderzoek, wie, wanneer en waar. Leugens. Waarheid. Af en toe duiken we dan ook nog eens in de rechtbank, ook altijd een plezier. En dan is er nog het menselijke aspect, de vroegere en huidige relationele verhoudingen. Will Robie wordt met dit boek heel wat menselijker, zijn professionele capaciteiten kenden we al. En vanaf het moment dat Jessica Reel opduikt in het stadje, kun je af en toe nog eens je lachspieren oefenen.
Ook met de plot heeft de auteur heel erg goed zijn best gedaan, die zit uitermate knap in elkaar. Regelmatig plotwendingen. En verrassend is het ook al. Hoe het in elkaar zit en zeker het einde, dat zie je echt niet aankomen. Het is zo'n boek dat je moeilijk terzijde kan leggen, er valt voortdurend iets nieuws te beleven.
De schuldigen is een zeer goed geconstrueerde thriller met veel actie maar ook een diep menselijke kant. Verrassend en origineel. Baldacci did it again.
Eerder: De rechtvaardigen, Niets dan de waarheid, Familieverraad, In het geheim, Rechteloos, Onschuldig, De zesde man, Vergeten, Doelwit, De aanslag, De geheugenman, King & Maxwell

Uitgeverij: A.W. Bruna (2015) - 397 blz.
Oorspronkelijke titel: The Guilty
Vertaling: Jolanda te Lindert

zaterdag 20 mei 2017

Runa - Vera Buck

Hier kwam men niet om te genezen maar om te sterven
Parijs 1884. Op de neurologische afdeling van de enorme Salpêtrière-kliniek voert dokter Charcot experimenten uit op hysterische patiënten. Van overal in Europa reizen mensen naar zijn macabere voorstellingen, waar de zenuwarts als een soort tovenaar zijn vrouwelijke patiënten laat dansen. Maar dan wordt op een dag Runa bij de kliniek afgeleverd: een jong meisje dat niet vatbaar lijkt voor alle bekende behandelmethodes. De artsen dompelen haar in ijsbaden en binden haar dagenlang vast op bed, maar niets lijkt het diep verwarde meisje te kunnen helpen.
Jori Hell, een Zwitserse student geneeskunde, ruikt een mogelijkheid om te promoveren en stelt iets voor aan dr. Charcot wat tot dat moment als ondenkbaar gold. Als eerste arts wil hij de waanzin rechtstreeks uit de hersenen van Runa snijden, met alle risico's van dien.
Als er door heel Parijs onheilspellende boodschappen opduiken en kort daarna lijken gevonden worden van mensen die op schokkende wijze om het leven gebracht zijn, stelt de politie een onderzoek in. Ook de gepensioneerde, aan de drank geraakte inspecteur Leqoc, bemoeit zich met de zaak nadat een bekende van hem dood gevonden wordt - zonder ogen, en haar lichaam van top tot teen beschreven met onbegrijpelijke boodschappen.
Naarmate het onderzoek vordert en de dag van de experimentele operatie dichterbij komt, beginnen zowel Leqoc als Hell te vermoeden dat Runa veel meer is dan alleen een meisje met een getroebleerd verleden...

***

Een roman gebaseerd op historische feiten. Hallucinant hoe men toen dacht over psychiatrische behandelingen, gruwelijk en in feite pure horror. Jonge vrouwen worden publiekelijk vernederd en seksueel mishandeld. Hun lichaam wordt te pas en te onpas aangeraakt en gepenetreerd, manueel of met vreselijke instrumenten. Je zou voor veel minder gek worden. Walgelijk.
En dan is er daar het verhaal rond al deze feiten. Enerzijds is daar de Zwitserse student Jori. Door middel van flashbacks kom je zijn hele verhaal te weten en waarom hij doet wat hij doet. Op een gegeven moment verschijnt Runa in de kliniek. Jori begint zich te interesseren voor haar en voelt sympathie, ze doet hem immers denken aan de vrouw van zijn leven die hij heeft achtergelaten in Zwitserland en voor wie hij naar Parijs is gekomen.
En anderzijds is er de verlopen Leqoc, met een roeping van criminele aard volgens eigen zeggen en voorheen rechercheur bij de Sûreté. Hij raakt als bij toeval betrokken bij de vreemde gebeurtenissen in Parijs.
Beide verhalen spelen naast elkaar maar raken langzaam maar zeker vervlochten. En dan zijn er tussendoor nog kleinere verhalen die uiteindelijk allemaal hun plaats krijgen in het geheel. Het sleept voort en het duurt lang eer er 'verhaal' begint in te komen. Grote delen lijken vooral een beschrijving van de toenmalige toestand van psychiatrische patiënten, de psychiatrie stond toen nog in zijn kinderschoenen. Uiteindelijk raak je er dan toch in en kun je je vinden in een misdaadverhaal dat zelfs af en toe nog spannend is ook. Het einde wordt dan echter weer afgehaspeld en is ontgoochelend, in mijn ogen dan toch.
Het boek leest niet altijd even vlot en is soms wat lang van stof. Het was wel interessant om eens ondergedompeld te worden in de afgrijselijke wereld van de toenmalige psychiatrische klinieken en haar nu bekende artsen. Als misdaadverhaal komt het boek laat op gang maar vanaf dan is het beter te lezen. Vandaar uiteindelijk toch nog een derde ster.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2016) - 509 blz.
Oorspronkelijke titel: Runa
Vertaling: Corry van Bree

woensdag 10 mei 2017

Dood de vader - Sandrone Dazieri

In de buitenwijken van Rome verdwijnt een kind en wordt de moeder dood gevonden, onthoofd. Colomba, een vastberaden, knappe, maar door haar werk getraumatiseerde politieagente, staat onder grote druk de ontvoering op te lossen.
Colomba wordt bijgestaan door Dante Torre, 'de man van de silo's'. Dante is hoogbegaafd, briljant en een expert in het doorgronden van menselijk gedrag. Maar zijn genialiteit gaat gepaard met fobieën en paranoia. Als kind werd hij ontvoerd en opgesloten in een silo, waar hij werd opgevoed door zijn enige contact met de wereld, de mysterieuze 'Vader'.
Dante gaat af op zijn intuïtie: de Vader is terug. Maar kan Colomba daarop vertrouwen? En durft Dante de confrontatie met zijn eigen verleden aan te gaan en zijn ergste nachtmerrie onder ogen te komen?

*****

Sandrone Dazieri startte zijn thrillerschrijvers carrière reeds in 1999 met Attenti al gorilla. Zijn twaalfde boek dat in 2014 uit kwam, is het eerste in Nederlandse vertaling. Hij schrijft ook scenario's en dat is in deze Dood de vader wel te merken, het zou een geweldige film opleveren.
In eerste instantie zou ik me nooit hebben laten verleiden om dit boek te lezen. De cover en ook de titel inspireerden me niet. Maar dan zijn er daar al die fantastische recensies.
Het duo dat de basis is om het onderzoek tot een goed einde te brengen is op zijn zachts gezegd een speciaal duo. Colomba Caselli is nog altijd op 'verlof' met posttraumatische symptomen en heeft last van aanvallen. Met Dante Torre is het al niet beter gesteld, hij kan dan weer geen kleine afgesloten ruimtes verdragen en krijgt ook een soort van aanvallen. Mooi koppel. Maar ze herkennen wel iets bij elkaar. Daarnaast heeft Colomba nog af te rekenen met enkele vijandige collega's. Gelukkig heeft ze toch iemand bij het korps die haar genegen is en altijd heeft gesteund, Alfredo Rovere. Als gunst vraagt hij nu aan Colomba om zich ondanks haar verlof, bezig te houden met deze zaak en het is ook hij die haar op het pad van Dante stuurt. Een succesformule dit getormenteerde tweetal. In juli verschijnt trouwens het volgende boek in Nederlandse vertaling met het duo Colomba en Dante, iets om naar uit te kijken.
Het verhaal zit heel erg knap in elkaar en heeft op regelmatige basis verrassende wendingen. Tussendoor zijn er hoofdstukken in cursieve druk, een manier om het verhaal te breken en tegelijk te intrigeren. Verder stipt de auteur ook nog maatschappelijke problemen aan, zoals de wijken waar de politie niet welkom is en jongeren, zelfs heel erg jonge, de plak zwaaien. Maar ook de manier waarop een politiekorps werkt, of niet werkt, komt in beeld. Er worden dingen aan de kaak gesteld en dat geeft dan diepte aan het verhaal.
Een minpuntje is misschien dat er op een gegeven moment wel heel wat aandacht gaat naar het uitspinnen van allerlei theorieën. En af en toe moet je de grenzen van de geloofwaardigheid even oprekken, maar ach, een actieverhaal kan dit wel hebben.
Voor de rest is het heel erg spannend met vele puzzelstukjes die langzaam maar zeker op hun plaats vallen. En dan is er weer ineens een omwenteling zodat het weer helemaal anders lijkt in elkaar te zitten.
Dood de vader is een aanrader. Verrassend, spannend en een ingenieuze plot. Op naar deel twee met dit bijzondere duo.

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2015) - 557 blz.
Oorspronkelijke titel: Uccidi il Padre
Vertaling: Irene Goes

zaterdag 29 april 2017

Het meisje op de weg - Michael Berg

Psychologe Anne Givernaud woont samen met haar nieuwe vriend Guido op een afgelegen plek in Zuidwest-Frankrijk. Op een avond ligt er voor hun huis een onbekend meisje op de weg. Ze bieden haar een bed aan voor de nacht. De volgende dag is de woonkamer een ravage en zijn Guido en het meisje verdwenen. Wanneer de politie Guido verdenkt van moord, beseft Anne pas hoe weinig ze over haar nieuwe vriend weet.

****

Michael Berg leverde met Het meisje op de weg zijn zevende thriller af met een romantische inslag in de zijlijn.
Berg construeert zijn boeken zo dat je steeds geboeid blijft. Regelmatig maakt hij uitstapjes naar het verleden van de personages zodat je langzaam maar zeker een goed beeld krijgt en zo blijft het ook interessant. Hoe verder in het verhaal, hoe verrassender en spannender. Vanaf het moment dat ze het meisje vinden, kom je in een rollercoaster terecht. De vraag wat er toch aan de hand is, wordt steeds prangender. En als je dan aan het einde komt, valt alles als een puzzel in elkaar.
We kunnen niet anders zeggen dan dat Michael Berg een vindingrijk schrijver is en top boeken aflevert. Met een beetje goede wil, kan je er zelfs kleine levenslessen uit trekken en dat is meegenomen, het maakt het boek gedegen en geeft het net dat tikje meer. Het meisje op de weg is een zeer goed en spannend boek dat ook nog verrast.
Eerder: Nacht in Parijs, Hôtel du Lac

Uitgeverij: The House of Books (2015) - 383 blz.

woensdag 26 april 2017

Verduistering - Bernard Minier

Wat doe je als dat wat je het meest vertrouwt, je eigen leven in gevaar brengt?
Dat vraagt radiopresentatrice Christine Steinmeyer zich af als ze op kerstavond een onheilspellende brief ontvangt. Was die brief wel voor haar bestemd? De inhoud wijst maar in één richting: de afzender heeft het op Christine's leven gemunt.
Ook ex-commandant Martin Servaz ontvangt ijzingwekkende post: een envelop met een sleutel van de hotelkamer waar een jaar eerder een gruwelijke moord werd gepleegd. Is de boodschap, dat het moorden nog niet voorbij is en Servaz zijn oude werk weer moet oppakken?

*****

Een maand van alleen maar top boeken, je kan het maar hebben. En Bernard Minier is zich goed aan het vestigen in de top van de schrijvers.
De plot in dit boek is helemaal gebouwd rond geestelijke mishandeling. De mishandelde wordt geïsoleerd en begint aan alles maar vooral aan zichzelf te twijfelen, de gevolgen laten zich raden. De manipulator is vindingrijk en schuwt niets. Perversiteiten, geweld, intimidatie en obsessief gefocust op het slagen. Er worden enkele gruwelen beschreven, daar is Minier niet vies van, zijn vorige twee boeken getuigen daar ook van.
Verduistering heeft een schitterende plot. De spanning wordt gestaag opgebouwd rond heel het proces van de mishandeling en kan je niet onberoerd laten. Je wordt helemaal meegezogen. Verrassend was het ook al. En zo steven je af op een knallende finale.
We kunnen niet anders zeggen dan dat Minier een top thriller heeft neergepend. Laat die boeken van zijn hand maar komen.
Eerder: Een kille rilling, Huivering

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2016) - 573 blz.
Oorspronkelijke titel: N'étiens pas la lumière
Vertaling: Félice Portier & Aniek Njiokiktjien

maandag 24 april 2017

Kleine zwarte leugens - Sharon Bolton

Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval - en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?

*****

Sharon Bolton is geen onbekende meer in de thriller wereld. Haar plots verrassen vaak inhoudelijk en ook nu komt ze weer anders uit de hoek. Geen mysterieuze dingen ditmaal, geen actie of lugubere taferelen, maar wel een ingenieuze opgebouwde psychologische thriller. Helemaal iets anders dan we van haar gewoon zijn maar zeker niet minder geslaagd. Integendeel.
Al van de eerste bladzijde start Bolton met een quote die blijft hangen en het ergste doet vermoeden. De opbouw kan beginnen en dat heeft ze absoluut met verve gedaan. Ze heeft een originele truc gebruikt, het verhaal wordt vanuit drie hoofdpersonages verteld in drie delen. Chronologisch per deel met herneming van de tijdsspanne. Soms kom je deze manier van opbouw nog wel eens tegen maar niet vaak. Het komt hier de spanning absoluut ten goede. En zo bekijk je het verhaal ook vanuit verschillende gezichtspunten en begrijp je alles beter. De psychologische uitdieping van de karakters is hierdoor meer dan geslaagd. Je hebt een heel deel om je te concentreren op 1 persoon, geen onderbrekingen. Je helemaal inleven is geen probleem. 
De locatie roept herinneringen op. Wie herinnert zich niet de strijd tussen het Verenigd Koninkrijk en Argentinië in 1982 om de Falklandeilanden. Je geheugen en historische kennis wordt weer eens opgefrist. En dan zijn er nog natuurlijke fenomenen die in dit boek aan bod komen, zoals de massale stranding van grienden, een soort walvissen uit de familie van de dolfijnachtigen. Interessant.
Sharon Bolton is een schrijfster naar mijn hart. Ze weet in haar boeken de spanning subtiel op te drijven, verrast met de regelmaat van een klok en ze heeft plots die altijd net dat tikje meer hebben. Een top schrijfster.
Eerder: Offerande, Bezwering, Bloedschande, Zielsgeheim, Blijf waar je bent

Uitgeverij: A.W. Bruna (2017) - 413 blz.
Oorspronkelijke titel: Little Black Lies
Vertaling: Anda Witsenburg

maandag 17 april 2017

De stad van spiegels - Justin Cronin

Het is stil geworden in de wereld. De Twaalf zijn vernietigd en de honderd jaar durende heerschappij van het duister is voorbij. Langzaam komen de overlevenden weer tevoorschijn, vastbesloten om een nieuw bestaan op te bouwen, en te dromen van de toekomst.
Maar ergens ver weg, in een dode stad, wacht hij af. De Nul. De Eerste. De vader van de Twaalf. De haat die ontbrandde door zijn transformatie laait opnieuw op. En de enige manier om dit vuur te doven is het doden van Amy, het meisje dat is voorbestemd om de mensheid te redden.

****

Derde en laatste deel in De oversteek-trilogie. En dit mag gerust een succes serie genoemd worden. Een fantasy verhaal maar dit primeert niet, het leest evengoed als een thriller of soms zelfs als een roman. Er zit zowat van alles in en dit maakt het zo goed. Het is een reeks die blijft hangen. De viralen kwamen uiteindelijk zelfs in mijn dromen voor en dat is iets dat nog nooit gebeurd is na het lezen van een boek.
Cronin heeft goed nagedacht over de compositie van de drie boeken. In elk boek komen stukken van de tijd voor het jaar Nul voor en dat is ook nu weer het geval. In dit deel gaan we zelfs een heel stuk terug in de tijd, het leven van de Nul, Timothy J. Fanning, wordt uit de doeken gedaan. Het begin van alles.
En dan het verdere verloop in de pogingen van het overlevende groepje van de Eerste Kolonie om de wereld terug te geven aan de mensheid. Dat ze er in slagen weet je al van de start van de serie en toch blijft het spannend en vraag je je af hoe ze er in hemelsnaam zullen in slagen. Het groepje is voor een groot deel uit elkaar geslagen. Er is echter voor ieder een eigen taak weggelegd in de totstandkoming van de vernieuwde samenleving. De auteur heeft dit heel erg goed geconstrueerd. En ook al vreesde ik ervoor, ook het einde gaf voldoening.
Het is niet altijd gemakkelijk om alle spelers te kunnen blijven plaatsen, je leest de drie boeken daarom misschien beter niet te lang uit elkaar. Het gevaar bestaat dan wel dat het wat te veel wordt van het zelfde. Cronin is er net in geslaagd om de lezer te blijven boeien maar langer had de reeks toch niet moeten zijn.
Justin Cronin heeft een top-serie geschreven met De oversteek. Zeer filmisch, een meeslepend verhaal met mooie personages en het is zeer zeker ook spannend. Klasse!
Eerder: De oversteek, De Twaalf

Uitgeverij: De Bezige Bij (2017) - 806 blz.
Oorspronkelijke titel: The City of Mirrors
Vertaling: Mariella Duindam, Stina de Graaf en Pon Ruiter

vrijdag 7 april 2017

De Twaalf - Justin Cronin

Nadat de wereld bijna ten onder ging door een geheim medisch experiment, probeert een groep mensen te overleven tussen de besmette viralen. Ze dolen door Amerika, op zoek naar de oplossing voor de nachtmerrie die de wereld veranderde. Onder leiding van de mysterieuze en charismatische Amy, die zelf ooit door het virus werd besmet, gaat de groep rond Peter en Alicia de strijd aan met de vijandige kolonies. Om te overleven zullen ze de twaalf mannen moeten vinden die deel uitmaakten van het experiment. Hiervoor moeten ze infiltreren in twaalf kolonies, verspreid over heel Amerika. Ze beseffen echter niet dat de spelregels zijn veranderd, en dat een van hen een groot offer zal moeten brengen om te kunnen overwinnen.

*****

Dit vervolg van De oversteek is even indrukwekkend en een groot plezier om te lezen.
Ook nu is er een deel gereserveerd voor de huidige tijd en weet je weer wat meer over sommige personages en begrijp je meer hoe het zover is kunnen komen, de bijna-ondergang van de Amerikaanse bevolking.
En het verhaal over Amerika 100 jaar later gaat verder. Aangezien het kleine overlevende groepje met Peter en Amy hebben kunnen uitdokteren hoe het ongeveer in elkaar zit, maken ze plannen om de Twaalf en hun Velen te verslaan. En het wordt ook nu weer spannend. Zeer knappe en strakke compositie van het verhaal. Je wordt volledig meegesleept. Daar zorgen ook de verschillende karakters voor. En de auteur introduceert er weer enkelen en langzaam maar zeker krijgen zowat alle hoofdpersonages vorm onder zijn handen.
We kunnen weer niet anders zeggen dan dat dit een top boek is en een zeer goed vervolg. En ook al zijn ondoden en vampierachtige dingen niet je ding, dan kan je nog heel erg genieten van dit boek. Cronin werkt alles immers zeer goed uit, de verschillende verhalen en de personages.
De Twaalf is een heel erg goed gecomponeerd verhaal dat heel goed leest, spannend is en je zelfs laat nadenken. Een verhaal waar je meteen en helemaal inzit.
Eerder: De oversteek

Uitgeverij: De Bezige Bij (2012) - 618 blz.
Oorspronkelijke titel: The Twelve
Vertaling: Anne Jongeling en Dennis Keesmaat

vrijdag 31 maart 2017

Hex - Thomas Olde Heuvelt

Wie er wordt geboren is gedoemd er tot zijn dood te blijven. Wie er zich vestigt komt er nooit meer weg. Het ogenschijnlijk pittoreske dorpje Beek is in de greep van de Wylerheks, een vrouw uit de zeventiende eeuw wier ogen en mond zijn dichtgenaaid. Zwijgend loopt ze door de straten en dringt ze de huizen binnen, nachtenlang staat ze aan je bed. Iedereen weet dat haar ogen nooit mogen worden geopend.
Er wordt alles aan gedaan om haar aanwezigheid geheim te houden. Maar als een groep jongeren besluit viral te gaan met de heks, laat ze de moderne samenleving langzaam maar zeker afglijden naar middeleeuwse praktijken. En dan is de wraak van de Wylerheks nog niet eens begonnen...

***

Thomas Olde Heuvelt is een Nederlandse dertiger die romans schrijft in de fantastische sfeer. Een drie eeuwen oude heks in de hoofdrol, dan moet je je fantasie boven halen. En het is geen heks in de positieve betekenis van het woord. Nee, deze Katharina van Wyler is in den tijd zeer groot onrecht aan gedaan door de inwoners van het Nederlands Limburgse dorpje Beek en het mag duidelijk zijn dat ze op wraak zint.
Fantasie heeft de schrijver zeker en nog wel wrede fantasieën ook. Ze grijpen je wel niet, ik hoefde me totaal niet ongerust te maken dat men nachtrust er onder zou lijden. Onder meer ook omdat Olde Heuvelt een luchtige stijl van schrijven heeft en daarmee bedoel ik met humoristische ondertoon. En het was ook niet alleen slechtheid en kwaadaardigheid dat de klok sloeg alhoewel deze wel zeer ruim vertegenwoordigd zijn. De auteur heeft in het boek enkele thema's verweven over het ouderschap. Sommige personages waren waarlijk sympathiek zodat je toch kon hopen op een goede afloop. Zelfs de heks had sympathieke trekjes, heel af en toe.
Alles op de keper beschouwt ging dit verhaal in feite niet over de slechtheid van de heks maar over die van de mensheid en specifieker die van een kleine gemeenschap. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel, een deel van de bevolking heeft wél empathie en zorgzaamheid voor zijn medemens alhoewel je dit aan het einde niet overhoudt als belangrijkste gedachte. Maar ik veronderstel dat de auteur met dit boek hier niet een statement heeft willen maken maar gewoon een goed verhaal heeft willen vertellen.
En het was een goed verhaal. Thomas Olde Heuvelt heeft een meeslepende stijl en het was spannend ook, je wou absoluut weten hoe dit allemaal ging evolueren en welk einde hij er ging aan breien. Maar daar kunnen we uiteraard niets over zeggen.

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2013) - 349 blz.

zaterdag 18 maart 2017

Hôtel du Lac - Michael Berg

Amsterdam, de jaren zeventig. Eerstejaars Maarten Walda sluit vriendschap met de gewiekste Hugo - rechtenstudent, kraker en handelaar - en de flamboyante Stefan, die ook rechten studeert maar liever een beroemde zanger wil worden. Een tijd lang bewonen ze een pand op Bickerseiland. Dan scheiden hun wegen. Wanneer jaren later Maartens vrouw bij een ongeluk om het leven komt, staan Hugo en Stefan klaar om hun vriend te helpen.
Voor zijn vijftigste verjaardag huurt Maarten in Frankrijk een vakantiehuis met zwembad. Hij nodigt zijn oude vrienden en hun vrouwen uit. Maarten, die net terug is uit Afrika, heeft een verrassing in petto. Hij komt met een nieuwe vriendin op de proppen: jong en oogverblindend mooi...

***

Michael Berg heeft sinds 2008 al wat boeken op zijn naam staan, Hôtel de Lac is zijn vierde in de rij. Een standalone zoals ze zeggen.
Het is een heel ander soort boek dan Nacht in Parijs dat ik eerder las. Het thriller deel en de spanning kwam heel erg laat tevoorschijn en daardoor las het grootste deel van het boek eerder traag, vrijblijvend ook. Het ging gezapig zijn gangetje en betrokkenheid tot de spelers was ver te zoeken. Voortdurend werd er gewisseld tussen de tijd dat de vrienden elkaar leerden kennen in 1977 en de gebeurtenissen in Midden-Frankrijk dertig jaar later, altijd even moeilijk om je terug te situeren. Verder werd het wel netjes chronologisch verteld. En het moet gezegd dat deze werkwijze variatie bracht in het verhaal.
Ver over de helft kwam het verhaal dan toch nog op gang. Vanaf dan werd er gewerkt aan de spanningsboog en begon er schot te komen in de hele zaak. Uiteindelijk bleek de plot ook wel goed in elkaar te steken en waren er nog enkele verrassende plotwendingen. Je begon zowaar zelfs wat mee te leven met Maarten. Daardoor ben ik uiteindelijk toch nog bij drie sterren beland. 
Hôtel de Lac is een boek dat mij minder goed lag maar dat neemt niet weg dat het goed geschreven is en we de schrijver toch in het oog blijven houden.
Eerder: Nacht in Parijs

Uitgeverij: The House of Books (2011) - 380 blz.

vrijdag 17 maart 2017

De oversteek - Justin Cronin

De zesjarige Amy Harper Belafonte is de dertiende proefpersoon in een geheim project van de Amerikaanse overheid. Een experiment dat volledig misloopt als de eerste twaalf proefpersonen, besmet met een dodelijk virus, uitbreken. Amy weet te ontsnappen en verschuilt zich in de bossen van Oregon, ver verwijderd van de menselijke beschaving die wordt vernietigd door de gevolgen van het experiment.
Honderd jaar later weet een ommuurde kolonie zich staande te houden te midden van kwaadaardige wezens die het dorre Amerikaanse landschap bevolken. Dan verschijnt uit het niets een jonge vrouw, ze heeft geen stem, geen herinneringen. Ze raakt bevriend met een groep jonge overlevenden en samen maken zij de oversteek naar de plaats waar het ooit begon om het geheim van haar mysterieuze bestaan te ontdekken, een geheim dat de wereld kan redden.

*****

Fantasy, apocalyptisch, vampierachtigen, op het eerste zicht niet men ding. Actie, spanning, absoluut aanwezig in dit boek en dat is dan weer wel men dada. En spannend was het. Veel pagina's en alles uitgebreid beschreven en toch ga je door dit boek alsof het niets is. En het blijft hangen het verhaal. Een mens wil er wel eens over nadenken waarmee we hier zoal mee bezig zijn. Futuristisch? In feite zou het zomaar kunnen zulk een apocalyptisch scenario.
Justin Cronin debuteerde reeds in 2001 met zijn roman Mary and O'Neil en in 2004 verscheen zijn tweede roman De zomergast. In 2010 verscheen dan De oversteek, het eerste deel van de trilogie. De andere twee delen, De twaalf (2012) en De stad van spiegels (2017) zijn ook reeds verschenen. De filmrechten zijn ook al verkocht, dat kun je je echt wel voorstellen.
Cronin heeft verschillende mooie personages gepresenteerd, mensen waarmee je helemaal kunt meeleven en die je zelfs kunnen beroeren. Liefde, familiebanden maar vooral vriendschap zijn de basis in dit epische verhaal.
De eerste delen, zo'n 350 bladzijden in dit lijvige boek, situeert zich in het nu en vertelt hoe de wereld uiteindelijk is kunnen getroffen worden door de virale uitbraak en teloorgang van het grootste deel van de mensheid. Daarna zijn we ongeveer 100 jaar later en volgen we de avonturen van een groepje overlevenden. De plot zit heel erg knap in elkaar en er is veel actie. 
De oversteek is een boek waar je na het dichtslaan nog over nadenkt. Gelukkig kunnen we ons al verheugen op de volgende twee delen. Een knap geconstrueerd boek met levensechte personages waar je je kunt inleven. Spanning en toch een zeker roman gehalte ook. Een dikke aanrader.

Uitgeverij: De Bezige Bij (2010) - 994 blz.
Oorspronkelijke titel: The Passage
Vertaling: Dennis Keesmaat en Boukje Verheij

dinsdag 28 februari 2017

Als het zaterdag wordt - Nicci French

De tweeëndertigjarige Hannah zit opgesloten in een psychiatrische inrichting nadat ze jaren eerder is veroordeeld voor de moord op haar moeder, stiefvader en jongere broertje. De moorden waren spraakmakend en domineerden de kranten. Vanwege het buitensporige geweld was iedereen ervan overtuigd dat Hannah aan een stoornis leed.
Frieda Klein staat bij de mysterieuze Walter Levin in het krijt: een jaar geleden heeft hij ervoor gezorgd dat inspecteur Karlsson zijn baan mocht houden, op voorwaarde dat hij Frieda ooit om een gunst zou mogen vragen. En nu moet Frieda haar schuld inlossen: Walter wil dat ze Hannah bezoekt om te beoordelen of ze daadwerkelijk gestoord is.
Wanneer Frieda bij de inrichting komt, ontdekt ze dat er meer aan de hand is...

*****

Het Britse schrijversduo Nicci Gerrard en Sean French startte in 2011 een serie rond de psychoanalytica Frieda Klein, een succesvolle serie.
Als het zaterdag wordt is een boeiend boek, zeer boeiend. Een zaak die eigenlijk al lang gesloten is, opgelost en wel, wordt door Frieda terug onder de loep genomen. Ze moet wel. Maar de zaak grijpt haar naar de keel. Hannah zit reeds 13 jaar opgesloten in een psychiatrische inrichting, sinds haar 18e. Frieda krijgt steeds meer het gevoel dat ze bij haar opsluiting misschien toch niet zo ziek was als werd voorgesteld. Maar door vaak en voor zelfs lange tijd opgesloten te zitten in isolatie is ze nu zeker wel ziek. Schrijnende toestanden zoals hier beschreven worden, je zou zo in het boek kruipen om Hannah persoonlijk te gaan helpen. Psychische mishandeling maar dan ook nog eens fysieke, vooral door haar medegevangenen of liever patiënten. Het doet Frieda eerder aan een gevangenis denken dan een plaats waar mensen begeleid worden in de verwachting dat ze psychisch stabieler worden.
Er zijn in den tijd tijdens het onderzoek naar de moorden fouten gebeurd, Frieda komt ze langzaam op het spoor. Hoe ze uiteindelijk aan de waarheid van het hele gebeuren komt, is een mooi proces om te volgen. De plot is zeer goed geconstrueerd en spannend. Mede door het verhaal van Hannah maar ook door de dingen in haar persoonlijke leven gebeuren. Haar kwelgeest duikt met de regelmaat van de klok op maar de verschillende personages uit haar persoonlijke sfeer verschijnen ook nu weer zoals nichtje Chloë, de Oekraïense klusjesman Josef en politieagente Yvette.
Volgens de berichten zouden er nog twee delen aankomen in de serie, Zondagochtend breekt aan verschijnt over enkele weken. En dan is het nog wachten op de laatste. Ondergetekende is alleszins al in volle verwachting, Als het zaterdag wordt eindigt immers met een enorme cliffhanger.
Dit is tot nog toe het beste deel uit de serie. Een boek dat je pakt, meeslepend en spannend is en met een super goede plot.
Eerder: Wat te doen als iemand sterft, Medeplichtig, Blauwe maandag, Dinsdag is voorbij, Wachten op woensdag, Donderdagskinderen, Denken aan vrijdag

Uitgeverij: Ambo|Anthos (2016) - 388 blz.
Oorspronkelijke titel: Saturday Requiem
Vertaling: Marja Borg en Noor Koch

woensdag 22 februari 2017

Niemandsland - Frank van Zwol

Tom Brandt, oud-marinier en fotograaf, werkt voor de MIVD en gebruikt zijn dekmantel als freelance natuurfotograaf om uitgerust met camera en telelens ongestoord en onopvallend zijn werk te kunnen doen. Als hij onder het mom van een opdracht voor National Geographic op de Noordpool is, stuit hij op een wrakstuk dat is vrijgekomen door een afsmeltende gletsjer.
Het blijkt de gps-ontvanger van een Russische Toepolev die in 1996 op Spitsbergen is neergestort met 141 inzittenden, voornamelijk mijnwerkers. Onderzoek van de gps werpt een verrassend nieuw licht op de crash. Was het inderdaad een ongeluk, of was er meer aan de hand? Waarom werd de nabijgelegen plaats Pyramiden plotseling door de Russen verlaten en wie had er belang bij het onheil van de arbeiders uit Rusland?
Als Tom boven water probeert te krijgen wat er precies gebeurd is, wordt hij van allerlei kanten tegengewerkt - soms op zeer gewelddadige wijze. Spitsbergen - dat zich koortsachtig voorbereidt op een bezoek van de Russische president Poetin - blijkt een wespennest te zijn en Tom heeft geen idee wie hij nog kan vertrouwen. Maar Tom zou Tom niet zijn als hij zich niet vastbijt in de zaak en alles op alles zet om hem op te helderen, met alle internationale gevolgen van dien...

***

Frank van Zwol, avonturier (te voet, op ski's of per kano in de wildernis van Alaska, Canada of Scandinavië), bergingsduiker, rayoncoördinator bij een waterschap, duikinstructeur, verenigingsinstructeur, fan van allerhande outdoor sporten. En daarnaast ook nog schrijver van artikelen en avonturenthrillers met als basis zijn eigen ervaringen van zijn talloze avonturen en expedities en waargebeurde feiten. Een waar buitenmens deze van Zwol.
Dit verhaal speelt zich af in Spitsbergen, een eilandengroep in de Noordelijke IJszee, 565 km ten noorden van Noorwegen waarvan het sinds 1920 met een apart statuut deel van uitmaakt. Ruig, steile bergen, gletchers en slechts 3000 tot 4000 inwoners. In 1996 crashte een Russische Toepolev tegen de bergwand van de Operafjellet. Er waren effectief onregelmatigheden in het onderzoek en dat was reden genoeg voor van Zwol om er een thriller rond te bouwen.
En het is een zeer spannende actiethriller geworden, zeer filmisch, een Jason Statham of Bruce Willis waardig. Je kan het je zo voorstellen. Goed gecomponeerd ook trouwens, alle plotelementen komen stap voor stap in het vizier en het verhaal stevent af op een knallende finale. Dat de basis van het verhaal echt is, is een grote meerwaarde en doet je grijpen naar wat opzoekwerk. Op de website Wilderness-Effect van Frank van Zwol vind je gegevens en foto's van de setting van het boek alsook van de andere activiteiten van de beroepsavonturier. 
Psychologisch gezien is dit boek niet zo sterk. De relatie van Tom met zijn ex-vrouw komt nogal eens aan bod maar was eerder een storend element in het boek. Ook zijn ontmoeting met de mooie vrouwelijke gids Amber is maar zozo en ongeloofwaardig. De auteur viel nogal eens in herhaling wat dit betreft. Van de persoonlijke uitdieping en karakterschetsen moet dit boek het niet hebben. 
Niemandsland is een boek dat heel erg goed te lezen is, soms valt er zelfs wat lichte humor te bespeuren. De waargebeurde feiten en de interpretatie ervan, de kennismaking met het vaak onherbergzame landschap en hoe je je hierin best begeeft - ijsberen kunnen je zomaar overvallen - zijn interessante en boeiende dingen om te lezen. En als dit alles dan nog eens gegoten is in een spannend en goed opgebouwd verhaal, kunnen we alleen maar blij zijn. Het doet in ieder geval uitkijken naar meer.

Uitgeverij: Karakter Uitgevers (2014) - 303 blz.

woensdag 15 februari 2017

Zijderups - Robert Galbraith

Wanneer de schrijver Owen Quine verdwijnt, huurt zijn vrouw detective Cormoran Strike in. Ze denkt dat Owen er even tussenuit is - zoals hij wel vaker doet - en ze vraagt Strike hem op te sporen en weer thuis te brengen.
Maar uit Strikes onderzoek blijkt dat er meer speelt dan zijn vrouw vermoedt. Quine heeft net een manuscript voltooid waarin hij karaktermoord pleegt op bijna iedereen die hij kent. Publicatie van dit verhaal zou vele levens ruïneren, dus er zullen heel wat mensen zijn die hem het zwijgen willen opleggen.
Als Quines lichaam gevonden wordt, blijken de omstandigheden van zijn dood uiterst bizar. In een race tegen de klok probeert Strike het motief te achterhalen van een meedogenloze moordenaar; een moordenaar zoals hij nog nooit is tegengekomen.

**

Robert Galbraith, aka J.K. Rowling. Zijderups is de tweede roman onder haar pseudoniem met in de hoofdrol Cormoran Strike, een eenbenige oudgediende. Hij krijgt de hulp van Robin, zijn secretaresse.
Het zijn beide zeer menselijke personages die tot de verbeelding spreken, zeker Cormoran heeft eigenaardige trekjes. Zijlijnen in het verhaal komen voornamelijk van Robin die nogal een moeilijke relatie heeft met haar verloofde door haar werk bij Strike. Dit geeft enkele meelevende passages in het boek.
Het boek is geschreven zoals je van een detective verwacht. Het onderzoek ontvouwt zich, stap voor stap, elke keer een beetje verder, een aanwijzing hier of eentje daar. Maar het gaat traag, zeer traag. De auteur spit alles uit, in detail, uitentreuren. De plot is echter wel goed, zowel inhoudelijk als qua opbouw en het einde was verrassend. De schrijfstijl is ook goed en af en toe komt Galbraith zelfs humoristisch uit de hoek.
Dit boek kon me dus niet bekoren, het was zelfs saai op bepaalde momenten. Een traag boek, dat je dan ook nog eens traag leest en dan heb je al weer moeite om de verschillende personages nog te kunnen plaatsen ook. De mooie plot en boeiende personages ten spijt.
Eerder: Koekoeksjong

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij (2014) - 541 blz.
Oorspronkelijke titel: The Silkworm
Vertaling: Sabine Mutsaers

zaterdag 4 februari 2017

Vuurtorenwachter - Camilla Läckberg

Inspecteur Patrik Hedström gaat na een langdurig ziekteverlof weer aan het werk. Hij is zijn kantoor nog niet binnen of hij krijgt al een moordonderzoek toegewezen. er is een man gevonden in een flat, gedood door een schot in zijn achterhoofd.
Het slachtoffer is Mats Sverin, en motieven voor de moord zijn moeilijk te vinden. Patrik begint met het in kaart brengen van Mats' leven en stuit daarbij op meer geheimen dan hem lief is. Waarom had Mats zo'n haast om van Göteborg terug naar Fjällbacka te verhuizen? Welke rol speelde hij in de verbouwing van een oud hotel tot een luxueuze spa? En is het toeval dat Mats' jeugdliefde Annie ook naar de westkust is teruggekeerd? Ze hadden jarenlang geen contact, maar nu woont Annie op het eiland Gråskär waar haar familie generaties lang leefde. Een eiland vol geheimen en, zo gaat het gerucht, geesten.

***

Dit is reeds de zevende in de reeks met auteur Erika Falck en inspecteur Patrik Hedström die samen door het leven gaan en ondertussen drie kinderen hebben.
Dat is het voordeel aan een reeks dat je de spelers die steeds terug komen, kan opvolgen. Zo zijn er steeds ook enkele zijlijntjes die niet dadelijk iets met het verhaal te maken hebben, maar het wel een soort van diepgang geven. Camilla Läckberg doet dit summier en dat is goed, het breekt de verhaallijn niet.
In dit boek zijn er meerdere verhaallijnen en het duurt echt helemaal tot op het einde eer ze hun plaats krijgen. De auteur houdt de lezer lang in het ongewisse over de toedracht van de moord, van op het verkeerde been zetten gesproken. De ontknoping was verrassend.
Het waren goede verhaallijnen en de auteur raakt hier een maatschappelijk thema aan dat al zo oud is als mensenheugenis, partnergeweld. Het mag duidelijk zijn dat het boek een goede plot had.
Van spanning kunnen we hier echter minder spreken. Het verhaal kabbelt rustig voort. Door de wisseling van de verschillende verhalen werd het nooit vervelend en viel er altijd wel iets interessants te lezen. Het nadeel is dat je minder betrokken bent bij het gebeuren en de personages. Soms was het ook even denken in welk verhaal je nu zat.
Vuurtorenwachter is daarmee een goed boek, niets meer niets minder. Niet te missen als je in de serie zit uiteraard, omwille van de rode draad erdoor.
Eerder: IJsprinses, Predikant, Steenhouwer, Zusje, Oorlogskind, Zeemeermin
 
Uitgeverij: Ambo|Anthos (2011) - 424 blz.
Oorspronkelijke titel: Fyrvaktaren
Vertaling: Elina van der Heijden en Wiveca Jongeneel

maandag 30 januari 2017

Morgenster - Wim Menheer

In Antwerpen wordt een arme, eenzame man vermoord. Zijn schedel is met een verwoestende kracht verbrijzeld en een van zijn ogen is verdwenen.
Rechercheur Hans Pelsmaeckers leidt het onderzoek dat raadselachtiger wordt als er een tweede en daarna een derde man op identieke wijze wordt vermoord. Naast het onderzoek maken we kennis met Kevin, de zoon van Hans Pelsmaeckers. Kevin is 16 jaar en een supertalent bij Antwerp FC en wordt door de supporters en zijn vader op handen gedragen.

*

Wim Menheer (geboren 1937, Borgerhout) is een Vlaams auteur maar ook dichter, redacteur en fotograaf. Zijn eerste thriller dateert van 1998. De meesten van zijn boeken heeft hij in eigen beheer uitgegeven. Morgenster is uitgegeven door de Nederlandse uitgeverij Ellesy en is zijn vijfde thriller.
Waar zullen we beginnen? Met het begin. Wat me in eerste instantie stoorde waren de botte en platte uitspraken, op het vulgaire af soms. Ik heb ze niet genoteerd, maar het waren er nogal wat. Zo zijn er de vrouwonvriendelijke uitspraken. Een vrouw die nieuw was in het corps, werd onmiddellijk beoordeeld op uiterlijke en seksuele capaciteiten. Wat verder in het boek, niet zo gek veel dagen later, belandt ze dan al in bed met een collega. Er werd doorheen heel het boek ook te pas en te onpas gerefereerd naar seksuele handelingen. 
De verhouding tussen vrouw en man zijn redelijk cliché, er zijn weinig of geen boeken die ik gelezen heb waar er verschil gemaakt wordt tussen de geslachten wat betreft onderzoek en verhoudingen. Sommige uitspraken stootten me tegen de borst. Ook werd er soms weinig respect getoond voor mensen, sommigen dan toch, als ze niet in Hans zijn straatje passen, maar zelfs de vermoordde mannen kregen oneerbiedige uitspraken over zich.
De schrijver gebruikt in het boek Vlaamse en ook Antwerpse taal en uitspraken. Hij licht dit toe in een voorwoord. Als Vlaming had ik hiermee totaal geen moeite zelfs zonder voetnoten, maar het heeft geen meerwaarde.
Dan is er daar nog het hoofdpersonage, rechercheur Hans Pelsmaeckers. Hij wordt voorgesteld als een man die er zo goed als nooit naast zit en alles kan oplossen. Een super rechercheur. In dit onderzoek maakt hij dit niet waar volgens mij. Oké, dat hoeft ook niet, hij heeft collega's. Maar. De belangrijkste opmerking hier is de presentatie van zijn persoon zelf. Op een gegeven moment gaat hij totaal los op de man die zijn zoon gekwetst heeft op het voetbalveld. Hij wordt geschorst. Uiteraard. Maar. De man wordt vervolgens halvelings vergoelijkt en mag de zaak zijdelings blijven opvolgen, hij is immers zó goed. Maar het duurt niet lang of hij wordt weer volledig in het onderzoek betrokken en mag terugkomen. Agressiviteit is blijkbaar geen issue. Zulk een stelling overbrengen kan in mijn ogen absoluut niet.
De tekst op de achterflap is heel erg uitgebreid. Nog een beetje erbij en heel het verhaal staat in het kort erop. Wie heeft dit bedacht. De plot wordt voor een groot stuk verraden, toch het voetbaldeel. Ook de cover verraadt een en ander. Van spanning kan je dus ook al niet spreken in dit boek.
Het boek start echter wel redelijk goed. Een moord. Het team komt ter plaatse. En dan begint de tweede verhaallijn, Kevin en zijn voetbalcarrière. De eerste helft van het boek wordt daar zoveel plaats voor ingeruimd, dat de lezer zich al kan afvragen of dit een misdaadverhaal is of een verslag over voetbal. Het had een functie in het verhaal bleek uiteindelijk, maar het had gerust minder gekund. Naast deze twee verhaallijnen heeft de auteur ook nog aandacht voor de persoonlijke kant van zijn rechercheur Hans. Dat geeft een meerwaarde aan het verhaal, psychologische uitdieping van de karakters. Het is echter een heel dun boekje en daardoor is er minder plaats ingeruimd voor het eigenlijke misdaadonderzoek. Slechts dik halverwege kwam dit maar goed opgang.
Als je deze bedenkingen los laat, kom je bij de plot zelf. En het moet gezegd, aan de plot scheelde er helemaal niets. Integendeel. Het was een goede en zat knap in elkaar. En dan uiteindelijk aan het einde toch een beetje spanning. Daarnaast heeft de auteur het verder ook op zich wel goed geschreven, zijn taalgebruik is in orde.
Dit boek heb ik gelezen met veel ergernis. Dat het uitgeraakt is, komt doordat het geen dik boekje is en omwille van de goede plot. 

Uitgeverij: Ellesy (2016) - 227 blz.

vrijdag 27 januari 2017

Nacht in Parijs - Michael Berg

Chantal Zwart geniet in Parijs van de vrijheid die het leven als freelance journaliste haar biedt. Op een nacht krijgt ze een telefoontje van Naomi, een oud-studiegenoot uit Nederland, die haar om hulp smeekt. Naomi is in Parijs meegegaan met een aantrekkelijke Fransman, die dezelfde avond nog aan een hartaanval is bezweken. In paniek heeft ze het op een lopen gezet.
Wanneer Chantal erachter komt dat de man een bekende politicus is, gaan alle alarmbellen rinkelen. Dit is groot nieuws en zij krijgt de primeur op een presenteerblaadje aangeboden Ze vindt het huis waar Naomi die fatale nacht heeft doorgebracht, maar het lijk is verdwenen. In haar zoektocht naar de waarheid raakt Chantal verstrikt in een web van intriges, leugens en harde criminaliteit...

*****

Mijn eerste kennismaking met Michael Berg en onmiddellijk omver geblazen. Deze Nederlander studeerde Nederlands in Amsterdam en was leerling aan de Kleinkunstacademie. Hij was zanger, muzikant, werkte bij de publieke omroep en schreef liedjes, columns, radioteksten en hoorspelen. In 2004 verhuisde hij naar Frankrijk om er te gaan schrijven en in 2008 kwam zijn eerste thriller uit.
Dit vijfde boek van hem leest als een trein, je kon niet anders dan je telkens verheugen om er verder in te gaan lezen.
Nacht in Parijs heeft een super goed geconstrueerde plot. Niet simpel echter. Er zijn vele verhaallijnen, een uitstapje naar een dagboek, rechtse politiek wordt aan de kaak gesteld, de behandeling van Roma's, zelfs het revolutiejaar 1968 speelt mee. Uiteindelijk zal ook blijken dat al deze dingen het verhaal completeren. Het lijkt bijna té veel om in één boek te zitten, maar toch slaagt de auteur erin om het om te toveren tot een spannend verhaal. En heel lang blijf je in het ongewisse. Wat kan er in hemelsnaam gebeurd zijn. Zelfs het verhaal van de huurmoordenaar werd gepresenteerd en toch bleef het spannend.
De karakters worden slechts miniem uitgewerkt. Enkel hetgeen nodig was voor het verhaal kwam aan bod. Maar het was net genoeg om het verhaal de duiding te geven die het nodig had. Je begrijpt hoe en waarom iedereen handelde en zo verstond je zelfs de huurmoordenaar. Je kon vooral meeleven met Saimir, de jonge zigeuner en met de gepensioneerde maar nu plaatsvervangende hoofdcommissaris Jarre.
Nacht in Parijs is een top boek. Veel actie, spanning en een fantastische plot. Ik vraag me af waarom ik nooit eerder iets las van Michael Berg. En het is dan nog een Nederlandstalig schrijver. Een dikke aanrader.

Uitgeverij: The House of Books (2012) - 414 blz.

donderdag 26 januari 2017

De mythe van Methusalem - Jo Claes

In een Leuvens lab voor stamcelonderzoek wordt een fenomenale ontdekking gedaan waarmee veroudering drastisch kan worden afgeremd. Terwijl de hele wetenschappelijke wereld met verstomming is geslagen, pleegt het hoofd van het lab zelfmoord tijdens zijn vakantie op Kreta.
Andreas Kurver, freelancejournalist, heeft zo zijn bedenkingen bij de spectaculaire ontdekking en besluit de zaak te onderzoeken. Tegelijkertijd wordt hoofdinspecteur Thomas Berg benaderd door de verloofde van de overleden professor die ervan overtuigd is dat haar vriend werd vermoord.
Berg heeft intussen de mooie Haynee Deferm leren kennen die als assistente in het lab werkt. Hij ondervindt heel wat tegenkanting tijdens het onderzoek, maar als ook in Leuven iemand in verdachte omstandigheden zelfmoord pleegt, wordt voor iedereen duidelijk dat er veel meer aan de hand is dan op het eerste gezicht lijkt. Wat Berg ontdekt, tart elke verbeelding...

***

De zevende misdaadroman van Jo Claes in de reeks rond Thomas Berg die in 2008 startte met De zaak Torfs
En er zijn enkele constanten in zijn boeken. Steevast heeft hij een kunstwerk op de cover staan dat ergens te vinden is in Leuven. Ditmaal De arm van Adam, een beeld van Luk van Soom dat te vinden is vlak voor het bloedtransfusiecentrum van het UZ Leuven. Om het naadloos te doen aansluiten bij het thema van zijn verhaal heeft hij zich de vrijheid gepermitteerd om het te verplaatsen tot aan het lab voor stamcelonderzoek.
Dit is gelijk dus het thema waar heel het boek om draait, een thema dat al van in de oudheid de mens interesseert maar de laatste jaren ook onder de publieke aandacht is gekomen. De veroudering van de populatie en de daarbij horende kwalen zijn een grote zorg geworden in de samenleving. Hiervan getuigen de boeken die geschreven worden voor het grote publiek zoals bijvoorbeeld De voedselzandloper en Veroudering vertragen van Kris Verburgh en Hoe wordt ik 100? van William Cortvriendt. Het eeuwige leven of het verlies ervan, iedereen heeft er wel eens over nagedacht.
Een ander vast element in de boeken van Claes zijn de al dan niet Latijnse spreuken en de vele mythes die hij aanhaalt. De titel De mythe van Methusalem, verwijst naar een aartsvader, de oudste mens aller tijden volgens de Hebreeuwse bijbel, 969 jaar maar liefst.
Verder heeft hij nog enkele weetjes van opmerkelijke Leuvense plaatsen en dingen verwerkt. In zijn nawoord legt hij uit waar ze te vinden zijn. Je wordt echt wel in de verleiding gebracht om al die dingen eens te gaan opzoeken in Leuven. 
Allemaal goed en wel maar daarnaast heeft hij natuurlijk ook nog een verhaal gebracht. Het is net zoals altijd heel netjes gecomponeerd. Op tijd en stond duiken er aanwijzingen op en vordert het onderzoek. Knap. Het einde is ook nog verrassend. De personages zijn zoals altijd levensecht. De auteur weet ze zeer realistisch neer te zetten en laat je zelfs meeleven met hen. 
De mythe van Methusalem is een boek dat aanspreekt. Het is niet zozeer dat het spannend is maar het heeft een doordachte plot, mooie personages en een verrassend einde. En je kan weer eens nadenken over 'ouder worden'. Het boek belicht heel wat aspecten rond het thema.
Eerder: Het oog van de naald, De zaak Torfs, De blinde vlek, Dood in december, Tot de dood ons scheidt

Uitgeverij: Houtekiet (2014) - 406 blz.

zondag 15 januari 2017

Poppenhuis - David Hewson

Sinds zijn tienerdochter Anneliese spoorloos verdween, is Pieter Vos een gebroken man. Hij maakte naam bij de Amsterdamse politie, maar nu leeft hij teruggetrokken op een woonboot. Totdat de jonge rechercheur Laura Bakker hem wijst op een nieuwe vermissing met dezelfde kenmerken als de verdwijning van zijn dochter.
Het slachtoffer is Katja Prins, de dochter van een politicus met een verborgen agenda. Met de provinciale maar intrigerende Laura stort Vos zich op de zaak. Ze ontdekken oude geheimen die al snel bloederige gevolgen krijgen. Vos houdt echter obsessief vol, in de hoop op een aanwijzing over het lot van zijn dochter.

***

De Brit David Hewson heeft zich na zijn Nic Costa reeks gestort op een nieuwe, de Pieter Vos & Laura Bakker serie. En hij heeft zijn actieterrein van Rome, Italië naar Amsterdam in Nederland verplaatst. Tussendoor heeft hij nog de verboeking van de 3 spannende seizoenen van de Deense tv-serie The Killing op zich genomen.
Na Het verkeerde meisje, de eerste in de serie, heb ik eindelijk de start van de serie gelezen. Niet verkeerd deze serie. Hewson heeft een mooie plot uitgedokterd, niet de simpelste, je mag dus best attent zijn tijdens het lezen. Het verhaal verloopt echter traag. De auteur wil echt alles gezegd hebben waardoor het verhaal verzandt in de details. Sms'jes allerhande, vele personages, herhalingen, het helpt niet om het overzicht te bewaren in het geheel en het komt de spanning niet ten goede.
Het duo Vos en Bakker mag er wezen, geen van beiden gewoontjes, boeiende personages. Hewson durft dezelfde karaktertrekken en eigenaardigheden echter nogal eens te herhalen. Ook de andere personages probeert hij wat achtergrond mee te geven.
Al bij al een redelijk boek deze Poppenhuis. Als je bij de zaak blijft, leest het vlot. Algemeen kan je wel zeggen dat het boek een té veel is en dit is funest voor het spanningsniveau. Maar het is een goed opgebouwd verhaal met interessante personages en zeker het lezen waard.
Eerder: De engelen des doods, Het zevende sacrament, De Romeinse lusthof, Blauwe demonen, Het verkeerde meisje

Uitgeverij: Meulenhoff Boekerij (2014) - 382 blz.
Oorspronkelijke titel: The House of Dolls
Vertaling: Henny van Gulik

dinsdag 10 januari 2017

Nooit meer bang zijn. Het verhaal van Yazan, een oorlogsvluchteling in België - Karen De Becker en Yazan Rajab

Oorlogsvluchtelingen zijn mensen zoals u en ik. Veel vaker worden ze beschouwd als nummers of - nog erger - als profiteurs. Nochtans zijn het meestal heel normale mensen die op zoek gaan naar vrede, geluk en een betere toekomst.
Een van hen is Yazan, een jonge twintiger uit Syrië, intelligent, goedlachs en doodgewoon. Hij kende tot voor kort een zorgeloos bestaan als student in Aleppo waar hij opgroeide in de schoot van een welgestelde, liefdevolle familie. Tot de revolutie in zijn land uitmondde in een bloedige burgeroorlog. Wat volgde was een vlucht voor het geweld en een zoektocht naar een menswaardig bestaan. Een hallucinante tocht die via Turkije, Griekenland, Italië en Zweden halt hield in België waar hij hoopt op een nieuw leven zonder angst.
Het tragische, maar tegelijk ook hartverwarmende verhaal van Yazan is het verhaal van zoveel vluchtelingen. Het zal u niet onberoerd laten.

*****

Verbijsterend en schokkend. Het moet je maar overkomen, moeten vluchten uit je eigen land en meestal dan nog met veel ellende achter de rug. En dan is het nog niet gedaan.Wat deze vluchtelingen moeten meemaken is hemeltergend en zoals hij het zelf ervoer, mensonterend.
Er wordt niet veel achtergrond gegeven van de situatie in Syrië, maar dat hoeft ook niet. Zeer beknopt kom je het toch te weten en het nieuws staat er bol van. Je moet al van een andere planeet komen om er niets van opgevangen te hebben.
Karen De Becker heeft het verhaal zeer integer gebracht, zonder franje maar krachtig en substantieel. Er staat geen woord te veel, ook geen te weinig. 
Yazan kwam in contact met Vluchtelingenwerk Vlaanderen en dat was zijn redding. Als vluchteling heeft hij daar zelf geholpen, het grootste deel van de tijd kon hij toch niet anders dan wachten door het verloop van de procedure. De asielcrisis brak uit rond die tijd, vluchtelingen stonden in lange rijen aan te schuiven voor de Dienst Vreemdelingenzaken en moesten de nacht in open lucht doorbrengen, aan het WTC-gebouw of in het Maximiliaanpark in Brussel. De asielcrisis woedde toen in alle Europese landen.
Yazans verhaal kun je beknopt ook lezen op de site van Vluchtelingenwerk Vlaanderen en op hun blog hoe hij terecht kwam bij een uitgever die het verhaal van een vluchteling wou vertellen.
Zulk een autobiografisch boek zou ik normaal niet quoteren, je kan een levensverhaal niet beoordelen (of het moest gaan over de schrijfstijl). Maar omdat dit verhaal absoluut gelezen moet worden, geef ik ze toch! Stel je maar eens in Yazans plaats, je moet er niet aan denken. Lezen mensen!

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts (2016) - 197 blz.

maandag 9 januari 2017

De doodsvogel - Samuel Bjørk

Een tienermeisje lijkt ritueel vermoord te zijn en het onderzoeksteam van Holger Munch wordt op de zaak gezet. De bijdrage van superrechercheur Mia Krüger is cruciaal, maar ze worstelt met zelfmoordneigingen en verslaving. Dan duikt er een verontrustend filmpje op dat nieuwe details prijsgeeft. Nog net in beeld zien we de contouren van iemand die verkleed is als uil: de doodsvogel.
Ondertussen zit Munchs dochter midden in een emotionele crisis en wordt ze in een romantische affaire getrokken die haar op het pad brengt van een zeer zieke geest...

****

De tweede in de serie rond Mia Krüger en Holger Munch van de Noor Samuel Bjørk is net als de vorige een schot in de roos.
Het is geen simpele plot. Bjørk maakt gebruik van verschillende verhaallijnen en ook nog enkele persoonlijke verhalen van de verschillende teamleden passeren de revue. Het is echt mooi om te zien hoe de plot zich stap voor stap ontvouwt en hoe je merkt dat alles in elkaar begint te grijpen. Een aanwijzing hier, een spoor daar. De extra info die je als lezer krijgt, drijft de spanning op. Je voelt dat er dingen te gebeuren staan. En dan voor je het weet, dient zich de finale aan.
De auteur portretteert zijn personages op een realistische wijze. Mia Krüger krijgt echter zoveel tijd toegemeten dat het erover is. Je begint daar al bijna over te lezen. Dit is het tweede deel in een serie en toch kan je dit deel ook op zich lezen. De verschillende spelers worden voldoende uitgediept zodat je volledig mee bent.
De doodsvogel is een heel gevarieerd verhaal met verrassende wendingen en interessante personages. De Scandinavische schrijverswereld is absoluut een topschrijver rijker.
Eerder: Ik reis alleen

Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff (2016) - 366 blz.
Oorspronkelijke titel: Uglen
Vertaling: Renée Vink

donderdag 5 januari 2017

Huivering - Bernard Minier

Een reeks onverklaarbare moorden zet het Franse universiteitsstadje Marsac op zijn kop. Een dode professor, een verbrande Zweedse kunstenaar en een door honden aangevreten dierenvriend... Wie is het zieke brein achter deze gruwelijke moorden?
Politiecommandant Servaz wordt op de zaak gezet. Al het bewijsmateriaal duidt in de richting van Julian Hirtmann, de meest gevreesde seriemoordenaar aller tijden. Maar kan de tbs-patiënt, waarvan niemand na zijn ontsnapping uit de psychiatrische kliniek ooit nog iets vernam, daadwerkelijk schuldig zijn?
Samen met zijn team probeert Servaz de duistere praktijken te ontrafelen. Maar als de zaak plotseling een heel persoonlijke dimensie aanneemt, wordt de politiecommandant tot het uiterste gedreven.

****

De tweede van Bernard Minier in een serie rond politiecommandant Martin Servaz. Minier groeide op aan de voeten van de Pyreneeën en daar speelt het verhaal zich ook af.
Tussen zijn eerste zaak met Hirtmann in Een kille rilling en deze zitten 18 maanden. Hirtmann is nog altijd spoorloos. Niemand heeft hem nog gezien. En toch zijn er aanwijzingen in zijn richting. Servaz bijt zich vast in de strijd, zijn dochter en zijn ex-vrouw lijken immers betrokken te zijn in dit onderzoek.
Minier slaagt er in om de lezer, alsook Servaz, voortdurend te verrassen met onverwachte plotwendingen. De plot in zijn geheel zit dan ook knap in elkaar. Het is geen dun boek - alhoewel de bladvulling daar ook voor iets tussen zit - en toch gebeuren er steeds dingen zodat je echt wel verder wil lezen. De misdaden op zich zijn gruwelijk, de auteur neemt geen blad voor zijn mond. Maar in het geheel van het boek verdwijnt dit naar de achtergrond.
Zijn personages komen heel realistisch over. Geen overdreven uitdieping maar net genoeg om je de spelers te kunnen voorstellen of mee te leven. De verhouding tussen Servaz en zijn ex-vrouw enerzijds en dochter anderzijds waren interessant. Maar ook Irene Ziegler verschijnt weer ten tonele, ook al zo'n speciaal en boeiend figuur. En dit tegen de achtergrond van het WK voetbal in Zuid Afrika, juni 2010.
Huivering is een heel mooie thriller met een super goede onderzoeksplot naar de dader. Aan het eind ook hier nu weer de verwachting van een vervolg. Deel drie in de Servaz serie is ondertussen ook vertaald, dus dat komt goed.
Eerder: Een kille rilling

Uitgeverij: Xander Uitgevers (2015) - 596  blz.
Oorspronkelijke titel: Le Cercle
Vertaling: Textcase